โดดเดี่ยวใต้ทะเล 1000 เมตร

เพื่อนร่วมชั้นในค่ายต่างพากันตกตะลึงเมื่อเห็นโดโนแวนและเซนนั้นสามารถจับกุมหน่วยสอดแนมที่มาจากห้องสามได้ พวกเขารู้ได้อย่างไร ที่พวกเขารู้นั้นเป็นเพราะสัญลักษณ์ที่ติดอยู่บริเวณหน้าอกของเสือเครื่องแบบพวกเขานั่นเอง ซึ่งมันถูกออกแบบมาเป็นพิเศษสำหรับการทดสอบในครั้งนี้เพื่อให้ทุกคนสามารถแยกทีมตนเองกับทีมคนอื่นออก

“พวกเขาไม่มีวิทยุสื่อสาร”

โดโนแวนกล่าวขึ้นทำให้สมาชิกทุกคนต่างถอนหายใจอย่างโล่งอก อย่างไรก็ตามเซนนั้นกลับไม่ได้สนใจเรื่องวิทยุสื่อสารที่เขากำลังคิดก็คือจะทำยังไงกับนักเรียนห้องอื่นสองคนนี้ดี หากเขาจัดการส่งสองคนนี้ออกจากการทดสอบจะทำให้ศัตรูนั้นระบุตำแหน่งของพวกเขาได้แน่นอน หากสมาชิกที่ส่งมาสอดแนมไม่กลับไป

“จัดการพวกเขาเถอะ”

ฮวนกล่าวขึ้น เมื่อฮวนกล่าวออกมาเช่นนั้นแน่นอนว่าพวกเขานั้นไม่สามารถทำสิ่งใดได้นอกจากจัดการหน่วยสอดแนมทั้งสองซึ่งตอนนี้มองพวกเขาด้วยสายตาเย็นชา มันพยายามจะดิ้นให้หลุดจากการจับกุมของเซนและโดโนแวน อย่างไรก็ตามทุกคนรู้อยู่แล้วว่าโดโนแวนแข็งแกร่งอย่างมาก ส่วนเซนนั้นไม่ต้องพูดถึงต่อให้เอาช้างมาให้เขาจับช้างยังไม่สามารถดิ้นได้

“ปัก!”

เซนทุบไปที่หน้าอีกฝ่ายอย่างรุนแรงทำให้เกิดเสียงดังขึ้น การกระทำของเซนนั้นดูอำมหิตอย่างมาก อย่างไรก็ตามเมื่อหมัดที่รุนแรงและดุดันของเซนกระแทกหน้าอีกฝ่ายนั้นเข็มกลัดวิญญาณของอีกฝ่ายที่เปล่งแสงสีฟ้าเปลี่ยนเป็นสีแดงทันทีก่อนที่จะมีโล่สีฟ้าปรากฏขึ้นมาป้องกันเขา นั่นหมายความว่าเพียงหมัดง่อยๆ ของเซนนั้นสามารถกระตุ้นกลไกป้องกันชีวิตของเข็มกลัดชิ้นนี้ได้และส่งคนผู้นี้ออกจากการทดสอบ

โล่สีฟ้าที่ห่อหุ้มตัวนักเรียนคนนั้นเริ่มพาร่างของชายหนุ่มคนนั้นลอยขึ้นก่อนที่จะพุ่งหายไปในทิศทางหนึ่ง ในขณะเดียวกันโดโนแวนเองก็ลงมือเช่นเดียวกัน และผลก็เหมือนกับเซนแต่ชายหนุ่มต้องใช้ถึงห้าหมัดจึงจะส่งผลต่อกลไกป้องกันของอีกฝ่ายได้

เมื่อฮวนและกลุ่มของเซนนั้นแนะกันเรียบร้อยแล้ว พวกเขาก็เดินทางไปที่แหล่งน้ำทันที ซึ่งเซนนั้นแน่นอนว่าสามารถจำทางไปที่แห่งนั้นได้อย่างแม่นยำ

“ตื่นเต้นจริงๆ ข้าอยากจะรู้นักว่าที่แหล่งน้ำนั่นจะมีทีมจากห้องอื่นเฝ้าอยู่กี่คน…”

ลีโอกล่าวขึ้นพร้อมกับกำหมัดขึ้นขณะที่เขาวิ่งอยู่ โดโนแวนได้ยินดังนั้นก็ยิ้มพร้อมกับกล่าว

