พลิกชะตานาง

……1 วันสุดท้ายก่อนที่จะเกิดปรากฏการณ์แห่งหายนะ

อ้ายฉิงตื่นขึ้นมาแต่เช้า เพื่อออกกำลังฝึกฝนร่างกายตามปกติ หลังจากนั้นเธอขับรถกอล์ฟพลังงานแสงอาทิตย์เพื่อไปตรวจเช็คความพร้อมของสิ่งต่างๆ รอบบ้านหลังน้อยของเธอ เมื่อเธอตรวจดูสิ่งต่างๆ เรียบร้อยแล้วจึงขับรถกอล์ฟกลับมาที่ตัวบ้าน

ขณะที่เธอตรวจเช็คสิ่งต่างๆ เธอก็ใช้ความคิดไปด้วยว่า เธอควรจะทำอย่างไร ให้ทั้งป๊าและพี่หนิงเฉิงหยุดอยู่บ้านกับเธอในวันพรุ่งนี้ที่จะเกิดปรากฎการณ์ คิดไปคิดมาก็ยังคิดไม่ออกจนรถกอล์ฟที่เธอขับวิ่งวนกลับมาถึงบริเวณประตูหน้าบ้าน 

เธอลงจากรถกอล์ฟ แล้วเดินต่อไปที่ประตูบานใหญ่ เมื่อเปิดประตูเข้ามาภายในตัวบ้าน เธอพบป๊าและพี่หนิงเฉิงนั่งอ่านข่าวอยู่บนโซฟาในโถงนั่งเล่น ภาพดังกล่าวที่เธอพบเห็น เป็นภาพธรรมดาแต่กลับให้ความรู้สึกอบอุ่นหัวใจ

ร่างบางวิ่งถลาเข้าไปนั่งแหมะอยู่ตรงกลางระหว่างทั้งสอง และส่งรอยยิ้มสวยหวานเข้าไปรับหน้า แขนเรียวสวยกอดหมับเข้าที่แขนของคนมีอายุ

“จะเอาอะไรรึ เจ้าตัวร้ายของป๊า”

“เปล่าค่ะ อ้ายฉิงแค่อยากจะกอดป๊าไว้เฉยๆ”

“แล้วไม่กอดพี่ชายสุดที่รักของน้องบ้างหรอ”

“หยุดเลย ไอ้เด็กตัวเหม็น จะให้ลูกสาวชั้นไปกอดแกได้อย่างไร”

“โถ่ ป๊า… นี่ลูกเอง..ลูกชายป๊าไงล่ะ”

“แล้ววันนี้น้องไม่ออกไปไหนรึไง ปกติพี่เห็นช่วงนี้น้องชอบออกไปนู้นมานี่ไม่ได้หยุดเลย”

“วันนี้อ้ายฉิงไม่ได้ไปไหนคะ พี่หนิงเฉิง”

“อ้ายฉิงอยากจะใช้เวลาอยู่กับป๊าและพี่หนิงเฉิงให้นานๆๆๆๆ เลยยย”

“อ้อนขนาดนี้ ลูกสาวพ่อมีแผนอะไรหรือเปล่า หืมมม”

“เปล่าค่ะ …อ้ายฉิงแค่อยากให้ทั้งสองโดดงาน……เอ้ยยย…….หยุดงานอยู่เป็นเพื่อนอ้ายฉิงที่บ้าน อ้ายฉิงเหง๊า เหงา อีกอย่างวันนี้ก็เป็นวันสิ้นปีป๊ากับพี่หนิงเฉิงไม่ต้องไปทำงานสักวันเถอะค่ะ"

"ทั้งสองหยุดอยู่บ้านกับอ้ายฉิงซักวันได้ไหมคะ หยุดไปแค่วันเดียวบริษัทเราก็คงไม่เจ๊งหรอกคะ นะคะ…น้าาาา” มันจะไปยากอะไร ในเมื่อเธอคิดอะไรไม่ออก เธอก็อ้อนขอทั้งสองไปตรงๆ ก็สิ้นเรื่อง

“โถ่ ลูกสาวป๊า อยู่คนเดียวในบ้านหลังน้อยของเราคงจะเหงามาก…. ไม่เป็นไรเดี๋ยววันนี้ป๊าจะอยู่เป็นเพื่อนลูกเอง”

หนิงเฉิงมอง พ่อกอดกันกลมอยู่กับน้องของเขาบนโซฟาตัวกว้าง แล้วอดที่จะกรอกตามองบนไม่ได้ พลางคิดในใจ 

แหม….ป๊า…น้องคงจะเหงามากมั้ง เขาเห็นน้องทำนู่นทำนี่ไม่ได้หยุด แถมวันๆ ก็ไม่ค่อยจะอยู่ติดบ้าน ….แล้วอะไรคือการที่น้องอยู่ในบ้านคนเดียว ป๊าลืมนัดคนงานและบอดี้การ์ดอีกหลายร้อยหลายพันชีวิตที่ดูแลอยู่รอบๆ บริเวณบ้านหรอ

