สามีของหนูเป็นคุณลุง

“อื้อ” เสียงครางกระเส่าดังขึ้น พร้อมกับดวงตาคู่สวยที่ลืมตาเปิดขึ้นมาก็ต้อง๻๠ใ๽ เมื่อภาพตรงหน้าเป็๲ผู้ชายร่างกำยำหนึ่งคนที่เธอเคยเดินชนกับเขาตอนออกจากห้องน้ำเมื่อคืน 

“ซวยแล้วไงฉัน” เธอกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ชายฉกรรจ์นร่างเปลือยเปล่าแถมเธอเองก็ไม่ได้สวมเสื้อผ้า ก็พอจะเดาเหตุการณ์เมื่อคืนได้อย่างแจ่มแจ้ง

ลลินยกแขนที่พาดอกเธอออกไปอย่างเบามือ ค่อย ๆ ลุกขึ้น แล้วหยิบชุดเดรสที่ถูกกองไว้ตรงใต้โซฟามาสวมแล้วรีบเดินออกจากห้องไป

“เวรเอ้ย เช้าขนาดนี้แล้วหรอ ฉันโดนป้ากับลุงด่าแน่ ๆ” แสงตะวันสาดลงตรงกลางหัว เธอลุกลี้ลุกลนรีบเรียกรถแท็กซี่เพื่อกลับยังที่พักของตัวเอง

“ไปดินแดงค่ะ” คนขับรถพยักหน้าแทนคำตอบ เธอก็ขึ้นรถออกไปทันที

รถสีเขียวเหลืองถูกจอดเทียบตึกสองแถวที่ดูเก่าทรุดโทรม พื้นที่ด้านล่างถูกเปิดออกกว้าง มีโต๊ะหลายตัวเรียงรายกันเพื่อรอต้อนรับลูกค้าที่เข้ามาทานอาหารในร้าน ลึกเข้าไปมีครัวที่ไม่ค่อยเป็๞ระเบียบและค่อนข้างสกปรกด้านใน

“อีตัวดี มึงหายตัวไปทั้งคืนกลับมาจนตะวันสายโด่งป่านนี้ มึงไปไหนกับใครมาห้ะ” เสียงก่นด่าดังมาจากด้านในครัว ก่อนที่จะมีผู้หญิงรูปร่างอ้วนท้วมเดินออกมา ใบหน้าขมึงตึง ปลายนิ้วชี้ไปที่หน้าของคนที่พึ่งเดินก้าวเข้ามา

“ป้าฟังหนูอธิบายก่อนนะ”

“ฟัง ฟังอะไร ดู๊ดูรอยจ้ำสีแดงตรงคอนั่น เมื่อคืนแกไปได้กับใครมาห้ะ!!” เพียะ หล่อนฟาดมือลงไปบนตัวของเธออย่างเต็มแรง 

“แล้วแกไปทำร้ายร่างกายคุณชัย รู้ไหมว่าเขากำลังจะฟ้องแกแล้ว”

“ก็ไอแก่นั่นมันวางยาฉันนะป้า”

“แล้วยังไงก็เขากำลังจะเป็๞ผัวแก”

“ห้ะ! อะไรนะ ผะ..ผัวหรอ ป้าพูดบ้าอะไร” คิ้วเลิกขึ้นสูง นั่งทบทวนคำพูดที่ได้ยินมาเมื่อกี้อีกครั้ง

“ใช่ สินสอดแกตั้งห้าแสนเชียวนะ เดี๋ยวคืนนี้แกต้องไปขอโทษเขาและขอร้องเขาดี ๆ ไม่ให้เขาฟ้องแก”

“นี่ป้าขายฉันหรอ ฉันไม่ใช่สินค้านะ ป้าจะมาทำแบบนี้ไม่ได้!!” น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเดือดดาล มือกำแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ สายตามองตรงไปที่ป้าสะใภ้อย่างโกรธเคือง

“ถุย ทำไมกูจะทำไม่ได้ กูเลี้ยงมึงมาเป็๞สิบปี นี่ถือว่าเป็๞การตอบแทนบุญคุณที่มึงทำให้กูได้นี่แหละ” เธอถ่มน้ำลายลงบนพื้น ใบหน้าเย้ยหยันอย่างผู้เอาชนะ

“ไม่ยังไงหนูก็ไม่ยอม แล้วนี่ก็อย่างที่ป้าเห็น หนูไปนอนกับคนอื่นมาแล้ว” เธอค้านหัวชนฝา มือข้างหนึ่งเสยผมขึ้นให้เห็นร่องรอยที่ถูกย่ำยีชัดเจนขึ้น

เพียะ!! 

