ภายในห้องซักล้างในตะกร้าใส่เสื้อผ้าใช้แล้วกำลังรอซักปรากฏแพนตี้ผ้ายืดตัวน้อยที่นงนุชเพิ่งจะถอดออกจากกายวางอยู่ชั้นบนสุดถ้าสังเกตดีๆ จะมองเห็นของเหลวเหนียวข้นๆ ที่ยังไม่แห้งสนิทเป็นคราบอยู่ตรงเป้าและบริเวณโดยรอบ
“พี่นุชจะกลับแล้วจริงๆ เหรอครับ...” นวพลพยายามโน้มน้าวแฟนสาวคนสวยให้อยู่ต่ออีกสักหน่อย
“ใช่ถ้าฉันอยู่นานเกินกว่านี้...คืนนี้..ฉันคงไม่ได้กลับบ้านอีกตามเคย...”สาวสวยส่ายหน้าไปมา เอ่ยออกมาแบบไม่ค่อยเต็มเสียงเท่าไรนัก
ก่อนจะหันมายิ้มอายๆพลางสั่งงานชายหนุ่ม แบบที่เคยเห็นญารินดาทำ“อย่าลืมซักชุดชั้นในด้วยล่ะ...โดยเฉพาะชุดที่นายทำเลอะน่ะ...”
“ไม่ต้องห่วงหรอกน่าเดี๋ยวผมจัดการเอง...ว่าแต่จะไปแล้วจริงๆ เหรอ” ชายหนุ่มรับคำแต่ไม่ลืมถามย้ำอีกครั้ง
หญิงสาวส่ายหน้าไม่ยอมมองสบตาเขา ก่อนจะค่อยๆ แง้มประตู มองออกไปข้างนอก...
นวพลที่เพิ่งกำลังจะหันหลังกลับเดินเข้าไปด้านใน...เอียงหน้ามองตรงไปที่ประตูอย่างแปลกใจเมื่อเห็นนงนุชผลุบกลับเข้ามาพร้อมกับปิดประตูอย่างแผ่วเบา...
หือ...หรือว่าพี่นุชเปลี่ยนใจ อยู่ค้างที่นี่ต่อ...
“พะพวกเราเจอปัญหาใหญ่แล้ว...ญารินดา กำลังขึ้นมา...” นงนุชหน้าตาตื่น ท่าทางลุกรี้ลุกลนเอ่ยเสียงสั่น
อะไรนะพี่ญากลับมาแล้วเหรอ...มาได้ไง ทำไม ไม่ส่งข่าวคราว...เอาไงดีล่ะ...
“เอ่อ...เอางี้ล่ะกันพี่นุชเข้าไปหลบในห้องผมก่อน...เร็วเข้า...” เขารีบดันหลังหญิงสาวเข้าไปในห้องนอนของเขาอย่างรวดเร็ว
เสียงเปิดประตูด้านหน้าดังขึ้นทันทีจังหวะเดียวกับที่นงนุชปิดประตูห้องนอนของนวพล...
ชายหนุ่มหันขวับไปมองอย่างตกใจ...“หืม...พี่ญากลับมาแล้วเหรอครับ...”
“ใช่ฉันกลับมาเร็วขึ้นน่ะ...นายมาทำอะไรตรงนี้เนี่ย...”ญารินดาถามอย่างแปลกใจที่เห็นท่าทางที่ไม่เป็นธรรมชาติของน้องชาย
“เอ่อ...คือ...ผมแค่ทำความสะอาดบ้านน่ะเพราะคิดว่ามันสกปรกนิดหน่อย...” ชายหนุ่มตอบอย่างลนลาน พลางใช้มือเช็ดถูผนังไปมา
“จริงๆเลย ปกติ นายไม่เคยทำแบบนี้นี่...” หญิงสาวเอ่ยอย่างไม่ค่อยสนใจเท่าไรนักเพราะนวพลมักชอบทำอะไรแปลกๆ แบบนี้อยู่แล้ว
แต่แล้วเขาก็นึกได้ตายละ ชุดชั้นในพี่ญา...ต้องไปจัดการก่อนที่เธอจะเห็น...
