ลวงสวรรค์สู่วิถียุทธคลั่ง [จบ]

     ดวงตาที่หม่นแสงอี้เฉิน ทอแสงประกายความโหดเหี้ยม ราวกับสีทับทิมเลือด ฉายออกไปหา จักรพรรดิต้นกำเนิดทั้งสองในทันใด ส่งให้วิถีอาชูร่า เข้ากลืนกินตัวอี้เฉินพร้อมกับพลังที่พลุ่งพล่าน
 

     ทว่าอี้เฉินก็รับรู้ได้เป็นอย่างดี ศักยภาพของเขายามนี้ ยังไม่เพียงพอ ที่จะฆ่าสังหาร จักรพรรดิแห่งต้นกำเนิดทั้งสองได้ สายตาที่ลึกล้ำ ปลดปล่อยอายสังหารที่บ้าคลั่ง พร้อมเผาผลาญหยดเลือดบริสุทธิ์ ภายในกาย ที่เป็นแก่นแท้ของชีวิตของเขาอย่างไม่เสียดาย แม้แต่10ประตูวิถีที่ปรากฏด้านหลัง อย่างแจ่มชัด ยังถูกใช้เป็นเครื่องสังเวย เพิ่มพูนศักยภาพ บ่งบอกว่าศึกครานี้ อี้เฉินทุ่มกำลังสุดตัวมากแค่ไหน

      ก่อนอี้เฉินจะกล่าวพูดพึมพำออกมา แฝงไว้ด้วยความเศร้าสร้อย เมื่อเห็นรอยยิ้มเย็นเหยียบ ของจักรพรรดิทั้งสอง “ท่านปู่เสี่ยวปู้เตียน หลินเฟย เยว่ชิงเซียน มิตรสหายของข้า ไม่รู้ว่าพวกเจ้าจะเป็นเช่นไรบ้าง เหมือนว่าข้าในยามนี้ จะต้องจากราพวกเจ้า กลับคืนสู่ธุลีดินแล้ว หวังว่าพวกเจ้าทุกๆ คน คงจะสบายดีนะ”

      ฉับพลันญาณ วิเศษต่างๆ อี้เฉินถูกสำแดงออกมาทั้งหมด อย่างไม่มีเก็บออม ส่งให้พลังของเขา พุ่งพรวดพราด ขึ้นไปสู่จุดสูงสุดในทันใด ครั้นเรียกหอกเลือด ที่เลื่อนขั้นมาอยู่ในขั้นจักรพรรดิ มาไว้ภายในฝ่ามือ เขาส่งรัศมีหอกที่น่าคร้ามเกรง หวดฟาดออกไปเบื้องหน้า พุ่งปราดหาจักรพรรดิต้นกำเนิดทั้งสองในทันใด แม้ต้องตายเขาก็ไม่คิดถอยแม้แต่ก้าวเดียว

       ทันใดที่คมหอกแพร่อายสังหารออกไปกว้างไกล พุ่งเข้าประหัตประหาร จักรพรรดิทั้งสอง ส่งให้หุบเขาบรรพชนสั่นสะเทือนเลื่อนลั่น แม่น้ำลำธาร ราวกับจะพลิกกลับด้าน

       จักรพรรดิต้นกำเนิด หลินเจิ้ง จักรพรรดิต้นกำเนิด หอมัวซี ระเบิดปราณพลังปะทุขึ้นมาอย่างรุนแรง ในชั่วขณะ แสงสีดำในดวงตาดำมืด ไร้แสงส่องผ่าน ฉายอายสังหารวาบ ออกมาจากดวงตาทั้งคู่ในชั่วพริบตา

      ก่อนหอกสายฟ้าสีดำสนิทในมือ จักรพรรดิต้นกำเนิด หอมัวซี จะหวดฟาด รัศมีคลื่นสายฟ้าสีดำออกมา แค่นเสียง ฆ่า!!ออกมาดังกู่ก้อง เข้าหักล้างการโจมตีของอี้เฉิน ดังออกมาก้อง สนั่นไปทั่วก้าวชั้นฟ้า รอบบริเวณเต็มไปด้วยสายฟ้าแลบแปลบปลาบ ริ้วคลื่นพลัง แตกซ่านออกมาเป็นเสี่ยงๆ ในพริบตา

