แสงสุรีย์ลับลาขอบนภา
จวนแม่ทัพเผิงจัดเลี้ยงสังสรรค์วันคล้ายวันเกิดของเผิงเซิ่งอี้เป็การภายในเฉพาะสหายสนิทของครอบครัวหลังร่ำสุราและส่งเสด็จเสวี่ยอ๋อง รวมถึงสหายรักต่างทยอยกลับเรียบร้อยแล้วชายหนุ่มยังคงนั่งทอดอารมณ์ที่หอจันทร์กระจ่างตามลำพัง ไร้บ่าวไพร่รายล้อมกาย
ดวงดาวและจันทรายังกระจ่างสดใสทางช้างเผือกยังพาดทาบท้องฟ้าแจ่มชัดเสียงหรีดหริ่งเรไรจากป่าต้นกุ้ยชำแรกเข้ามาในโสตประสาท
ใกล้สิ้นยามห้าย[1] ฉงอวี้หลิงที่เฝ้ามองเผิงเซิ่งอี้มาครู่ใหญ่หวังอยากเข้าไปปรนนิบัติเอาอกเอาใจเขาให้สมกับหน้าที่ของคนร่วมเรียงเคียงหมอนจึงตัดสินใจเดินเข้าไปหาชายหนุ่ม
“อวี้เอ๋อร์รินเหล้าให้นะท่านพี่”นางคว้าเจี่ยทองคำ[2]ซึ่งเป็ของกำนัลล้ำค่าจากเสวี่ยอ๋องมาจากมือเผิงเซิ่งอี้เมื่อนางรินเหล้าเสร็จ ชายหนุ่มก็คว้าไปแล้วดื่มรวดเร็ว เพื่อย้อมใจตัวเองให้เมามายจนลืมสิ้นความกังวล
“กลับห้องของเ้าไปเถอะ”
ชายหนุ่มยังคงหมางเมินกับนางเช่นเดิมฉงอวี้หลิงเม้มปาก น้อยใจอยู่มากที่เขาเข้าวังไปหาองค์หญิงหงหญ่าถึงสีหน้าเขาจะไม่แช่มชื่นกลับมาแต่นางก็ไม่พอใจอยู่ดีที่ตัวเองถูกแบ่งปันเวลาซึ่งก็มีอยู่น้อยนิดอยู่แล้วจากเขา
หากคำว่านางบำเรอนั้นหมายถึงการพลีร่างบำรุงแลสนองกามารมณ์แก่ชายไม่อิดเอื้อนยามเขาเรียกร้องนางก็คงมิสมกับคำว่านางบำเรอแน่แท้เพราะชายหนุ่มไม่แม้แต่จะเป็ฝ่ายแตะต้องนางก่อนเลยสักครั้ง!
นางกอดเขาเขาจึงกอดตอบ แต่กระนั้นก็เพียงชั่วครู่ ชายหนุ่มไปที่ห้องนอนของนางเพื่อร่วมเตียงเพราะคำสั่งของมารดาเขา
ร่วมเตียงที่ไม่ใช่...ร่วมอภิรมย์
แม้นางอยากมีลูกชายให้เขามากเพียงไรแต่เกือบหนึ่งเดือนที่ผ่านมา เขาไปที่ห้องนางแค่สี่ครั้ง และทั้งสี่ครั้งก็เพียงขึ้นเตียงแล้วพลิกตัวหันไปอีกทางอย่างนี้แล้วนางจะเอาลูกชายจากที่ใดมาสร้างความมั่นคงให้ตัวเองกันเล่า!
เพราะน้อยเนื้อต่ำใจว่าตัวเองไร้ค่าไม่อาจผูกมัดเขาได้ ทำให้นางแอบร้องไห้คนเดียวบ่อยครั้งตอนที่นางอยู่ในฐานะน้องสาวยังได้รับความเอ็นดูจากเขามากกว่าตอนนี้เสียอีกสามียอมร่วมเตียง แต่ไม่ร่วมรัก พูดไปใครจะเชื่อเป็นางเสียเองที่กระหายอยากลิ้มรสความหฤหรรษ์ในอ้อมกอดเขาสักคราถ้าหากปริปากร้องขอออกมาก็รังแต่จะสร้างความอับอายให้ตัวเอง
“อวี้เอ๋อร์อยากอยู่เป็เพื่อนท่านพี่ให้อวี้เอ๋อร์นั่งมองท่านอยู่ห่างๆก็ได้อย่างน้อยเราสองก็ได้ร่วมชมพระจันทร์กันสักครั้งและอีกอย่างอวี้เอ๋อร์ก็มีของขวัญจะมอบให้ท่าน” ฉงอวี้หลิงยื่นมือไปแตะแขนของชายหนุ่ม
แค่เื่สมรสพระราชทานก็กวนใจเผิงเซิ่งอี้มากแล้วเพราะเขาไม่เคยมีใจให้ฉงอวี้หลิงเยี่ยงชู้สาว จึงยังทำใจแตะต้องนางตามคำสั่งของมารดามิได้เขาสงสัยตัวเองอยู่เหมือนกัน หากถึงวันที่ต้องแต่งงานกับองค์หญิงหงหญ่าเขาจะกระทำห่างเหินกับพระองค์ดังเช่นทำกับนางหรือไม่
เผิงเซิ่งอี้สบสายตาเว้าวอนและเต็มไปด้วยความรักใคร่ของหญิงสาวหนนี้เขาไม่ควรใจร้ายกับนางเกินไป...คิดดังนั้นชายหนุ่มก็พยักหน้า
ฉงอวี้หลิงจึงยิ้มเต็มวงหน้าแล้วทรุดตัวลงนั่งบนม้านั่งหินอ่อนด้านซ้ายมือ
