เสียงะโเรียกที่ดังขึ้นทำให้จางซูเหยาเรียกสติของนางกลับมาก่อนจะเอ่ยถึงเหตุผลที่เธอนั้นเข้ามาในห้องนี้เพราะจำเป็ใช่ว่าจะจงใจที่จะเข้ามาั้แ่แรก
"คือว่าคือว่าข้าไม่ตั้งใจเข้ามาในห้องท่านนะ ข้าเห็นว่าประตูไม่ได้
ล็อคแล้วข้างนอกฝนมันสาด ข้าก็เลย... เอาเป็ว่าข้าขอโทษที่เข้ามาในห้องท่าน"จางซูเหยาพูดพร้อมกับยิ้มแห้งๆ กลัวว่าจะทำให้บุรุษตรงหน้าไม่พอใจ
"ถ้าเ้าไม่ถือว่าข้าเป็บุรุษแล้วเ้าเป็สตรี การอยู่ในห้องกันสองต่อสอง เป็เื่เสื่อมเสียชื่อเสียงเช่นนั้นก็แล้วแต่เ้าเถอะ จะมาหลบฝนในห้องนี้ก่อนก็ได้"
"ไม่...ข้าไม่ถือท่านดูสภาพข้า ออกไปมีหวังหนาวตายก่อนจะได้ออกเรือนซะอีก"
"เ้ายังไม่ได้ออกเรือนรึ" เขาชวนคุยต่อด้วยไม่อยากให้บรรยากาศอึดอัด
"หน้าข้าดูเหมือนสตรีออกเรือนหรือไง"จางซูเหยาเอามือทั้งสองข้างมากุมที่หน้าของตนเอง และยังทำตาละห้อยแบบน่าสงสารสุดๆ
"ข้าไม่ได้หมายความเช่นนั้นเพียงแต่ข้าแค่แปลกใจว่าเหตุใดสตรีที่งดงามเช่นเ้าไยจนปานนี้แล้วยังไม่ออกเรือน" เขาแอบแซวจางซูเหยาเมื่อเห็นท่าทางเงอะงะของนาง
"ท่านว่าข้าไม่มีใครเอาเหรอก็คงใช่เพราะข้าเพิ่งหายป่วย แต่ก่อนร่างกายข้าไม่แข็งแรงเจ็บป่วยอยู่บ่อยๆคงไม่มีบุรุษใดอยากได้ฮูหยินขี้โรคเช่นข้าหรอก"จางซูเหยาพูดพลางรินน้ำชาให้บุรุษตรงหน้าแล้วค่อยรินให้กับตนเอง ก่อนจะยกขึ้นดื่มด้วยความหนาวสั่นพร้อมกับเปลี่ยนเื่คุยทันทีเดี๋ยวจะเสียบรรยากาศอุตส่าห์ได้มานั่งคุยกับบุรุษรูปงามทั้งทีขอจีบหน่อยแล้วกันเหอๆ
"ว่าแต่ท่านชื่ออะไร"
"ข้าชื่อโจวหยางิ แล้วเ้าชื่ออะไร"เขาพูดพลางยกชาขึ้นดื่ม
"ข้าชื่อเว่ยเหยาเหยา"
"ว่าแต่คุณชายโจวท่านพอจะมีเสื้อผ้าให้ข้ายืมซักชุดมั้ยข้าหนาวจะทนไม่ไหวแล้ว" จางซูเหยาที่ตอนนี้ปากซีดตัวสั่นไปหมด
"ได้ซิ เดี๋ยวข้าไปหยิบให้แต่แน่ใจนะว่าเ้าจะอยากใส่" โจวหยางิเดินไปหยิบเสื้อของตนเองที่ใส่ไว้ในหีบแล้วถามย้ำกับจางซูเหยาอีกครั้งก่อนจะยื่นให้จางซูเหยา เขาก็รู้สึกเขินๆ แปลกๆที่จะเห็นสตรีใส่เสื้อผ้าที่ตนเองเคยใส่มาก่อน แถมสตรีนั้นก็ไม่ได้มีความััอะไรกันอีกจางซูเหยารีบหอบเสื้อออกจากมือโจวหยางิแล้วเดินตรงไปที่หลังฉากกั้นแล้วจัดการถอดเสื้อผ้าเปียกๆของตนเองพาดขึ้นไว้บนฉากกั้นทีละชิ้นๆ
"นี่เ้า...เ้าจะทำอะไร"เมื่อเห็นเสื้อผ้าแต่ละชิ้นที่สตรีถอดพาดไว้บนฉากกั้นก็ใไม่รู้จะโกรธหรือจะอายดีตอนนี้ใบหน้าแดงไปถึงจนใบหูแล้วทำตัวไม่ถูกจนต้องหันหน้าหนีแทบไม่ทัน เกิดมาเพิ่งเคยเจอสตรีมาเปลี่ยนผ้าต่อหน้าต่อตาแม้ว่าจะมีฉากกั้นปิดบังไว้ก็เถอะแต่เขาเองก็เป็บุรุษจะไม่ให้คิดเื่เช่นนั้นได้อย่างไร