“ยิ่งเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่คนก็ยิ่งจะเยอะขึ้นเป็นไปได้พวกเราควรจะเติมน้ำให้เต็มและถอยทันที แม้พวกเราจะสู้ได้แต่สถานการณ์ที่ไร้คริสทัลเวทมนตร์เช่นนี้จะทำให้ผู้ใช้เวทอย่างพวกเราลำบากหากต่อสู้ยืดเยื้อ…”

ทุกคนต่างเห็นด้วยกับความคิดของโดโนแวน ในขณะเดียวกันบนหลังของทุกคนนั้นต่างมีกระบอกไม้ไผ่ขนาดใหญ่ติดอยู่และแน่นอนหากพวกเขาเติมน้ำจนเต็มมันจะทำให้มีน้ำหนักมากและพวกเขาจะเคลื่อนไหวช้าลง บางทีพวกเขาอาจจะถูกศัตรูจัดการได้ง่ายๆ หากไม่ระวัง

“เรามาถึงแล้ว…”

เซนกล่าวขึ้นในขณะเดียวกันทั้งกลุ่มก็เบาฝีเท้าของพวกเขาลงอย่างพร้อมเพรียงกัน ในขณะที่ใช้สายตาสอดส่องศัตรูที่จะปรากฏตัวขึ้นตอนไหนไม่รู้รอบๆ

“ดูเหมือนจะมีการต่อสู้ที่รุนแรงเกิดขึ้นที่นี่”

โดโนแวนกล่าวขึ้นในขณะที่มองพื้นที่รอบๆ แหล่งน้ำและพบกับร่องรอยของการทำลายล้างด้วยเวทมนตร์จำนวนมาก และที่เห็นได้อย่างชัดเจนก็คือธาตุไฟที่เผาต้นไม้บริเวณนั้นจนไหม้เกรียม

“เราจะเรียงลำดับกัน ลีโอเจ้าจะเป็นคนแรกที่เติมน้ำให้เต็ม ส่วนคนที่เหลือจะช่วยกันระวังหลังให้ จากนั้นจะเป็นจีโน่ และโดโนแวน ข้าจะเป็นคนสุดท้ายเอง หากเกิดสิ่งใดขึ้นให้พวกเจ้าทิ้งข้าไปเลย ไม่อย่างนั้นการกระทำของพวกเราจะสูญเปล่าทั้งหมดหากเจ้าเข้ามาช่วยเหลือข้า…”

ที่เซนกล่าวออกมาเช่นนี้แน่นอนว่ามันเป็นเพราะว่าเขาแข็งแกร่งที่สุด และเขาเชื่อว่าไม่มีใครที่ไหนสามารถทำอะไรเขาได้ในสถานที่แห่งนี้ แต่เขาจำเป็นต้องเล่นตามบทผู้อ่อนแอไปก่อนเท่านั้น

ทุกคนต่างเข้าไปเติมน้ำในกระบอกไม้ไผ่ของตนเองจนเต็มตามลำดับซึ่งตลอดขั้นตอนนั้นไม่มีวี่แววของศัตรูที่จะปรากฏตัวขึ้นเลย จนเมื่อพวกเขาเติมเสร็จก็เกิดการเคลื่อนไหวบางอย่างขึ้นบริเวณพุ่มไม้

ปรากฏพายุเปลวเพลิงล้อมรอบตัวเซนที่อยู่หลังสุดเอาไว้ทำให้บรรยากาศรอบๆ เปลี่ยนเป็นร้อนจัดทันที ในขณะเดียวกันเซนที่ถูกขังอยู่ก็ได้ตะโกนขึ้น

“รีบไปซะ!”

ทุกคนรีบวิ่งหนีห่างจากเซนไปในทันที ในขณะที่เซนนั้นดูเหมือนจะเป็นเหยื่อบูชายัญในครั้งนี้ พายุเปลวเพลิงเป็นเวทมนตร์ธาตุไฟระดับ C ซึ่งเป็นเวทจำกัดการเคลื่อนที่ของศัตรูและค่อยๆ บีบศัตรูให้เข้าสู้กับดัก นับว่าเป็นเวทมนตร์ที่ดี

พายุเปลวเพลิงรอบตัวเซนนั้นค่อยๆ บีบวงเข้ามาหาเขาเรื่อยๆ ในขณะเดียวกันชายหนุ่มก็รีบกระโดดออกไปทางด้านบนทันที แม้ว่าร่างกายของชายหนุ่มนั้นจะไม่เป็นอะไรเมื่อถูกเวทมนตร์อย่างไรก็ตามกลไกป้องกันนั้นไม่สามารถรับมันได้แน่นอนและมันจะส่งเขาออกจากการทดสอบ ดังนั้นการทดสอบในครั้งนี้จึงถือว่าทุกคนเท่าเทียมกัน

