ฝักที่18
บรรยากาศบนโต๊ะอาหารในมื้อเย็นวันนี้ดูจะครึกครื้นเป็พิเศษแม้อาหารจะไม่ได้เริดหรูแต่เมื่อได้ร่วมโต๊ะกับบรรดาคนที่เรารักย่อมทำให้บรรดาอาหารเ่าั้เปรียบได้กับเครื่องเสวยของพระาาเลยทีเดียว
“บุตรชายข้าคงได้เอ่ยชวนให้ท่านพี่ศจีมาอยู่กับพวกเราแล้วสินะขอรับข้ารู้ว่าท่านคงจะลังเลและคิดเกรงใจพวกข้าอยู่เป็แน่ข้าขอพูดตามตรงว่าการที่บุตรชายแต่งงานออกไปนั้นทำให้บ้านหลังนี้เงียบเหงานักหากมีพวกท่านมาอยู่ด้วยกันก็จะดีไม่น้อยและพวกข้าก็้าให้พวกท่านมาอยู่ด้วยกันจริงๆขอรับ” นายมั่นในฐานะหัวหน้าครอบครัวเอ่ยชวนอีกครั้ง
“หากไม่เป็การรบกวนจริงๆข้าก็ยินดีที่จะย้ายกันมาอยู่ที่นี่ยังไงก็ต้องขอบใจพวกเ้าด้วยนะที่ไม่รังเกียจครอบครัวของข้า”นางศจีกล่าวอย่างเกรงใจแต่ที่แห่งนี้มันสวยมากแถมยังสะดวกสบายอย่างที่ลูกสะใภ้ว่าไว้จริงๆด้วย
“ท่านพี่อย่าได้คิดอะไรเช่นนั้นเลยเ้าค่ะที่แห่งนี้ไม่มีผู้คนที่ไหนนอกจากพวกเราถ้าพวกท่านมาอยู่ด้วยก็จะได้ไม่เงียบเหงาเหมือนทุกวันนี้”
“ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวพวกข้าจะเริ่มขนย้ายข้าวของมาที่นี่กันเลยนะเฮ้อ~แค่คิดว่าต้องขนย้ายอะไรบ้างก็รู้สึกเหนื่อยแล้วล่ะ”นางศจีถอนหายใจออกมาเมื่อนึกถึงสิ่งของมากมายที่ต้องขนย้ายแต่จะให้ทิ้งไปก็ยังเสียดายเื่ย้ายบ้านนั้นเป็งานใหญ่จริงๆ
“ท่านพี่ศจีก็ค่อยๆขนมาทีละเล็กทีละน้อยก็ได้นะเ้าคะเพราะบ้านแห่งนี้กับบ้านในเมืองของท่านก็เปรียบเสมือนเป็บ้านในพื้นที่บริเวณเดียวกันนั่นแหละเ้าค่ะเพราะพวกเรามีประตูเวทย์มิติในการเดินทางเช่น ท่านพี่ศจีอาจจะตื่นนอนขึ้นมาในตอนเช้าแล้วก็เดินทางผ่านประตูเวทย์มิติที่ขอให้ภูตน้อยสร้างให้เพื่อไปหยิบเสื้อผ้าที่ห้องนอนเดิมก่อนจะข้ามประตูเวทย์มิติกลับมาที่นี่ก็ย่อมได้นะเ้าค่ะ”นางพิมเสนอทางออกให้เพราะนางเองก็ยังเดินทางไปๆมาๆระหว่างบ้านหลังนี้กับบ้านหลังเดิมอยู่หลายครั้งต่อวันเหมือนกัน
มารดาของสิงห์ได้ยินเช่นนั้นก็ยิ้มออกมา“แบบนี้ก็เหมือนกับว่าจริงๆแล้ว พวกข้าก็ไม่ได้ย้ายบ้านไปที่ไหนน่ะสิเพียงแต่มีบ้านที่หลังใหญ่ขึ้นเท่านั้นสินะ”เมื่อคิดได้อย่างนั้นนางก็รู้สึกสบายใจมากขึ้น
