เมื่อผมกับแม่เลี้ยงต้องผจญภัยในระบบเกมเอาชีวิตรอดสุดลามก

        พอผมกับพี่มาโดกะกลับมาถึงที่พักตรงชายหาด พวกเราก็ตกใจกันมาก เพราะเวลานี้ไม่ได้มีแค่แม่ พี่ชิโอริ กับพี่ยูกิเอะอีกแล้ว มันยังมีคนอื่น ๆ อยู่อีกประมาณห้าคน คนแรกเป็นชายหนุ่มคนหน้าตาดี ในเครื่องแบบของสีขาวของคนขับ หรือจะพูดให้ถูกก็คือ เขาเป็นกัปตันของเครื่องบินลำนี้นี่เอง สภาพของเขาในเวลานี้ดูแย่มากเหมือนจะมีเลือดไหลอาบออกมาที่แขนด้านขวาอย่างน่ากลัว เขาคงโดนตัวอะไรสักอย่างทำร้ายมาแน่ ๆ พี่ชิโอริ กับพี่ ยูกิเอะช่วยกันประถมพยาบาลกันอย่างเร่งรีบ โดยมีแม่ยืนคอยช่วยอยู่ห่าง ๆ

        พอมองไปที่แม่แล้ว มันก็ชวนให้ผมนึกถึงเรื่องเมื่อกี้ขึ้นมา เธอคงเห็นผมกับพี่มาโดกะเล่นเสียวกันกลางป่าพอรู้ตัวถึงได้วิ่งหนีมา แม่จะว่าอะไรผมไหมเนี่ย แต่ถึงว่าไปก็เท่านั้นมันทำไปแล้วนี่หว่า ช่างเถอะ เรื่องนั้นเอาไว้ก่อน นอกจากกัปตันหนุ่มที่บาดเจ็บยังมีใครอีกนะ ผมกวาดตามองไปรอบ ๆ ก่อนจะได้พบกับ…!! ม่านตาผมขยายกว้างด้วยความตกใจก่อนแปรเปลี่ยนเป็นความโมโหเพราะได้พบเข้ากับหนึ่งในไอ้พวกวัยรุ่นที่เกือบจะมีเรื่องกับผมบนเครื่อง แต่มีมันแค่คนเดียว หึ สงสัยเพื่อน ๆ มันคงจะตายหมดแล้ว เป็นหมาหัวเน่าแล้วสินะ สมน้ำหน้า ผมยิ้มเยาะมันอยู่ในใจ ก่อนที่มันเองก็จะหันมาสบตากับผมเช่นกัน ดูมันจะตกใจนิดหน่อย ก่อนจะรีบหันหน้าไปทางอื่นอย่างรวดเร็ว

        นอกจากสองคนนี้ผมยังพบกับชายวัยกลางคนหัวค่อนข้างจะล้านในเสื้อเชิ้ตฮาวาย กับกางเกงขาสั้นกำลังนั่งอยู่ใกล้ ๆ กับร่างของกัปตันหนุ่ม ดูลุงแกจะพยายามให้ความช่วยเหลือพี่สาวทั้งสองเป็นอย่างมาก ผิดกับผู้หญิงอีกคนที่นั่งอยู่บนก้อนหินห่างออกไป เธอดูมีอายุพอ ๆ กับคุณลุงคนนั้น สวมใส่หมวกปีกกว้าง สวมแว่นตาหนาเตอะ ใส่ชุดสีชมพูหวานแหวว ในมือถือปัดโบกสะบัดไปมา ส่วนปากก็พูดไม่หยุด "โอยยยย…ร้อน ๆ ร้อน อะไรขนาดนี้ นี่พวกเธอหานำให้ฉันกินหน่อยสิยะ คอแห้งจะตายแล้ว เลิกสนใจ ตากัปตันขับเครื่องบินคนนั้นได้แล้วยังไงก็ไม่น่ารอดหรอก…" ตอนที่ผมได้ยินเธอพูดออกมาครั้งแรก ผมถึงกับอุทานเสียงดังในใจ "ฮ่ะ!!? อะไรของป้าครับเนี่ย คนเจ็บใกล้จะตายแทนที่ป้าจะมาช่วยคนอื่น ไม่ช่วยก็ควรจะอยู่เงียบ นี่มาแช่งเขา แถมยังสั่งให้คนอื่นหาน้ำมาให้กินอีก มนุษย์ป้าของแท้เลยนี่หว่า.."

