ระบบลมหายใจเพิ่มพลัง

แฮร์รี่กับรอนไม่เคยรู้สึกเสียใจขนาดนี้มาก่อนเลยในชีวิต

หากพวกเขารู้ว่าในท้ายภาคการศึกษาจะต้องประลองกับเดม่อน และผลของการประลองครั้งนั้นจะชี้ชะตาว่าเดม่อนจะอยู่ต่อหรือไม่ พวกเขาคงไม่มีวันปล่อยเวลาให้ไหลผ่านไปกับความสนุกไร้สาระ

พวกเขาคงไม่เล่นหมากรุกพ่อมดทุกวัน ไม่เดินเร่ไปเร่มาแบบไร้จุดหมายแทนที่จะฝึกฝนเวทมนตร์ พวกเขาคงเอาเวลาไปฝึกคาถาให้มากขึ้น แม้จะเป็นเพียงโอกาสชนะเล็กน้อยก็ตาม

แต่ก็ไม่มีคำว่า "รู้ก่อน" ในโลกแห่งความจริง

เวลานี้ ทั้งสามนึกย้อนกลับไปตลอดทั้งปี ภาพของเดม่อนที่ผ่านเข้ามาในความทรงจำ คือภาพของเขาที่เร่งรีบอยู่เสมอ เขาเอาเวลาทั้งหมดไปฝึกเวทมนตร์ราวกับนักพรต แม้เขาจะมีพรสวรรค์เหนือกว่าทุกคน แต่เขากลับยิ่งขยันมากกว่าทุกคน

พวกเขาไม่มีทางเอาชนะเดม่อนได้หรอก

เฮอร์ไมโอนี่มีแววสิ้นหวังอยู่ในสายตา แต่ยังจับไม้กายสิทธิ์แน่นไม่ปล่อย แฮร์รี่กำลังคิดหาทางออกอย่างสุดกำลัง ใจหนึ่งก็หวั่นไหว

รอนแทบจะควบคุมอารมณ์หงุดหงิดของตัวเองไม่อยู่ แต่ก็พยายามกลั้นความโกรธไว้แล้วพูดขึ้นว่า

“นี่มันไม่ยุติธรรมเลย พวกเรายังไม่ได้เรียนคาถาปลดอาวุธเลยด้วยซ้ำ แล้วจะสู้กับนายยังไง”

“โอ้ ง่ายนิดเดียว ฉันจะสอนพวกเธอเดี๋ยวนี้แหละ”

เดม่อนโบกไม้กายสิทธิ์ เพียงพริบตา ฝั่งขวาของห้องหินก็แปรเปลี่ยนเป็นหุ่นฝึกฝนสามตัว เขาโบกอีกครั้ง หุ่นแต่ละตัวก็ถืออาวุธไม้ขึ้นมา

“คาถาปลดอาวุธ คำร่ายคือ Expelliarmus ออกเสียงเป็น Ex-pelliarmus”

แสงสีแดงเข้มสายหนึ่งพุ่งออกจากปลายไม้กายสิทธิ์ของเขา ดาบไม้ในมือหุ่นฝึกฝนตัวหนึ่งกระเด็นออกไป และแรงปะทะรุนแรงถึงขั้นทำให้หุ่นทั้งตัวสั่นไหวตามไปด้วย

ทั้งสามคนที่เห็นพลังของคาถานั้นถึงกับสะดุ้งในใจ

“Expelliarmus... Expelliarmus... Expelliarmus...”

เฮอร์ไมโอนี่พึมพำซ้ำไปซ้ำมาอย่างเอาเป็นเอาตาย รอนไม่ได้หัวเราะเยาะเธอเลย กลับกัน เขากลับยิ่งตั้งใจจดจำคาถานี้ให้ลึกลงในใจ

แฮร์รี่ไม่เข้าใจว่าทำไมเดม่อนถึงมาสอนพวกเขาใช้คาถานี้ในเวลาแบบนี้ สมองของเขาวุ่นวายยุ่งเหยิงเต็มไปหมด แต่ในเวลาเดียวกัน เขากลับรู้สึกว่าความเข้าใจเวทมนตร์ของเขาเพิ่มขึ้นแบบก้าวกระโดด

“เอาล่ะ แฮร์รี่ ลองดูสิ”

เดม่อนเรียกชื่อเขา

แฮร์รี่เม้มริมฝีปากแน่น ยกไม้กายสิทธิ์ขึ้นเล็งไปที่หุ่นฝึกฝน เอ่ยอย่างแน่วแน่

“Expelliarmus!”