“ใช่เลยขอรับท่านแม่เพียงแค่บ้านเราใหญ่มากขึ้นเท่านั้นเองแถมครอบครัวเราก็มีสมาชิกมากขึ้นด้วยนะขอรับอิอิอิ”ดินดีใจที่ทุกอย่างนั้นเป็ไปอย่างที่ตั้งใจเอาไว้
“งั้นพวกท่านก็ย้ายมานอนที่นี่กันั้แ่คืนนี้เลยสิขอรับตอนนี้ยังมีห้องว่างอยู่สองห้องรวมห้องเดิมของเ้าดินด้วยท่านพี่ศจีก็นอนห้องที่ยังว่างอยู่แล้วดินก็ให้นอนกับนัทซึส่วนเ้าลูกเขยกับน้องชายก็นอนกันที่ห้องเก่าของดินก็แล้วกัน”นายมั่นแอบยิ้มมุมปากเนื่องจากสามารถแกล้งบุตรชายตนที่คงต้องอยากจะนอนกับเ้าลูกเขยได้
“ดีขอรับวันนี้ข้าจะอนุญาติให้ท่านพี่นอนกอดข้าทั้งคืนเลยก็ได้”นัทซึรีบเห็นด้วยเพราะพี่ชายไม่ได้มานอนกับตนหลายคืนแล้ว
“เอาอย่างเช่นนั้นก็ได้แต่พวกข้าต้องกลับไปเอาเสื้อกันก่อนนะเพราะไม่ได้คิดว่าจะต้องค้างคืนในวันนี้จึงไม่ได้เตรียมอะไรกันมาเลย”มารดาของสิงห์ตอบรับอย่างว่าง่าย
“ภูตน้อยจ๊ะข้ารบกวนพวกเ้าสร้างประตูเวทย์มิติไปที่บ้านข้าให้หน่อยนะ”นางศจีหันไปพูดกับภูตตัวน้อยที่บินอยู่ใกล้ๆ
“ได้สิเ้าค่ะ”ภูตน้อยยิ้มดีใจเมื่อมีงานให้ทำแล้วประตูเวทย์มิติก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าพวกเขาทันที
“ขอบใจเ้ามากนะ”
“พวกท่านสามารถบอกพวกเราได้ตลอดนะเ้าค่ะหาก้าให้ช่วยเหลือสิ่งใดอิอิอิ” ภูตตัวเล็กจะมีความสุขทุกครั้งที่ได้ช่วยงานหรือมีคนขอความช่วยเหลือ
หลังจากที่ดินเล่านิทานเื่ที่สองจบลงเ้าน้องชายตัวน้อยของตนก็หลับสนิทพอดีในเวลานี้เ้าเด็กน้อยนั้นใช้ทั้งมือและขาเล็กๆนั้นก่ายกอดตัวเขาไว้แน่นเหมือนกลัวว่าพี่ชายคนนี้จะหนีหายไปอย่างนั้นแหละส่วนด้านข้างเตียงนอนก็มีสามีตนกับน้องชายของเ้าตัวนั้นนั่งอยู่ด้วยเนื่องจากรับปากเ้านัทซึกันเอาไว้จึงจำต้องมานั่งทนฟังนิทานที่เขาเล่าให้เ้าน้องชายฟังด้วย
“ท่านพี่กับเสือไปนอนพักกันเถอะเ้านัทซึนั้นหลับไปแล้วล่ะขอรับ”ดินเมื่อเห็นว่าสามีนั้นยังไม่มีท่าทีที่จะลุกไปนอนในห้องที่ได้จัดเตรียมไว้ให้จึงคิดไปว่าอาจจะยังไม่รู้ว่าเ้าน้องชายตนนั้นได้หลับไปแล้ว
“แต่วันนี้ข้าสัญญากับเ้าไว้ว่าจะให้รางวัลเ้านะภรรยาเ้าไม่อยากได้มันหรือไงหืม?”
