Tale of Tales Online: Age of Apocalypse อภิมหาสงครามภัยพิบัติถล่มจักรวาล

หลังจากสลายกลายเป็นแสงไป ร่างกายของผมปรากฏขึ้นอีกครั้งตรงบริเวณห้องต้อนรับผู้เล่นของอารีน่าผมแหงนมองไปบนแผนผังการจับคู่ขนาดใหญ่โชว์หราอยู่บนหน้าจอขนาดใหญ่ พลันสังเกตเห็นข้อมูลรายละเอียดของการต่อสู้เมื่อครู่ แล้วไปสะดุดกับระดับเลเวลของกับดักหัวใจของยัยตัวร้าย“โอ้แม่เจ้า!” เธอเป็นแค่ผู้เล่นเลเวล 8 แต่สามารถเอาชนะผู้เล่นเลเวล 20 ที่เป็นคลาสระดับกลางอย่างผมได้‘ไม่ธรรมดาเลยจริงๆ’แต่ผมก็มีข้อโต้แย้งให้ตัวเองเหมือนกัน เนื่องด้วยคลาสบรรณารักษ์ของผมนั้นไม่ได้มีการอัพสกิลที่เป็นไปตามระบบปกติแบบชาวบ้านชาวช่อง ซึ่งจำนวน 3 สกิลที่ผมมีติดตัวนั้นยังเทียบไม่ได้กับผู้เล่นที่มีเลเวลหนึ่งเลยด้วยซ้ำ หากไม่ได้ใช้ทักษะที่มีอยู่ในหนังสือโดยสิ่งที่ผมได้เปรียบเธอเพียงอย่างเดียวก็คือค่าสถานะต่างๆ ที่เป็นของผู้เล่นเลเวล 20 เพราะงั้นผมเลยถือว่าตัวเองก็ทำได้ไม่เลวเลยทีเดียวสำหรับการต่อสู้กับผู้เล่นเป็นครั้งแรกและส่วนที่สำคัญคือผมสามารถรักษาหน้าตาและชื่อเสียงในอนาคตของตัวเองเอาไว้ได้(ตอนนี้ยังไม่มี)‘ครั้งนี้ถือว่าออมมือให้ก่อนก็แล้วกัน’บทเรียนจากการต่อสู้ครั้งนี้ได้สอนอะไรหลายอย่างให้ผม ผมครุ่นคิดอยู่ครู่หนัง ก่อนจะเปิดหน้าต่างเมนูบันทึกความจำขึ้นมา แล้วลิสต์รายการสิ่งที่ผมทำพลาด และสิ่งใหม่ที่ผมได้เรียนรู้ลงไป ซึ่งมีข้อที่สำคัญด้วยกันอยู่สามข้อคือข้อแรก การเรียกใช้งานการ์ด โดยสามารถเรียกใช้โดยกล่าวคำว่า ‘อินคลูด’ แล้วตามด้วย ‘ชื่อของการ์ด’ นั้นๆ พร้อมกับแตะการ์ดไปยังอุปกรณ์สวมใส่ที่เกี่ยวข้อง ซึ่งเมื่อลองหาข้อมูลในฟอรั่มดูอย่างละเอียดก็ทำให้ได้รู้อีกว่า อุปกรณ์ที่สามารถทำแบบนั้นได้จะต้องมีเครื่องหมาย ‘[]’ กำกับอยู่ในรายละเอียดไอเท็มอย่างน้อยหนึ่งอัน โดยผู้เล่นทั่วไปนิยมเรียกเครื่องหมายดังกล่าวว่าสล็อต(Slot)หรือช่องใส่การ์ดนั่นเอง นอกจากนี้ยังมีข้อจำกัดอื่นอีก ได้แก่ กฎที่บอกว่าผู้เล่นแต่ละคนสามารถใช้งานการ์ดได้สูงสุดอยู่ที่ 10 ใบต่อ 1 การต่อสู้ นั่นหมายความว่าหากใครมีการ์ดมากกว่า คนนั้นก็จะเป็นฝ่ายได้เปรียบ เพราะว่ามีตัวเลือกในการใช้งานให้เข้ากับสถานการณ์ต่างๆ ได้เยอะกว่าข้อสอง ค่าสถานะต่างๆ นั้นย่อมส่งผลในการต่อสู้ โดยค่าสถานะพลังชีวิต(Vit)จะให้ผลในการลดการบาดเจ็บที่ส่งผลชี้เป็นชี้ตายได้จริง แต่ก็ต้องระวังไม่ให้การโจมตีของศัตรูโดนจุดสำคัญของร่างกาย ดังเช่น การระเบิดและการโจมตีต่างๆ ของศัตรูเมื่อครู่ที่ไม่ได้สร้างความเสียหายมากพอที่จะให้ผมมีอาการบาดเจ็บสาหัส แต่พอโดนมีดสั้นเล่มเล็กๆ ปักเข้าไปที่หัวใจเท่านั้นแหละ ร่างผมก็กลายเป็นแสงภายในไม่กี่วินาที… ไม่แน่ว่าการโจมตีโดนจุดอ่อนหรือจุดสำคัญอาจนับเป็นการคริติคอลของเกมนี้ก็เป็นได้ข้อสาม ทักษะบางอย่างสามารถใช้ผสานหรือลบล้างกันได้ สังเกตได้จากทักษะหมากฝรั่งเหนียวหนึบที่เมื่อโดนฝนเข้าไปก็ถูกเปลี่ยนความสามารถไปโดยสิ้นเชิง จากเหนียวหนึบเป็นลื่นไหล ซึ่งแปลกมากที่ในฟอรั่มยังไม่มีใครเขียนเกี่ยวกับเรื่องนี้เอาไว้... และหากมีโอกาส ผมก็อยากจะลองทดสอบเรียกฝนมาดับไฟดูบ้าง หากมันเวิร์คก็แสดงว่าข้อสันนิษฐานของผมนั้นเป็นความจริงส่วนข้ออื่นๆ ที่เป็นรายละเอียดจุกจิกก็ถูกผมบันทึกไว้เช่นกัน ตัวอย่างเช่น รายชื่อบัญชีหนังหมาที่มีชื่อ ‘กับดักหัวใจยัยตัวร้าย’ อยู่ในนั้นเรียบร้อยแล้ว เป็นต้นทันใดนั้นอาการอ่อนล้าทางสมองก็จู่โจมผมโดยไม่ทันตั้งตัวอีกครั้ง ซึ่งคราวนี้ทำเอาผมเบลอจนแทบจะถึงขั้นเอ๋อเลยทีเดียว นี่เป็นสัญญาณว่าใกล้จะถึงลิมิตของผมแล้ว‘ขอไปขายของในตลาดก่อนแล้วกัน’เมื่อผมเดินออกมาจากอารีน่าก็พบว่าตอนนี้เป็นช่วงเวลาเย็นใกล้ค่ำแล้ว ผมเดินต่ออีกหน่อยก็ไปเจอเข้ากับร้านขายอาหารแผงลอยของเอ็นพีซีพอดิบพอดี ผมจึงจัดการซื้อซาลาเปามาลูกหนึ่งในราคา 20 เทลล์ ซึ่งนั่นเป็นเงินติดตัวทั้งหมดของผมผมยัดซาลาเปายางลบเข้าไปท้องอย่างรวดเร็ว ซึ่งในเวลาถัดมามันก็พอช่วยให้รู้สึกเฟรชขึ้นมานิดหน่อย