แสงสีแดงพุ่งวาบออกไป

แม้ว่าคาถาของเขาจะบางกว่าของเดม่อนมาก สีแดงก็จางกว่า แต่เขากลับทำสำเร็จตั้งแต่ครั้งแรก!

ใบหน้าของแฮร์รี่ปรากฏความประหลาดใจออกมา ถ้าไม่ใช่เพราะสถานการณ์แย่ขนาดนี้ เขาอาจจะฉลองเสียงดังไปแล้ว ทว่าตอนนี้… หัวใจเขากลับเจ็บปวดแทน

เดม่อนเป็นครูที่ยอดเยี่ยมขนาดนี้ ตั้งแต่คริสต์มาสเขาก็เคยคิดจะขอเรียนเวทมนตร์จากเดม่อนแล้ว แต่สุดท้ายเขาก็ห้ามใจไม่ไหว ยอมไปเล่นปาหิมะกับรอนกับเฮอร์ไมโอนี่แทน

ทำไมเดม่อนถึงกลายเป็นผู้เสพความตาย? ทำไมเขาไม่พยายามทำความเข้าใจเดม่อนให้มากกว่านี้?

พวกเขามัวแต่คิดว่าเดม่อนทำตัวห่างเหินในฐานะเพื่อน แต่พวกเขาเองก็ไม่เคยพยายามเข้าไปใกล้เลยเช่นกัน พวกเขาคิดว่านั่นคือการให้เกียรติ แต่แฮร์รี่ในตอนนี้ไม่ต้องการอะไรแบบนั้นอีกแล้ว!

ถ้า "เกียรติ" มีแต่จะขยายระยะห่างระหว่างกัน แล้วเขาจะต้องการมันไปเพื่ออะไร?

“ดีมาก แฮร์รี่ แทบไม่น่าเชื่อว่านี่เป็นครั้งแรกที่เธอเสกคาถา” เดม่อนปรบมือเบา ๆ “รอน เธอพร้อมหรือยัง?”

สีหน้าของรอนซีดเซียว แต่แววตาแน่วแน่มาก

เขาไม่คิดว่าตัวเองจะทำได้เหมือนแฮร์รี่ ใจเขาไม่มีความมั่นใจขนาดนั้น แต่เมื่อคิดว่าถ้าเขาใช้คาถานี้ไม่ได้ เขาจะไม่มีทางช่วยอะไรได้เลยในการประลองที่จะถึงนี้…

ความตั้งใจแน่วแน่นั้นแปรเปลี่ยนเป็นพลังในคาถา!

แสงสีแดงที่พุ่งจากปลายไม้กายสิทธิ์ของเขาหนาแทบเท่าแฮร์รี่ แม้แต่รอนเองก็ยังตกตะลึง

เขาเคยคิดว่าตัวเองไม่เก่งเท่าแฮร์รี่ แต่ถ้ามีความตั้งใจจริง… บางทีเขาเองก็อาจจะทำได้ดีไม่แพ้ใคร?

ถ้าพวกเขาสามารถทำให้เดม่อนอยู่ต่อได้... เขาจะพยายามให้มากกว่านี้แน่นอน!

“ดีมาก รอน ฉันพูดอยู่เสมอว่าเธอเป็นผู้ชายที่แท้จริง เธอควรเชื่อมั่นในตัวเองให้มากกว่านี้”

เดม่อนปรบมือเบา ๆ อีกครั้ง แล้วหันไปมองคนต่อไป

“ถึงตาเธอแล้ว เฮอร์ไมโอนี่”

เฮอร์ไมโอนี่ก้าวออกมาจากด้านหลังของทั้งสอง ตั้งแต่เข้ามาในห้องหิน เธอก็เฝ้าสังเกตมาตลอด ในหนังสือบอกว่า ผู้เสพความตายคือพวกโหดเหี้ยมที่หาความสุขจากการทรมานผู้อื่น แต่สิ่งที่เธอเห็นในเดม่อนมันไม่เข้ากันเลย

มันต้องมีอะไรแปลกแน่

ผู้เสพความตายที่ไหนจะมาสอนคาถาให้ศัตรูเพื่อต่อกรกับตัวเอง?

เธอแอบมองศาสตราจารย์ควีเรลล์ที่นอนอยู่บนพื้น เขาตายแล้วแน่นอน และเป็นเดม่อนที่ฆ่าเขา เรื่องนี้เธอไม่สงสัยเลย

แต่ศาสตราจารย์ควีเรลล์เองก็มีพิรุธหลายอย่างอยู่แล้ว ไม่เคยสอนอะไรเป็นเรื่องเป็นราว แถมยังเคยเสกคาถาใส่แฮร์รี่ตอนแข่งควิดดิช ถ้าให้เลือกระหว่างเขากับเดม่อน เธอเลือกเชื่อเดม่อนแน่นอน

“Expelliarmus!”