        "เอ้ายัยเด็กโง่ จะยื่นบื้ออะไรอยู่ล่ะย่ะไม่ได้ยินที่ฉันบอกรึไง ว่าให้ไปหาน้ำมาหูแตกเหรอ" ยัยมนุษย์ป้าหันไปพูดกับเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ หน้าตาน่ารักในชุดกระโปรงฟูฟองสีฟ้าที่อยู่อยู่ข้าง ๆ เธอตัวเล็กมากอายุน่าจะไม่เกิดแปดเก้าขวบ สงสัยจะเป็นหลานของยัยป้านี่ พอโดนดุเด็กหญิงตัวเล็กก็มีท่าทางหวาดกลัวก่อนจะหันซ้ายหันขวามองหาน้ำ แต่ก็ไม่พบ ส่วนคนอื่น ๆ ก็สาละวนกับการช่วยกัปตันอยู่ เห็นจะมีว่างก็คงเป็นเจ้าวัยรุ่นคนนั้น แต่มันเองก็ไม่รู้จะไปหาน้ำมาจากไหนเพื่อช่วยไม่ให้เด็กหญิงโดนดุอีก

        พอผมเห็นแล้วก็รู้สึกเวทนา จึงตัดปัญหาด้วยการไปหยิบน้ำที่สำรองไว้ออกมาให้เด็กหญิงตัวเล็ก "นี่น้องสาว น้ำจืดเอาไปให้ป้าหนูดื่มซะจะได้พูดน้อยลง" ผมส่งน้ำใน กระบอกไม้ให้เธอพร้อมรอยยิ้ม เด็กหญิงดูงง ๆ แต่ก็เผยรอยยิ้มน่ารักสดใสออกมาก่อนจะกล่าวขอบคุณจากนั้นก็หันหลังเอาน้ำไปให้ยัยมนุษย์ป้าปากหมาของเธอ " เอ๊ะ!! น้ำเหรอ ปัดโธ่!! ยัยเด็กโง่ถ้ามีก็รีบ ๆ เอามาสิยะ แล้วนี่มันอะไร อี๋ กระบอกไม้สกปรกสุด ๆ ใครจะไปกล้าดื่มย่ะ เกิดท้องเสียขึ้นมาจะทำยังไง"

        ยัยมนุษย์ป้าบ่นเป็นชุดคนอื่น ๆ แม้จะยุ่งอยู่แต่ก็ได้ยินก่อนจะทำหน้าเอือมระอา แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร แล้วถามว่ายัยป้านี่ดื่มไหมให้ทาย…หึหึ ดื่มหมดจนเกลี้ยงกระบอกไม่เหลือสักหยด น้ำที่สามารถแบ่งกันดื่มได้ประมาณสองถึงสามคน ผมไม่น่าช่วยเลยจริง ๆ ปล่อยให้คอแห้งตายไปซะก็จบ แต่ก็สงสารเด็กคนนี้อยู่เหมือนกัน สังหรณ์ใจว่ายัยมนุษย์ป้านี่ต้องสร้างความปวดหัวให้ผมกับทุกคนอีกมากแน่ ๆ ในอนาคต

        ผมพ่นลมหายใจออกมาพร้อมห่อไหล่ และในเวลานั่นเองเสียงของพี่ยูกิเอะก็พูดขึ้นด้วยท่าทางร้อนรน

        "ไม่ไหวหรอกถ้าไม่มีกล่องปฐมพยาบาลกับยาปฏิชีวนะ เขาไม่รอดแน่ ๆ แผลกำลังติดเชื้อ"

        "กล่องปฐมพยาบาลกับยา? จะไปหาของแบบนั้นมาจากที่ไหนเหรอครับ" ผมเอ่ยปากถามเธอด้วยความสงสัย แต่พี่ชิโอริดันเป็นคนตอบแทน "มีอยู่ในซากของเครื่องบินทางตะวันตกน่ะจ้ะ พี่เองก็คิดจะหยิบติดมือมาด้วยเหมือนกันแต่ดันถูกตัวอะไรบางอย่างเล่นงานก่อน น่าจะเป็นตัวเดียวกับที่ทำร้ายกัปตันมาซากินี่แหละ" พอได้ฟังผมก็พยักหน้ารับ "เข้าใจแล้ว เป็นแบบนี้นี่เอง แปลว่าต้องไปเอาของพวกนั้นมาสินะ ถึงจะช่วยกัปตันคนนี้ได้" ผมครุ่นคิดในใจ ไม่แน่นะอาจจะได้เจอของมีประโยชน์อย่างอื่นด้วยก็ได้งั้นดีล่ะ "ผมจะไปเอามาให้เอง มีใครจะไปกับผมด้วยมั้ยครับ" ผมยิ้มกว้างก่อนจะประกาศออกมาเสียงดัง