"ท่านห้ามแอบมองนะ"จางซูเหยาเห็นว่าโจวหยางิคงไม่เคยเห็นสตรีในโลกนี้ทำเช่นนี้แน่ เลยแอบแซวไม่ได้แต่สำหรับหมออย่างเธอถือเป็เื่ปกติ
"ใครบอกข้าแอบมองเ้า เ้านี่ช่างน่าไม่อายจริงๆมีที่ไหนเปลื้องผ้าต่อหน้าบุรุษ"โจวหยางิตอบแบบท่าทีขัดเขินสุดๆ แต่ก็ต้องอดกลั้นเอาไว้ทำตัวให้ปกติที่สุด
"ข้าเปลี่ยนเสร็จแล้วเป็อย่างไรบ้างข้าดูเหมือนบุรุษหรือไม่"
จางซูเหยาเดินออกมาจากฉากกั้นด้วยสีหน้ายิ้มแย้มพลางหมุนตัวให้โจวหยางิดูเขาถึงกับตาค้างไม่นึกว่าจางซูเหยาจะงามถึงเพียงนี้
ทีแรกตอนที่เปียกฝนหน้าตาผมยุ่งเหยิงเลยดูไม่ออกเท่าไรแต่เห็นว่าต้องเป็สตรีที่งดงามแน่นอน
"เ้าห้ามทำเช่นวันนี้อีกนะหากเป็บุรุษอื่นที่ไม่ใช่ข้า คงได้คิดอย่างอื่นไปไกลแล้ว"โจวหยางิเอ่ยตำหนินางด้วยความรู้สึกเหมือนว่ากำลังหวงของเล่นอยู่
"แล้วท่านคิดหรือไม่เ้าคะ"จางซูเหยายังแอบแซวโจวหยางิอีก ฮ่าๆ
"ข้าคิด..."
"คิดอะไรหรือท่าน"
"คิดว่าเ้าน่าจะไปได้แล้วฝนคงจะหยุดแล้ว"โจวหยางิรีบเอ่ยไล่จางซูเหยาเมื่อเกือบเผลอพูดในสิ่งที่คิดอยู่ในหัวออกมาซะแล้วจากนั้นรีบเดินไปเปิดประตูให้นางอย่างรวดเร็ว
"แต่ว่าฝนมันยังตกอยู่เลยนะ"จางซูเหยาชี้ออกไปข้างนอก ที่ฝนยังตกอยู่แต่ก็ไม่ได้แรงมากหากแต่โจวหยางิบอกว่ามันหยุดแล้ว จนเขาต้องรีบเอ่ยแก้ครั้นตนเองได้พูดผิดไป
"นั่นไง ข้ามีร่ม เ้าก็เอาร่มข้าไปซิ"โจวหยางิรีบชี้ไปที่มุมห้องซึ่งมีร่มคันหนึ่งตั้งอยู่จากนั้นก็เดินไปหยิบร่มมายื่นใส่มือจางซูเหยาอย่างรวดเร็ว จางซูเหยาหมดหนทางที่จะอ้างอยู่ต่อได้อีกถึงกับเดินแบบเซ็งๆ ทำตาละห้อยไปหยิบเสื้อผ้าของตนเอง
"ข้าไปแล้วนะ" จางซูเหยากล่าวลาโจวหยางิเพียงพยักหน้าให้
"แล้วข้าจะได้เจอท่านอีกหรือไม่"
"ถ้ามีวาสนาเราคงได้เจอกัน เ้าไปได้แล้ว"โจวหยางิรีบกวักมือไล่สองที
"ไม่ต้องไล่หรอก ข้าไปแล้ว" จางซูเหยาทำหน้าเศร้าเธอกางร่มออกแล้วเดินไปตามระเบียงซึ่งโจวหยางิออกมายืนมองนางเดินจนกระทั่งจะสุดระเบียงนางก็หันหน้ากลับมายิ้มให้เขา โจวหยางิทำหน้างุนงงว่าเกิดอะไรขึ้นจากนั้นจางซูเหยาะโออกมาถามเขาอย่างสุดเสียง
"ท่านโจวหยางิ ท่านออกเรือนหรือยัง" โจวหยางิตะลึงไปกับคำถาม
"เ้าจะบ้าหรือ ข้าเป็บุรุษนะ"โจวหยางิะโตอบแล้วรีบเดินเข้าห้องปิดประตูอย่างรวดเร็ว ขณะที่หัวใจเต้นรัวเขายกมือข้างหนึ่งขึ้นมาลูบตรงตำแหน่งหัวใจตนเองเบาๆ สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ทีหนึ่ง
"เกิดอะไรขึ้นกับข้าเนี่ยนางช่างแปลกประหลาดจริงๆ" ก่อนที่
โจวหยางิยกยิ้มเบาๆ ขณะที่จางซูเหยาทำหน้าละห้อยเพราะแผนการจีบบุรุษรูปงามล้มเหลวไม่เป็ถ้า
"บุรุษรูปงามของข้าบ๊ายบาย"
3K
