@Ray
“เอาล่ะพี่ไม่แกล้งเราแล้ว” เขาเอามือมาขยี้ผมฉันเบาๆ ทำยังกะฉันเป็เด็กไปได้ ฮึ!
“พี่เรย์!”ฉันมองค้อนใส่เขา แต่เขากับส่งยิ้มหวานมาให้ฉัน
“เดี๋ยวพี่ไปอาบน้ำก่อน”เขาลุกขึ้นและเดินตรงไปยังห้องน้ำ พร้อมกับหยิบผ้าขนหนูติดมือเข้าไปด้วย
“อือค่ะ”ได้ยินอย่างนั้นฉันก็พยักหน้ารับรู้ รู้สึกโล่งอกไปเปลาะหนึ่งที่เขาไม่ได้ทำอะไรฉัน
จริงๆแล้วเขาก็เป็คนดีในระดับหนึ่งนะ เขาไม่ได้บังคับขืนใจฉันแต่อย่างใด ถึงแม้ฉันจะเคลิ้มไปกับเขาก็ตาม
ขณะที่รออีตาคุณเรย์อาบน้ำฉันที่ไม่รู้จะทำอะไรต่อ เพราะวันนี้ไม่มีการบ้าน ฉันจึงเดินเข้าไปในครัวหาอะไรกินดีกว่า ...
ห้องครัว+โต๊ะกินข้าว
@Darin
“ไม่รู้เขาจะชอบหรือเปล่า”ฉันพูดกับตัวเองในขณะที่คิดเมนูอาหารโปรดของฉัน เมนูนี้เด็กหอที่ทุกคนต้องทำเป็
ฉันที่เตรียมอุปกรณ์ในการทำอาหารเย็นเสร็จสับเพราะใช้เวลาในการเตรียมไม่นาน เพราะเมนูของฉันมีแค่ผักสดที่ล้างแป๊บเดียวก็เสร็จเนื้อสัตว์ที่เมื่อวานก็ซื้อแบบหันสไลด์เสร็จก็พร้อมแล้ว เส้นบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปยี่ห้อดังก็จัดใส่จานเรียบร้อยน้ำจิ้มฉันก็หยิบติดมือมาหลายขวด มีเพียงแค่หั่นพริก กระเทียม และมะนาววางข้างๆก็เป็อันแล้วเสร็จ รอแค่อีตาคุณเรย์อาบน้ำเสร็จ อาหารเย็นก็พร้อมทานได้เลย
ฉันมองเมนูง่ายๆที่ฉันชอบทาน ใช้เวลาไม่ถึง 15 นาทีก็เตรียมเสร็จ จากนั้นฉันก็ไปนั่งดูโทรทัศน์เล่นรอเขาที่โซฟา
ฉันเปิดไลน์กลุ่มดูว่ามีสถานการณ์อะไรเกิดขึ้นบ้าง
โซฟา
@MPD Group
Mei: ยัยรินเกิดอะไรขึ้น
P: เออใช่ เมื่อวานนี่ใครมารับแก
ฉันนั่งมองการแจ้งเตือนในมือถือของฉันฉิบหาย!
เฮ้ย~ฉันได้แต่ถอนหายใจ ฉันรู้ว่าพวกนั้นหมายถึงเื่อะไร จึงได้แต่ต้องโกหกพวกนั้นออกไปพอเอาตัวรอดไปก่อน
Darin: ลูกพี่ลูกน้องเราเอง
P: เห็นเขาว่าเป็เสี่ยไม่ใช่เหรอ
Mei: ยัยดาริน อย่าริโกหก บอกพวกกูมาเดี๋ยวนี้
Darin: โอ๊ย พวกมึง
Darin: แค่ลูกพี่ลูกน้องจริงๆ และก็ ...