เมื่อเดินเข้ามาในมาร์เก็ตพอร์ทัลแล้ว ผมก็มองหาร้านหรือห้องสนทนาที่รับซื้อของร้อน โดยไอเท็มที่ผมพยายามจะปล่อยก็มี 3 ชิ้นด้วยกัน คือ กำไลสวอมบ์การ์เดี้ยน การ์ดนากะการ์เดี้ยน และการ์ดสปิทเทอร์ลามะผมใช้เวลาพักหนึ่งในการต่อรองราคากับพ่อค้าแม่ค้ามากหน้าหลายตาที่สนใจจะซื้อการ์ดนากะการ์เดี้ยน แต่เพราะพวกนั้นให้เรตราคาที่ต่ำเตี้ยเรี่ยดินเกินไป ผมจึงเลือกที่จะไม่ขายขนาดผมเป็นแค่ผู้เล่นธรรมดาๆ คนหนึ่งผมยังรู้เลยว่าการ์ดที่มีคุณสมบัติขนาดนี้มันไม่ควรได้ราคาที่ต่ำกว่า 100,000 เทลล์ หรือตีราคาเป็นจำนวนเงินดอลลาร์คร่าวๆ ก็ประมาณ 100 ดอลลาร์มันอาจเป็นเพราะว่ายังอยู่ในช่วงเปิดใหม่ ผู้เล่นส่วนใหญ่เลยยังไม่มีเงินกันผมจึงลองดูอีกสักตั้ง ด้วยการหัดเปิดห้องสนทนาขึ้นมา โดนตั้งชื่อห้องแชทว่า ‘ขายการ์ดโจม/ป้องกันเลื้อยคลาน 30% กำไลปล่อยงูพิษ การ์ดลามะ ราคาคุย’เมื่อตั้งห้องไประยะหนึ่งก็มีคนเสนอราคาเข้ามาบ้าง แต่ก็ยังเป็นเรตราคาที่ผมคิดว่าต่ำไปอยู่ดี‘งั้นค่อยขายก็แล้วกัน’ผมเลยเลือกที่จะปิดห้องแชท เพื่อเตรียมล็อกเอาท์ออกจากเกมและในจังหวะนั้นเอง จู่ๆ ก็มีผู้เล่นท่าทีแปลกๆ คนหนึ่งเดินเข้ามาใกล้แล้วขอให้ผมแชร์ข้อมูลไอเท็มให้เธอผมจึงทำการแชร์ข้อมูลของไอเท็มทั้งสามชิ้นให้เธอ“เหมาหมดเท่าไหร่?” เธอถามในเมื่อผมไม่รู้ราคาผมจึงมั่วราคาขึ้นมาเป็น 10 เท่าของราคาที่ผมพอใจ“สองล้านไหวไหมครับ? การ์ดลามะนี่แถมให้”“ฉันว่าฉันหาคนซื้อที่พร้อมจะจ่ายให้นายได้มากกว่านั้นอีกนะ แต่ฉันมีข้อแม้อยู่สองอย่าง”“ข้อแม้?”“ฉันขอส่วนแบ่งแค่ 20% ของยอดที่ขายได้ และหากนายได้ไอเท็มเจ๋งๆ แบบนี้มาอีก นายจะเอามันมาเสนอขายให้ฉันก่อนเป็นคนแรก... ดีล?”นี่ขนาดว่าผมมั่วราคาไป เธอคนนี้ยังคิดว่าสามารถขายได้ราคาสูงกว่านี้อีกเหรอเนี่ยด้วยราคาสองล้านเทลล์นี่ผมก็พอมากถึงมากที่สุดแล้ว ยังไงก็ยอมตกลงไปก่อน เพื่อเป็นการสร้างค็อนเน็คชั่นเอาไว้ก็แล้วกัน“ดีล”“รอแถวนี้นะ เดี๋ยวมา” เธอพูดจบ แล้วขอเป็นเพื่อนกับผมเอาไว้ผู้เล่นไซโกะ ต้องการเพิ่มคุณเป็นเพื่อนซึ่งเมื่อผมกดยืนยันไป ร่างก็เธอหายวับไปในทันที