ดินได้ฟังเช่นนั้นก็อดที่จะหน้าแดงไม่ได้เพราะยังไงตอนนี้ก็มีเสือนั่งอยู่ด้วย
“จะให้ทำอย่างไรได้ล่ะสามีข้าต้องนอนกับเ้านัทซึนะขอรับแล้วท่านเองก็ต้องนอนกับเสือด้วย”
“ไม่เห็นจะยากเลยเมียข้า”สิงห์ยิ้มออกมาเมื่อรู้ว่าภรรยานั้นก็อยากได้รางวัลจากตนเช่นกันเพียงแต่ติดปัญหาเื่คู่นอนเท่านั้น
“เสือเ้านอนที่นี่กับนัทซึนะแค่ก็หมดปัญหาแล้วงั้นเราไปกันเถอะเมียข้าข้าอยากจะให้รางวัลเ้าจนแทบจะทนไม่ไหวแล้วล่ะ”ว่าแล้วสองสามีภรรยาก็หายวับไปจากห้องนัทซึอย่างรวดเร็ว
“ห๊ะ!!!”เสืออ้าปากค้างด้วยความที่ยังไม่ทันได้พูดตอบรับหรือปฏิเสธออกไปเลยก็ไร้เงาของคนทั้งสองเสียแล้วนี่เขาจะต้องนอนกับเด็กที่เคยทำให้อารมณ์ของตนนั้นพลุ่งพล่านจนเป้ากางเกงเปียกแฉะมาแล้วจริงๆงั้นเหรอและเมื่อคิดย้อนกลับไปถึงเหตุการณ์ในตอนนั้นก็ถือว่าตัวเขานั้นยังโชคดีมากเพราะวันนั้นหลังจากที่ทุกคนทานข้าวกันอิ่มแล้วก็ได้ย้ายไปคุยกันต่อที่ห้องรับแขกจึงได้ทิ้งเ้าเด็กคนนี้ไว้กับตนที่ยังกินข้าวยังไม่เสร็จเขาไม่อยากจะคิดเลยว่าถ้าเหตุการณ์ไม่เป็ไปอย่างนั้นตัวเขาจะถูกทุกคนมองด้วยสายตาแบบไหนกัน
เมื่อไม่เหลือทางให้เลือกแล้วเด็กหนุ่มจึงตัดสินใจปีนขึ้นมานอนบนเตียงฝั่งที่เหลือพื้นที่ว่างมากที่สุดแล้วพยายามนอนชิดขอบเตียงให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้เพื่อที่จะได้ไม่โดนตัวน้องชายของพี่สะใภ้เสือนั้นนอนเกร็งอยู่พักใหญ่จนฝืนความง่วงเอาไว้ไม่ไหวจึงได้หลับไปในที่สุด
เด็กหนุ่มหลับไปนานเท่าไหร่ก็ไม่รู้ได้แต่ก็ต้องตื่นขึ้นมาเพราะทนกับความรู้สึกอึดอัดที่มีไม่ไหวพอลืมตาขึ้นมาก็เห็นเ้าต้นเหตุที่กำลังนอนทับตัวเขาไว้ทั้งตัวเพียงแต่ส่วนที่ควรจะเป็ศีรษะของเ้าเด็กน้อยนั้นกลับกลายเป็เท้าเล็กๆไปแทน
เสือคิดจะจับตัวเด็กน้อยนั้นให้กลับขึ้นมานอนดีๆแต่ต้องสะดุ้งโหยงจนตาสว่างทันทีเพราะว่าเ้าเด็กคนนี้นอนดิ้นอย่างไรไม่รู้แต่ที่รู้คือมือเล็กๆนั้นได้สอดเข้ามาในกางเกงขอบยางยืดของตนเสียแล้วแต่โชคดีที่มือเล็กนั้นเพียงแค่สอดเข้ามาไม่ได้จับต้องอะไร
“เฮ้อ~ใหมดเลยนะเ้าเปี๊ยกทำไมถึงได้นอนดิ้นขนาดนี้เนี่ย”แต่แล้วความความโชคดีของเสือก็หมดลงเมื่อนัทซึได้คว้าเอาลูกชายของเขามากำเอาไว้แน่นจนเกิดความเสียวซ่านจากการที่ถูกมือเล็กนั้นััขยี้ขยำเด็กหนุ่มวัยรุ่นพยายามกดอารมณ์ความ้าเอาไว้อย่างสุดความสามารถด้วยการตั้งสตินับหนึ่งถึงร้อยอย่างตั้งอกตั้งใจแล้วจึงค่อยๆออกแรงแกะมือของน้องชายพี่สะใภ้ที่จับตัวลูกชายตนออกช้าๆแต่แทนที่จะทำให้สถานการณ์ที่เป็อยู่นั้นมันดีขึ้นกลับตาลปัตรกลายเป็ยิ่งเลวร้ายลงไปกว่าเก่าหลายเท่า
“ท่านพี่~อย่าแย่งไอติมข้าสิข้าไม่แบ่งให้ท่านหรอกนะอย่างนี้ข้าต้องรีบกินมันให้หมดดีกว่าพี่ดินจะได้มาแย่งไอติมของข้าไม่ได้อีกอิอิอิ”
คงไม่ใช่ว่าเ้าตัวเล็กกำลังจะ...ม๊ายยยย~~
!!แผล๊บแผล๊บ แผล๊บๆๆๆ ……!!