Mei: อย่ามา! รีบพูด แล้วก็อะไรของมึง
Darin: คนคุยนะ ยังเป็แค่คนคุย พวกมึงเข้าใจไหม
Mei: เลว มาโกหกว่าเป็ลูกพี่ลูกน้อง
Mei: กูว่าล่ะ มึงถึงเทอีพี่วินพรวดเดียวเลย 5555
Mei: แต่ก็สะใจดี อย่างชอบ
P: 5555555 สุดยอด (พร้อมยกนิ้วโป้งส่งมาให้)
Darin: พี่เขาไม่ได้เป็เสี่ยนะมึง เป็ลูกพี่ลูกน้องกูจริงๆ กูไม่ได้โกหกและกูก็กำลังคุยกำเขาอยู่
P: คุยถึงไหน รีบเล่ามา กูพร้อมฟัง
Darin: เอาไว้พร้อม เดี๋ยวกูบอกนะ ตอนนี่ยังดูๆ กันอยู่จ้า
Mei: เออๆ ที่กูถามเพราะอีตาพี่วินมันนะเอามึงไปพูดไว้เยอะ อย่าเสียเลยวะ
P: เออใช่ๆ ยังมาทำเป็เพ้อ … เหมือนตัวเองโดนทิ้ง ทั้งๆ ที่ตัวเองก็เหี้ยก่อน
Mei: เห็นเขาว่าลูกพี่ลูกน้องแกหล่อบาดตาบาดใจมากเลยใช่ไหม
Darin: ก็ดาราท่านหนึ่งได้นะ
Mei: ดีงาม กูมาถามเพราะว่าจะได้ไปถล่มอีพี่วินมัน 555
Darin: จัดไป กูไปละ (อีโมจิโบกมือบ้ายบาย)
@Darin
ฉันปิดหน้าจอโทรศัพท์แล้วหลับตาลงเพื่อผ่อนคลายนี่ฉันมาทำอะไรตรงนี้ แล้วทำไมถึงฟังเขาขนาดนี้ เขาเป็ใครกันแน่?
ฉันกำลังงงกับความคิดตัวเองจู่ๆ ก็ได้ยินเสียงอีตาคุณเรย์เดินมาทางฉันออก ฉันจึงลืมตาแล้วมองไปทางเขา
อีตาคุณเรย์ที่ยืนจ้องฉันในขณะที่ฉันนอนแผ่อยู่บนโซฟา เขาก้มตัวลงมาจนฉันไม่สามารถลุกนั่งได้
“วันนี้กินอะไรดี?”เขาถาม พร้อมกับท่าทางเหมือนจะนอนทับฉัน
มือของฉันที่เตรียมพร้อมดันไปที่แผงอกของเขาทันที
“หยุดเลยค่ะ! รินเตรียมอาหารไว้แล้ว” ฉันเอ่ยออกไปอีตาคุณเรย์ยิ้มเ้าเล่ห์ให้ฉันอีกครั้ง
“มีเมียก็ดีอย่างนี้นี่เอง”จุ๊บ... หลังสิ้นคำ เขาก็เล่มดันตัวเองเข้าใกล้ฉันพร้อมมอบจูบให้ฉันอีกแล้ว
จากนั้นเขาก็พาฉันลุกขึ้นพร้อมกับเดินไปยังโต๊ะกินข้าว
“ไหนดูสิเมียพี่ทำอะไรให้กิน” พูดเสร็จก็จูงมือฉันไป ฉันก็เดินตามเขาไปอย่างว่าง่ายมองแผ่นหลังของเขา ฉันยิ้มอย่างไม่รู้ตัว
“ชาบูเหรอ?”เขาหันมามองฉัน
“ค่ะพี่ชอบไหม?” ฉันถามเขา นี่เป็สิ่งแรกที่ฉันจะได้รู้ว่าชอบอะไร ไม่ชอบอะไร