ผมจึงใช้เวลาระหว่างรอในการเดินดูและเช็กราคาไอเท็มไปเพลินๆ ทั้งที่มีเงินติดตัวเป็น 0 เทลล์ ถึงจะเป็นแบบนั้นผมก็ยังสามารถลองสวมใส่ไอเท็มของแต่ละร้านได้อยู่ดีสักพักก็มีหน้าต่างหนึ่งเด้งขึ้นมา โดยหน้าต่างดังกล่าวระบุเอาไว้ว่าผู้เล่นแดนนี่สุดหล่อ กำลังโทรหาคุณ ต้องการรับสายหรือไม่?‘โทรหากันก็ได้เหรอเนี่ย ผมไม่รู้มาก่อนเลย’ ยังไงก็ลองกดรับดูก่อนแล้วกัน“ฮัลโหล วิคเตอร์นายอยู่ไหน? ”“อยู่ในมาร์ดมาร์เก็ตพอร์ทัล”“แชร์โลมาหน่อย เดี๋ยวฉันไปหา”“แป๊บนะ” ผมพูดพลางหาคำสั่งที่จะใช้แชร์โลเคชั่นให้แดนนี่ แต่หายังไงก็หาไม่เจอ“เปิดหน้าเมนูเพื่อนขึ้นมา แล้วกดที่ชื่อฉัน กดแชร์โลเคชั่น... ได้ยัง... ได้ยัง” แดนนี่พูดออกมาเหมือนกับรู้ว่าผมไม่ทราบวิธีแชร์โล“เสร็จแล้ว”“ดีมาก” พูดจบเขาก็ชิงวางสายไปก่อน

