ตำนานผู้วิเศษ

โถงถ้ำใหญ่ เมื่อนายป้อมถางอี้และอาวุโสเหอหมิ่นเดินเข้าไป พวกเขาต่างก็ต้องประหลาดใจ

ภายในถ้ำลับนี้ เรือนรองเต็มไปด้วยแสงสว่างจากวงเวทย์ขนาดใหญ่ และอักษรเวทมนตร์จำนวนมากมาย ที่จารึกไปตามแท่นหินต่างๆ อย่างเป็นระเบียบ

ในห้องนี้พลังธรรมชาติควบแน่นอย่างบริสุทธิ์ ราวกับว่าอีกนิดพวกมันจะกลั่นตัวเองเป็นไอน้ำได้ นี่มันอะไรกันถางอี้และอาวุโสเหอหมิ่นต่างประหลาดใจอย่างถึงที่สุด

"ท่านพ่อขอรับ ดูนี่" ถางเทียนเจี๋ยเขาพูดพร้อมเดินนำไปเปิดหนังสือเล่มหนาเล่มหนึ่งที่ถูกเก่า แต่ให้ความรู้สึกคลัง มันคล้ายมีความเย้ายวนใจบางอย่างส่งออกมาจากหนังสือเก่าๆ เล่มนี้

และเมื่อทั้งสองมองใกล้ๆ ทั้งถางอี้และเหอหมิ่นต่างประหลาดใจ เพราะพวกเขาไม่รู้จักอักษรบนตัวหนังสือเหล่านี้แม้แต่น้อย มันคือตัวอักษรอะไรกัน

"ท่านพ่อ ท่านลุงเหอหมิ่น นี่คือหนังสือเทพโบราณที่พวกเรายึดมาได้จากห้องลับของกองกำลังหมาล่าเนื้อ มันดูพิเศษและเก่าแก่มาก สิ่งนี้ไม่อาจจะทำลายได้ด้วยพลังของข้า แต่ท่านดูร่องรอยที่ทรุดโทรมของมัน ถ้าพวกเราไม่สามารถแม้แต่จะตัดหนังสือเล่มนี้ในส่วนเล็กๆ ให้ขาดได้ แต่หนังสือเล่มนี้กับถูกทำให้โทรมราวกับมันถูกเผ่าไหม นี่ไม่มีทางเป็นหนังสือธรรมดา มันคือหนังสือของผู้วิเศษที่แท้จริง ที่ถูกสร้างจากผู้วิเศษที่ยิ่งใหญ่ในอดีตแน่นอน จากคำบอกเล่าของชายที่อ่านหนังสือเล่มนี้ออก เขาบอกว่าหนังสือเล่มนี้เป็นหนังสือที่ถูกสร้างโดยเทพโบราณ"

"!เทพโบราณ" ถางอี้และอาวุโสเหอหมิ่นอุทานอย่างประหลาดใจกับคำว่าเทพโบราณ คำคำนี้มีความหมายยิ่งใหญ่มากเกินไป

"ใครที่เป็นคนอ่านมันออก" เหอหมิ่นถามอย่างรีบร้อน

"เป็นเจ้าเด็กตัวแสบ"

คำตอบของถางเทียนเจี๋ยทำให้ทั้งถางอี้และเหอหมิ่นประหลาดใจซ้ำแล้วซ้ำอีก ทำไม! อะไรอะไร ก็ดูจะเกี่ยวข้องกับเจ้าเด็กหนุ่มเซี่ยซีหานไปเสียทั้งหมดกัน และมันเป็นไปได้ยังไง ที่เซี่ยซีหานก็อ่านมันออก ทั้งสองถามถางเทียนเจี๋ย

แววตาของถางเทียนเจี๋ยคล้ายหลุกหลิก ก่อนจะรีบตอบปฏิเสธว่า ตัวเขาไม่รู้

แต่เรื่องนี้มันช่างน่าตลก

ถางเทียนเจี๋ยเขาอยู่ต่อหน้าชายผู้มากประสบการณ์ ทั้งสองแค่มองอาการของถางเทียนเจี๋ย พวกเขาก็รู้ว่าถางเทียนเจี๋ยรู้เบื้องลึกอะไรสักอย่าง เกี่ยวกับเจ้าเด็กตัวแสบเซี่ยซีหานแน่นอน

แต่เขากลับเลือกที่จะไม่พูด

ถางอี้หันมองอาวุโสเหอหมิ่น ทั้งสองรู้จักถางเทียนเจี๋ยดี เขาเป็นชายหนุ่มที่ดี แต่ปัญหาเล็กๆ คือ ชายคนนี้โกหกไม่เก่ง และถ้ามีเหตุผลอะไรที่ชายคนนี้โกหก นั่นแปลกว่าเขาแบกคำสัญญา หรือรับปากใครบางคนไม่ให้พูดเรื่องนี้ มันดูออกง่ายมาก

ครู่หนึ่ง... ทั้งสองถางอี้และเหอหมิ่น จำต้องย้อนความทรงจำของตัวเองในตอนที่พบเซี่ยซีหานเมื่อหลายปีก่อน ชะตากรรมของเขาพิเศษ เขาถูกคำสาปของปีศาจและไม่ตาย คำสาปของปีศาจในตัวเด็กชายเป็นคำสาปปีศาจในระดับต่ำ

เพียงแต่ว่า... ณ จุดที่ไม่ห่างกัน ผู้ที่ได้พบเซี่ยซีหาน เขาพบกลุ่มคนที่ตาย ตายอย่างทรมาน ร่างของพวกเขาถูกมอดไหม้จนเป็นเถ้าธุรี ในตอนแรกพวกเขาคิดว่า นี่คือการถูกฆ่าและเผาไฟ แต่ในความเป็นจริงในภายหลัง เจียตัวได้เข้าไปตรวจสอบพร้อมกับผู้วิเศษผู้มากประสบการณ์เคอซวน เพราะเขาต้องการรับเลี้ยงเซี่ยซีหานเหมือนกับบุตรชายของตัวเอง

และทุกคนก็ได้รับรู้ว่าคนที่ตายตรงนั้น ทุกคนไม่ได้ตายเพราะถูกฆ่าและเผาไฟ แต่ตายเพราะถูกคำสาปอันทรงอำนาจมอดไหม้ คำสาปของปีศาจที่แท้จริง ไม่มีใครรู้ว่าพวกเขาเหล่านี้คือใครและมาจากที่ไหน และเซี่ยซีหานเป็นใคร

แต่คำถามคือ ถ้าคำสาปนั้นทรงอำนาจยิ่ง แต่ทำไมในร่างของเด็กชายที่เยาว์วัย คำสาปกลับกลายเป็นเพียงคำสาปธรรมดาไปได้ละ

ในตอนนั้นนายป้อมถางอี้เลือกที่จะไม่คิดอะไร เขามองว่าการรับเด็กชายเข้ามา และการได้เจียตัวเลี้ยงดูคือความเมตตาและโชคชะตาของเด็กคนนั้น

แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่า จะมีเรื่องที่เขาจำต้องคิดมากมาย

ในตอนนั้นเจียตัวได้ขอร้องทั้งนายป้อมถางอี้และเหอหมิ่น ไม่ให้พูดเรื่องนี้กับใคร พวกเขารู้กันเพียงสามคน

นั่นเพราะเจียตัวรับรู้ว่าเซี่ยซีหานไม่มีความทรงจำในอดีตของเขาเลย และเจียตัวต้องการเลี้ยงดูเซี่ยซีหานเหมือนลูกชายแท้ๆ ของตัวเอง

ในฐานะพ่อ เจียตัวไม่สนใจอดีตของเซี่ยซีหาน

แต่ตอนนี้คำถามมากมายเกิดขึ้นในใจของถางอี้และเหอหมิ่น เด็กชายที่มีชาติกำเนิดลึกลับ เขาสามารถอ่านอักษรโบราณในหนังสือของที่ถูกสร้างโดยเทพออก

"ท่านพ่อในหนังสือเล่มนี้มีวิธีสร้างวงเวทย์อันยิ่งใหญ่ และมันสามารถดึงพลังธรรมชาติจากรอบด้านมาสถิตที่นี่ ทำให้ตอนนี้ ณ ที่แห่งนี้ ไม่ต่างจากสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ หรือเมืองหลวงของอาณาจักรชั้นที่สองเลย นี่เป็นความลับอันยิ่งใหญ่ของพวกเรา ท่านพ่อ ท่านลุงเหอหมิ่น พวกท่านว่าพวกเราควรใช้ประโยชน์ของมันอย่างไร นี่มันสุดยอดมากๆ เลยจริงไหม เด็กๆ และคนที่อยู่ในป้อมปราการของพวกเรา พวกเขาจะเหมือนผู้ที่อยู่ในดินแดนศักดิ์สิทธิ์และสามารถฝึกฝนตัวเอง โดยที่ทำหนึ่งส่วนแต่ได้ผลลัพธ์ห้าถึงสิบส่วน"

ถางเทียนเจี๋ยพูดด้วยใบหน้ามีความสุข

แต่ใบหน้าของถางอี้และเหอหมิ่นกลับนิ่ง นั่นเพราะในหัวของเขาวุ่นวายและมีความคิดมากมายเหลือเกิน

...