“มันเป็นเรื่องจริงนะตอนนี้ผมกำลังซักผ้าอยู่...”ชายหนุ่มตะโกนไล่หลังญารินดาไปพลางสาวเท้าตรงที่ห้องซักล้างอย่างรีบเร่ง
สองมือคว้าเสื้อผ้าลงถังเครื่องซักผ้าอย่างรวดเร็วโดยไม่สนใจว่าจะเป็นของใครบ้าง...เร็วเข้า เร็วเข้า...ชุดชั้นใน...ต้องซักชุดชั้นในก่อน
เมื่อยินเสียงด้านนอกเงียบลงนงนุชซึ่งกำลังแนบหูฟังข้างประตู ก็รีบแง้มประตูโผล่หน้าออกมามองทันที...
อ่า...ปลอดภัย...เธอค่อยๆเดินโหย่งตัว ตรงไปที่ประตูหน้าอย่างรวดเร็ว พลางนั่งย่อตัวสวมรองเท้าที่ถือติดมือมาด้วย อย่างว่องไว...
ทันใดนั้นเองเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นทางด้านหลังของเธอ...
“เอ๊ะ..นงนุชเหรอ...”
ร่างที่กำลังสวมรองเท้าลุกพรวดหันหลังกลับมองไปตามที่มาของเสียงด้วยความตกใจ...เหงื่อซึมเต็มหน้าผาก
“โอ้..เอ่อ...ญารินดา...”
ญารินดาจ้องหน้าเพื่อนสาวอย่างงง เกิดอะไรขึ้นนี่ ยายนุชมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร...
“นงนุช...ทำเธอถึง...”
ชายหนุ่มรีบพรวดพราดออกจากห้องซักล้างทันทีเมื่อได้ยินเสียงพูดคุย...สิ่งที่เขาเห็นทำให้หัวใจแทบหยุดเต้น...ซวยแล้วไง...ซวยแน่ๆเรา...
หญิงสาวเจ้าของห้องจ้องหน้าเพื่อนสาวนิ่งอึ้งไปชั่วครู่ก่อนจะทำท่าเข้าใจอะไรบางอย่าง...
“เธอรู้ได้ไงว่าฉันกลับมาวันนี้..อ้อใช่เธอคงเห็นฉันกำลังเดินอยู่ในตัวเมืองใช่ไหม ก็เลยตามมาที่นี่...” ญารินดาถามเอง ตอบเองเสร็จสรรพอย่างดีใจที่เห็นเพื่อนรักมาหา เหมือนจะมาต้อนรับการกลับมาของหล่อน
“เอ่อ...โอ้...ใช่ ใช่ ฉัน ฉัน...”นงนุชงงงันเอ่ย เสียงตะกุกตะกัก ตัดสินใจไม่ได้ว่าจะตอบอย่างไรดี
“โอ้พี่นุชเหรอ...ผมโทรหาพี่เขาเองล่ะ...ผมเบื่อที่จะกินแต่มาม่าแล้วก็เลยอยากให้พี่นุชมาทำอะไรให้กินน่ะครับ..”ชายหนุ่มรีบอ้างเหตุผลเหยียดยาวอย่างร้อนรน
ญารินดาหันขวับไปทางต้นเสียงอย่างไม่ค่อยพอใจ “อะไรนะ นายตามเธอมาที่นี่เพราะเรื่องนี้เหรอ ถ้านายไม่มีอะไรกิน ก็ออกไปหาซื้อสิ ทำไมต้องรบกวนคนอื่นด้วย”
นงนุชแอบถอนหายใจเบาๆอย่างโล่งใจ...ว้าว ไอ้ต้น ไอ้สารเลวนี่ หัวไวใช้ได้เลยนะไม่เสียแรงที่ปล่อยให้ทำตามอำเภอใจ ซะหลายวัน...
“โอ้ไม่เป็นไรหรอก ฉันบอกเขาว่าจะมาทำกับข้าวให้กินเอง...เอ่อ มาม่ากินแต่มาม่าทุกวันเสียสุขภาพ...”เธอรับสมอ้างอย่างไม่ค่อยเป็นธรรมชาตินัก
ญารินดาขยับเข้าไปจูงแขนเพื่อนสาวพาเดินตรงไปที่ห้องพักผ่อนโดยไม่ติดใจสงสัยอะไรอีก
“ดีจังที่ได้เจอเธอ ฉันกำลังจะโทรหาเธออยู่พอดี” สาวเจ้าของห้องเอ่ยพูดคุยอย่างดีใจ ก่อนจะถามต่อ
“เอ่อเธอจะนอนค้างที่นี่สักคืนไหม”
นวพลสูดหายใจอย่างโล่งอกก่อนรีบกลับไปทำธุระที่ค้างอยู่ให้เสร็จ...เฮ้อ รอดตายหวุดหวิดเลย...
...
