ระบบตระกูลสุดแกร่ง

     ความกังวลของพี่ใหญ่ของกองโจรห้าพี่น้องนั้น ถูกบ่งบอกออกมาผ่านทางสีหน้าจนหมด เหล่าคนที่พึ่งเข้ามาต่างก็ต้องขมวดคิ้วเพราะการที่ตัวของพี่ใหญ่แห่งกลุ่มโจรนี้กังวลมันไม่เท่ากัลว่าไม่เชื่อใจพวกเขาหรอกรึ นี้พวกเขาน่ากลัวน้อยกว่าราชาสยบฟ้ารึไงกัน

     อันที่จริงฉายาหรือสมญานามราชาสยบฟ้าของฉินจุนนั้นไม่ค่อยเป็นที่ยอมรับของกองกำลังระดับตำนานและกองกำลังระดับศักดิ์สิทธิ์เท่าไร เพราะพวกเขามองว่าสมญานามนี้มันดูยิ่งใหญ่เกินไปสำหรับตัวตนระดับที่ยังไม่ถึงราชาศักดิ์สิทธิ์เสียด้วยซ้ำ เพราะฉะนั้นเมื่อกองกำลังระดับตำนานและระดับศักดิ์สิทธิ์ได้ยินชื่อของฉินจุนพวกเขาจะรู้สึกขำขันเสียด้วยซ้ำ สำหรับพวกเขามันก็เหมือนกับว่ามอบสมญานามเจ้าป่าให้กับมดนั้นแหละ พวกเขาจึงรู้สึกว่าสมญานามนี้มันดูเกินตัวของฉินจุนไปหน่อย แต่จะทำยังไงได้เพราะผู้รับรองสมญานามนี้ก็คือศาลากลไกสวรรค์นั้นเอง

     "เจ้ากังวลถึงเรื่องเล็กน้อยนี้รึ" ชายที่พึ่งมากล่าวถาม

     "พวกท่านอาจจะคิดว่า ฉินจุนนั้นไม่ได้น่ากลัวอะไรแต่ข้านั้นคิดต่างออกไป" พี่ใหญ่พูดขึ้น

     "ดูเหมือนว่าเจ้าจะยังไม่เคยเห็นความแข็งแกร่งที่แท้จริงสินะถึงได้พูดแบบนี้" ชายคนเดิมพูดหยอกเย้า

     "ข้าขอถามท่านหน่อยเถอะว่าตอนท่านอยู่ในระดับปราการสวรรค์นั้นท่านสามารถสังหารครึ่งก้าวนักบุญได้หรือไม่" พี่ใหญ่พูดถาม

     "..." ชายที่มาใหม่ไม่ได้พูดอะไรแสดงถึงว่าตัวเขาทำไม่ได้

     "ไม่ได้สินะ" พี่ใหญ่พูดต่อ

     "แล้วตัวของเจ้าทำได้รึไง" ชายที่ถามกล่าวถามกลับอย่างอารมณ์เสีย

     "ข้าก็ทำไม่ได้ ไม่สิถ้าจะพูดให้ถูกมันจะมีคนทำได้สักกี่คนกันเชียว" พี่ใหญ่ตอบคำถาม

     "แต่สิ่งที่ฉินจุนทำนั้นไม่ใช่แค่สังการเพียงแค่คนเดียวแต่มากกว่าหนึ่งและยังมีคนขอบเขตปราการสวรรค์อีกมากมายเกือบสิบคนอีกด้วยที่ตายไปในเหตุการนั้น มันถูกเรียกว่าการกำเนิดของราชาสยบฟ้า ท่านยังคิดว่ามันไม่น่ากังวลอีกหรือไม่" พี่ใหญ่กล่าวถาม

     "แล้วยังไงล่ะ มันจะสังหารใครซักกี่คนมันก็เท่านั้น ตัวเจ้าก็น่าจะรู้ว่ายิ่งมีระดับการบ่มเพาะสูงเพียงใดการฝ่าระดับและการต่อสู้กันมันก็จะยุ่งยากมากขึ้นเท่านั้น" ชายคนเดิมพูดขึ้น

     "ข้าก็หวังว่ามันจะเป็นดังคำพูดท่าน" พี่ใหญ่พูดขึ้น

     "มันต้องเป็นแบบนั้นอยู่แล้ว เจ้าเป็นถึงขอบเขตนักบุญขั้นสมบูรณ์แล้วอย่าให้เรื่องไม่เป็นเรื่องมาทำให้กังวลสิ" ชายคนเดิมพูดขึ้น

     "ขอบคุณท่านปี้อัน ที่เตือนสติข้า" พี่ใหญ่พูดขึ้นกับชายที่ชื่อปี้อัน

     "ไม่เป็นไร อีกอย่างอย่าลืมสิว่าพวกเจ้ามีพวกข้าที่เป็นถึงกองกำลังระดับตำนานสนับสนุนอยู่น่ะ" ปี้อันกล่าว