ไม่นานนักเขาก็โผล่หน้ามา พร้อมกับคำทักทายเราสองคนใช้เวลานี้พูดคุยปรับความเข้าใจกันเกี่ยวกับเรื่องคราวก่อนที่เขาได้ทิ้งผมไว้กลางทาง แล้วคุยกันต่อถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นในอารีน่า“แพ้คนเวล 8” แดนนี่หัวเราะก๊าก“ได้ข่าวว่านายตกรอบไปก่อนผมอีกหนิ หุหุ” ผมเอาคืนบ้าง“โอ้! ฉันละสงสัยจริงๆ ว่าไฟสีดำที่เผาฉันให้ตกรอบเนี่ย มันมาจากใครกันแน่หน้อ”“เอ้า! ก็นายไม่ระวังเอง จะมาโทษกันแบบนี้ไม่ได้นา”“ตามนั้น… ว่าแต่ยังสนใจที่จะไปเวลด้วยกันไหม”“ตอนนี้มันสมองมันล้าๆ แล้วอะ ทั้งๆ ที่เพิ่งกินซาลาเปาลูกละ 20 เข้าไปเอง”“นี่นายเล่นติดต่อกันมากี่วันแล้ว”“ห้าวันในเกม”“นายได้กินเจลลี่สารอาหารก่อนเข้ามาเล่นหรือเปล่า? ”“ม่ายอะ”“เห้ย! ไม่ได้นะ นายต้องกินก่อนเล่น ไม่งั้นนายก็จะเข้ามาเล่นได้แป๊บเดียวก็ล้าแล้ว”“ก็ว่าทำไมถึงเอ๋อบ่อย”“รีบๆ ล็อกเอ้าท์ไปซื้อเลย เดียวถ้าระบบจับได้ว่านายฝืนเล่นไปทั้งแบบนี้ ระวังจะโดนแบนไม่ให้ล็อกอินนะ... บางเคสที่อาการหนักหน่อย โดนไปเป็นเดือนก็มี”“นี่ถึงขั้นที่ต้องแบนกันเลยรึนี่”“ก็ถ้าเล่นแล้วมีคนตาย บริษัทเกมไม่ต้องมีส่วนรับผิดชอบด้วยหรือไง”“ก็จริง... แต่เดี๋ยวผมก็จะไปแล้ว ว่าจะเดินดูของในตลาดอีกหน่อย”“งั้นค่อยมาเวลด้วยกันคราวหลังละกัน”“ถือว่าเจ๊ากันไปกับเรื่องคราวก่อนแล้วกันครับ”“โอเคครับลูกพี่”“แดนนี่… ว่าแต่ทำไมถึงไม่มีเลเวลโชว์ข้างหลังชื่อของนายละ ทั้งๆ ที่ออกมาจากอารีน่าแล้ว”“อ๋อ! นี่ไง ลองเข้าไปที่เมนูตั้งค่าแล้วเซตให้เปิดหรือปิดก็ได้”“ผมปิดได้ละ, โอเคครับลูกพี่”“จ้า… งั้นถ้าไม่มีอะไรแล้ว เดี๋ยวฉันขอตัวไปเวลก่อนแล้วกัน แล้วเจอกันใหม่นะวิค”“จ้า...”เมื่อแดนนี่เดินออกพอร์ทัลไป ผมก็เอะใจขึ้นมาว่าทำไมแดนนี่ถึงรู้อะไรๆ เยอะจัง... แต่คงไม่มีอะไรในกอไผ่หรอก เขาก็น่าจะเปิดอ่านจากฟอรั่มเอาเหมือนกับผมนั่นแหละ

