Ghost & Doctor ผีวุ่นวายกับนายแพทย์อ่อนหัด

ตอนที่ 125 “ติดเข็มกลัดนี่เอาไว้ตลอดนะคะพนักงานของโรงแรมจะได้รู้ว่าคุณหมอเป็นแขกที่มาสัมมนา” เจ้าหน้าที่ของงานสัมมนาในครั้งนี้ติดเข็มกลัดให้ดนัยหลังจากเขาเซ็นชื่อเข้าร่วมงานเสร็จ “ครับ” ดนัยพยักหน้า “ดนัยเสร็จหรือยัง” ฮิคาริที่เซ็นชื่อเสร็จไปก่อนหน้านี้หันมาถามดนัย “อืมเสร็จแล้วล่ะ” ดนัยตอบ “งั้นก็เข้าไปกันเถอะ” ฮิคาริพูดก่อนจะเดินนำดนัยเข้าไปในห้องประชุมของโรงแรมหรูใจกลางเกาะโอกินาว่าที่ใช้เป็นสถานที่จัดสัมมนาในครั้งนี้ซึ่งค่าใช้จ่ายทั้งหมดเป็นโรงพยาบาลรีเจ้นท์ที่เป็นเจ้าภาพเป็นคนจัดการให้ทั้งหมด และเมื่อเข้ามาด้านในห้องประชุมดนัยก็ต้องชะงักไปกับภาพคนจำนวนมากไม่ว่าจะหัวหงอกหัวดำ “อึก...ทั้งหมดนี่คือหมอจากทั่วประเทศงั้นเหรอ” ดนัยรู้สึกเกร็งไปทันที “ใช่ทุกคนล้วนเป็นหมอฝีมือระดับแถวหน้าของญี่ปุ่นอย่างคนนั้นหมอสุโอประจำโรงพยาบาลกลางจังหวัดกิฟุเป็นหมอศัลยแพทย์ของแผนกกระดูกและข้อที่เก่งมากคนนึงเลยล่ะ...ส่วนนั่นก็หมอวากาเบะจากโรงพยาบาลในจังหวัดมิยากิเขาเป็นแพทย์อายุรกรรมเมื่อสิบกว่าปีก่อนเขาเคยได้รับรางวัลจากกรมอนามัยโลก” ฮิคาริชี้ไปที่หมอแต่ละคนและเริ่มแนะนำให้ดนัยได้รู้จัก “อ๊ะคนนี้ฉันรู้จักนะถ้าจำไม่ผิดเขาเป็นคนคิดค้นวัคซีนรักษาไข้หวัดสายพันธ์ A-22 ใช่มั้ย(ไรท์ : เป็นไข้หวัดสายพันธ์ใหม่ที่ไรท์สมมุติขึ้นมาเท่านั้น)” ดนัยจำได้ว่าเมื่อสิบกว่าปีก่อนมีหมออายุรกรรมญี่ปุ่นท่านหนึ่งที่สามารถคิดค้นวัคซีนรักษาไข้หวัดสายพันธ์ใหม่ได้สำเร็จและได้รับรางวัลเชิดชูจากกรมอนามัยโลก “ใช่แล้วล่ะ” ฮิคาริพยักหน้า “ชักจะรู้สึกกังวลขึ้นมาแล้วสิที่ต้องขึ้นไปพูดต่อหน้าหมอชั้นแนวหน้าของญี่ปุ่นแบบนี้” ดนัยเริ่มจะเครียดขึ้นมา “ใจเย็นน่าไม่มีอะไรต้องกังวลไปหาอะไรกินรองท้องกันก่อนเถอะกว่าจะเริ่มสัมมนาก็อีกตั้งครึ่งชั่วโมง” ฮิคาริบอกพลางชี้ไปที่ไลน์อาหารว่างที่ทางโรงแรมจัดเอาไว้ให้ “อือ” ดนัยพยักหน้าแต่ทว่ายังไม่ทันได้ขยับไปไหนจู่ๆเสียงท้องของเขาก็ร้องดังออกมา โคร่ก !!!!! เสียงท้องดนัยร้องดังมากทำให้ฮิคาริหันมามอง “หิว ??” ฮิคาริถาม “ปะ...