      พร้อมร่างพวกเขาที่ถอยกระเด็นออกไป คนละทิศละทาง ริมฝีปากกระอักเลือดกันออกมาคำใหญ่ ฝ่ามือที่เริ่มแก่ชราเหี่ยวย่นทีละน้อยอี้เฉิน เขาไม่มีท่าทียอมแพ้แต่อย่างใด กำหอกเลือดในมือไว้จนแน่นหนักกว่าเก่า

      เมื่อเห็นปีกหงส์เพลิง จักรพรรดิต้นกำเนิด หลินเจิ้ง ส่งแสงเพลิง พุ่งขึ้นสูงเหนือสวรรค์สุราลัย พุ่งปราดลงมา ราวกับสัตว์อสูรนักล่า ประหนึ่งว่ามัน ข้ามผ่านแม่น้ำสีทอง มาฆ่าสังหารอี้เฉิน ตัดผ่าเต๋าของโลกทั้งใบ ท้องฟ้าแตกร้าวออกมาเป็นทางยาว มาพร้อมเสียงแหลมบาดแก้วหู ดังออกมาก้องสวรรค์เก้าชั้นฟ้า

      ชายอาภรณ์ ผมสีขาวโพลนอี้เฉิน โบกสะบัดโยกไหว อย่างบ้าคลั่ง ครั้นเมื่อฝ่ามือของเขา แตะลงที่กลางหน้าอกหมุนโคจร วิชาฉลามวาฬคลั่ง ส่งคลื่นที่โหมกระหน่ำ ซัดสาดออกไปทั่วทิศในทันใด

      ทว่ามันก็ไม่อาจหักล้าง การโจมตีทั้งหมด ของจักรพรรดิต้นกำเนิด หลินเจิ้ง ออกไปได้ เมื่อใบมีดจากปีกที่แหลมคม ตัดผ่าเต๋าทั้งหมด ไม่มีอะไรหยุดยั้งมันได้ จากพลานุภาพที่ประหวั่นพรั่นพรึง ส่งให้อี้เฉินตกอยู่ในสภาพ ที่น่าอเนจอนาถ

     ในชั่วพริบตา ที่ถูกเศษคลื่นพลัง ราวกับเป็นหมื่นคมกระบี่เชือดเฉือน กายาอี้เฉินแตกร้าวไม่มีชิ้นดีไปทั่วร่าง จนเขาต้องร้อง อ๊ากกก!! ออกมาด้วยความเจ็บปวด

      ทว่าไม่ว่าอย่างไรอี้เฉินก็พยายาม จะยันร่างขึ้นมายืนหยัดให้ได้ แม้ว่าเขาต้องสูญเสียพรของจักรพรรดิไปมากเท่าใดก็ตาม ถึงเขาจะสามารถรักษาบาดแผล ให้หายกลับมาเป็นปกติ ทว่าหน้าผาก กลางหว่างคิ้วอี้เฉิน ก็ยังปรากฏรอยปริแตกขึ้นมา บนครรลองสายตา จากดวงจิตที่เสียหาย

      บัดนี้อี้เฉิน ราวกับเดินบนเส้นทางที่โดดเดี่ยว ไร้ซึ่งมิตรสหาย คนรู้ใจอยู่ข้างกาย ที่จะส่งเขาจากลาไปในที่ไกลแสนไกล แววตาที่ลึกล้ำ เต็มเปี่ยมไปด้วยไฟลุกโชติช่วง ครั้นอี้เฉินเผาเลือดบริสุทธิ์ ภายในกายจนเกือบสิ้น แสงโลหิตที่เข้มข้น โพยพุ่งขึ้นสวรรค์เหนือชั้นฟ้าทั่วแดนอาณา เกิดความโกลาหลในทันใด แม้ร่างกายอี้เฉิน จะยิ่งแก่ชรา ราวกับคนใกล้ตาย ทว่าความยึดมั่นของเขา ไม่มีท่าทีว่าจะยอมจำนนแม้แต่น้อย ต่อให้ต้องตายตกก็ตาม