ไม่นานนักไซโกะก็ปรากฏตัวขึ้นมาตรงที่เดิม เธอบอกว่าให้รออีกหน่อย ลูกค้าที่แท้จริงกำลังจะมาแล้ว“สภาพนายตอนนี้ดูไม่ได้เลย” เธอพูดจบก็ยื่นซาลาเปามาให้ลูกหนึ่ง“ก็นะ, อีก 15 นาที ถ้าลูกค้าที่เธอว่ายังไม่มา ผมคงต้องขอตัวลาไปก่อนละ” ผมพูดพลางเคี้ยวซาลาเปาไปพลาง“เหลือเฟือ”“ว่าแต่ทำไมเธอไม่รับไอเท็มไปขายต่อละ แทนที่จะมาตกลงแบ่งเปอร์เซ็นต์กับผม”“มันคือวิถีของฉันยังไงละ”“ไม่มีตังเหรอ?”“นี่นายคิดจะหาเรื่องกันใช่ไหม” เธอกล่าวพร้อมสีหน้าที่แสดงความเกรี้ยวกราด“ใจเย็นก่อนดิ ผมแค่ถามเอง”“ฉันแค่อยากให้มันแฟร์ทั้งกับฉันและนาย เพราะฉันก็เคยเป็นแบบนายมาก่อน”“ครับ?”เธอหยุดบทสนทนาเอาไว้เพียงแค่นั้น จากนั้นเราทั้งคู่ยืนรอโดยไม่พูดอะไรกันอีก จนกระทั่งลูกค้าคนที่ไซโกะบอกมาถึง“ไฮ! ไฮ!” ลูกค้าคนดังกล่าวพูดทักทาย“เทพทรูที่แท้ทรู”“เดี๋ยวก่อน, นายรู้จักเจ้านี่มาก่อนเหรอ”“เปล่า ผมแค่เคยเห็นเขาครั้งหนึ่ง”“ไหนขอดูหน่อยซิว่ามีอะไรคูลๆ มาเสนอไอบ้าง” เขาถาม“แชร์ข้อมูลไอเท็มหน่อย พอดีระบบไม่อนุญาตให้บันทึกภาพข้อมูลไอเท็มที่นายแชร์ให้ฉันก่อนหน้านี้หน่ะ”ผมจึงรีบทำตามที่แม่ค้าไซโกะบอก
ไอเท็ม: กำไลสวอมบ์การ์เดี้ยนระดับ: ยูนีค(Unique)ประเภท: เครื่องประดับรายละเอียด: เป็นไอเท็มที่เป็นของรางวัลให้แก่ผู้พิชิดเหมืองหินเก่าโบราณได้เป็นคนแรก เมื่อผู้สวมใส่ทำการโจมตีปกติโดนเป้าหมายจะมีโอกาส 10% ที่จะเรียกพอยซันนากะ(Poison Naga)ออกมาฉกเป้าหมาย พร้อมสร้างสถานะติดพิษ(Poison) นอกจากนี้ยังมีโอกาสอีก 0.001% ที่จะซัมมอนนากะการ์เดี้ยนออกมากลืนกินเป้าหมาย*สถานะติดพิษ(Poison) : เป็นสถานะที่จะทำให้เป้าหมายสูญเสียพลังชีวิต 1% ของพลังชีวิตปัจจุบันทุกๆ 10 วินาที ซึ่งมีโอกาสเล็กน้อยที่จะทำให้เป้าหมายยกเลิกการกระทำใดๆ เป็นเวลา 1 วินาที
ไอเท็ม: การ์ดนากะการ์เดี้ยนประเภท: การ์ด(ชุดเกราะ)รายละเอียด: เพิ่มพลังโจมตีและพลังป้องกันต่อมอนสเตอร์ประเภทสัตว์เลื้อยคลานขึ้น 30%
“โอ้ว! อเมซิ่ง... วอนเดอร์ฟูล”“จะเอาหรือไม่เอาก็ให้มันไวๆ หน่อย คนขายรีบ” ไซโกะหันไปบอกเทพทรูที่แท้ทรู จนทำให้เจ้าตัวหันไปมองค้อนเข้าให้ทีหนึ่ง แต่ก็ถูกไซโกะมองค้อนกลับด้วยอินเนอร์ที่รุนแรงกว่าเข้าให้“สองชิ้นเท่าไหร่? ไม่นับการ์ดสปิทเทอร์ลามะ”ผมที่กำลังอ้าปากจะบอก ก็ถูกไซโกะชิงตัดหน้าบอกราคาไปก่อน“กำไล 100M ส่วนการ์ด 20M”ทันทีที่ผมได้ยินไซโกะเสนอราคา ผมก็ถึงกับตาลุกวาว ‘หนึ่งร้อยล้าน’ กับ ‘ยี่สิบล้าน’“โอ้โนโนโน คิดแพงไปหรือเปล่าครับคุณไซโกะ ยูคิดว่าคนรวยๆ อย่างไอจะใช้เงินโดยไม่คิดหรือยังไง”“กำไลชิ้นเดียวในเซิร์ฟเวอร์ราคานี้ถือว่ายังเบสิค ส่วนการ์ดนี่ก็คิดราคาให้แบบที่เป็นธรรมแล้วนะ ยิ่งแชลโลสวอมบ์ในตอนนี้ก็ถูกอัปเดตให้มีมอนสเตอร์เผ่าเลื้อยคลานเพิ่มเข้ามาแล้วด้วย โซโลเพลเยอร์อย่างนายน่าจะมีติดตัวเอาไว้สักใบ น่าจะทำให้เก็บเวลได้ง่ายขึ้นมาบ้างจริงไหม?”