กระบี่ฟ้าสังหาร

" พลั่ก " เสียงของหนักร่วงหล่นจากที่สูงลงสู่พื้นห้าเสียง

" อ้ากกก " เสียงร้องโหยหวนดังลั่นป่า 

ชิงหยางรั้งกายไว้แลผินร่างกลับ เด็กหนุ่มมองยังเหล่าศิษย์ของสำนักหกคนที่ยืนอยู่ขอบหลุมกับดัก

ใบหน้าของทั้งหกนั้นแตกตื่น สองตามองเหม่อ มือไม้สั่นเทา 

" หึ " ชิงหยางแสยะยิ้มออกมา พลางสะบัดมือเรียกกระบี่ฟ้าสังหารออกมา

" ไอ้ชั่วชิงหยางข้าจะฆ่าเจ้า " เสียงไอ้หน้าแก่ร้องดังลั่น 

" ขึ้นมาให้ได้ก่อนเถิด " ชิงหยางร้องตะโกนออกไป 

" ส่วนเจ้าทั้งหกที่ไล่ล่าสังหารข้ามาตลอดหลายวันนี้ โทษทัณฑ์ที่จะได้รับมีเพียงความตายเท่านั้น " ชิงหยางร้องตะโกนออกมา

" อย่ากลัวมัน มันเพียงผู้เดียว " เสียงหนึ่งจากทั้งหกร้องออกมา

" ไอ้สวะตายเสียเถิด " หนึ่งในหกร้องตะโกนอย่างบ้าคลั่ง พลางทะยานร่างข้ามหลุมกับดัก

" ตุบ " เท้าของทั้งหกแตะลงยังพื้นร่างของมันทรงตัวยังมินิ่ง

" วิ้ว " คมกระบี่พลันพุ่งเข้าหาอย่างเร็วรี่ 

" ตุบ " ศีรษะของพวกมันทั้งหกร่วงลงพื้น โลหิตสดๆไหลทะลักออกจากร่างที่ไร้ศีรษะ

" ศิษย์น้อง พวกเจ้ายังอยู่รึไม่ เร่งหาเถาวัลย์มาให้ข้าเกาะยึดขึ้นไป " ศิษย์พี่ร้องตะโกนออก

" หึ " ชิงหยางแสยะยิ้มออกมา เด็กหนุ่มลงมือรูดทรัพย์ของเหล่าศิษย์สำนักทั้งหก

เด็กหนุ่มเตะศีรษะทั้งหกลงไปในหลุ่มกับดัก " อ้ากกก " เสียงร้องโหยหวนดังลั่น

" ไอ้ชั่ว อย่าให้ข้าขึ้นไปได้ ข้าจะฆ่าเจ้า ข้าจะสับเจ้าเป็นหมื่นๆชิ้น " ศิษย์พี่ผู้นั้นร้องออกสุดเสียง

ในน้ำเสียงที่ส่งออกมานั้น เต็มไปด้วยความพยาบาทอาฆาต แลโทสะที่มากล้น 

เด็กหนุ่มหย่อนร่างของศิษย์สำนักลงไปทีละคน เสียงร้องโหยหวนยิ่งดังหนักกว่าเดิม 

ไอ้หน้าแก่พลันนิ่งเงียบ " ข้ามิเคยพบเจอผู้ใดที่โหดร้ายเช่นนี้มาก่อน " ไอ้หน้าแก่พึมพำ

" พวกเจ้าพอที่จะปีนขึ้นมาได้รึยัง " ชิงหยางร้องออกไป 

" ไอ้สาระเลว ข้าขอสาบานต่อสวรรค์ ข้าต้องสังหารเจ้าให้ได้ " ศิษย์พี่ผู้นั้นร้องตะโกนอย่างบ้าคลั่ง 

" ศิษย์น้องทั้งหลายข้าต้องขอโทษพวกเจ้า ที่ต้องใช้ร่างของพวกเจ้าเป็นบันไดไปสังหารไอ้สาระเลวนั่น " ศิษย์พี่ร้องออกมา

