ทองคำอสูร

     " แต่ว่า ของที่เจ้าเสนอถือว่ายังใช้ได้อยู่ใช่ไหม? " เธอพูดกับพ่อครัวด้วยการเอนตัวไปทางขวาตรงข้ามกับที่ลูน่ายืนอยู่

     " คือว่า... " เขาพูดพร้อมกับสายตาที่เหล่มองไปทางอื่น

     " อะๆ หรือว่าเจ้าจะผิดคำพูด ข้าเคยได้ยินนะว่าที่นี่เวลาพูดจะไม่คืนคำเด็ดขาด " เธอพูดแล้วใช้สายตากัดจิกพ่อครัว

     " เจ้ามัน! " นักดาบผมน้ำเงินพูดแล้วแสดงอาการไม่พอใจต่อกับคำพูดของรูน

     " เจ้าน่ะพอได้แล้ว! " พ่อครัวดุเขา

     " ตกลง ข้าจะทำมันตามคำพูด "

     " ถ้างั้นก็ดี อย่างนี้ค่อยเชื่อถือหน่อย "

     เมื่อเธอพูดจบ เธอจึงปล่อยมือลูน่าไป

     " ข้าหิวแล้ว เอาอะไรอร่อยๆมาให้ข้ากินสิ " เธอบอกกับลูน่า จนนักดาบผมน้ำเงินและคนอื่นๆเริ่มไม่พอใจอีกครั้ง

     " ยัยนั่นมันจะได้ใจไปแล้วนะ! " นักดาบผมดำ 1 ในกลุ่มแฟนคลับของลูน่าเริ่มซุบซิบ

     " มันคงปากเก่งได้ไม่นานหรอก " นักเวทย์สาวผมดำพูดด้วยท่าทางมั่นใจ

     " เจ้าหมายความว่ายังไง? ริน " นักดาบถามนักเวทย์สาวด้วยความสงสัย

     " ก็คืนนี้มันจะได้ปากเก่งเป็นครั้งสุดท้าย "

     " เจ้าจะฆ่ามันหรอ? "

     " เจ้าจะบ้าหรอ เรม เดี๋ยวข้าก็ถูกตราหน้าว่าเป็นฆาตกร ซวยเจ็ดชั่วคน ข้าไม่เอาด้วยหรอก "

     " แล้วเจ้าจะใช้วิธีไหน? "

     " ก็ใช้วิธีที่คนทั่วไปใช้กันนั่นแหละ "

     " อ้อ ยังงี้นี่เอง "

     เมื่อพวกเขาพูดจบต่างก็พากันมองไปที่โต๊ะของรินแล้วยิ้มอย่างชั่วๆเหมือนคิดแผนอะไรอยู่

     .......................................................

     หลังจากที่ลูน่าเข้าไปในครัวสักพัก เวลาก็ได้ผ่านไป 1 ชั่วโมง เธอจึงเริ่มออกมาพร้อมกับถือถาดใบใหญ่ด้วยความขะมักเขม้น เมื่อซิลเวอร์เห็นเธอเข้า เขาจึงรีบไปช่วย

     " หนักขนาดนี้! มาให้ข้าช่วยนะ " เขาพูดแล้วถือถาดแทนเธอด้วยความเต็มใจ

     " ขอบคุณค่ะ " เธอพูดพร้อมกับดึงเก้าอี้จากโต๊ะข้างๆเพื่อมานั่งโต๊ะเดียวกับรูน

     " พาอะไรมาเยอะแยะ ของที่ข้าจะได้กินมันเยอะขนาดนี้เลยหรอ แล้วนี่อะไรไอก้อนวุ้นเหลืองๆที่น่าขยะแขยงนี่ " รูนสวดไปเป็นชุดๆจนเธอเริ่มตามไม่ทัน

     " อะ-เอ่อ...คือว่า " เธอพูดพร้อมหน้าสั่นเหมือนจะร้องให้