ความลับหรือความรัก

ภายในห้องสตูดิโอที่เต็มไปด้วยกลิ่นหมึกและเสียงเสียดสีกระดาษ พีรวิชญ์ หนุ่มปี 4 คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ กำลังวาดภาพลงบนกระดาษอย่างตั้งใจ แสงแดดอ่อน ๆ ยามเช้าสาดส่องผ่านหน้าต่างบานใหญ่ สะท้อนเงาบนใบหน้าเขา ทำให้เห็นถึงความจริงจังที่ปรากฏชัดในสายตา

พีรวิชญ์ชอบ๰่๥๹เวลานี้มากที่สุดในวัน ไม่มีใครมาแย่งพื้นที่หรือเสียงรบกวน เขาสามารถจดจ่อกับการสร้างสรรค์ผลงานได้เต็มที่ แต่เช้านี้กลับมีบางสิ่งที่ทำลายความสงบนี้ได้

"อ้าว พี่พีท!" เสียงที่สดใสและร่าเริงดังขึ้นมาจากทางด้านหลัง ทำให้พีรวิชญ์ต้องหยุดมือจากการวาดภาพแล้วหันกลับไปมอง

กฤตภาส น้องปี 2 คณะศิลปกรรมศาสตร์ เดินเข้ามาในห้องสตูดิโอพร้อมกับกระเป๋าใส่อุปกรณ์วาดรูปที่หนักอึ้ง เขายิ้มแย้มแจ่มใสอย่างไม่มีเครียดแม้แต่น้อย สายตาที่แสนบริสุทธิ์ทำให้พีรวิชญ์รู้สึกได้ถึงความสดใสในตัวเขา

"พี่มาทำอะไรแต่เช้าแบบนี้ครับ?" กฤตภาสถามพลางเดินไปวางกระเป๋าลงที่โต๊ะใกล้ๆ กับที่พีรวิชญ์นั่งอยู่

"ทำงาน" พีรวิชญ์ตอบสั้น ๆ ก่อนจะหันกลับไปทำงานต่อ

กฤตภาสไม่ได้รู้สึกแปลกใจกับคำตอบที่เรียบง่ายของพีรวิชญ์ น้องชายคนนี้เคยได้ยินเ๱ื่๵๹ของรุ่นพี่ที่ชื่อเสียงดังไปทั่วคณะว่าว่าเขาเป็๲คนเงียบขรึม ไม่ชอบพูดมาก แต่ฝีมือการวาดภาพนั้นเรียกได้ว่าเก่งเกินใคร

"พี่พีท... ผมขอดูงานพี่ได้ไหม?" กฤตภาสถามด้วยความสนใจ พลางเดินไปยืนใกล้ ๆ

พีรวิชญ์ชั่งใจเล็กน้อย ก่อนจะหันกระดาษวาดรูปมาให้กฤตภาสดู ภาพนั้นเป็๲ภาพของสถานที่โบราณที่ถูกออกแบบใหม่ด้วยความคิดสร้างสรรค์ เต็มไปด้วยรายละเอียดที่แสนประณีต กฤตภาสเบิกตากว้างด้วยความทึ่ง

"พี่เก่งมากเลยครับ!" กฤตภาสพูดออกมาด้วยความชื่นชม "ผมเองก็อยากวาดให้ได้แบบนี้บ้าง"

พีรวิชญ์หันไปมองกฤตภาสเล็กน้อยแล้วแอบยิ้มบางๆ โดยไม่ให้เขาสังเกตเห็น

"ถ้าตั้งใจทำจริง ก็ทำได้" พีรวิชญ์ตอบกลับด้วยเสียงทุ้มเรียบ

"งั้น...พี่สอนผมบ้างได้ไหมครับ?" กฤตภาสพูดอย่างตื่นเต้น

พีรวิชญ์ไม่ได้ตอบอะไร เขาเพียงแต่พยักหน้าเบาๆ ก่อนจะกลับไปสนใจภาพวาดของตัวเองต่อ แต่ในใจเขากลับรู้สึกถึงความสดใสที่กฤตภาสนำมาด้วย แม้จะไม่อยากยอมรับ แต่เขาก็รู้สึกว่าอะไรบางอย่างในตัวกฤตภาสกำลังเปลี่ยนแปลงบรรยากาศที่เขาเคยชินไปแล้ว

ในวันนั้นเอง กฤตภาสเริ่มใช้เวลาในห้องสตูดิโอกับพีรวิชญ์มากขึ้นเรื่อยๆ ทั้งสองคนเริ่มพูดคุยกันมากขึ้น แม้พีรวิชญ์จะยังคงเป็๲คนเงียบขรึมอยู่ แต่เขาก็ไม่รู้สึกถึงความเหงาเหมือนเดิมอีกต่อไป ความสัมพันธ์ที่เริ่มต้นจากการวาดภาพร่วมกันค่อยๆ เติบโตขึ้น

และในวันหนึ่งที่กฤตภาสเผลอหลับในห้องสตูดิโอ พีรวิชญ์จ้องมองเขาอย่างเงียบๆ พลางคิดว่า ชีวิตที่เคยเงียบเหงาของเขา กลับถูกเติมเต็มด้วยสีสันที่สดใสจากเด็กหนุ่มคนนี้โดยไม่รู้ตัว...