สองตาของศิษย์พี่แดงก่ำเมื่อมองยังร่างที่ไร้ศีรษะของศิษย์น้อง 

ศิษย์พี่สูดหายใจเข้าลึก พลางหยัดกายออกจากไม้ไผ่ปลายแหลมที่แทงทั่วร่างของตน

หลุมกับดักสัตว์อสูรนี้ ผู้สร้างใช้ไม้ไผ่ปักลงไปในก้นหลุมแลส่วนไม้ไผ่ที่ยื่นออกมา ผู้สร้างใช้ดาบใหญ่ตัดปลายให้แหลมเมื่อสัตว์อสูรตกลงไปในหลุม ก็มิแคล้วต้องตกตายแน่นอน รึหากมิตายก็บาดเจ็บหนัก 

ชิงหยางนั่งไขว่ห้างรอที่ก้อนหินใหญ่อย่างสบายอารมณ์ พลางหมุนควงกระบี่ฟ้าสังหารเล่น

" เมื่อครู่มิได้ใช้ใบหลิวตัดตะวัน แต่เหตุใดพลานุภาพของปราณพลังเสมอเหมือนใบหลิวตัดตะวัน " ชิงหยางนั่งครุ่นคิด

เมื่อครู่เด็กหนุ่มอยู่กลางวงล้อมของศิษย์สำนักทั้งหก เด็กหนุ่มหมุนรอบตัวพลางวาดกระบี่ออกสุดแรง

" กระบี่เดียวปลิดชีพ " ชิงหยางพึมพำ พลางพยักหน้า

" ชื่อดี " เด็กหนุ่มยกยิ้มอย่างพึงพอใจ 

" ฮื่อห์ " ศิษย์พี่ตะเกียกตะกายขึ้นมาจากหลุมกับดัก สองตาแดงก่ำมองจ้องยังเด็กหนุ่มมิกระพริบตา

" ข้าจะแล่เนื้อเถือหนังของเจ้าแลเอาเกลือทา " ยิงมิทันที่ศิษย์พี่จะพูดจบ 

คมกระบี่ก็พุ่งทะยานเข้ามาแล้ว ศิษย์พี่เหยียดร่างถอย " ไอ้ชั่วเจ้าถึงกับเล่นทีเผลอ " มันร้องออกมา

" พล่ามอยู่ได้น่ารำคาญ จะฆ่าก็รีบฆ่า " ชิงหยางเอ่ยออกมา 

ศิษย์พี่วาดมือเรียกกระบี่ของตนออกมา พลางกวัดแกว่งหมายทำลายคมกระบี่

" เคร้ง " เสียงราวกับกระบี่น้ำดีปะทะกันดังลั่น

" แกร็ก " กระบี่ของศิษย์พี่หักออกเป็นสองส่วน สองตาของศิษย์พี่พลางมองจ้องยังปลายกระบี่หัก 

" ฉึก " คมกระบี่เรียวบางแทงทะลวงเข้ากลางหัวใจ 

" อ่อค " ศิษย์พี่กระอักโลหิต ทรุดฮวบลงยังพื้น สิ้นใจทันที 

ชิงหยางเดินเข้ามายังร่างของศิษย์พี่พลางรูดทรัพย์ เด็กหนุมเดินไปยังหลุมกับดัก พลางชะโงกหน้าลงไป

" ไอ้หน้าแก่ เมื่อใดเจ้าจะขึ้นมา ข้ารอสังหารเจ้ามิไหวแล้วนะ " ชิงหยางร้องลงไป

" หนอย " ไอ้หน้าแก่กัดกรามแน่น 

มันเพิ่งอายุยี่สิบห้าปี แต่ก็มีแต่คนเรียกมันว่าท่านลุง มันยิ่งโมโหเมื่อมีใครมากเรียกมันเช่นนั้น

" ไอ้เด็กเหลือขอ รอข้าก่อนเถิด " ไอ้หน้าแก่เอ่ยออกมา พลางหยัดกายออกจากไม้ไผ่ปลายแหลม