“ชอบสิกินง่ายดี อร่อยด้วย ... แต่เมียพี่จะทำอร่อยหรือเปล่าเอ่ย” อีตาคุณเรย์ลากฉันไปนั่งยังเก้าอี้ที่เขาเลื่อนให้
“เมนูนี้ใครทำไม่อร่อยก็ไม่รู้จะว่ายังไงแล้วล่ะค่ะ!” สิ่งที่ฉันพูดมันน่าจะเป็เื่จริงนะ เพราะวัตถุดิบไม่ต้องปรุงอะไรเลยมีเพียงแค่น้ำซุปที่ต้มให้เดือด ใส่ก้อนซุปสำเร็จ 2 ก้อน แค่นี้จริงๆมันก็ออกมาใช้ได้อยู่นะ เมนูชาวหอ ทำง่าย กินง่าย อร่อยเวอร์
“พี่นี่ล่ะที่ทำไม่เป็”เขาเอามือเท้าคางมองฉันที่กำลังสาละวนใส่นั้นเติมนี้ลงในหม้อไฟฟ้า
“ทำไม่เป็! ... อือ แต่มีเครื่องครัวครบเลยนะคะ” ฉันประชดเข้าให้แต่เหมือนเขาจะรู้ว่าสิ่งที่ฉันประชดนั้นคืออะไร
“แม่พี่ซื้อให้นะั้แ่ซื้อมาพี่ก็ไม่ได้ทำอะไรเลย มีแต่ซื้อกินอย่างเดียว”คำตอบของเขาทำเอาฉันยิ้มอย่างลืมตัว
“คิดว่าใครซื้อให้พี่เหรอครับ”เขาย้อนฉัน พร้อมยิ้มกวน
“ใครจะซื้อให้ก็ไม่เกี่ยวกับรินนี่คะ... เอานี่ค่ะ กินได้แล้ว” ฉันตัดบทใครจะกล้าถามขนาดนั้น ถึงใจอยากจะรู้ก็ตามเถอะ!
ฉันมองเขากินชาบูเพลินเชียวล่ะอีตาคุณเรย์นี่หน้าคุ้นจริงๆ คล้ายใครกัน ฉันนึกนึกไม่ออกจริงๆเหมือนฉันเคยเจอเขาที่ไหนก็ไม่รู้
“เอานี่... มองพี่อยากนี้ อยากกินพี่แทนชาบูหรือไงครับ” อีตาคุณเรย์ที่เงยหน้าออกจากชามส่งสายตาหื่นเข้าหาฉัน
ฉันที่กำลังตักน้ำซุปเข้าปากแทบสำลักกับคำพูดของเขา
“ดูท่าพี่จะพูดถูกนะเนี่ยฮึฮึฮึ” ดวงตาหื่นจ้องเขม็งมาที่ฉัน
“ปะ... เปล่าสักหน่อย อย่าพูดมั่วๆ สิคะ” ฉันค้อนเข้าให้
“พี่พูดผิดตรงไหนพี่เห็นเรามองหน้าพี่แล้วกลืนน้ำลายขนาดนั้น”
“รินแค่สำลักน้ำซุปแค่นั้นค่ะไม่ได้หื่นจัดเหมือนพี่สักหน่อย” ฉันว่าเข้าให้ พร้อมทำสายตาที่แสดงออกถึงความไม่ค่อยจะพอใจ
“ครับพี่ไม่แกล้งเราแล้ว กินต่อเถอะ กินเสร็จจะได้ไปอาบน้ำ” เขาส่งสายตาอ้อน แบบสำนึกผิดมาอีกแล้ว
“แล้วมีงานต้องทำมั้ยครับ”เขาถามต่อ
“ไม่ค่ะ”ฉันส่ายหัว
หลังกินชาบูเสร็จฉันก็เก็บจานชามไปล้าง โดยมีอีตาคุณเรย์คอยเป็ตัวถ่วงจะไม่ให้เป็ตัวถ่วงได้ไงกันคะ เล่นพูดไม่หยุด ทำเอาฉันล้างจานไม่เสร็จซักที!!