“มันกระโดดออกมาแล้ว”

เซนที่หลบหนีจากเวทมนตร์ของผู้ไม่หวังดีได้ ก็มองไปรอบๆ ทันทีและพบกับนักเรียนกลุ่มหนึ่งซึ่งมีมากถึงหกคนละแต่ละคนนั้นดูเหมือนจะแข็งแกร่งเล็กน้อย พวกเขาล้วนแล้วแต่เป็นสมาชิกของห้องห้า

“ดูเหมือนเราจะจับกระรอกจากห้องสิบได้นะ เอาอย่างงี้เป็นไงทำไมเราไม่ปล่อยมันเพื่อแลกกับที่อยู่ของฐานพวกมันล่ะ”

ชายหนุ่มคนหนึ่งได้กล่าวขึ้น อย่างไรก็ตามความคิดของเขาค่อนข้างจะโง่ในความคิดของเซน เขาได้กล่าวว่าเซนเป็นกระรอกและยังจะให้ชายหนุ่มบอกที่อยู่ของฐานตนเองอีก สมองเขาอาจจะไม่ปกติ อย่างไรก็ตามในเวลานั้นเซนก็คิดถึงเรื่องบางอย่างได้

‘ไม่มีกฎข้อไหนบอกว่าห้ามทรมานนักเรียนเพื่อที่จะให้อีกฝ่ายคายความลับออกมา’

หากสามารถจับนักเรียนห้องอื่นได้พวกเขาสามารถให้อีกฝ่ายคายความลับออกมาได้ด้วยการทรมานและวิธีที่เซนคิดว่าดีที่สุดคือการกดน้ำ น่าเสียดายที่เขานั้นจัดการพวกห้องสามสองคนนั้นไปแล้วถึงแม้ว่าเขาจะรู้ที่อยู่ฐานของห้องสามแต่เขายังต้องการรู้รายละเอียดอื่นอีก

ในขณะที่เซนกำลังจมลงสู่ความคิดของตนเองนั้น นักเรียนหกคนเบื้องหน้าเขาคนหนึ่งก็ได้กล่าวขึ้น

“แค่กระรอกตัวเดียว เดี๋ยวข้าจะเป็นคนจัดการเอง พวกเจ้าไม่ต้องเข้ามายุ่งพวกเจ้าได้คะแนนไปมากพอแล้ว ข้านี่สิยังไม่ได้คะแนนเดี่ยวสักคะแนน”

“ตกลง”

เมื่อชายคนนั้นกล่าวจบเพื่อนของเขาล้วนแล้วแต่พากันหลีกทางให้ อย่างไรก็ตามพวกเขานั้นได้ทำสิ่งที่ผิดพลาดที่สุดไปเสียแล้วนั่นคือการดูถูกเซน ไม่ใช่สิมันอาจจะผิดพลาดตั้งแต่พวกเขาพยายามจะสู้กับชายหนุ่ม

“ดาบแห่งความมืด!”

อีกฝ่ายนั้นเรียกดาบขนาดใหญ่ออกมาซึ่งมันมีสีดำและลอยอยู่กลางอากาศ เมื่อเซนเห็นมันก็ตกตะลึงเล็กน้อยเพราะเวทมนตร์ธาตุมืดที่อีกฝ่ายใช้อยู่นั้นราคาแพงอย่างมากและเซนนั้นไม่สามารถซื้อมันได้ แต่ในเวลานั้นเองดวงตาของชายหนุ่มก็เกิดประกายบางอย่างขึ้นทำให้เขายิ้มออกมา

“ยอมแพ้ซะและพวกเราจะปล่อยเจ้าไป หากเจ้าบอกข้อมูลที่พวกเราต้องการ”

ชายคนนั้นควบคุมดาบแห่งความมืดหมุนวนรอบตัวช้าๆ พร้อมกับกล่าวขึ้น อย่างไรก็ตามคำตอบที่เขาได้รับจากเซนนั้นกลับต่างจากที่เขาคิดเอาไว้อย่างสิ้นเชิง

“บอกก็โง่แล้ว พวกเจ้าต่างหากที่ต้องบอกกับข้าไม่อย่างนั้นข้าจะจัดการพวกเจ้า!”