เปล่าปวดท้องสงสัยกังวลมากไปหน่อยยังไงขอไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ” ดนัยตอบ “โอเคเร็วกลับมาก่อนงานจะเริ่มล่ะ” ฮิคาริพยักหน้า “ได้จะรีบไปรีบมา” ดนัยบอกก่อนจะรีบเดินออกมาจากห้องประชุมเพื่อไปเข้าห้องน้ำ “ขอโทษนะครับไม่ทราบว่าห้องน้ำไปทางไหนครับ” ดนัยออกมาถามเจ้าหน้าที่ลงทะเบียนที่หน้าห้องประชุม “เดินตรงไปทางนั้นจะเห็นจุดสูบบุหรี่ค่ะจากนั้นก็เดินเลี้ยวซ้ายไปจนสุดทางแล้วเลี้ยวขวาไปค่ะก็จะเจอห้องน้ำระยะทางน่าจะประมาณร้อยเมตรได้ค่ะ” เจ้าหน้าที่บอกก่อนจะชี้ให้ดูว่าจุดสูบบุหรี่มันอยู่ตรงไหน “ขอบคุณครับ” ดนัยพยักหน้าขอบคุณเจ้าหน้าที่ที่บอกทางไปห้องน้ำให้เขาหลังจากรู้ทางไปห้องน้ำแล้วดนัยก็รีบเดินไปทันที “อ๊ะจุดสูบบุหรี่อยู่นั่นเอง” ดนัยเห็นจุดสูบบุหรี่ที่ว่าแล้วแต่ในตอนนั้นเองดนัยก็เห็นใครบางคนกำลังยืนสูบบุหรี่อยู่ นั่นมันหมอไซโต้นี่สูบบุหรี่ด้วยเหรอ ดนัยนึกแปลกใจเพราะนึกไม่ถึงว่ารองศาสตราจารย์ด็อกเตอร์ไซโต้ ทาเครุเพื่อนสมัยเด็กของฮิคาริจะเป็นสิงห์อมควันกับเขาด้วย ตอนแรกดนัยก็ไม่ได้สนใจหรือคิดจะเข้าไปทักเพราะเขากำลังปวดท้องแต่ตอนที่กำลังจะเดินผ่านไปตอนนั้นเองเขาก็พึ่งสังเกตเห็นว่ามีชายอีกคนอยู่กับไซโต้ด้วยและชายคนนั้นก็กำลังพูดชักชวนไซโต้ไปทำงานด้วยกันอยู่ “รองศาสตราจารย์ไซโต้ครับทางโรงพยาบาลรีเจ้นท์ของเรายินดีจ่ายให้คุณเดือนละ 5 ล้านเยนถ้าคุณมายินดีที่จะมาทำงานกับเรา” ชายคนที่อยู่กับไซโต้บอกเพราะถ้าเขาสามารถดึงไซโต้ให้มาร่วมงานกับโรงพยาบาลรีเจ้นท์ได้ก็จะมีคนไข้อีกเป็นจำนวนมากที่เข้ามารักษาพยาบาลที่นี่เพราะชื่อเสียงของไซโต้ กึก !! ดนัยได้ยินดังนั้นก็ชะงักไปทันที โรงพยาบาลรีเจ้นท์กำลังชวนหมอไซโต้ไปทำงานด้วยงั้นเหรอแถมค่าตอบแทนยังตั้งเดือนละ 5 ล้านเยนถ้าเป็นเงินไทยนั่นเท่ากับได้เงินเดือน 1.5 ล้านบาทเลยนะ ดนัยตกใจกับเงินเดือนที่ทางโรงพยาบาลรีเจ้นท์เสนอให้ไซโต้เป็นอย่างมาก “ฟู่ว...เอาไว้ผมคิดดูอีกทีนะครับผมยังไม่ได้ตัดสินใจว่าจะไปทำงานที่ไหนดี” ไซโต้พ่นควันบุหรี่ออกมาท่าทางของเขานั้นไม่ได้สนใจเงินเดือนที่ทางโรงพยาบาลรีเจ้นท์จะให้เลยสักนิด “ไม่พอใจกับเงินเดือนที่เสนอให้หรือเปล่าครับถ้ายังไงเราสามารถตกลงกันได้นะครับเรื่องเงินเดือน...” ชายคนนั้นกำลังจะยื่นข้อเสนอใหม่หลังจากเห็นว่าไซโต้ดูไม่สนใจที่จะทำงานร่วมกับโรงพยาบาลรีเจ้นท์แต่ไซโต้กลับยกมือขึ้นมาเสียก่อนไม่ปล่อยให้เขาพูดจบ “เรื่องเงินเดือนน่ะผมไม่สนใจหรอกครับจะมากจะน้อยผมไม่สนใจทั้งนั้นผมสนใจแค่ว่าโรงพยาบาลนั้นดีพอให้ผมไปร่วมงานด้วยหรือเปล่าและผมก็ยังไม่เห็นว่าโรงพยาบาลคุณมันน่าสนใจสำหรับผมตรงไหนอีกอย่างคุณอาจจะลืมไปว่าผมน่ะมาจากตระกูลใหญ่นะครับทรัพย์สินของตระกูลผมน่ะมีให้ผมถลุงเล่นไปทั้งชาติก็ไม่หมดดังนั้นคุณไม่ต้องเอาเรื่องเงินมาพูดกับผมหรอกครับ” ไซโต้พูดทำเอาชายคนนั้นหน้าเจื่อนไปทันทีเพราะเขาลืมนึกไปว่าไซโต้นั้นไม่ใช่เพียงแค่รองศาสตราจารย์อายุน้อยธรรมดาแต่เขายังเป็นลูกชายของตระกูลใหญ่หนึ่งในตระกูลเศรษฐีของญี่ปุ่นอีกด้วย “เอ่อ...” “ถ้ายังไงผมขอตัวก่อนนะครับเรื่องโรงพยาบาลคุณจะเอาไปคิดดูแล้วกัน” ไซโต้พูดก่อนจะทิ้งก้นบุหรี่ลงไปบนถาดทรายและเดินออกมา “อ๊ะหมอดนัยจะมาดูดบุหรี่เหรอครับ !!” ไซโต้เดินออกมาก็พบเข้ากับดนัยจึงคิดว่าดนัยกำลังจะมาดูดบุหรี่ “ปะ...เปล่าครับพอดีจะไปห้องน้ำ” ดนัยตอบ “อ้องั้นเหรอครับถ้าอย่างนั้นรีบไปเถอะครับเอาไว้เจอกันนะครับแล้วก็สัมมนาวันนี้ก็พยายามเข้านะครับหมอดนัย” ไซโต้พูด “ขอบคุณครับ” ดนัยพยักหน้าก่อนจะรีบเดินไปเข้าห้องน้ำส่วนทางด้านไซโต้นั้นได้แต่ยืนมองดนัยจากด้านหลังที่กำลังรีบเดินไปเข้าห้องน้ำ “โรงพยาบาลทาเคนากะสาขาโตเกียวอย่างงั้นเหรอ” ไซโต้ยิ้มออกมาก่อนจะหันหลังเดินกลับไปที่ห้องประชุมที่ใช้จัดสัมมนา ครึ่งชั่วโมงต่อมา ดนัยกลับมาทันช่วงเปิดการสัมมนาพอดี “ทำไมไปนานจังล่ะเกือบมาไม่ทันแล้วรู้มั้ย” ฮิคาริบ่นออกมาหลังจากดนัยไปเข้าห้องน้ำกว่าครึ่งชั่วโมง “โทษทีสงสัยเมื่อวานตอนมื้อเย็นบนเรือกินเยอะไปหน่อยเลยใช้เวลานานว่าแต่เราต้องขึ้นไปบนเวทีเมื่อไหร่ล่ะ” ดนัยถามเพราะไม่รู้ว่าตัวเองนั้นต้องขึ้นไปบนเวทีเมื่อไหร่ “ของพวกเราคิวที่สิบน่ะก็อีกประมาณสองโมงได้ระหว่างนี้ก็นั่งฟังคนอื่นบรรยายไปก่อนแล้วก็ทบทวนในหัวไปด้วยข้อมูลน่ะจำได้หมดแล้วใช่มั้ย” ฮิคาริตอบก่อนจะถามเพื่อความแน่ใจ “จำได้สิตอนเข้าห้องน้ำฉันก็ทบทวนตลอดไม่ปล่อยเวลาให้เสียเปล่าหรอกน่าอ๊ะเพื่อนเธออยู่ตรงนั้นนี่” ดนัยบอกก่อนจะชี้ไปที่แถวหน้าซึ่งเป็นเก้าอี้โซฟาตรงนั้นมีศาสตราจารย์และรองศาสตราจารย์หลายท่านนั่งอยู่ซึ่งแต่ละท่านก็เชี่ยวชาญในแต่ละแขนงซึ่งศาสตราจารย์ด็อกเตอร์ไซโต้ ทาเครุ นั้นถูกเชิญมาเป็นแขกในฐานะผู้เชี่ยวชาญด้านประสาทวิทยา