หนึ่งพฤกษาหมื่นกระบี่ (一木化万剑 - Yī Mù Huà Wàn Jiàn)

ตอนที่ 115: สัญชาตญาณอสูร, ปัญญาฝ่าวงล้อม

ความรู้สึก "ไม่สบายใจ" เล็กๆ ที่ก่อตัวขึ้นในใจของเจี้ยนหลิน (剑林) พลันแปรเปลี่ยนเป็น "ความตื่นตัว" อย่างเต็มพิกัด! "หน่ออ่อนแห่งกระบี่" (剑之嫩芽) ภายในห้วงทะเลจิตสำนึก (识海) ของเขายังคง "สั่นไหว" อย่างต่อเนื่อง, ส่งสัญญาณเตือนภัยอันเฉียบคม. "ขาวน้อย" (小白) ที่อยู่บนไหล่ของเขา, บัดนี้ขนสีขาวนวลตั้งชันขึ้นเล็กน้อย, ดวงตากลมโตจ้องเขม็งไปยังปากทางเข้าอุโมงค์รากไม้เร้น (隐秘根道) ที่เขาทิ้งไว้เบื้องหลัง, พร้อมกับส่งเสียงขู่ "ฟู่ๆๆ!" ในลำคออย่างแผ่วเบาแต่แฝงไว้ด้วยความดุดัน.

เจี้ยนหลินมิได้ลังเลแม้เพียงเสี้ยววินาที. สัญชาตญาณที่ถูกขัดเกลาจากการเผชิญหน้ากับความเป็นความตายหลายครั้งบอกเขาว่า, "บางสิ่งบางอย่าง" กำลังใกล้เข้ามา, และมันมิใช่เรื่องดีอย่างแน่นอน!

เขารีบเก็บ "กระบี่ไม้" (木剑) ที่เพิ่งจะเริ่ม "ปลูก" "เมล็ดสีทอง" (金色的种子) เข้าไปในย่ามผ้าอย่างระมัดระวังที่สุด, ราวกับกำลังประคองทารกแรกเกิด. จากนั้น, เขาก่อรูปกระบี่ไม้ธรรมดาสองเล่มขึ้นมาในมืออย่างรวดเร็ว, เตรียมพร้อมสำหรับการต่อสู้ที่อาจจะปะทุขึ้นได้ทุกเมื่อ.

เขาเพ่งสมาธิ, ใช้ "การหยั่งรู้ถึงพฤกษา" (草木之触) แผ่ขยายออกไปอย่างเงียบงัน, พยายามจะ "อ่าน" สัญญาณจากสภาพแวดล้อม. รากไม้โบราณ (古老树根) ที่ถักทอเป็นผนังและเพดานของโพรงถ้ำ, บัดนี้คล้ายจะ "สั่นสะเทือน" เล็กน้อย, มิใช่จากการเคลื่อนไหวของมันเอง, แต่เป็น "แรงสั่นสะเทือน" จาก "ภายนอก" ที่ส่งผ่านมาตามพื้นดิน.

‘มิใช่มนุษย์...แต่เป็น...สัตว์อสูร (妖兽)!’ เจี้ยนหลินขมวดคิ้ว. กลิ่นอาย (气息) ที่เขาสัมผัสได้นั้น, มัน "ดิบเถื่อน" และ "เต็มไปด้วยสัญชาตญาณนักล่า" อย่างชัดเจน. และที่น่ากังวลยิ่งกว่านั้นคือ, มันมิได้มีเพียงตัวเดียว!

เขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของสัตว์อสูรระดับหลอมรวมลมปราณ (凝气境) ขั้นเจ็ดถึงแปดอย่างน้อยสามถึงสี่ตัว, และที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดคือ...มีกลิ่นอายหนึ่งที่ "แข็งแกร่ง" และ "กดดัน" อย่างยิ่งยวด, เทียบได้กับผู้ฝึกตนระดับหลอมรวมลมปราณขั้นสมบูรณ์ (凝气境大圆满)!