ฝ่ามือปะทะใบหน้าเข้าเต็มแรงจนเซหันไปตามแรงตบ มุมปากมีเ๣ื๵๪ไหลซิบออกมา

“ถ้ามึงไม่แต่งงานมึงก็เอาเงินมาห้าแสน เพราะคุณชัยเขาจ่ายสินสอดแกมาแล้ว เงินพวกนั้นฉันเอาไปเป็๞ค่าใช้จ่ายให้น้องแกไว้เรียนต่างประเทศแล้ว”

“ได้ ป้าจะเอาแบบนี้ใช่ไหม งั้นป้าก็ให้ไอพิมพ์มันไปแต่งงานเองเถอะ หนูไม่แต่ง!!” เธอตะคอกเสียงสุดแรง แล้วหันหลังหนีออกไปทันที อีกฝ่ายที่จะวิ่งตามก็ไม่ทัน ลลินรีบโบกรถวินมอเตอร์ไซค์ออกไปทันที

“เฌอแตมแกอยู่ไหน ฮึกฮือ” 

[ลินแกเป็๲อะไร ใจเย็น ๆ ฉันอยู่ที่คอนโด] อีกฝ่ายตื่น๻๠ใ๽เมื่อทันทีที่รับสายก็ได้ยินเสียงสะอื้นของคนที่โทรมา

“อื้อ เดี๋ยวฉันเข้าไปหานะ” ลลินกดวางสาย “พี่คะไปสุขุมวิท คอนโดไอดีไอค่ะ” ก่อนจะหันไปบอกพี่วินมอเตอร์ไซค์

ตฤณ พิจิตเจริญวงศ์ ผู้บริหาร PJ ENTERTRAINMENT ลูกชายเพียงคนเดียวของ ยศพล พิจิตเจริญวงศ์ ประธานใหญ่ของเครือ PJ GROUP เขาทำให้ผู้เป็๞พ่อกังวลเป็๞อย่างมากเพราะด้วยวัยตั้ง 44 ปี กลับไม่มีทายาทสักที อย่าว่าแต่ทายาทเลยแค่ภรรยาเขาก็ไม่คิดจะมี จนทำให้มีข่าวลือแพร่สะพัดไปทั่วว่าเขาอาจจะเป็๞พวกชายรักชาย ด้วยหน้าตาที่ดูเด็กเกินวัย และนิสัยที่มีความระเบียบเนี้ยบเกินกว่าที่ผู้ชายจะเป็๞ได้ ปากหยักได้รูปรับกับสันจมูกที่โด่งคม ดวงตาเฉี่ยวดุจเหยี่ยวแดง ถ้าไม่นับว่าบนหัวของเขาเริ่มมีผมหงอกก็ยากที่จะเชื่อว่าอายุของเขาอยู่ในวัยเลข4แล้ว

กริ๊ง กริ๊ง

เสียงโทรศัพท์ปลุกคนที่นอนอยู่ให้ลุกขึ้นมา เขาเอื้อมมือควานหาต้นตอของเสียงอยู่นานสองนานกว่าจะเจอ

“ว่าไงแก”

[พี่เป็๞บ้าอะไรเนี่ย เมื่อคืนโทรไปตั้งกี่สายทำไมไม่รับ รู้ไหม..]

“เออเด็กเมื่อคืนที่แกบอกจะหาให้งานดีนะ ยังซิงอยู่ด้วยถูกใจเลย” อีกฝ่ายไม่ทันได้พูดจบ เขาก็ตัดหน้าเอ่ยชมหญิงที่ร่วมหลับนอนกับเขาเมื่อคืน

[พี่ไปได้เด็กบ้าอะไรที่ไหน!! รู้ไหมว่าที่ผมโทรหาเมื่อคืนเพราะเด็กที่ผมส่งไปโทรหาผมทั้งคืนว่าพี่ไม่ยอมเปิดประตูให้เขา เขารอจนแห้งนั่งรถกลับไปแล้วมาโวยวายกับผมเนี่ย]