!!!โอ้ววว~~ซี๊ดดดด~~~………!!!!
ในคืนนั้นนัทซึก็ละเมอกินไอติมทั้งคืนจนไอติมแท่งนั้นของเสือแทบจะไม่มีน้ำไอติมไหลออกมาอีกเลย
เช้าวันใหม่ทุกคนนั้นตื่นขึ้นมาเพราะมีภูตน้อยมาร้องบอกเวลาเมื่อยามเช้ามาถึงด้วยเหตุที่บ้านหลังนี้อยู่ภายในถ้ำจึงไม่สามารถดูเวลาจากแสงอาทิตย์ได้นั่นเอง
บนโต๊ะอาหารในเช้านี้นั้นเป็ข้าวผัดหมูง่ายๆซึ่งทานคู่กับต้มจืดผักกาดดองที่เอาไว้ซดน้ำแกงแก้เลี่ยนซึ่งอาหารมื้อนี้นั้นดินเป็คนเข้าครัวลงมือทำเองเพียงคนเดียว
“ขออีกจานนึงขอรับข้าน่ะคิดถึงอาหารฝีมือของท่านพี่ที่สุดเลยล่ะขอรับ”นัทซึยื่นจานข้าวของตัวเองไปให้พี่ชายพร้อมกับอีกมือนั้นยกนมสดอุ่นๆขึ้นมาดื่มด้วย
“เ้าเป็เด็กปากหวานั้แ่เมื่อไหร่กันเ้าตัวแสบ”ดินโยกหัวน้องชายอย่างเอ็นดูแต่แล้วเมื่อเหลือบไปเห็นน้องชายของสามีตนที่นั่งอยู่ข้างๆกันนั้น มีสภาพหน้าตาเหมือนคนที่ผ่านการอดหลับอดนอนมาก็ทำให้รู้สึกเป็ห่วงกลัวว่าจะไม่สบายขึ้นมา
“เมื่อคืนเ้านอนไม่หลับหรือเสือถึงได้ขอบตาดำคล้ำอย่างนี้น่ะ”
“เอ่อ…ข้าคงจะยังไม่ชินที่น่ะขอรับ”
“เช่นนั้นหรือข้าคิดว่านัทซึนอนดิ้นจนเ้านอนไม่หลับเสียอีก”
เสือเมื่อได้ยินพี่สะใภ้ตนพูดอย่างนั้นก็พลันหน้าซีดออกอาการร้อนรนขึ้นมาอย่างคนที่มีชนักปักหลังอยู่ “ป..เปล่าขอรับน้องชายพี่สะใภ้นั้นนอนเรียบร้อยมากๆขอรับ” เด็กหนุ่มตัวโตเหงื่อออกเต็มแผ่นหลังไปหมดได้แต่คิดว่า์อยู่ในอกนรกอยู่ในใจนั้นคงจะเป็เช่นนี้นี่เอง
“เห็นมั้ยล่ะท่านอ่ะชอบใส่ร้ายว่าข้านอนดิ้นอยู่เรื่อยเลยอ่อ~ข้าลืมเล่าให้ท่านพี่ฟังเลยว่าเมื่อคืนข้าฝันว่าได้กินไอติมอร่อยๆด้วยล่ะขอรับไอติมในฝันของข้านั้นแท่งมันใหญ่มากเลยล่ะข้าทั้งเลียทั้งดูดมันยังไงก็ไม่หมดสักทีข้าเลยกินมันเสียอิ่มท้องเลยล่ะขอรับอิอิอิ”
!!เคร้งงงงงงงงงงงงงงงง!!!!!