“อวี้เอ๋อร์ทำถุงเงินใบใหม่ให้ท่านพี่”นางยื่นถุงเงินผ้าไหมสีน้ำเงินแกมม่วงให้ชายหนุ่มแม้เขาจะรับมันไปแล้ววางไว้บนโต๊ะ ไม่ได้กล่าวชื่นชมอะไรมากมายเท่านี้นางก็ดีใจมากแล้ว
เผิงเซิ่งอี้ดื่มสุราไปอีกร่วมไหเพียงเขาสุขใจที่ได้ดื่มและยังมีนางนั่งเป็เพื่อนเงียบๆ ก็พอเมื่อชายหนุ่มดื่มจนพอใจ ก่อนจะฟุบหลับลงบนโต๊ะหินไปเสียก่อนฉงอวี้หลิงก็เรียกเล่าหลางให้มาช่วยนางพยุงเขากลับห้อง
เมื่อถึงห้องนอนของเผิงเซิ่งอี้ฉงอวี้หลิงก็ออกปากไล่เล่าหลางและบรรดาสาวใช้ประจำเรือนไปนอนปล่อยหน้าที่ปรนนิบัติชายหนุ่มเป็ของนางเหมยเหม่ยนั้นรู้ใจนายสาวดีอยู่แล้วว่ายากเพียงไรที่นางจะเข้ามาในอาณาเขตส่วนตัวของแม่ทัพหนุ่มได้ลับหลังเล่าหลาง นางก็รีบหับปิดประตู แล้วถอยกายกลับไปยังเรือนนอนของตน
เผิงเซิ่งอี้นอนแผ่อยู่บนเตียงใบหน้าแดงก่ำด้วยฤทธิ์สุรา ไร้แรงกายควบคุมตัวเองและสร้างกำแพงความเหินห่างใดๆกีดกั้นนางอีก อย่างนี้นี่เล่าที่นางอยากให้เป็!
ฉงอวี้หลิงปลดเปลื้องเสื้อตัวนอกของตนเองออกจนเหลือแต่เอี๊ยมและกางเกงแพรขาวหญิงสาวนั่งลงที่ริมเตียงโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้เขา
“ท่านพี่” นางลูบไล้ฝ่ามือบนใบหน้าเขาด้วยความหลงใหล ชายหนุ่มส่งเสียงครางเบาๆ “อวี้เอ๋อร์รักท่าน รักมานานแล้ว”
หญิงสาวซบหน้าลงบนแผ่นอกกว้างเสียงหัวใจของเขาเต้นเป็จังหวะข้างหูนางยิ้มอย่างสุขสมใจกับความใกล้ชิดที่รอมาเนิ่นนาน นางไม่เคยอยากทำตัวเป็หญิงไร้ยางอายเป็เขานั่นเองเคี่ยวกรำนางให้ต้องทำเช่นนี้
ฉงอวี้หลิงกอดเผิงเซิ่งอี้แน่นขึ้นนางบดเบียดเนื้อตัวอุ่นระอุกับร่างร้อนผ่าวของชายหนุ่มปรารถนาให้เขาเป็เ้าของนาง ให้เขาลืมสิ้นหญิงอื่น
เผิงเซิ่งอี้ถูกสุราย้อมใจจนไร้สติหักห้ามใจและกายของตนพอถูกรุกเร้าด้วยความอ่อนนุ่มหอมหวาน ท่อนแขนกำยำก็ตวัดรัดรอบร่างเล็กที่แนบชิดฉงอวี้หลิงอุทานออกมาเบาๆมือเล็กกระตุกสายผูกเสื้อด้านข้างของร่างเบื้องใต้อย่างเร่งรีบยื่นหน้าส่งริมฝีปากอุ่นชื้นแตะแต้มลงบนกลีบปากหนาหยักลึกของชายหนุ่ม ตลอดถึงลำคอระเรื่อยลงมายังแผ่นอกที่เปิดเปลือยจนเห็นกล้ามเนื้องดงาม
นางกำลังพยายามเบี่ยงเส้นทางจากรอยเท้าเดิมของมารดาที่เป็แค่ภรรยาน้อยซึ่งสามีไม่เหลียวแลถูกคนอื่นกลั่นแกล้งรังแกจนตายไปอย่างเจ็บช้ำ นางจะทำให้ชายหนุ่มหลงใหลทำให้เขารักใคร่นางบำเรอคนนี้จนหมดใจ ให้เขายอมมีลูกกับนางลูกชายของนางจะต้องเป็ทายาทคนแรกของตระกูลเผิงที่ทุกคนรอคอย
เมื่อเอี๊ยมบางเลื่อนหลุดจากตัวทรวงอกหยุ่นนุ่มกลมกลึงทาบเคล้นคลึงบนเรือนกายแกร่งซึ่งเต็มไปด้วยเืเนื้อน่าหลงใหลของชายชาตรีฉงอวี้หลิงก็กระตุกม่านมุ้งให้ปิดลง ก่อนพลิกตัวให้เผิงเซิ่งอี้ทาบทับนางอยู่้า
นางจะเป็ของขวัญล้ำค่าที่สุดของเขาในคืนนี้...
[1]๒๑.๐๐น. – ๒๓.๐๐น.
[2]ภาชนะใส่เหล้าปากกลมสามขา มีหูจับและแกะสลักลวดลายต่างๆ ลงบนภาชนะ มีขนาดใหญ่กว่าเจ๋ว์ซึ่งเป็ภาชนะใส่เหล้าปากเปิด มีสามขา มองดูคล้ายนก องค์จักรพรรดิมักใช้ในเลี้ยงพระราชทานแด่ขุนนาง
10K