     "ใช่จริงด้วย พี่ใหญ่ท่านไม่ต้องกังวลอะไรหรอกพวกเรามีกองกำลังระดับตำนานหนุนหลังอยู่แบบนี้ไม่มีอะไรต้องกลัวแล้ว" น้องสามพูดขึ้น

     "ใช่ เผลอๆมันอาจจะกลัวพวกเราจนไม่กล้ามาก็ได้ เพราะมันไม่อยากเสี่ยงทำให้ตัวเองเดือดร้อนที่ต้องทำให้กองกำลังระดับตำนานอย่างนิกายมารโลหิตไม่พอใจไงล่ะ" น้องห้าพูดขึ้น

     "ฮ่าๆๆๆ พูดดีๆๆๆ เจ้าฉินจุนอะไรนั่นราชาสยบฟ้างั้นรึ มันยังไม่เคยเจอแผ่นฟ้าของจริงหรอก ข้าอยากรู้นักถ้ามันเจอเข้ากับความแข็งแกร่งที่แท้จริงมันจะทำหน้ายังไง" ปี้อันหัวเราะอย่างชอบใจ

     "จริงด้วยๆฮ่าๆๆ" น้องห้าก็หัวเราะตาม

     นิกายมารโลหิตเป็นหนึ่งในห้ากองกำลังระดับตำนานในทวีปหยุนเซียวแห่งนี้ พวกเขาเป็นกองกำลังใหญ่ที่มีประวัติศาสตร์มาอย่างยาวนาน จ้าวสำนักหรือจ้าวนิกายของพวกเขานั้นเป็นถึงผู้บ่มเพาะขอบเขตนักบุญศักดิ์สิทธิ์กันเลยที่เดียว ตัวตนระดับนักบุญศักดิ์สิทธิ์นั้นทั่วทั้งทวีปหยุนเซียวจะมีถึงสิบคนหรือป่าวก็ไม่รู้ นี่จะแสดงให้เห็นว่านิกายมารโลหิตนั้นแข็งแกร่งมากแค่ไหน พวกเขาถือได้ว่าเป็นมหาอำนาจอย่างแท้จริง นั้นเลยทำให้ไม่มีใครกล้ามาเอาเรื่องกับกองโจรห้าพี่น้องเพราะผู้หนุนหลังของพวกนี้ชั่งแข็งแกร่งนัก ถ้าใครต้องการแก้แค้นมันก็เหมือนกับไม่เห็นหัวนิกายมารโลหิตที่เป็นถึงกองกำลังระดับตำนานนั้นเอง จ้าวสำนักหรือจ้าวนิกายมารโลหิตนั้นถือได้ว่าเป็นคยแข็งแกร่งคนหนึ่งของทวีปหยุนเซียวนี้อย่างแน่นอน เพราะแบบนั้นเลยไม่มีใครที่จะกล้าลงมือกลับกองโจรห้าพี่น้องเพราะนิกายมารโลหิต เช่นคนที่ต้องสูญเสียสิ่งของที่ตัวเองรักหรือคนที่ตัวเองรักต้องตายจากไปนั้นก็ต้องทำใจยอมกล้ำกลืนฝืนทนเพราะการไปเอาเรื่อกับพวกมันนั้นมันก็เหมือนเป็นการฆ่าตัวตายดีๆนี่เอง

     "พวกเจ้าจะทำอะไรก็ทำไปเลยเพราะว่ามีนิกายมารโลหิตหนุนหลังอยู่ยังไงล่ะ" ปี้อันพูดออกมา

     "ขอขอบคุณท่านปี้อัน" พี่ใหญ่พูดออกมาเมื่อเขาคิดถึงนิกายมารโลหิตที่หนุนหลังพวกเขาอยู่นั้นก็ทำให้ตัวเขาคลายความกังวลขึ้นไม่ใช่น้อย

     "ขอบคนของคุณอะไรกัน เจ้าได้เคยช่วยเหลือนายน้อยของะวกเราเอาไว้ และอีกอย่างเจ้ายังได้มอบบรรณาการให้พวกเราอีก ถึงมันจะไม่มากแต่มันก็เป็นการแสดงความภักดีไม่น้อย" ปี้อันกล่าว

     แน่นอนว่ากองกำลังระดับตำนานจะมาหนุนหลังกองกำลังระดับสูงทำถ้าไม่ใช่เพื่อผลประโยชน์ แต่ผลประโยชน์อะไรล่ะที่ทำให้กองกำลังระดับตำนานสนใจคำตอบคือไม่มี เหตุผลแค่นั้นมันยังไม่มากพอ โชคดีของพี่ใหญ่กิงโจรห้าพี่น้องนักที่ในอดีตได้เคยช่วยชีวิตของนายน้อยแห้งนิกายมารโลหิตเอาไว้ จ้าวนิกายเห็นอย่างนั้นจึงประกาศว่าตัวของนิกายจะเป็นผู้หนุนหลังให้กับกองโจรนี้เอง นั้นเลยทำให้พี่ใหญ่ของกองโจรออกปล้นไปทั่วทวีปหยุนเซียวแห่งนี้ แน่นอนว่าแรกๆนั้นไม่มีคนเชื่อว่ากองกำลังระดับตำนานจะมาหนุนหลังแค่กองโจรระดับนี้ แต่ก็มีเรื่องให้ต้องประหลานใจว่ากองกำลังใดหรือใครที่ฌจมตีกองโจรห้าพร่น้องนั้นต่างถูกฆ่าถูกทำลายจนสิ้น ในทำให้ทุกคนเริ่มเชื่อแล้วว่ากองโจรนี้ได้รับการหนุนหลังจากกองกำลังระดับตำนานจริงๆ นั้นเลยเป็นเหตุว่าถ้ากองโจรนี้มาปล้นพวกเจ้าก็เท่ากับพวกเจ้าโชคร้ายแล้วล่ะ เพราะใครล่ะจะกล้าต่อต้านกองกำลังระดับตำนานที่หนุนหลังพวกมันอยู่