        ทุกคนที่ได้ยินมีท่าทางตกใจเล็กน้อยก่อนจะนิ่งเงียบไปสักพัก

        "หึ พูดบ้า ๆ ใครจะโง่ไปย่ะ ขืนไปก็มีแต่ตายกับตาย..พูดออกมาด้ายยย…" อีมนุษย์ป้าทำลายความเงียบด้วยวาจาเหม็นเน่าวอนโดนตบ แต่ถึงยัยนี่จะขอไปด้วยผมก็คงไม่ให้ไปอยู่ดี ผมคงเผลอบีบคอโยนเธอให้ประหลาดกินแน่นอน

        "พี่ไปไม่ได้หรอกเรียวอิจิต้องดูอาการกัปตันตลอดเวลา" พี่ยูกิเอะกล่าว

        "พี่ก็ไม่ไหวเหมือนกัน ขอโทษนะ เจ้าตัวประหลาดตัวนั้น ที่มันไล่ทำร้ายพี่ยังติดตาอยู่เลย" พี่ชิโอริกล่าวบ้างพร้อมใบหน้ารู้สึกผิดที่ไปไม่ได้

        เหลือใครล่ะที่นี่ ยัยน้องตัวเล็กตัดไปเลย เจ้าวัยรุ่นคนนั้นคงไม่ไปแน่ ตาลุงก็คงไม่ไหว ผมหันมาทางเมีย เอ๊ย!! พี่มาโดกะคนสวย เธอมองหน้าผมก่อนจะส่งยิ้มแห้ง ๆ ให้ อืม…รู้แล้วครับ ไม่ไปสินะ ถ้างั้นผมก็ต้องไปคนเดียวแล้ว แต่ในตอนนั้นเองเสียงของใครบางคนก็ดังขึ้น "แม่จะไปกับเรียวอิจิเอง.." แม่ผมลุกขึ้นพร้อมแววตามุ่งมั่น เอ๊ะ!! หรือว่าดุหว่า? แยกไม่ออกเท่าไหร่แล้วตอนนี้

        "มะ ไม่เป็นไรครับแม่ให้ผมไป…"

        "แม่จะไปกับเรียวอิจิ…!!"

        แม่ยืนยันเสียงแข็งอีกครั้งจนผมตกใจ

        "...เอ่อ งั้น งั้นก็ได้ครับแม่ไปก็ไป.." ผมยิ้มแห้ง ๆ ตอบเธอก่อนจะหันไปบอกกับพี่สาวทั้งสามว่าฝากดูที่พักกับคนที่มาใหม่ด้วย (วงเล็บยัยป้ามหาภัย ปากเสีย) พวกเธอรับปากก่อนจะอวยพรผมกับแม่ให้โชคดี และรีบกลับมาไว ๆ พี่ชิโอริยังเน้นย้ำว่า ให้ระวังตัวอะไรบางอย่างที่มีลักษณะคล้าย มังกรโคโมโดสีแดงด้วย หากพบเจอให้หลบซ่อนตัว หรือ รีบถอยออกมา อย่าพยายามต่อสู้หรือเอาชนะเด็ดขาด ตอนแรกผมก็ไม่เข้าใจหรอกว่าเธอพูดอะไร มังกรโคโมโดสีแดงงั้นเหรอ? แต่เอาเป็นว่ารับฟังไว้ก็ดี บนเกาะแห่งนี้มันมีแต่ตัวประหลาดพิลึกกึกกือเต็มไป หมดตั้งแต่เจ้างูหัวควย หมายถึง งูที่มีหัวเป็นปลายองคชาตตัวนั้น

        จากนั้นผมกับแม่จึงรีบออกเดินทางไปยังซากของเครื่องบินทันที..

         จบตอน

        ตอนต่อไป ผมกับแม่ที่ซากเครื่องบินตก..