ไซโกะคนนี้ไม่ธรรมดาตั้งแต่รู้จักเป็นการส่วนตัวกับเทพทรูที่แท้ทรูแล้ว แต่เมื่อผมได้เป็นพยานการต่อรองทางการค้ากับเธอยิ่งทำให้เธอคนนี้ดูน่าทึ่งขึ้นไปอีก“แย่จริงฉันอตส่าติดต่อนายไปคนแรก แต่ไม่คิดว่านายจะมาตั้งข้อสงสัยในตัวฉันแบบนี้... ถ้านายยังไม่ซื้อก็ไสหัวไปซะ ฉันก็บอกอยู่ว่าคนขายรีบ” พวกเขาสนทนากันไปมาเหมือนกับว่าผมไม่ได้ยืนอยู่ตรงนี้ด้วยซ้ำไซโกะเปิดเมนูบางอย่างออกมา แล้วรัวนิ้วไปในอากาศที่ว่างเปล่าเพียงครู่เดียวก็ไซโกะก็ทำท่าจิ้มบางอย่าง แล้วก็พูดคุยกับความว่างเปล่าเบื้องหน้า พร้อมทำท่าโบกมือและทักทายในรูปแบบของประเทศต่างๆ รวมไปถึงการสวัสดี‘น่าแปลกที่ไม่มีเสียงใดๆ เล็ดลอดออกมาจากปากของเธอเลย’ ผมทำได้เพียงแค่พยายามอ่านปากของเธอเท่านั้น“โอเค! โอเค! ดีลก็ดีล!” ในที่สุดเทพทรูที่แท้ทรูก็ยอมตกลง“เสียเวลาชาวบ้านวะ” เธอพูดพลางโบกมือลาคนในอากาศ แล้วทำท่าจิ้มๆ อยู่อีกสองสามครั้งหลังจากนั้นผมก็ได้เงินมาจากผู้เล่นเทพทรูที่แท้ทรู 120,000,000 เทลล์ และให้เงินส่วนแบ่งกับไซโกะไป 24,000,000 เทลล์ ส่วนของผมได้มา 96,000,000 เทลล์ ก่อนจะแยกย้ายกันไปตามของตัวเองซึ่งหากตีจำนวนเงินเทลล์ที่ได้มาเป็นเงินในชีวิตจริงแล้ว คงได้เป็นมูลค่าเกือบๆ หนึ่งแสนดอลลาร์อินเตอร์เนชันแนลเลยทีเดียวเมื่อนำเงินจำนวนดังกล่าวไปคำนวณหักลบค่าภาษีเงินได้และค่าธรรมเนียมในการแลกเปลี่ยนเงิน ผมคงเหลือเป็นเงินสุทธิเพียงแค่ประมาณห้าหมื่นดอลและด้วยเงินที่มากขนาดนั้น ผมก็จะสามารถนำไปใช้จ่ายค่ากินค่าอยู่ได้เป็นเวลาหลายปีเลยทีเดียว ถ้าค่าเงินมันไม่เฟ้อหรือเกิดวิกฤตเศรษฐกิจขึ้นมาเสียก่อน‘พอเริ่มมีรายได้ แรงกดดันในการหาตังก็น้อยลงไปด้วย’อย่างน้อยก็ได้เงินทุนเพิ่มมา เพื่อให้มีโอกาสในการเดินตามความฝันต่อไปเดี๋ยวผมคงต้องรีบล็อกเอาท์ไปซื้อเจลลี่ก่อนท่านต้องการล็อกเอาท์ใช่หรือไม่‘ยืนยัน’

จากนั้นผมก็ตื่นขึ้นในโลกแห่งความเป็นจริง

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 23 ความรวยช่างหอมหวาน

นิยายแนะนำ

Tale of Tales Online: Age of Apocalypse อภิมหาสงครามภัยพิบัติถล่มจักรวาล

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 23 ความรวยช่างหอมหวาน

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้