ชิงหยางมองลงไปพบพานร่างไร้วิญญาณของศิษย์สำนัก " ตายไปอีกสาม " ชิงหยางพึมพำ 

ชิงหยางเร่งถอยร่างออกจากปากหลุมกับดัก แลสงบนิ่งรอคอย

" แฮ่ก แฮ่ก " ไอ้หน้าแก่หอบหายใจอย่างเหน็ดเหนื่อย เพราะแผลที่อยู่ทั่วร่าง แลการปีนป่ายเป็นไปอย่างยากลำบาก 

" ไอหน้าแก่ ข้าจะให้เจ้าพักหนึ่งเค่อ แล้วค่อยมาสู้กัน " ชิงหยางเอ่ยออกมา

" มิจำเป็น " ไอ้หน้าแก่โบกมือ มันหยัดกายตั้งตรง พลางเรียกพลองสีดำออกมา

" พลองดี " ชิงหยางพึมพำ แม้นมิรู้ว่าพลองนั่นมันเป็นเช่นใด แต่เด็กหนุ่มรู้เพียงว่ามันเป็นของดี 

" เอาล่ะไอ้สาระเลวน้อย เจ้าทำให้นายน้อยโกรธเจ้ามากยิ่งนัก หากเจ้ามิตายนายน้อยก็ยิ่งจะโกรธเจ้ามากยิ่งขึ้น " ไอ้หน้าแก่เอ่ยออกมา

" เพราะเช่นนั้น จงตายด้วยน้ำมือของข้าเสีย " ไอ้หน้าแก่เอ่ยออกมา

ไอ้หน้าแก่ทะยานร่างเข้าหาพลางฟาดพลองสุดแรงเกิด " เปรี้ยงง " ปราณพลองผสานวิญญาณพุ่งทะยานออก

ชิงหยางเหยียดร่างถอยพลางวาดกระบี่ตัดขวาง " ใบหลิวตัดตะวัน " ชิงหยางร้องออก

" วู๊มม " คมกระบี่พุ่งทะยานตัดขวางมวลอากาศ ตรงดิ่งเข้าหาปราณพลองผสานวิญญาณ

" เคร้ง " เสียงดังสนั่นราวกับเหล็กแข็งกล้ากระทบกัน แรงปะทะส่งเด็กหนุ่มเหยียดถอย

ไอ้หน้าแก่ได้แต่งุนงง นั่นเป็นการโจมตีที่แรงที่สุดเท่าที่มันเคยใช้ออก " หากมิติดที่ว่าแผลเต็มทั่วร่างแล้วล่ะก็ พลองเมื่อครู่คงขยี้มันให้เจ็บหนักได้ " 

" ใบหลิวเล่นลม " ชิงหยางระเบิดพลังปราณส่งใบหลิวเล่นลมออกอย่างเร็วรี่ 

" วู๊มม " คมกระบี่บางเฉียบแต่แข็งกร้าวทะลวงผ่ามวลอากาศพุ่งทะยานออก

" อือ " ไอ้หน้าแก่สั่นเทิ้มทั่วร่าง มันมิเคยพบเห็นผู้ใดใช้กระบี่ได้อย่างช่ำชองเช่นนี้มาก่อน 

มันเร่งหมุนควงพลองอย่างรวดเร็ว แลฟาดออกในทันใด " เปรี้ยงง " ปราณพลองผสานวิญญาณพุ่งทะยานออกสุดแรงเกิด

" เคร้ง " ราวกับเหล็กแข็งกล้าปะทะกัน สองร่างเหยียดถอยเพราะแรงปะทะ

ชิงหยางโจนทะยานแทงกระบี่ออกตรง ไอ้หน้าแก่ฟาดพลองตัดเฉียง " เคร้ง " กระบี่พลองปะทะกลางอากาศ

ทั้งสองฟาดฟันกระบี่พลองออย่างเหี้ยมโหดชนิดที่ว่ามิมีผู้ใดยอมให้กัน

เพราะยิ่งสู้ทั้งสองก็ยิ่งสนุก มิมีแม้นแต่จิตสังหาร หนึ่งกระบี่เด็กหนุ่ม หนึ่งพลองชายหนุ่ม

