ฮาคุโตะ บุตรแห่งอาร์ค

ผมกับ คิมิสุเกะ หลังจากทำงานชดใช้ค่ากับข้าวจนถึงเช้าแล้ว พวกเราก็กลับมาหาพี่มิริน ด้วยสภาพเปียกปอนไปทั้งตัว

" ไปทำอะไรกันมานะ " พี่มิรินกล่าว
" มีเรื่องข้างนอกนิดหน่อยครับ พี่มิริน พอจะให้ผมยืมเงินได้ไหมครับ " ผมขอยืมเงินพี่มิริน 20 เหรียญทอง พอกลับไปถึงบ้านแล้วผมจะคืนให้
" ได้สิน้องรัก แต่อย่าลืมวันนี้ เราต้องไปทำการรักษาเจ้าหญิงจีร่านะ " พี่มิรินให้ผมยืมเงิน และเตือนผมเรื่องเจ้าหญิง จีร่าที่ยังนิทราอยู่ ด้วยโรคประหลาด
ผมรับเงินมาจากพี่มิริน แล้วเข้าไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าพร้อมกับ คิมิสุเกะ ผมกับคิมิสุเกะไม่ได้ขวยเขินกันและกัน เพราะตอนเด็กๆก็ แก้ผ้าอาบน้ำด้วยกันบ่อยๆ
หลังจากอาบน้ำและแต่งตัวของคณะฑูตเต็มยศแล้ว พวกเราก็ลงมาทานอาหารที่พี่มิรินทำให้ 
พี่มิริน หยิบโอฮาโอ้ เครื่องดนตรีที่แพร่หลายในอาณาจักรโปปุรอนออกมาเล่นเพลงคลอเบาๆให้เราฟัง
เจ้าเห็นดอกทานตะวันนั่นไหมเจ้าเก็บความรู้สึกนั้นได้รึเปล่าตะวันทอแสงเรืองรองมาโอ้มายเวิร์ล โอ้มายเวิร์ล.....
" เพราะมากครับ พี่มิริน " ผมชมพี่มิริน ในขณะที่คิมิสุเกะทานข้าวอย่างไม่ลืมหูลืมตา
พี่มิริน วาง โอฮาโอ้ ลง และหันกลับไปทำกับข้าวต่อ เพื่อพวกเราที่เจริญอาหารกัน
กริ๊ง กริ๊ง กริ๊ง
นาฬิกา เวทย์มนต์ดังขึ้น ตอนนี้มันเป็นเวลา 9 โมงแล้ว สมควรแก่เวลาสักที พวกเราจึงออกเดินทางไปที่พระราชวัง อาดาร์ส อันสวยงาม
เมื่อเข้ามาในห้องของเจ้าหญิง หมอหลวง มีเน่ หมอหลวงประจำราชสำนัก ก็ทำการตรวจสอบยาว่าไม่มีพิษ ก่อนที่จะให้เจ้าหญิงดื่ม
พี่มิริน ช้อนหัวเจ้าหญิงจีร่าขึ้นมา พร้อมกับป้อนยาน้ำลงไป โดยใช้เวทย์มนต์ นำยาเข้าสู่ กระเพาะขององค์หญิงจีร่าโดยตรง
15 นาทีต่อมา.....
องค์หญิงจีร่า ก็ได้ลืมตาตื่นขึ้น นำความดีใจมาให้ เลาห์คอน ยูมะยิ่งนัก เลาห์คอนยูมะ เข้าสวมกอดองค์หญิงจีร่า อย่างแนบแน่น
" เสด็จพ่อ ท่านกอดลูกแน่นเกินไปแล้ว หายใจไม่ออก "
องค์หญิงจีร่ากล่าว ทำให้เลาห์คอนยูมะ ประคอง องค์หญิงจีร่านั่งตัวตรงแล้วกล่าวว่า
" ลูกขอบใจท่านทั้งสามที่ให้การช่วยเหลือลูกสิลูก" 
" ขอบคุณท่านทั้งสามที่ทำให้ข้าหายจากโรคร้าย " องค์หญิงจีร่ากล่าว อย่างอ่อนแรง เพราะเพิ่งฟื้นจากอาการหลับมายาวนาน
เลาห์คอนยูมะ ได้มอบหนังสือเล่มหนึ่งให้กับเรา มันเป็น เวิร์ล ไอเทม มีชื่อว่า คัมภีร์ไร้อักษร ซึ่งหนังสือเล่มนี้จะปรากฏ เวทย์มนต์ที่มีอยู่ในโลกนี้ รวมถึงเวทย์ที่เพิ่งคิดขึ้นใหม่ด้วย ทำให้พวกเรารู้ว่า เวทย์มนต์ในโลกนี้มีถึง ระดับ 10 เลยทีเดียว ซึ่งผมใช้ได้แค่ระดับ 3เอง*-*
" เราขอมอบหนังสือ เล่มนี้ให้พวกท่านทั้งสามคน พร้อมกับเงินรางวัลจำนวนหนึ่ง ท่านเสนา... " เลาห์คอน ยูมะ กล่าว แล้วเรียกเสนา ให้นำเงินก้อน จำนวน 3000 เหรียญทองมาให้พวกเรา
" ขอบพระคุณ ฝ่าบาทมาก เพค่ะ / พะย่ะค่ะ " พวกเราสามคน ขอบคุณเลาห์คอน ยูมะ อย่างยิ่ง
ทว่า..........