“นี่คุณ ... เรย์ กรุณาหยุดพูดได้ไหมคะ รินกำลังล้างจาน” ฉันเริ่มเหลือทนผู้ชายอะไรพูดเก่งฉิบหาย
“คราบ...” สายตาออดอ้อนออกมาอีกแล้ว “ให้พี่ช่วยเก็บนะครับ”เขายื่นมือมารับจานที่ล้างแล้วเก็บเข้าที่
และแล้วการล้างจานก็สักที
“รินของตัวไปอาบน้ำก่อนนะคะเหนียวตัวจะแย่อยู่แล้ว” ฉันหันไปบอกเขา
“ให้พี่อาบให้ไหม?”สายตาหื่นส่งมาหาฉัน
“ไม่ต้องค่ะ”ฉันรีบวิ่งเข้าห้องนอนทันที
ลืมบอกไปห้องน้ำของอีตาคุณเรย์มีสองห้อง ข้างน้องเป็ห้องเล็กส่วนห้องน้ำใหญ่ที่มีอ่างอาบน้ำอยู่ในห้องนอน ฉันชอบอาบห้องนั้น
ห้องนอน เวลา 21:30 น.
@Darin
ฉันที่แต่งตัวด้วยชุดนอนที่ฉันชอบ ตอนเก็บของที่หอวันนั้นฉันหยิบติดมือมาด้วยสองชุดมันเป็ชุดเดรสบาง สายเดียว ความยาวไม่เลยเข่า จะบอกว่าใส่ยั่วอีตาคุณเรย์ไหมฉันก็ไม่แน่ใจ เพราะเมื่อเช้านี้ขนาดใส่ชุดวอร์มนอน ปิดั้แ่คอยันตาตุ่มเขายังหื่นได้เลย ฉันเลยตัดสินใจใส่สบายๆ นอนดีกว่า
ฉันเดินออกมาจากห้องน้ำได้ยินเสียงจากทีวี อือ ... เขาน่าจะเข้าห้องมาแล้ว
นี่ฉันอยู่กับเขาแล้วจริงๆแล้วใช่ไหม! … ฉันไม่อยากจะเชื่อจริงๆ
ฉันเห็นเขาที่นั่งอยู่บนเตียงโดยมีผ้าห่มคลุมอยู่ครึ่งตัวร่างกายท่อนบนไม่ยอมใส่เสื้อผ้า ไม่รู้ว่าใต้ผ้าห่มนั้น เขาจะ ...ฉันไม่อยากจะคิดเลย ใจฉันเต้นตูมตามขึ้นมาทันที
เขาที่กำลังเล่นโทรศัพท์และมีเสียงทีวีที่เขาเปิดไว้ด้วย
“อาบนานเหมือนกันนะเรา” เขาส่งยิ้มมาให้ “อาบนานอย่างนี่คราวหลังให้พี่อาบให้ดีกว่า จะได้เสร็จพร้อมกัน” ดูคำพูดประโยคหลังของเขาสิ!
“อือ... พี่เรย์คะ” ฉันเรียกเขา และเดินเข้าไปหา
“ครับ”เขาเอามือตบลงบนเตียง เป็เชิงเรียกฉัน ฉันเดินเข้าไปหาเขาปิดผ้าห่มรอให้ฉันเข้าไปในนั้น
ฉันเห็นเขาใส่กางเกงบ็อกเซอร์ก็อดที่จะถอนหายใจไม่ได้ โล่งอกไปที
“รินมีอะไรจะถามพี่หรือเปล่า?”เขาถามฉันเมื่อเห็นท่าทางของฉัน ที่มีความสงสัยผุดขึ้นบนใบหน้า
“อือ... พี่คิดยังไงกับรินค่ะ ไม่ใช่เห็นรินเป็แค่ของเล่น คบแป๊บเดียวแล้วทิ้งไปหรอกนะหรือพี่เห็นรินเป็เด็กเสี่ยอย่างที่เขาว่ากันค่ะ” คำถามของฉันที่หลุดออกมาเป็ชุด
“พี่คิดยังไงนะหรือ... พี่ก็คิดว่ารินเป็เมียพี่นะสิ รินเห็นพี่พูดเล่นๆ หรือไงกัน”อีตาคุณเรย์จ้องฉันอย่างจริงจัง ฉันมองเขากลับอย่างไม่อยากจะเชื่อคำพูด
มันเชื่อได้จริงเหรอ!