"พ่อจ๋า พ่อจ๋า..." เสียงเด็กหญิงร้องไห้ดัง จื้อเยว่เด็กหญิงแสนน่ารัก เธอวิ่งมาหาเซี่ยซีหาน ด้วยน้ำตาที่ไหลอาบหน้า ขี้มูกหยดเยิ้มไหลเละไปเต็มปากแล้ว

เซี่ยซีหานดูแลจื้อเยว่ไม่ต่างกับลูกสาวของตัวเอง แต่หลายเดือนมานี้เขามีเวลาให้เด็กหญิงน้อยมาก

จื้อเยว่เด็กหญิงที่คิดถึงท่านพ่อเซี่ยซีหานของตัวเอง เธออดไม่ได้ที่จะแอบมาหาพ่อของเธอ

"จื้อเยว่ไม่ได้นะ ตอนนี้ท่านอาจารย์ยังทำการเล่นแร่แปรธาตุอยู่ เจ้าเข้ามาวิ่งเล่นที่นี่ไม่ได้" จื้อเพ่ยผู้เป็นพี่ชายพยายามกางสองแขน ดักทางน้องสาวที่แสนตัวเล็กและน่ารักเอาไว้

"พี่จ๋าพี่จ๋า จื้อเยว่จะไปหาพ่อ จื้อเยว่จะไปหาพ่อ จื้อเยว่คิดถึงพ่อจ๋าจังเลยเจ้าคะ"

'ลูกจ๋า...' เสียงดังของเด็กหญิงทำให้เซี่ยซีหานจำต้องออกจากภวังค์จิตแห่งการเล่นแร่แปรธาตุของตัวเอง สมาธิของตัวเขาอยู่ในขั้นตอนสำคัญในการเล่นแร่แปรธาตุของตัวเองอีกครั้ง เซี่ยซีหานตัดสินใจว่า หากเขาไม่สามารถทำการควบแน่นตัวยาสำเร็จ และสร้างสูตรยาชนิดใหม่ของตัวเองออกมาได้ แม้ตายเขาก็จะไม่ยอมนอน ร่างกายของผู้วิเศษและผู้ฝึกปราณช่างอัศจรรย์ มันทำให้เซี่ยซีหานตัวเขาอดนอนได้นับร้อยวัน เห่อ เห่อ เห่อ...

แต่มันความเอามาใช้กับชีวิตแบบนี้หรือไม่

และในขณะนั้นเอง...

จื้อเยว่เจ้าเด็กหญิงแสนน่ารัก นางอาศัยความที่ว่านางตัวเล็ก นางมุดรอดหว่างขาของพี่ชายของตัวนาง ขาสั้นของนางวิ่งก้าวไปยังโต๊ะทำงานของเซี่ยซีหานเร็วจี้

และเมื่อเซี่ยซีหานเห็นลูกสาวตัวน้อยๆ ของตัวเองเข้า เขาก็ไม่อาจจะใจร้ายได้

จื้อเยว่เด็กหญิงเธอไวยังกับลิง เธอวิ่งเข้าหาเซี่ยซีหานและปีนป่ายตัวเซี่ยซีหานอย่างรวดเร็ว ในมือของเซี่ยซีหานตอนนี้มีหลอดยาวิเศษอยู่ มันเดือด ปุด ปุด ปุด...

แต่อาจจะเพราะการที่ไม่ได้หลับมานาน นอกจากเรื่องการทดลองตัวยาและส่วนผสม สมองของเซี่ยซีหานคล้ายอยู่ในสภาวะหนึบหนับ มันเอื่อยเฉื่อยและช้าราวกับรถที่ไร้น้ำมัน

เซี่ยซีหานกอดลูกสาวตัวน้อยด้วยความคิดถึงซะแน่นเลย

ทำอย่างไรได้ เขาถูกชะตากับเด็กหญิงจริงๆ แต่ในระหว่างโอบกอดเด็กหญิงที่คิดถึงพ่อจ๋าของตัวเอง

"พ่อจ๋านี่อะไรเหรอเจ้าคะ" เด็กหญิงพูดพลางมองจ้องไปที่หลอดยาทดสอบที่กำลังเดือดปุดปุดปุด พร้อมจะระเบิด

'ฉิบหายแล้ว' เซี่ยซีหานร่ำร้องในใจ เขาอยากจะรีบเอาเจ้าตัวน้อยหลบไป กายอมตะทำให้เซี่ยซีหานทนกับแรงระเบิดของความผิดพลาดได้ แต่เจ้าตัวเล็กล่ะ...

และในขณะนั้นเอง ขี้มูกที่หยดเยิ้มจากการร้องไห้ของเด็กหญิง

ติ้ง...

หยดน้ำมูก หยดเข้าไปในหลอดยาทดสอบ และจากนั้น

ดวงตาของเซี่ยซีหานสั่นระริก หลอดยาที่คล้ายจะใกล้ระเบิดแตก แต่อยู่ๆ อณูวิเศษภายในคล้ายสั่นระริก มันตอบรับและทำการควบแน่น มันก่อกำเนิดใหม่ เปลี่ยนตัวเองเป็นสภาวะยอมรับธาตุ

และสภาวะเช่นนี้สำหรับเซี่ยซีหานมัน...

"สำเร็จข้าทำสำเร็จงั้นเหรอ"

อยู่ๆ เสียงระบบของเซี่ยซีหานก็ร้องดัง

-["ยินดีด้วยท่านได้พัฒนาสูตรยาวิเศษสำเร็จแล้ว เงื่อนไขแห่งการบรรลุเป็นนักเล่นแร่แปรธาตุระดับที่ 5 สมบูรณ์"]-