ยังไม่ทันที่ พวกเราจะออกจากท้องพระโรง ทหารคนหนึ่งก็ได้เข้ามารายงาน แย่แล้ว พะย่ะค่ะ ทหารกบฏ ทหารกบฏ มันเคลื่อนทัพมาแล้ว พะย่ะค่ะ
" อะไรกันเนี่ย ทหารกบฏ!!! อย่างนั้นหรือ " เลาห์คอน ยูมะ ทำสีหน้าเคร่งเครียดในทันที ผมเลยเสนอตัว จะทำการช่วยเหลือเอง
ทำให้เลาห์คอน ยูมะ ประชุมเครียดกับพวกเรา เนื่องจากทหารกบฏมาใกล้แล้ว
เสนาและเหล่าแม่ทัพ หยิบเอาแผนที่ มาพลิกลงไป ตรงโต๊ะ หน้าเลาห์คอน ยูมะ ซึ่งผมสังเกตเห็น รูปสัญลักษณ์ ที่แสดงถึงแม่น้ำ
" นั่นแม่น้ำอะไรเหรอที่ ขวางกั้น ระหว่างทหารกบฏ กับ เมืองอาดาร์สแห่งนี้ " ผมถามอย่างซื่อๆ
" แม่น้ำ โปซานะ แต่เจ้าถามเพื่อ อะไรรึ " แม่ทัพ ชาลัล แม่ทัพประจำราชสำนัก อาดาร์สถามผม 
" ผมมีข้อเสนอครับ ผมจะใช้เวทย์เรียกฝูงปลาปิรันย่าโมมอน ที่อยู่ในแม่น้ำโปซามา เพื่อกันไม่ให้พวกทหารกบฏ ข้ามน้ำมาได้ " ผมหันหน้าไปทางคิมิสุเกะแล้วขยิบตาให้ ซึ่งคิมิสุเกะ ก็ทำหน้า เหรอหรา ไม่เข้าใจทริกของผม
" แล้วถ้าพวกมัน ข้ามน้ำมาได้ล่ะ จะทำไง " เลาห์คอนยูมะยังหนักใจอยู่
" ดิฉัน จะใช้เวทย์ เรียกตัวต่อ เฮกะ เฮกะ มาไล่ต่อยพวกมันเอง เพค่ะ แต่ฝ่าบาทก็ต้องเตรียมทหารซุ่มเอาไว้ด้วยนะเพค่ะ " พี่มิริน กล่าวอย่างมั่นใจว่าแผนการจะต้องเป็นไปด้วยดีแน่ๆ
" ถ้างั้นข้าจะมอบการ์ดเวทย์ มหาวิบัติที่เป็นของคู่บ้านคู่เมืองให้พวกท่านคนละใบก็แล้วกันเพื่อเป็นรางวัลในการช่วยเหลือครั้งนี้ " เลาห์คอน ยูมะ กล่าว พร้อมกับหันไปสั่งนางกำนัลให้นำ การ์ดเวทย์มหาวิบัติ จำนวนสามใบที่อยู่ในห้องสมบัติ นำมาให้พวกเราเก็บไว้ใช้
ซึ่งพวกผมก็ทำหน้าหนักใจในตอนแรก เพราะรางวัลที่เลาห์คอน ยูมะให้เป็นของคู่บ้านคู่เมืองเลยทีเดียว แต่แล้ว พี่มิรินก็หยิบไปใบหนึ่ง ก่อนจะส่งเสียงเรียกให้พวกเราได้สติ และรับ การ์ดเวทย์ มหาวิบัติมาคนละใบ ซึ่งทั้งอาณาจักร อาดาร์ส มีเพียงสามใบเท่านั้น
" เราขอฝากอนาคตของอาณาจักรนี้ไว้ให้กับพวกท่านด้วยนะ" เลาห์คอนยูมะ กล่าว
3 ชั่วโมงผ่านไป.........
ผมและแม่ทัพ ชาลัล ก็ได้มาอยู่ตรงฝั่งแม่น้ำโปซา ที่ขวางกั้น ระหว่างกองทัพกบฏ และเมืองอาดาร์สแห่งนี้
" ท่านแม่ทัพ ชาลัล เตรียมอาหารปลามาตามที่ ผมบอกรึเปล่าครับ " ผมหันกลับไปถามแม่ทัพชาลัล
" เตรียมมาแล้ว ล่ะ ตามที่เจ้าบอก "
ผมหันไปพยักหน้าให้กับพี่มิริน เพื่อเริ่มทำพิธี ผมกางหนังสือ คัมภีร์ไร้อักษรไปยังหน้า อัญเชิญปลาปิรันย่าโมมอน
ผมชี้นิ้วขึ้นสู่ฟ้า ก่อนจะร่ายเวทย์ เป็นคำสวดภาวนาอย่างยาวนาน ก่อนที่จะปรากฏฝูง ปลาปิรันย่า โมมอน
" เทอาหารลงน้ำ " ผมหันกลับไปสั่งทหาร
ไม่นานหลังจากทหารเทอาหารล่อ ปลาปิรันย่า โมมอน มา ซึ่งมันเป็นปลาปิรันย่าที่มีฟันคมอย่างยิ่งยวด จนผมอดเสียวไม่ได้ ถ้าตกลงไปในแม่น้ำคงต้องกลายเป็นอาหารปลา
เหล่าฝูงปลาปิรันย่า กินอาหารกันอย่างเอร็ดอร่อย ซึ่งอาหารที่พวกมันกิน คือ อาหารเสกของเวทย์มนต์ที่จะให้พวกมันเชื่อฟังผม
" พวกเจ้าจงรออยู่ที่นี่ ถ้าเห็นใครเดินเรือผ่านมาจงเจาะให้จม และรุมกินมัน " ผมสั่งปลาปิรันย่า โมมอนด้วยคำสั่งง่ายๆ ก่อนจะจากไป ดูทหารอาดาร์สที่กำลังซุ่มอยุ่