หญิงสาวทั้งสองแต่งตัวตามสบายด้วยเสื้อผ้าน้อยชิ้นเหมือนเช่นเคย นั่งเอนหลังพิงโซฟาคู่กันดื่มเบียร์พลางดูภาพยนตร์บนจอแอลซีดี ขนาดใหญ่อย่างตั้งใจ
ปล่อยให้นวพลนั่งเงียบเป็นส่วนเกินอยู่บนโซฟาเพียงลำพัง...สองสาวทำราวกับว่าเขาไม่มีตัวตนอยู่ตรงนั้น...
“ว้าวหนังเรื่องนี้ สนุกกว่าที่เคยคิดไว้นะ...”
“ใช่ตอนแรก คิดว่าเป็นหนังไซไฟ ที่แท้ก็เป็นหนังรัก ที่โรแมนติกมากๆ”อีกเสียงตอบรับมาอย่างชื่นชม
“เอ่อพวกเขาจะรู้สึกอย่างไร บ้างนะถ้าต้องอยู่ด้วยกัน บนยานอวกาศ นานหลายสิบปี แบบนั้น”ญารินดาเอ่ยถามขึ้นมาลอยๆ
“ช่วงแรกๆคงจะรู้สึกดี แต่เมื่อผ่านไปสักพัก คงจะรู้สึกเบื่อมั้ง...”นงนุชทำท่าครุ่นคิดยกกระป๋องเบียร์ขึ้นจิบ ก่อนจะเอ่ยเสียงเนิบๆ
ขณะที่สาวๆพูดคุยสนทนาเกี่ยวกับภาพยนตร์อย่างเพลิดเพลิน...ชายหนุ่มกลับหน้าตาเคร่งเครียด...เฮ้อ! ดูหนังไม่รู้เรื่องเลย...พี่นุชนั่งพิงขาเราแบบนี้จะคิดเรื่องอื่นได้ยังไง...
เขาเริ่มจินตนาการ...ถ้าเรากับพี่นุชไปติดอยู่ในยานอวกาศลำนั้นล่ะ...
พวกเราจะอยู่ในสภาพไร้แรงโน้มถ่วง...เอ่อแล้วเราจะเอากันในสภาพแบบนั้นได้ไหมนะ...
ว้าวชักสงสัยแล้วสิว่าจะรู้สึกยังไง...ถ้าพี่นุชและเราลอยอยู่...แล้วเราจับเอวเธอไว้กระเด้าแรงๆ โดยที่ขาเราไม่ติดพื้น...
ถ้าเราอยู่ในสภาพลอยไปมาแบบนั้นเราก็จะสามารถเอากันท่าไหน ก็ได้สินะ...ไม่ต้องกังวลว่าจะต้องไปกระทบอะไรเข้า...
แบบนี้เราก็คงแตกได้ทั้งวัน...คงไม่รู้สึกเหนื่อยเกินไปใช่ไหม...ว้าวมันน่าตื่นเต้นมากเลย...
ฉับพลันชายหนุ่มก็รู้สึกได้ถึงความอึดอัดคับแน่นบริเวณหน้าขาของต้นเอง...เฮ้ยไม่ได้นะจะมาแข็งตอนนี้ไม่ได้...พี่ญาเห็นเข้าล่ะถูกด่าหูชาแน่ๆ
“โอ้..เอ่อ..ผมไม่ชอบดูหนังเรื่องนี้เลย...ผมไปก่อนนะ...”นวพลเอ่ยเบาๆ ก่อนจะลุกขึ้นพลางรีบเดินตัวงอจากไปทันทีโดยไม่หันมองกลับไปที่สองสาว
ญารินดาเพียงทำหน้างงๆแต่ไม่ได้หันหน้าไปมอง...ทว่านงนุชไม่ใช่เธอมองตามแฟนหนุ่มที่เดินจากไปจนลับสายตา...นายต้นเป็นอะไรของเขากันนะ...
ค่ำคืนอันเงียบสงบมาเยือนหลายคนต่างหลับใหลอย่างเป็นสุข..แต่สำหรับนวพลกลับกลายเป็นความทรมานที่เขาก็ไม่เข้าใจว่ามันเกิดอะไรขึ้นกลับชีวิตของเขา...
โอ้ยเป็นไรไปเนี่ย หลังจากที่เอากับพี่นุชติดต่อกันมาหลายวัน...สมองเราไม่มีอย่างอื่นเลย นอกจากร่างกายที่เร่าร้อนของพี่นุช...