“ห้ะ!! งั้นก็แปลว่าคนเมื่อคืนไม่ใช่เด็กที่แกส่งมา”

[ก็ใช่ดิพี่ ฉิบหายแล้วไงพี่ล่วงเกินลูกสาวบ้านไหนไปเนี่ย]

“เวรเอ้ย แกไปเอาภาพจากกล้องวงจรปิดมาเลยนะ แล้วไปสืบมาด้วยว่าเธอเป็๲ใคร”

[คร้าบบบ คุณประธาน]

“หึ ไอเว..” เขาไม่ทันได้ตอบกลับอะไรไปอีกฝ่ายก็ชิงตัดสายใส่หูไปทันที

“ไอนี่กล้าตัดสายหัวหน้าหรอ เห้อ แล้วใครละทีนี้” มือสองข้างเสยผมขึ้นกุมขมับแน่น นึกย้อนไปถึงเหตุการณ์เมื่อคืน

ห้องรับรองVIPขนาดใหญ่พิเศษ สำหรับลูกค้าระดับสูง ชุดเครื่องเสียงสเตอริโอตัวท็อป โซฟาบุผ้ากำมะหยี่อย่างดี ตฤณนั่งดื่มสังสรรค์อยู่กับธีระผู้ช่วยส่วนตัวของเขา

“เพ่ ผมว่าเพ่มาวมากแล้วน๊าา เราเลิกดื่มแล้วกาบกานเถอะ” เสียงเอื้อยเฉื่อยดังมาจากชายหนุ่ม

“ม่าย ฉานม่ายมาว นี่แกโทรเรียกเดกมาให้ฉานซ้ากคนเส้ วันนี้อากาศมานดี” 

“เพ่จะมัวมาซื้อกินไปทามมาย หาเมียก็จบ ๆ พ่อของเพ่จะได้ไม่ต้องโผล่มาโกดดานเพ่อีกด้วย”

“หุบปากปายแกอะ ฉานสั่งให้แกทามอารายก็ไปทาม แล้วก็กลับบ้านไปด้ายเลยปายยย” 

“โอเค ๆ งั้นผมกาบก่อนน้า ขอห้ายสนุกนะเพ่คืนเน้” ธีระเดินออกจากห้องไป เขาเซไปซ้ายทีขวาทีกว่าจะเดินออกจากประตูได้

“ไปห้องน้ามก่อนดีกว่า” เขาลุกขึ้นยืนตัวตรง จับเนกไทให้เข้ารูป เดินออกจากห้องไปด้วยท่าทางผ่าเผย ตฤณพยายามเป็๲อย่างมากที่จะไม่ให้ตัวเองเดินส่ายไปส่ายมาเหมือนกับผู้ช่วยของเขา

ระหว่างทางที่เดินไปห้องน้ำเขาเดินสวรกับสาวคนหนึ่งใบหน้าของเธอทำเอาตฤณเหมือนถูกสะกดจิต เขาพยายามรีบเดินจ้ำอ้าวเข้าห้องน้ำไปให้ไวที่สุด โดยไม่ทันรู้ตัวว่าตัวเองได้เดินชนกับเธอเข้าอย่างจัง

หลังจากที่เข้าห้องน้ำเสร็จเขาก็กลับมาที่ห้องของตัวเอง เขาปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของตัวออกทีละเม็ด เผยให้เห็นกล้ามหน้าอกที่ขึ้นเป็๲ลอนสวย เขาเริ่มปลดกระดุมลงมาเรื่อย ๆ หน้าท้องเฟิร์มกระชับที่ดูก็รู้ว่าออกกำลังกายมาอย่างดี 

เขานั่งรอการมาของสาวงามอย่างใจจดใจจ่อ ทันทีที่ประตูถูกเปิดออกเขาก็ดีดตัวผึงขึ้นไปต้อนรับด้วยรอยจูบ 

“ผู้หญิงที่เดินชนด้วยเมื่อคืน เธอคนนั้นแน่ ๆ ยังดูเด็กอยู่เลย โธ่เอ้ย” หลังจากที่เขาทบทวนเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นได้อย่างชัดเจน ก็คว้าขวดน้ำที่วางอยู่มาล้างหน้าอย่างลวก ๆ เพื่อเรียกสติ ก่อนจะเดินออกไป