“รินต้องรับผิดชอบพี่ด้วยพี่ตกเป็ของรินแล้ว รินอย่าได้คิดจะไปจากพี่เชียวนะ ไม่งั้นพี่ฟ้องแม่พี่จริงๆด้วย” ก็เป็ซะอย่างนี้ ฉันจะเชื่อลงล่ะ ฉันไม่มั่นใจ
“พี่พูดจริงไม่ได้พูดเล่น อย่าหวังจะไปจากพี่” ท่าทางรอบนี้เล่นเอาฉันกลัวขึ้นมาเพราะสายตาที่ส่งมาให้ฉันไม่ได้หื่น หรือยิ้มแบบเ้าเล่ห์ แต่มันเป็แววตาที่ขู่ทำเอาฉันขนลุกทั้งตัว
“จริงเหรอ?”ฉันยังย้ำเพื่อความมั่นใจ
อีตาคุณเรย์ดึงฉันเข้าไปกอดพร้อมกับหอมแก้ม ลูบหลังเบาๆ ไปพร้อมๆ กัน
“รินแทบจะไม่รู้จักพี่เลยเราเพิ่งรู้จักกันแค่วันเดียวเอง มันเป็ได้ขนาดนั้นเลยเหรอคะ” ฉันถามทั้งๆ ที่เขายังกอดฉันอยู่
“ถ้างั้น... รินอยากจะรู้จักพี่ให้มากขึ้นกว่านี่หรือเปล่าล่ะ” อีตาคุณเรย์พลิกตัวทับฉันทันทีที่เขาพูดเสร็จจ้องฉันเหมือนจะเขมือบฉันลงไปทั้งตัว
“พี่จะทำอะไร?”คำถามที่ไม่น่าถามจริงๆ
“ก็ทำให้รินมั่นใจนะสิ”คำตอบที่เหมือนไม่ตั้งใจ แต่เน้นการกระทำพร้อมกับบดขยี้ริมฝีปากของฉันเข้ามาเต็มๆ
ลิ้นของเขาทำงานได้อย่างเชี่ยวชาญพาเอาฉันเตลิด หัวนี่ขาวโพลน คิดอะไรไม่ออก อยู่ภายใต้การควบคุมของเขาเข้าอย่างจังมือของฉันเกี่ยวพันรอบคอของเขาอย่างเป็ธรรมชาติเขาจูบฉันจนฉันแทบหายใจหายคอไม่ทัน ต้องพยายามเตือนเขาให้ปล่อยฉันได้หายใจบ้าง
เขาถอนจูบออกอย่างช้าๆ“นะครับ” เสียงอ้อนดังขึ้นตรงหน้าฉัน
ทำอารมณ์ฉันกระเจิงขนาดนี้ยังมีหน้ามาถามอีกอีตาบ้าเรย์!
“อือ” เสียงเบาๆ ของฉันดังขึ้น
รอยยิ้มหวานกว่าตอนไหนๆที่ฉันเคยเห็นมาตลอด 2 วัน ทำเอาฉันใจเต้นโครมคราม จากนั้นเขาก็จัดฉากอันเร่าร้อนให้ฉันไม่แพ้ข้าวต้มตอนเช้าเลยจริงๆ
76