เลขาอู๋ที่เดินผ่านมาพอดี และได้ยินที่คุณท่านพูด ก็อดที่จะคิดขึ้นมาไม่ได้ว่า…..แล้วอะไรคือบ้านหลังน้อยของคุณท่านกับคุณหนู

“อ่าว.. เลขาอู๋มาพอดี ฝากแจ้งยกเลิกกำหนดการของวันนี้ที”

“ครับคุณท่าน”

“ของชั้นด้วย” 

“ครับๆๆ คุณชาย”

“ดีเลยคะ … งั้นวันนี้ ป๊ากับพี่หนิงเฉิงไปวนเล่นรอบบ้านเรากันนะคะ”

“เดี๋ยวอ้ายฉิงขอตัวไปอาบน้ำซักครู่นะคะ จะได้สดชื่น”

เมื่อได้คำตอบเป็นที่น่าพอใจแล้ว ร่างบางจึงเดินไปอาบน้ำที่ห้องของตนเอง เมื่อลับหลังร่างบาง หนิงเฉิงอดที่จะพูดขึ้นมาลอยๆ ไม่ได้

“ป๊าคิดว่า ครั้งนี้เจ้าตัวน้อยของบ้านเราจะทำอะไรอีกครับ”

“….. ไม่ว่าน้องแกจะทำอะไร แกจำไว้ เราซึ่งเป็นครอบครัวของเธอ ก็มีหน้าที่ในการสนับสนุนเธอ คอยเตือนไม่ให้เธอทำผิดนะ หนิงเฉิง”

“ครับๆๆ รู้แล้วแหละน่า ตั้งแต่ผมโตมาป๊าพูดอย่างนี้มาเป็นสิบเป็นร้อยรอบแล้ว”

“เอ๊า ไอ่นี่ …. แกจะมีเรื่องใช่ไหม” เท้าไวเท่าความคิด พูดยังไม่ทันจะขาดคำ บาทาของบิดาอันเป็นที่รักก็แทบจะประเคนมาถึงตัวเขาอยู่แล้ว

อีกคนก็เหมือนจะรู้เท่าทันกัน ขยับตัวหลบอย่างว่องไว เหมือนฝึกปรือฝีมือการหลบหลีกมานับสิบนับร้อยครั้ง 

“ป๊าวววว..ใครมันจะไปอยากมีเรื่องกับป๊า”

เลขาอู๋ผู้อยู่ในเหตุการณ์กลับไม่มีปฏิกิริยาใดกับเรื่องนี้ เสมือนประหนึ่งว่าการที่ทั้งสองทะเลาะกันเล็กๆ น้อยๆ กลายเป็นเรื่องปกติประจำวันของบ้านตระกูลฟู่ไปเสียแล้ว ….ก็เขาเห็นคุณท่านกับคุณชายทะเลาะกันตั้งแต่เล็กจนโต จะให้เขามีปฏิกิริยาอะไรล่ะ …

อีกอย่างไม่ใช่ว่าคุณท่านทั้งสองไม่รู้ว่าคุณหนูอ้ายฉิงทำอะไรไปบ้าง ทั้งสองรู้แต่เลือกที่จะไม่พูดออกมา และไม่ซักถามคุณหนูให้เธอลำบากใจ ทั้งสองรอคอยวันที่คุณหนูพร้อมแล้วเดินมาบอกพวกเขาด้วยตนเอง 

แต่ในระหว่างรอหนะหรอ …. นู้นนน… แอบโอนเงินเข้าบัญชีคุณหนูกันตั้งไม่รู้เท่าไหร่ คงกลัวว่าคุณหนูจะเงินไม่พอสำหรับการซื้อของ หรือไม่พอสำหรับสิ่งที่เธอจะทำ 

เฮ้ยยยย…..เหนื่อยใจกับพ่อลูกคู่นี้เหลือเกิน…..

“ถ้าท่านทั้งสองยังสปอยคุณหนูกันขนาดนี้คุณหนูจะทันคนได้อย่างไรกันครับ…. เอ…..ว่าแต่เมื่อเช้าคุณหนูบอกให้ผมทำอะไรนะ ….อ่อใช่ๆ ผมขอตัวไปโทรศัพท์ก่อนนะครับ เดี๋ยวคุณหนูจะรอผลนาน”

หนิงเฉิงอดที่จะกรอกตามองบนไม่ได้ แหมมม .. ไอ่เจ้าเลขาอู๋ มาหาว่าเขาสปอยน้อง …. แล้วหลายเดือนมานี้ที่เขาเห็นมันยุ่งจนหัวหมุน ไม่ใช่เพราะว่ากลัวน้องจะเหนื่อยหรืออย่างไร 

ทั้งเขาและเลขาอู๋เติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก เลขาอู๋อายุมากกว่าเขาไม่กี่ปี เขาทั้งสองล้วนเป็นคนช่วยป๊าคอยเลี้ยงอ้ายฉิงมาทั้งนั้น ถ้าหาว่าเขาสปอยน้อง ตัวมันเองนั่นแหละก็สปอยไม่ต่างกัน