      เมื่ออี้เฉินปรายตาไปมอง สวรรค์สุราลัยฉีกขาด ราวกับเศษกระดาษ เข้าประหัตประหาร ตัวเขาอย่างบ้าคลั่ง พร้อมปีกเปลวเพลิง หงส์ไฟลุกท่วมฉาบท้องฟ้า ส่งให้อากาศแตกระเบิดออกมากู่ก้อง

       อี้เฉินชี้มือออกไปด้านหน้า พร้อมกับกระดูกศักดิ์สิทธิ์ ที่รีดเค้นพลังทั้งหมด คำรามออกมากึกก้อง “ดัชนีตัดฟ้า” ลำแสงปลายนิ้วมืออี้เฉิน พุ่งปราดขยายออกไปกว้างไกล ในเสี้ยวพริบตา ราวกับลำแสงนั้น จะผ่าสวรรค์และโลกออกจากกัน มาพร้อมเสียงคำรามของมังกร ดังออกมากู่ก้อง สอดประสานไปพร้อมกับลำแสงที่น่าคร้ามเกรง

        ทันใดที่มันกระแทก เข้ากับปีกหงส์เพลิงคู่ใหญ่ ที่ราวกับไม่มีสิ่งใด ที่มันตัดผ่าไม่ได้ เสียงตู้ม!!ก็ดังออกมาก้อง เก้าสวรรค์ชั้นฟ้า หมู่ดาวสั่นไหวโยกคลอน ปฐพีสั่นสะเทือนไปทั่วหล้าในพริบตา มาพร้อมกับเสียงร้อง อ๊ากกก!!ดังออกมากู่ก้อง ปีกหงส์เพลิงคู่ใหญ่ จักรพรรดิต้นกำเนิด หลินเจิ้ง ถึงกับขาดสะบั้น ส่งโลหิตฝนเพลิงสาดกระเซ็นไปทั่วฝืนฟ้า กายาที่เต็มไปด้วยรอยแตกร้าว ดิ้นพล่าน แค่นเสียงสบดด่าออกมาดังลั่น

       อี้เฉินไม่รอช้า ครั้นยื่นฝ่ามือออกไปสำแดง วิชาฝ่ามือผนึกโลหิต แค่นเสียงฆ่า!!คำรามออกมากู่ก้อง ฝ่ามือขนาดใหญ่ ตกลงใส่ จักรพรรดิต้นกำเนิด หลินเจิ้ง ในทันใด เสียงตู้ม!! กัมปนาทไปทั่วหล้า ราวสวรรค์ปฐพีถูกฉีกกระชาก พสุธาสั่นคลอนไปทั่วแดนอาณา เมื่อฝ่ามือขนาดใหญ่ กินพื้นที่เท่าหนึ่งนครใหญ่ ราวกับเป็นหนึ่งฝ่ามือปิดฟ้า ส่งรอยฝ่ามือทั้ง5นิ้วอี้เฉิน ประทับลงพื้นพสุธาอย่างรุนแรง ส่งให้จักรพรรดิผู้หนึ่ง ตายตกลงไปในพริบตา แม้แต่ร่างปราณจิต ยังถูกบดขยี้จนแตกสลาย

       พริบตาภาพสวรรค์ร่ำไห้ ร้องโหยหวนเศร้าโศกเสียใจ กับการตายตกของจักรพรรดิผู้หนึ่งก็ปรากฏออก มาสู่ครรลองสายตา ส่งให้ท้องฟ้าแปรปรวนอย่างหนัก มาพร้อมกับฝนพิรุณโลหิต ฉาบทั่วบริเวณจนน่าหวาดกลัว

      ก่อนคมหอกสีดำสนิทจักรพรรดิต้นกำเนิด หอมัวซี จะพุ่งแทงทะลุร่างอี้เฉิน ประหนึ่งว่า มันข้ามผ่านมาจากยุคสมัยเบิกฟ้า พุ่งปราดจนมาถึงยุคปัจุบัน ไม่มีสิ่งใดที่มัน แทงไม่ทะลุ