หนึ่งเค่อผ่านไป ทั้งสองดวลกันมานับร้อยกระบวนท่า 

ชิงหยางหอบหายใจจนตัวโยน ทั่วร่างอ่อนล้าโรยแรง มองจ้องยังไอ้หน้าแก่ที่อาการดูหนักกว่าเพราะสูญเสียโลหิตมากเกิน

" น่าเสียดายที่ข้ามีแผลทั่วร่าง มิเช่นนั้นเจ้ามิได้อยู่มาจนถึงเวลานี้ดอก " ไอ้หน้าแก่พักหายใจพลางเอ่ยออกมา

" ถือเสียว่าอ่อนข้อให้ข้าก็แล้วกัน " ชิงหยางยกยิ้มออกมา 

" ได้เวลาแล้วที่เจ้าไอ้หน้าแก่ จะเป็นตัวส่งสาส์นไปยังไอ้สาระเลวเถียนปี้เหลา " ชิงหยางเอ่ยออกมา

" ครืนน " เคล็ดวิชาชิงสวรรค์หมุนวนดูดกลืนลมปราณทั่วร่างไหลลงสู่ตันเถียน

" มันยังมีแรงเหลืออยู่อีกรึ " ไอ้หน้าแก่พึมพำ มองจ้องยังเด็กหนุ่มที่ระเบิดพลัง

" แทงตรง ฟันเฉียง ฟันตรง ตัดขวาง " สี่กระบวนท่าพุ่งทะยานออกในพริบตา

" นี่มันบ้าอะไร " ไอ้หน้าแก่ร้องลั่นออกมา ข้อมูลที่มันได้รับมา ให้ระวังสามกระบวนท่าเพียงพริบตา 

" นี่มันสี่กระบวนท่า " ไอ้หน้าแก่ร้องออกมา พลางหมุนควงพลองไปมาเพื่อหยุดยั้งสี่กระบวนท่าสังหาร

" เคร้ง เคร้ง เคร้ง ฉั้วะ " ไอ้หน้าแก่ต้านได้เพียงสามกระบวนท่า กระบวนท่าสุดท้ายเป็นเพราะมันหมุนควงพลองต้านมิทัน

" ตุบ " ร่างช่วงบนของมันรูดหล่นลงจากลำตัว สิ้นใจในทันใด

" ฟู่ว " ชิงหยางเป่าปากออกมาอย่างแรง เขาเองก็หมดสิ้นซึ่งลมปราณ 

เด็กหนุ่มเดินเข้าหาไอ้หน้าแก่ ชิงหยางถึงกับตกใจเมื่อใบหน้าของไอ้หน้าแก่บ่งบอกว่ามีความสุขก่อนตาย

มิเหมือนใบหน้าของผู้อื่นที่ถูกสังหารก่อนนี้ ทุกคนนั้นแสดงสีหน้ามิยินยอม

" แสดงว่าเจ้ายินยอมที่จะตกตายด้วยน้ำมือของข้า " ชิงหยางเอ่ยออกมา

" ในเมื่อเจ้ามีความสุขที่ได้สู้กับข้า ข้าก็มีความสุขเช่นกันที่ได้สู้กับเจ้า " ชิงหยางเอ่ยออกมา

ชิงหยางเร่งรูดทรัพย์ของไอ้หน้าแก่ พลางกวาดตาหาทำเลแลลงมือขุดหลุมใหญ่

เมื่อฝังร่างของไอ้หน้าแก่แล้วเสร็จ ชิงหยางใช้พลองของไอ้หน้าแก่ปักลงดิน แลทำการโค้งให้สามครา 

" ข้าสนุกมาก แลข้าได้เรียนรู้จากเจ้ามากมาย แต่น่าเสียดายที่เส้นทางของเรามิอาจร่วมกันได้ " ชิงหยางเอ่ยออกมา

" ขอเจ้าจงรู้ไว้ว่า เจ้าเป็นคนแรกที่ได้เห็นสี่กระบวนท่าเพียงพริบตา " ชิงหยางเอ่ยออกมา

" ลาแล้วพี่ชาย " ชิงหยางเอ่ยออกมา แลผินกายเดินออกจากหลุมศพของได้หน้าแก่ 

" สี่กระบวนเพียงพริบตา " เสียงลึกลับดังขึ้น