อากาศวันนี้ร้อนมาก… รถกอล์ฟติดแอร์พลังงานแสงอาทิตย์รุ่นใหม่ล่าสุดที่เขาทั้งสามกำลังโดยสารอยู่ เพื่อขับวนดูคนงานในส่วนต่างๆ รอบบริเวณบ้าน 

คนงานทุกๆ คนทักทายเจ้านายด้วยความเบิกบานตลอดเส้นทางที่รถขับผ่าน

เนื่องจากวันนี้คือวันส่งท้ายปี และเป็นปีที่คนงานเก่าและใหม่ได้อยู่พร้อมหน้าพร้อมตากับครอบครัว เพราะปีนี้เจ้านายสร้างอาคารหมู่ตึกสำหรับพักอาศัยให้กับเหล่าคนงาน ซึ่งเจ้านายอนุญาตให้พาครอบครัวที่อยู่ต่างจังหวัดในภูมิภาคอื่นๆ มาอยู่ด้วยกันในบ้านพักหลังน้อยของเจ้านายได้

อีกทั้งเจ้านายยังจัดการจ้างงานสำหรับครอบครัวของคนงานที่เพิ่งย้ายเข้ามาใหม่ ให้บรรจุไปทำงานในส่วนต่างๆ เช่น ทำอยู่ในโดมเพาะปลูกการเกษตร ฟาร์มแบบปิดสำหรับเลี้ยงสัตว์ โรงเลี้ยงสัตว์น้ำ โรงงานแปรรูปอาหาร โรงผลิตไฟฟ้าพลังงานแสงอาทิตย์และพลังงานลมสำหรับใช้ในครัวเรือน โรงผลิตน้ำใช้สำหรับการอุปโภคและบริโภคในบ้านของเจ้านาย คลินิกส่วนตัวภายใน หรือใครร่างกายแข็งแรงกำยำเจ้านายก็จะเรียกให้ไปฝึกฝนร่างกายและบรรจุเข้าทีมบอดี้การ์ด เรียกว่าทุกส่วนงานของบ้านหลังน้อยมันครบวงจรจริงๆ 

คนงานบางส่วนเจ้านายก็จะมีรถรับส่งประจำไปเช้า-กลับเย็นให้ไปทำงานที่โครงการจีหุ้ย ซึ่งเป็นโครงการที่บริการให้เช่าหรือซื้อห้องพักสำหรับอยู่อาศัย นอกจากนี้ในโครงการยังมีรั้วรอบขอบชิด มีสิ่งอำนวยความสะดวกต่างๆ แบบครบวงจร ซึ่งก็จำเป็นจะต้องใช้คนทำงานจำนวนมาก 

หากครอบครัวคนงานคนไหนไม่อยากอยู่อาศัยในเขตรั้วบ้านหลังน้อยของเจ้านาย เธอก็อนุญาตให้ครอบครัวเหล่านั้นไปอยู่ที่โครงการจีหุ้ยหรือไปอยู่ที่อื่นได้ตามความสมัครใจ ซึ่งจะไม่สามารถเปลี่ยนใจในการโยกย้ายที่อยู่ในภายหลังได้

แต่ถ้าคนงานและครอบครัวต้องการอยู่ที่บ้านหลังน้อยเจ้านายจะให้ทำสัญญาเป็นลายลักษณ์อักษรในการปกปิดข้อมูลภายใน

ในส่วนของเงินเดือน ก็จะได้ลดกลั่นกันตามตำแหน่งงานที่เลือกทำ แต่ขอบอกว่าเจ้านายที่เป็นเจ้าหญิงของบ้านตระกูลฟู่ของเรานั้น เป็นสายเปย์ลูกน้องสุดๆ อีกทั้ง….นี่ยังไม่รวมสวัสดิการต่างๆ เช่น รถรับส่งฟรี การตรวจสุขภาพ โปรแกรมออกกำลังกายในทุกๆ วัน อาหารครบสามมื้อ ที่พักฟรี นี่แค่ตัวอย่างนะ และยังมีโบนัสพิเศษที่เจ้านายให้ตามความหนักเบาของงานอีกด้วย 

สิ้นปีนี้พวกเขาเหล่าคนงานและครอบครัวตั้งใจจะฉลองต้อนรับปีใหม่กันอย่างเบิกบาน อีกทั้งในวันที่ 1 มกราคม 2600 ซึ่งเป็นวันปีใหม่ เจ้านายยังอนุญาตให้ทุกคนหยุดงาน โดยให้พักผ่อนอยู่ที่พักของตนเอง ไม่จำเป็นต้องออกไปไหน พวกเขากะจะนอนพักผ่อนในวันหยุดให้เต็มที่ เจ้านายที่ดีขนาดนี้ พวกเขาจะไปหาจากที่ไหนมาได้อีกหล่ะ