ชายหนุ่มลุกพรวดเดินย่องออกจากห้องนอนตัวเองตรงไป ที่ห้องนอนของญารินดาทันที..ทำยังไงไม่ให้พี่ญารู้หรือว่าจะส่งข้อความไปหา พี่นุช...เอหรือจะโทรดี
เขาค่อยจับลูกบิดประตูหมุนเบาๆ ก่อนจะผลักเข้าไปช้าๆ หือ ประตูไม่ได้ล็อก โชคดีจัง สงสัยพี่นุชเข้าห้องที่หลังอีกแล้วสิ...เธอเคยชินกับการอยู่คนเดียวก็เลยไม่ค่อยจะล็อกประตู
นวพลค่อยๆโผล่หน้าผ่านช่องว่างของประตูที่เขาเปิดแง้มไว้ สายตาจ้องมองตรงไปที่เตียงนอนอย่างระมัดระวัง ราวกับนักย่องเบา ที่หวังจะเข้ามาขโมยทรัพย์สิน
ด้วยแสงสว่างที่ส่องรอดเข้ามาจากภายนอกอาคารทำให้เขามองเห็นร่างที่นอนนิ่งสนิททั้งสองได้อย่างชัดเจน... ว้า...พี่นุชหลับไปแล้ว ทำไงดีเนี่ย...
ชายหนุ่มเพ่งมองไปที่ร่างของนงนุชที่นอนหลับนิ่งอยู่พลางคิดฟุ้งซ่านไม่หยุด...ถ้าเรามีพลังจิตที่แข็งแกร่งเหมือนในหนังก็ดีสินะ...
นวพลหลับตาลงพลางยกมือขวาขึ้นคว่ำฝ่ามือเอานิ้วทั้งสี่แตะบนหน้าผากของตัวเองเลียนแบบที่เห็นในหนังประเภทอภินิหารเวทมนตร์..โอม...พี่นุชจงตื่น...จงตื่นขึ้นมา บัดเดี๋ยวนี้...
ทันใดนั้นเองเขาก็ได้ยินเสียงขยับตัวเบาๆ...เขารีบเงยหน้ามองไปทางที่มาของเสียงทันที....
ภาพที่เห็นทำให้เขายืนนิ่งแทบลืมหายใจ...เฮ้ย มันได้ผลจริงๆ เหรอพี่นุชกำลังลุกขึ้นแล้ว...เธอถูกสะกดจิตเหรอ...ดูสิเธอลืมตาโพลงเชียว... บรื้อ...
นวพลยืนงงสักครู่ก่อนจะยกมือกวักเรียก พลางส่งเสียงกระซิบแหบต่ำเบาๆ...
“พี่นุช...พี่นุช...ออกมาข้างนอกสิ...นี่ผมเอง...”
นงนุชรีบลุกขึ้นยืนด้วยความตกใจเมื่อมองเห็นว่าใครยืนโผล่หน้าอยู่ตรงรอยแง้มของประตูห้องนอน...เฮ้ยไอ้ต้น ไอ้ตัวดีนี่ มาทำอะไรตรงนี้...เดี๋ยวก็ถูกจับได้กันพอดี...
เธอรีบผลุนผลันออกมาข้างนอกอย่างรวดเร็วก่อนจะปิดประตูอย่างเบามือ เอาหลังพิงบานประตูพลางถอนหายใจเบาๆ
“จะบ้าเหรอนี่นายคิดจะทำอะไรอีก หึ...” หญิงสาวหน้าตาบึ้งตึง กระซิบเสียงต่ำ
ชายหนุ่มไม่สนใจท่าที่ใดๆของหล่อน เขาคว้าข้อมือขาวผ่องข้างหนึ่งก่อนดึงให้เดินตามเขาไปอย่างรีบเร่ง...หญิงสาวปล่อยให้เขาลากไปอย่างลืมตัว...
“พี่นุชตามผมมาทางนี้สิ...”
...
อ่านแล้วรบกวนทุกท่าน ติชมวิจารณ์ด้วยจ้า เพื่อจะได้นำไปปรับปรุงให้ดีขึ้น คำแนะนำติชมเป็นสิ่งที่ไรต์ต้องการสุดๆอ่านแล้วชอบอย่าลืมเก็บเข้าชั้นไว้อ่านตอนต่อไปด้วยนะ ขอบคุณนักอ่านทุกๆ ท่านจ้า
2.40M
![อสูรมังกรฟ้า เล้งซาน [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1605060925_7669644.webp)