‘เหตุใดจึงมีฝูงสัตว์อสูรที่แข็งแกร่งถึงเพียงนี้เข้ามาในเส้นทางรากไม้เร้นนี้ได้! หรือว่า...การต่อสู้ของข้ากับกลุ่มคนลึกลับก่อนหน้านี้...มันได้ปลดปล่อยกลิ่นอายบางอย่างที่ดึงดูดพวกมันเข้ามา!’ ความคิดนั้นทำให้หัวใจของเจี้ยนหลินบีบรัด. หากเป็นเช่นนั้นจริง, เขาก็เป็นผู้ที่นำ "ภัยพิบัติ" มาสู่สถานที่ศักดิ์สิทธิ์แห่งนี้โดยไม่ตั้งใจ.

เสียงคำรามต่ำๆ และเสียงกรงเล็บที่ขูดขีดกับพื้นศิลาดังใกล้เข้ามาทุกขณะ. เจี้ยนหลินรู้ดีว่าตนเองมิอาจหลบหนีออกจากโพรงถ้ำนี้ได้ทันท่วงที. เขาจะต้องเผชิญหน้ากับพวกมัน!

เขาเหลือบมองสภาพแวดล้อมภายในโพรงถ้ำอย่างรวดเร็ว. แอ่งน้ำใส (清澈水潭) ตรงกลาง, รากไม้โบราณขนาดใหญ่ที่สลักอักขระธรรมชาติ (天然符文), และผลึกเรืองแสง (发光晶石) ที่ส่องสว่างอยู่บนเพดาน.

‘ข้าจะต้องใช้ทุกสิ่งทุกอย่างที่มี...เพื่อเอาชีวิตรอด!’

ไม่นานนัก, เงาร่างทะมึนกลุ่มแรกก็ปรากฏขึ้นที่ปากทางเข้าโพรงถ้ำ.

พวกมันคือ "พยัคฆ์เขี้ยวดาบผลึก" (晶牙剑齿虎) สามตัว! ร่างกายของพวกมันใหญ่โตกำยำ, ปกคลุมด้วยขนสีดำสนิทที่สลับด้วยลายทางสีเทาเงิน, ดวงตาสีแดงก่ำลุกโชนด้วยความดุร้าย, และที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดคือ "เขี้ยวคู่หน้า" ที่ยาวและคมกริบราวกับดาบสั้น, ส่องประกายแสงเย็นเยียบภายใต้แสงนวลของผลึก. กลิ่นอายพลังปราณระดับหลอมรวมลมปราณขั้นเจ็ดตอนปลายแผ่ออกมาจากร่างของพวกมันแต่ละตัว.

พวกมันมิได้บุกเข้ามาในทันที, แต่กลับหยุดยืนอยู่ที่ปากทาง, ดวงตาสีแดงก่ำกวาดมองไปรอบๆ อย่างระแวดระวัง, พร้อมกับส่งเสียงคำรามขู่ในลำคอ.

จากนั้น, เงาร่างที่ใหญ่โตและน่าเกรงขามยิ่งกว่าก็ค่อยๆ ปรากฏตัวขึ้นด้านหลังพยัคฆ์ทั้งสาม.

มันคือ "ราชันย์พยัคฆ์เขี้ยวดาบผลึก" (晶牙剑齿虎王)! ร่างกายของมันใหญ่กว่าพรรคพวกเกือบเท่าตัว, ขนสีดำสนิทของมันดูหนาและเงางามยิ่งกว่า, เขี้ยวคู่หน้ายาวและแหลมคมจนน่าหวาดหวั่น, และที่สำคัญคือ...บนหน้าผากของมัน, มี "ผลึกสีเลือด" (血色晶石) ขนาดเท่าไข่นกฝังอยู่, ส่องประกายแสงสีแดงเข้มออกมาเป็นจังหวะ, แผ่พลังกดดันระดับหลอมรวมลมปราณขั้นสมบูรณ์ออกมาอย่างท่วมท้น!