       ส่งให้ร่างอี้เฉินกลางหน้าอกเป็นรูโหว่ใหญ่ ในเสี้ยวพริบตา ที่อี้เฉินจดจ่อ อยู่กับการโจมตี ทำให้ร่างอี้เฉิน อัดกระแทกหุบเขาบรรพชน ที่พังทลายอย่างรุนแรง แม้แต่ความตาย อี้เฉินยังรับรู้ได้ขึ้นมาจนแจ่มชัด ว่าบัดนี้ เท้าของเขา เหยียบเข้าไปภายในปากหุบเหวอเวจี ที่ไม่มีทางกลับขึ้นมาได้

      ครั้นผายมือขึ้นมอง พร้อมกับร่างกายที่แก่ชราลงไปมาก อี้เฉินไม่เคยนึกเสียดายชีวิตของเขาแม้แต่น้อย ที่จะกลับคืนสู่ธุลีดิน ความหวังที่จะลุกขึ้นยืนบัดนี้หมดลงช้าๆ

       เมื่อร่างกายค่อยๆ สูญเสียพรจักรพรรดิ จากบาดแผลที่ถึงแก่ความตาย กายาเต็มไปด้วยรอยแตกร้าวลุกลามไปทั่ว ส่งเลือดไหลซึมออกมา อาบย้อมแต่งแต้ม หุบเขาบรรพชน จนแดงฉานเป็นสีโลหิต ส่งกลิ่นอายคาวเลือดออกมาคละคลุ้ง

       ทว่าทันใดที่ จักรพรรดิผู้สร้าง ปรากฏกายขึ้นมา บนครรลองสายตาอี้เฉิน พร้อมกับร่างที่วูบไหวที่ไม่อาจจับต้องได้ อี้เฉินรับรู้ได้ในทันที ว่าศึกครานี้ เขาไม่มีทางชนะตั้งแต่ต้นแล้ว

        จักรพรรดิผู้สร้าง ปรายตาลงไปมองอี้เฉิน พร้อมกับสายตาที่ดำสนิทดุจหมึก เอ่ยเสียงเนิบช้า แหบพร่าออกมา ทว่าแฝงไว้ด้วยพลังที่ลึกล้ำยากเกินหยั่ง แม้แต่อี้เฉินยังไม่อาจรู้ตัวตนของชายผู้นี้ได้ “ข้าจะมอบโอกาสให้เจ้า ได้มีชีวิตใหม่อีกครา หากเจ้าผสานรวม เข้ากับความมืด มาเป็นผู้แต่งแต้มสีดำสนิทดุจหมึก ฉาบไปทั่วมหาพิภพ พร้อมกับข้า” ฉับพลันในฝ่ามือของจักรพรรดิผู้สร้าง ก็ปรากฏเมล็ดพันธุ์แห่ง ความมืด ที่น่าขนหัวลุก โพยพุ่งขึ้นมาสู่ครรลองสายตาอี้เฉิน

     ทว่าอี้เฉินกลับหัวเราะออกมาก้องฟ้า บัดนี้ร่างกาย ที่นอนแผ่หลาของเขา ไม่ได้หวาดกลัว ต่อความตายที่อยู่ตรงหน้า พร้อมกับสายตา ที่มองทอดยาวออกไปไกล วาดฝันถึงสักวันหนึ่ง ท้องฟ้าสีครามอันสงบสุข จะมาถึงในอีกสักวัน “ฮ่าๆ แค่กลับคืนสู่ธุลีดิน มีสิ่งใดให้ต้องหวาดกลัว”

       จักรพรรดิผู้สร้าง สายตาสีดำสนิทลึกล้ำ ราวกับไม่มีก้นบึ้งแห่งความเมตตา ครั้นสะบัดฝ่ามือ คมหอก สีดำสนิทเต็มไปด้วยสายฟ้า ของจักรพรรดิต้นกำเนิด หอมัวซี ตั้งท่าพุ่งปราด หอกในฝ่ามือฆ่าสังหารอี้เฉิน ที่นอนแผ่หลา กายาเต็มไปด้วยรอยแตกร้าวในทันใด

      อี้เฉินที่เห็นแสงวาบชั่วครู่ ใจลึกๆ เขาก็ยังมีความอาลัย อยู่ในกรอบสายตา เมื่อต้องกลับคืนสู่ธุลีดิน ก่อนอี้เฉินจะเอื้อมฝ่ามือ ออกไปเบื้องหน้า ราวกับจะไขว่คว้า หาบางสิ่ง ตู้ม!!!!