ซึ่งหน้าที่ของผู้เชี่ยวชาญพวกนี้นั้นคือการถามคำถามผู้ที่ขึ้นไปสัมมนานั่นเอง “อือเห็นแล้วล่ะ” ฮิคาริพยักหน้า “เอาล่ะครับเพื่อไม่เป็นการเสียเวลาขอเชิญคุณหมอโอโนดะ วาตารุหัวหน้าแผนกวิสัญญีจากโรงพยาบาลกลางจังหวัดฟุกุโอกะขึ้นมาบรรยายในหัวข้อ..........” จากนั้นพิธีกรที่ทำหน้าที่เปิดการสัมมนาก็เริ่มเชิญผู้สัมมนาเป็นคนแรกขึ้นไปบรรยาย ซึ่งการบรรยายของหมอโอโนดะ หัวหน้าแผนกวิสัญญีจากโรงพยาบาลกลางจังหวัดฟุกุโอกะนั้นเป็นหัวข้อเกี่ยวกับการใช้ชาตัวใหม่สำหรับการผ่าตัดที่สกัดมาจากสมุนไพรตัวใหม่ซึ่งปลูกขึ้นในญี่ปุ่น โหยาชาตัวใหม่ที่สกัดเองจากสมุนไพรญี่ปุ่นงั้นเหรอถ้าเอามาใช้ได้จริงเมื่อไหร่ต้นทุนเรื่องยาชาจะลดไปมากเลยนะแบบนั้นค่าใช้จ่ายในการผ่าตัดที่คนไข้ต้องแบกรับก็จดลดลงเพราะปัจจุบันยาชาต้องนำเข้าจากต่างประเทศทั้งนั้นและการผ่าตัดแต่ละครั้งก็ใช้ยาชาค่อนข้างมากทำให้คนไข้ต้องรับผิดชอบค่าผ่าตัดเป็นจำนวนเงินที่ค่อนข้างสูง ดนัยคิดในใจแต่ทว่าในตอนนั้นเองฮิคาริที่นั่งข้างเขาก็ส่ายหน้าก่อนจะพูดขึ้นมา “ยาชานี่ใช้ไม่ได้หรอก” ฮิคาริพูด “หือทำไมล่ะฉันว่าก็ใช้ได้ของที่ปลูกในประเทศน่ะลดต้นทุนได้ดีเลยเธอเองก็ลองติดติดต่อเปลี่ยนไปใช้ยาชาตัวนี้ดูสิ” ดนัยพูด “มันใช้ไม่ได้หรอกเชื่อฉันเถอะเอาไว้เดี๋ยวพอถึงตอนจบนายจะเข้าใจเอง” ฮิคาริพูดแล้วก็ไม่ได้อธิบายอะไรเพิ่มเติมว่าทำไมถึงใช้ไม่ได้ จากนั้นเวลาก็ผ่านไปกว่ายี่สิบนาทีจนหมอโอโนดะบรรยายจบในที่สุดก็ถึงคิวของเหล่าแขกรับเชิญที่ต้องถามคำถาม “โทษนะครับหมอโอโนดะผมมีคำถาม !!” ไซโต้ยกมือขึ้น “เชิญครับรองศาสตราจารย์ไซโต้” โอโนดะพยักหน้า “เกี่ยวกับสมุนไพรตัวนี้ถึงแม้ว่ามันจะปลูกในญี่ปุ่นได้แต่มันเติบโตได้ในอุณหภูมิที่เหมาะสมนี่ครับจากการทดลองของคุณนั้นคุณปลูกมันในเรือนเพาะชำควบคุมอุณหภูมิและถ้ามีการเปลี่ยนไปใช้ยาชาชนิดใหม่นี้ทั่วประเทศปริมาณการใช้ยาชาต่อปีนั้นหลายล้านโดส(1 โดส = 5 cc)ถ้าเป็นแบบนั้นคุณจะหาสมุนไพรที่ไหนมาสกัดยาครับอย่าบอกนะว่าคุณจะสร้างเรือนเพาะชำควบคุมอุณหภูมิขนาดใหญ่ขึ้นมาเพื่อปลูกสมุนไพรน่ะแบบนั้นต้องคงใช้เงินเป็นหมื่นล้านเยนในการสร้างล่ะมั้งครับและด้วยต้นทุนที่สูงขนาดนั้นผมว่าราคายาชาตัวใหม่นี่คงแพงกว่ายาชาที่นำเข้าแน่เลยครับ” ไซโต้ถามคำถามจี้ทันที อึก !! โอโนดะที่โดนถามในเรื่องนี้ก็สะอึกทันทีเพราะถ้ายาชาของเขามีการใช้ทั่วประเทศจริงมันจำเป็นต้องใช้สมุนไพรเป็นจำนวนมากและเป็นแบบนั้นสถานที่เพาะสมุนไพรจะต้องใหญ่มากถ้าจะให้เพียงพอกับการใช้ยาชาทั่วประเทศคงต้องใช้สถานที่ประมาณยี่สิบสนามฟุตบอลในการสร้างเรือนเพาะชำแบบควบคุมอุณหภูมิขึ้นมาเพื่อปลูกสมุนไพรตัวนี้โดยเฉพาะ “แล้วก็หมื่นล้านเยนนี่แค่ค่าสร้างเรือนเพาะชำนะครับยังไม่รวมค่าไฟต่อเดือนที่ต้องใช้สำหรับควบคุมอุณหภูมิในเรือนเพาะชำอีกผมว่าค่าไฟต่อเดือนคงไม่ต่ำกว่าสิบล้านเยนแน่นอนด้วยต้นทุนที่สูงขนาดนั้นยาชาตัวใหม่นี่จะถูกกว่ายาชานำเข้าจากประเทศเขตร้อนที่ปลูกยาชาในธรรมชาติจริงเหรอครับ” ไซโต้ยิ้มออกมาทำเอาโอโนดะหน้าซีดไปทันทีเพราะเขาไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้มาก่อน (ไรท์ : ยาชาปัจจุบันที่นิยมใช้คือยาชาที่สกัดจากใบพลูและใบโหระพาครับ ข้อมูลจาก www.scimath.org) “โฮ่...ทาเครุคุงสับเละเลยแฮะเล่นเอาเรื่องการบริหารมาถามแบบนี้ตอนวิจัยเรื่องนี้หมอโอโนดะคงไม่คิดถึงเรื่องนี้มาก่อนก็นะมีสมุนไพรในโลกอยู่หลายชนิดที่มีผลทำให้แกนประสาทด้านชาแต่ก็มีไม่กี่ชนิดหรอกที่เติบโตไวและทนทุกสภาพอากาศเหมาะนำมาสกัดเป็นยาชา” ฮิคาริยิ้มออกมา เพราะแบบนี้นี่เองฮิคาริถึงบอกว่ายาชาตัวนี้มันใช้ไม่ได้ ดนัยเข้าใจแล้วทำไมก่อนหน้านี้ฮิคาริถึงพูดแบบนั้น สุดท้ายหมอโอโนดะจากโรงพยาบาลกลางจังหวัดฟุกุโอกะก็ไม่ได้ตอบคำถามไซโต้เขาเลือกที่จะจบการสัมมนาเพียงแค่นั้นและเดินลงมาจากเวทีทันทีพิธีกรเห็นแบบนั้นจึงต้องรีบควบคุมสถานการณ์และเชิญผู้บรรยายคนต่อไปขึ้นไปสัมมนาหัวข้อถัดไปทันที “คนแรกก็เละเลยแฮะพอถึงคิวพวกเราจะเละมั้ยล่ะเนี่ย” ดนัยพูดออกมาเขาเริ่มเครียดอีกครั้งเพราะเหลือเวลาอีกไม่ถึงสองชั่วโมงก็ถึงคิวของเขาและฮิคาริที่ต้องขึ้นไปบรรยาย จบ...

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 125 คนแรกก็สับเละ

คล้ายกับเรื่อง Ghost & Doctor ผีวุ่นวายกับนายแพทย์อ่อนหัด ที่คุณอ่าน

Ghost & Doctor ผีวุ่นวายกับนายแพทย์อ่อนหัด

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 125 คนแรกก็สับเละ

คล้ายกับเรื่อง Ghost & Doctor ผีวุ่นวายกับนายแพทย์อ่อนหัด ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้