‘แข็งแกร่งมาก!’ เจี้ยนหลินรู้สึกได้ถึงแรงกดดันที่หนักหน่วง. แม้เขาจะเคยเผชิญหน้ากับผู้ฝึกตนระดับสร้างรากฐาน (筑基境) ที่บาดเจ็บมาแล้ว, แต่แรงกดดันจากราชันย์อสูรตนนี้, ซึ่งอยู่ใน "จุดสูงสุด" ของขอบเขตหลอมรวมลมปราณ, กลับมิได้ด้อยไปกว่ากันเลยแม้แต่น้อย!

ราชันย์พยัคฆ์คำรามเสียงต่ำ, ดวงตาสีแดงก่ำของมันจับจ้องมาที่เจี้ยนหลินอย่างไม่วางตา. ดูเหมือนว่ามันจะ "สัมผัส" ได้ถึง "พลังชีวิต" อันบริสุทธิ์จาก "เมล็ดสีทอง" ที่อยู่ในย่ามผ้าของเขา, หรืออาจจะเป็น "กลิ่นอาย" ของ "หน่ออ่อนแห่งกระบี่" ที่เพิ่งจะผลิบาน.

‘พวกมัน...ตามกลิ่นอายพลังของข้ามางั้นรึ?’

เจี้ยนหลินมิได้รอให้พวกมันเป็นฝ่ายเริ่ม. เขารู้ดีว่าหากถูกล้อมกรอบในโพรงถ้ำนี้, โอกาสรอดของเขาจะยิ่งน้อยลง.

"ก้าวพริ้วเยี่ยงเมฆา" (云蹤步) ถูกใช้ออกมาในทันที! ร่างของเขาพลันเลือนหายไปจากจุดเดิม, ปรากฏขึ้นอีกครั้งที่บริเวณใกล้กับ "รากไม้โบราณ" ขนาดใหญ่เส้นนั้น!

เขาใช้มือซ้ายแตะไปที่รากไม้โบราณ, ส่งผ่านพลังธาตุพฤกษาและ "เจตจำนง" (意志) ของตนเองเข้าไป!

"ครืนนน!"

รากไม้โบราณที่เคยสงบนิ่ง, พลัน "ตอบสนอง" ต่อการเรียกหาของเขา! รากไม้ขนาดเล็กและเถาวัลย์ (藤蔓) จำนวนหนึ่งที่แตกแขนงออกมาจากรากใหญ่, พลันพุ่งเข้าใส่พยัคฆ์เขี้ยวดาบผลึกทั้งสามตัวที่อยู่ด้านหน้า, หมายจะ "พันธนาการ" (束缚) หรือ "ก่อกวน" การเคลื่อนไหวของพวกมัน!

"โฮกกกก!"

พยัคฆ์ทั้งสามคำรามลั่น, กรงเล็บอันแหลมคมของพวกมันตวัดฉีกกระชากเถาวัลย์เหล่านั้นจนขาดสะบั้นอย่างง่ายดาย! พลังของพวกมันแข็งแกร่งเกินกว่าที่รากไม้ขนาดเล็กจะต้านทานได้!

แต่เจี้ยนหลินมิได้คาดหวังว่ามันจะหยุดพวกมันได้อยู่แล้ว. เป้าหมายของเขาคือการ "สร้างโอกาส"!

ในจังหวะที่พยัคฆ์ทั้งสามกำลังสาละวนอยู่กับเถาวัลย์, ร่างของเจี้ยนหลินก็พุ่งทะยานเข้าใส่ "ราชันย์พยัคฆ์" ที่อยู่ด้านหลัง!

"เพลงกระบี่เมฆาไหล" (流云剑法) ที่ผสานเข้ากับ "เจตจำนงกระบี่" จาก "หน่ออ่อน", ถูกใช้ออกมาอย่างสุดกำลัง! "กระบี่ไม้" สองเล่มในมือวาดผ่านอากาศ, ปลายกระบี่ส่อง "ประกายแสงสีเขียวอ่อน" (淡绿光芒) จางๆ, มุ่งตรงเข้าใส่ดวงตาสีแดงก่ำขอ

งราชันย์อสูร!

(จบตอนที่ 115)