     "การตัดสินใจช่วยเหลือนายน้อยในครั้งนั้นถือเป็นการตัดสินใจที่ดีที่สุดในชีวิตข้าเลยทีเดียว" พี่ใหญ่พูด

     "ถูกต้อง เจ้าตัดสินใจได้ดีมากทีเดียว" ปี้อันก็คิดเช่นเดียวกัน

     ในระหว่างที่พวกเขากำลังพูดคุยกันอยู่นั้นก็ได้มีแรงกดดันและไอสังหารจำนวนมหาศาลมุ่งตรงมาหาพวกเขา ทำให้พวกเขารู้สึกขนลุกชันขึ้นมาทันที พวกเขาอยากรู้จริงๆว่าสิ่งมีชีวิตใดไปล่อยอ่อราที่น่ากลัวขนาดนี้ออกมา

     #จากนักเขียน สวัดดีครับไรต์เองนะครับ ต้องขอบคุณผู้อ่านและผู้ติดตามทุกท่านด้วยนะครับ เรื่องนี้เป็นนิยายเรื่องที่สองของผมแล้ว แต่เรื่องแรกนั้นผมเขียนได้แค่ไม่กี่ตอนและไม่ค่อยมีเวลาในการเขียนมากเท่าไรจึงลบมันไปแล้ว ผมวางแผนนิยายเรื่องนี้ไว้น้อยมาก อารมณ์แบบว่าคิดพล็อตเรื่องได้นิดหน่อยก็เขียนเลย ไม่ค่อยได้วางแผนให้ดีสักเท่าไร 555+ ผมมีแผนว่าจะเขียนนิยายเป็นรายได้เสริมผมเลยจะขอติดเหรียญในตอนหน้านะครับผมอยากรู้ว่าในหนึ่งเดือนมันจะได้สักเท่าไร ถ้ารายได้และยอดวิวเป็นอย่างที่ผมหวังไว้ผมก็จะได้เขียนต่อยาวๆและต่อเนื่อง แต่ถ้ารายและยอดวิวได้ไม่ได้เป็นอย่างที่หวังผมเองก็มีแผนว่าจะไปลองไปเขียนนิยายNCเอาเพราะว่ามันทั้งยอดวิวดีรายได้ก็คงดีด้วยเพราะผมเห็นแมร่งติดเหรียญตั้งแต่ตอนแรกๆเลยแถมติดถี่ซะด้วย 555+ 

ก็ไม่มีอะไรมากหรอกครับแค่อยากจะคุยด้วยเฉยๆและบอกความตั้งใจของตัวเองซักหน่อย ผมอาจจะไม่ค่อยตอบคอมเม้นท์เท่าไรนะครับต้องขอโทษด้วยแต่จะพยายามตอบให้ได้ทุกเม้นท์ถ้ามีคนถามน่ะนะ

ส่วนเรื่องความยาวของตอนผมไม่รู้ว่าใครอ่านในไหนบ้างนะครับ แต่ความยาวของตอนที่ผมเขียนจะอยู่ที่ราวๆ 4500-6000ตัวอักษรโดยประมาณเพราะผมไม่อยากยืดให้ยาวเกินไปกลัวมันเละ ส่วนคำผิดต้องขอโทษด้วยนะครับที่เยอะไปหน่อย ผมเขียนนิยายผ่านมือถือเพราะต้องเขียนในที่ทำงานและเขียนเวลาว่างเท่านั้น มันก็เลยเขียนยากหน่อยส่วนตอนเก่าๆที่มีคำผิดผมคงไม่ได้กลับไปแก้นะครับเพราะเวลาน้อยจริงๆขอโทษด้วยนะครับ

เอาล่ะพูดมาซะยาวเลยที่อยากจะบอกจริงๆก็คือขอบคุณที่เข้ามาอ่านขอบคุณที่เข้ามาติดตามนะครับ และตอนหน้าติดเหรียญนะครับ(อ่านฟรี2ตอนตอดเหรียญ1ตอน)ใครไหวก็ไปกันต่อใครไม่ไหวก็...ไปต่อได้ก็ดีนะครับหรือจะช่วยโดเนทเล็กน้อยก็ดีนะครับ 55+

ขอบคุณที่ติดตามครับ????