“คุณชายคุณหนูหลี่กลับแล้วหรือเ้าค่ะ”สาวใช้ถามขึ้น
“อื้ม แล้วเหลียนฮวาล่ะนางอยู่ที่ไหนกัน”
“ข้าน้อยเห็นอยู่ที่ห้องของนายท่านเ้าค่ะ”
เขาพยักหน้าให้กับสาวใช้ราวกับเข้าใจก่อนจะรีบเดินไปที่ห้องของเศรษฐีเสียน
ครั้นเสียนอี้หลงมาถึงห้องของเศรษฐีเสียนเขาก็พบว่าเหลียนฮวายังคงปรนนิบัติท่านพ่อของเขาเป็อย่างดี
“ท่านพ่อ ท่านทานอาหารน้อยนิดเช่นนี้จะมีแรงได้เช่นไรกัน”เหลียนฮวาพูดขึ้นด้วยความเป็ห่วง
เศรษฐีเสียนยิ้มให้กับนาง
“ข้าบอกแล้วว่าข้าไม่ได้เป็อะไร”
“หากท่านไม่ได้เป็อะไรก็กินซุปอีกซักหน่อยเถอะนะเ้าค่ะ”
“ข้าอิ่มแล้วเ้าเอาไปเก็บเถอะข้ารู้สึกเหนื่อยอยากนอนพักซักหน่อย”
เหลียนฮวาที่ได้แต่เป็ห่วงแต่ไม่อาจทำอะไรได้ทำได้เพียงคอยห่มผ้าและนั่งมองอยู่ข้างๆนางมองดูเศรษฐีเสียนที่กำลังนอนหลับก่อนจะลุกออกจากห้องเพื่อให้เขาได้พักผ่อน
เสียนอี้หลงที่แอบซุ่มดูเหลียนฮวาอยู่เมื่อเห็นนางเดินมาทางหน้าประตูจึงแกล้งเดินมาขวางไว้
พลั๊ก…..เสียงร่างเล็กชนเข้ากับคนร่างใหญ่อย่างไม่ระวัง
“คุณชายเสียน”
“เ้านี่มันยัยคนบ้านนอกจอมซุ่มซ่ามจริงๆเชียว”
“ข้างั้นหรือซุ่่มซ่ามท่านต่างหากที่มายืนขวางหน้าข้า”นางพูดขึ้นพร้อมกับผลักเขาให้หลีกทางก่อนจะรีบเดินจากไป
เสียนอี้หลงที่ตั้งใจเดินมาขวางหน้านางไว้เพื่อแกล้งให้นางเดินชนก็แสยะยิ้มออกมาอย่างพอใจ
“ยัยคนซุ่มซ่ามทำไมต้องชอบทำให้ข้าเผลอยิ้มให้เ้าอยู่เรื่อย”เขาพูดออกมาเบาๆอย่างมีความสุขก่อนจะมองดูท่านพ่อของเขาที่กำลังนอนหลับอยู่บนเตียงด้วยความเป็ห่วง
ด้านเหลียนฮวาที่กลับมาถึงห้องเมื่อนึกถึงเื่เมื่อครู่ยิ่งทำให้นางรู้หงุดหงิด
“คนบ้า วันๆไม่คิดจะทำอะไรเลยหรืออย่างไรนอกจากจะรอกัดจิกข้าชาติที่แล้วเกิดเป็ไก่หรืออย่างไรกัน”นางพูดขึ้นอย่างหงุดหงิด
ก๊อก ก๊อก ก๊อก….เสียงเคาะประตูดังขึ้น เหลียนฮวารีบเดินไปเปิดประตูก่อนจะยิ้มให้กับคนตรงหน้าอย่างเป็มิตร
“คุณหนูฟู่คุณชายเสียนให้ข้ามาตามท่านไปทานมื้อเย็น”สาวใช้พูดกับนางราวกับไม่อยากสนทนา
“ขอบใจเ้ามากเดี๋ยวข้าไปเดี่ยวนี้”
สาวใช้มองหน้าของนางก่อนจะเดินสะบัดหน้าหนี
เหลียนฮวาได้แต่ถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่ายก่อนจะมองดูท้องฟ้าที่กำลังจะมืดครึ้มพร้อมกับรีบเดินไปยังห้องอาหาร
เมื่อเหลียนฮวามาถึงห้องอาหารนางก็พบเสียนอี้หลงที่กำลังนั่งทานอาหารอยู่เพียงลำพัง
“นั่งสิ”น้ำเสียงเ็าพูดขึ้นแต่กลับไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองนาง
นางค่อยๆนั่งลงที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้ามกับเขาก่อนจะคีบอาหารใส่จาน
“บ้านนอกของเ้าเคยมีอาหารดีๆเช่นนี้กินบ้างหรือไม่”เขาพูดขึ้นพร้อมกับมองหน้าของนางราวกับกำลังดูถูก
“บ้านของข้าไม่มีหรอกอาการพวกนี้ มีแต่ผักกับหมั่นโถวแต่ข้ากลับรู้สึกว่าของพวกนั้นอร่อยกว่าอาหารเลิศรสที่นี่ด้วยซ้ำ”
“หึ งั้นเหรอผักบ้านเ้าอร่อยเช่นนั้นหรืองั้นพวกหมูเห็ดเป็ไก่พวกนี้เ้าคงกินไม่เป็สินะเพราะเ้าคงไม่เคยกินงั้นเ้าก็กินผักกินข้าวแทนแล้วกัน”เสียนอี้หลงยั่วโมโหเหลียนฮวาด้วยการยกจานหมูผัดซอส ปลานึ่ง ไก่ผัดเม็ดมะม่วงออกจากตรงหน้าของนางก่อนจะนำต้มถั่วงอก ผัดผักบุ้ง ไปวางไว้ตรงหน้าของนางแทน
เหลียนฮวาไม่แสดงสีหน้าโกรธซักนิดแต่กลับยิ้มด้วยความยินดี
“ผักพวกนี้น่ากินยิ่งนัก”นางพูดขึ้นพร้อมกับรีบคีบผักเ่าั้เข้าปากอย่างเอร็ดอร่อย"
เสียนอี้หลงมองดูเหลียนฮวาด้วยความหงุดหงิดที่แกล้งนางไม่สำเร็จก่อนจะตักข้าวเข้าปากอย่างไมพอใจ
3K