เสือได้ยินเช่นนั้นก็เผลอทำช้อนหลุดมือทันที..
“เป็อะไรหรือเปล่าลูกแม่ว่าเ้ากินข้าวเสร็จแล้วก็กลับเข้าไปนอนอีกสักหน่อยดีกว่านะเดี๋ยวจะไม่สบายเอา”นางศจีเห็นอาการของบุตรชายคนเล็กแล้วก็อดที่จะเป็ห่วงไม่ได้
“เดี๋ยววันนี้ข้าจะรีบทำห้องนอนเพิ่มอีกห้องให้เสือเลยแล้วกันเ้าจะได้มีห้องนอนเป็ของตัวเองเผื่อจะได้นอนหลับสบายขึ้นดีมั้ย?”
“ไม่เอานะท่านพี่ข้าจะนอนกับพี่เสือในเมื่อท่านเองก็ไม่ยอมมานอนเป็เพื่อนข้าแล้วฉะนั้นต้องให้พี่เสือมานอนกับข้าสิ”
“เ้าจะไม่ไต่ถามพี่เสือหน่อยเหรอว่าอยากจะนอนกับเ้าหรือเปล่าน่ะแต่ว่าใครเขาจะอยากนอนกับคนนอนดิ้นเช่นเ้ากันล่ะหึหึหึ” ดินแกล้งแหย่น้องชายและเขาก็คิดว่ายังไงเสือนั้นก็ต้องปฏิเสธน้องชายตนอยู่แล้วเพราะใครๆ ก็ต้องอยากมีห้องนอนส่วนตัวกันทั้งนั้นแหละ
นัทซึรีบปีนลงจากเก้าอี้แล้วขึ้นไปนั่งคล่อมตักของเสือทันที“พี่เสือท่านจะนอนห้องเดียวกับข้าใช่มั้ยขอรับท่านนอนกับข้าน๊าข้าอยากให้ท่านนอนด้วยนะน๊าพี่เสือ ท่านนอนกับข้าเถอะน๊า~”เ้าเด็กน้อยรีบอ้อนเสือทันที
เสือมองปากเ้าเด็กน้อยที่เปื้อนคราบน้ำนมสีขาวขุ่นอยู่เมื่อเห็นแล้วก็พาลทำให้นึกถึงเื่เมื่อคืนที่ผ่านมาไม่ได้จนทำให้จิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวแล้วเมื่อถูกอ้อนมากๆเข้าจึงได้เผลอตกปากรับคำไปอย่างไม่น่าให้อภัยตัวเอง
“อืม...ได้สิ”
“เย้~~~เห็นมั้ยท่านพี่พี่เสือเองก็อยากจะนอนกับข้าเหมือนกันนะอิอิอิ”
“ถ้าเสือว่าอย่างนั้นข้าก็ตามใจเ้าแล้วกัน”
ห๊ะ!ม๊ายยยยย..ยน๊า~พี่สะใภ้ท่านถามข้าใหม่อีกครั้งสิถามสิขอรับ
“งั้นข้าต้องฝากเ้าช่วยดูนัทซึให้ด้วยแล้วกันนะเสือข้าล่ะกลัวว่าสักวันน้องชายตัวเองจะนอนตกเตียงหัวร้างข้างแตกอยู่พอดีเลยได้เ้าไปนอนด้วยเช่นนี้ข้าก็รู้สึกเบาใจไปได้หน่อยขอบใจเ้ามากนะ”ดินมองน้องชายสามีตนอย่างตื้นตันใจเพราะเขารู้ดีว่านัทซึนั้นนอนดิ้นแค่ไหนที่เสือรับปากตกลงไปนั้นคงเพราะว่าเป็ห่วงเ้าน้องชายตัวแสบของตนแน่ๆเ้าช่างเป็คนจิตใจงดงามจริงๆนะเสือ…
37K
![Forever [นิรันดร]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/storyNotfoundSmall.webp)