
ปีนี้ไทเฮาทรงมีอายุ 65 ปี ซึ่งในวังก็จัดงานทุกปีอยู่แล้ว แค่อวี่หลิงไม่ได้รับข่าวจึงไม่รู้เท่านั้น หลังจากที่เข้าวังมาทั้งสองวางแผนกันเสร็จ ในวันพิธี นางกำนันที่อยู่ตำหนักต่างๆก็มาช่วยตำหนักห้องเครื่อง ห้องอาหารแต่ละคนดูวุ่นวายไม่มีใครสนในใครเพียงทำหน้าที่ของตน อวี่หลิงและลู่อันเลยถือโอกาสนี้แอบทำขนมบัวลอยไข่หวานทั้งสองก็ยกอาหารตามคนอื่น แต่ขนมบัวลอยไข่หวานให้
ลู่อันยกไป ตนยกอาหารตามคนอื่น พอมาถึงตำหนักใกล้ๆท้องพระโรง จึงแกล้งว่าปวดท้องลู่อันและอวี่หลิงถือโอกาสนี้ไปเปลี่ยนชุด อวี่หลิงเอาชุดองค์หญิงและเครื่องประดับ ปิ่นปักผม อวี่หลิงแต่งตัวเสร็จมองกระจกแล้วถึงกับใตัวเองลู่อันที่อยู่ข้างๆตาค้างเลยทีเดียว คือ คือ ว่า
สวยงาม สวยมากๆเลยเพคะองค์หญิง
ลู่อันเบาๆหน่อยเดี๋ยวเราโดนจับได้ ลู่อันเ้าเข้าไปดูในท้องพระโรงหน่อย ไปช่วยงานอะไรก็ได้ ลู่อันเหนื่อยหน่อยนะ ถ้าเหล่าขุนนางมาครบ เขาเริ่มฉลองเ้ามาบอกข้านะ
ข้าจะทำให้ทุกคนตะลึง เ้าค่ะ จากนั้นลู่อันก็เข้าไปช่วยงานในตำหนัก ไทเฮา ฝ่าา ฮองเฮา และ เหล่าขุนนางมากันจนครบ ทุกคนร่วมกันถวายพระพรไทเฮาเสร็จจะร่วมฉลองเริ่มริมเหล้าทานอาหาร ลู่อันก็ออกจากท้องพระโรงรีบมา พี่อวี่หลิง เขาเริ่มฉลองแล้วค่ะ เอาละ อวี่หลิงถอนหายใจ แล้วพูดขึ้นมาว่า ลู่อันไป เสี่ยงสักครั้งมาถึงขนาดนี้แล้ว เ้าค่ะ เ้าเอาขนมบัวลอยไข่หวานตามมาด้วยเดี๋ยวลืม เ้าค่ะ จากนั้นอวี่หลิง ลู่อันก็ออกจากตำหนักข้างๆ ด้วยเครื่องแต่งกาย เครื่องประดับ องค์หญิง มีเหล่านางกำนัน ทหาร ที่ดูด้วยความมึนงง และมองด้วยความแปลกใจ ไม่เคยเห็นสตรีงดงามเช่นนี้ ต่างคนต่างมองไม่ได้สนใจถึงความปลอดภัยอวี่หลิงกับลู่อัน จึงเดินเข้าไปในตำหนัก ในขณะที่ทุกคนในท้องพระโรงกำลังทานอาหารฉลองพูดคุยกันอยู่ ก็หันมามอง สตรีที่แต่งกายใบหน้าสวย ดวงตาสดใสงดงาม ผิวพรรณผ่องขาวดั่งดวงจันทร์ และทันใดนั้นท่านอ๋อง สี่ แคว้นฉีตกตะลึงทั้งชุด และใบหน้าที่คุ้นเคย
ส่วนแม่ทัพที่เคยเห็นหน้าตอนอวี่หลิงเข้าเมืองก็ตกตะลึงในความงดงาม อวี่หลิงค่อยๆเดินเข้าในท้องพระโรง เหล่าขุนนางต่างมอง มึนงงว่านางเป็ใคร พออวี่หลิงเดินเข้ามา กลางท้องพระโรง ก็ทรงย่อลง แล้วพูดขึ้นมาว่าถวายพระพรเพคะเสด็จแม่
ขอให้เสด็จแม่อายุยืนยาวเป็ หมื่น หมื่นปี
ขออภัยที่อวี่หลิง มาช้าเพคะ อวี่หลิงเอาขนมบัวลอยไข่หวานมาถวายเสด็จแม่ด้วยเพคะ ไทเฮา ฝ่าา และทุกคนที่อยู่ในท้องพระโรง ก็ต่างมองแล้วพูดขึ้นมาว่า นี่เ้า
หลอกหลวงเบื้องสูงมีโทษปะาเชียวนะ
ขุนนางคนหนึ่งจึงพูดขึ้นมาว่า นี่เ้า แอบอ้างโทษปะาเชียวนะ ทหาร เรียกทหารเข้ามา อวี่หลิงจึงพูดขึ้นมาว่า ข้าโจวอวี่หลิง ตอนข้ายังเด็ก ชอบทานขนมหวานบัวลอยที่สุด ส่วนท่านแม่ข้าชื่นชอบขนมบัวลอยไข่หวาน ส่วนข้าแอบอ้างนั้น ข้ามีหลักฐาน เสด็จพี่ฝ่าาทรงมีไฝอยู่หลังเท้าซ้ายส่วนข้ามีไฝอยู่หลังเท้าขวา และนี่คือปิ่นที่ท่านแม่มอบให้นางกำนันที่ชื่อเอ้อเปียวที่ทรงดูแลหม่อมฉันมาตลอดเก็บไว้ หากหม่อมฉันรู้ฐานะตัวเองก็ใช้ยืนยันหากไม่ธู้ฐานะก็ให้เป็ของขวัญวันออกเรือน
เสด็จแม่ทรงทอดพระเนตรเพคะ นางกำนันคนหนึ่งจึงเดินมาเอาปิ่น และขนมหวานบัวลอยไข่หวานให้ไทเฮาทอดพระเนตร
จากนั้นไทเฮาจึงพูดขึ้นมาว่า ใช่ ปิ่นนี้ข้า
มอบให้เอ้อเปียวจริงๆ ไหนข้าดูเ้าสิ เ้าเป็อย่างไรบ้างคงลำบากน่าดู อวี่หลิงจึงเข้าไปใกล้ๆไทเฮาน้ำตาก็รินไหล และมองหน้าฝ่าาหน้าตาเหมือนกันมาก เพียงแต่ฝ่าาเป็ชายเท่านั้น ผิวพรรณทั้งสองเหมือนกันจริงๆ ฝ่าาก็ทรงมองหน้าอวี่หลิง อวี่หลิงน้ำตารินไหลหันหลังปาดน้ำตา ไทเฮาจึงให้นางกำนันหาที่ให้นั่ง แล้วพูดขึ้นมาว่าเอาละใช่ไม่ใช่วันนี้เป็วันเกิดข้าขอให้ทุกคนฉลองกันอย่างมีความสุข อวี่หลิงที่นั่งก็น้ำตาคลอรินไหลมาเรื่อยๆ ลู่อันจึงยื่นผ้าเช็ดหน้ามาให้ ท่านอ๋องสี่มองลู่อันเข้าใจเลยว่า นางคงลำบากและคงคิดถึงถึงกับต้องทำเช่นนี้ แม่ทัพได้แต่ยั่งมองใบหน้าอันงดงามของอวี่หลิง องค์หญิงเพคะ ไหวไหมเ้าคะ ข้าไหว แค่ไม่ได้เจอหน้าเสด็จแม่จริงๆและฝ่าาข้าไม่รู้เป็อะไร ทำไมข้าไม่ใช่นางข้าถึงร้องไห้ออก ช่างเถอะงานมงคล สักพักฮองเฮาจึงหันมาคุย ฝ่าาเพคะ ยินดีด้วยนะเพคะที่องค์หญิงทรงกลับมาฝ่าารินเหล้าแล้วมองหน้าอวี่หลิงแล้วก็ดื่ม ฮองเฮามองหน้าอวี่หลิงแล้วพูดขึ้นมาว่าฝ่าากับองค์หญิงมีใบหน้าที่เหมือนกันมากเพคะ ต่อให้เป็คนอื่นคงไม่เหมือนเช่นนี้เพคะฝ่าา พอละ วันนี้วันมงคล วันฉลองวันเกิดท่านแม่ ฉลองกันให้มีความสุขเื่อื่นค่อยคุยกัน ทุกคนเฉลิมฉลองกันอย่างมีความสุข อาหาร เต็มโต๊ะ สุราเลิศรส
มีการแสดงดนตรีร่ายรำ อวี่หลิงจึง ยืนขึ้นและพูดขึ้นมาว่า เสด็จแม่ วันนี้เป็วันเฉลิมฉลองวันเกิดเสด็จแม่ อวี่หลิงจะดีดพิมพ์ร่ายรำถวายถือเป็ของขวัญจากลูกเพคะ
ไทเฮาขึงพูดขึ้นว่า โอ๋ ดีดี จากนั้นอวี่หลิงจึงขอพิมพ แล้วทำการบรรเลง ลู่อันก็ร่ายรำ ทั้งสองคนบรรเลงพิมพร่ายรำอ่อนช้อยงดงามแปลกใหม่ ร่ายรำ เต้นแดนซ์ผสมกัน
จนจบ ทุกคนต่างอึ้งในความสามารถและในความงดงามขององค์หญิง
หลังจบงานลองไทเฮาให้จัดตำหนักให้องค์หญิงอยู่ อวี่หลิงกับลู่อันก็เข้าไปพักในตำหนัก