เธอร่ายคาถาด้วยเสียงที่ชัดเจนที่สุดในทั้งสามคน แต่พลังของคาถากลับอ่อนมากจนแทบไม่เป็นรูปร่าง

เธอเบือนหน้าลงเล็กน้อย เมื่อเทียบกับแฮร์รี่กับรอน เธอคงมีแค่ความฉลาดเพียงผิวเผินเท่านั้น

“ก็ไม่เลวนะ เฮอร์ไมโอนี่” เดม่อนปรบมือ แต่ไม่ปล่อยให้พวกเขาได้คิดอะไรต่อ “ดีแล้ว ตอนนี้พวกเธอรู้วิธีใช้คาถาปลดอาวุธแล้ว ต่อไปก็ลองมาหยุดฉันให้ได้”

เขายืนตัวตรงขึ้น ใช้ไม้กายสิทธิ์เล็งมาทางพวกเขา สีหน้าของทั้งสามคนเปลี่ยนไปในทันที

พวกเขาต้องสู้กับเดม่อนจริง ๆ งั้นเหรอ? นี่คือคนที่ตอนเพิ่งเข้าฮอกวอตส์ก็สามารถชนะสลิธีรินปีสี่ได้ ตลอดทั้งปีที่ผ่านมา เดม่อนขยันมากกว่าพวกเขาทุกคน ช่องว่างระหว่างพวกเขาไม่ได้ลดลงเลย… มีแต่จะกว้างขึ้นเท่านั้น!

“ไม่ออกมือก่อนเหรอ? งั้นฉันจะเริ่มก่อนก็แล้วกันนะ”

เห็นเดม่อนกำลังจะร่ายเวท แฮร์รี่ไม่ลังเลอีกต่อไป รีบยกไม้กายสิทธิ์ขึ้นทันที

“Expelliarmus!”

แสงสีแดงพุ่งออกจากปลายไม้กายสิทธิ์อีกครั้ง!

สำเร็จ! แฮร์รี่ดีใจจนเผลอยิ้ม

แสงนั้นกำลังจะพุ่งไปหาเดม่อน ทว่าเขาเพียงแค่สะบัดไม้กายสิทธิ์เบา ๆ ก็สลายคาถานั้นไปอย่างง่ายดาย

!!!

“ไม่เลวเลย ถ้าให้พูดในระดับนักเรียนปีหนึ่งนะ แฮร์รี่ เธอควรใส่ความตั้งใจลงไปให้มากกว่านี้อีกหน่อย”

“Expelliarmus!”

ระหว่างที่เดม่อนกำลังอธิบาย รอนก็ฉวยโอกาสร่ายเวทเข้าใส่เดม่อนจากอีกด้าน!

เพี๊ยะ!

เขาโบกไม้กายสิทธิ์ขึ้น คาถาโล่เหล็ก Iron Shield ปรากฏขึ้นทันที บังแสงสีแดงให้เบี่ยงไปชนผนังด้านข้างจนเกิดแสงจ้าสว่างวาบ

คาถาของรอนรุนแรงกว่าแฮร์รี่อย่างเห็นได้ชัด ถึงกับทำให้เดม่อนต้องมองเขาอีกครั้ง เมื่อไหร่กันที่รอนเติบโตได้ถึงขนาดนี้?

“Expelliarmus!”

ขณะที่เขากำลังคิดอยู่ แฮร์รี่ก็ไม่รอช้า เสกคาถาอีกครั้ง คราวนี้พลังแรงกว่าคราวที่แล้วถึงสามเท่า!

น่าสนใจ

ดูท่าว่าการต่อสู้ครั้งนี้จะกลายเป็นสนามรบทางจิตใจเสียแล้วล่ะมั้ง?

เดม่อนก็อยากรู้เหมือนกันว่า ความรู้สึกภายในของทั้งสองคนจะสามารถดึงพลังออกมาได้เหนือกว่าตัวเขาในตอนนี้หรือเปล่า?

ส่วนเฮอร์ไมโอนี่...

เดม่อนมองเธอแวบหนึ่ง เด็กหญิงยังคงหลบอยู่ข้างหลังสองหนุ่ม คอยจับตามองเขาอยู่ตลอด เหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่างอยู่

อืม… แม่ทัพของเรากำลังระมัดระวังเสียเหลือเกิน

การรักษาเหตุผลก็เป็นเรื่องดีอยู่หรอก แต่ดูท่าว่าในการทดสอบครั้งนี้ เธอจะถูกทิ้งห่างจากอีกสองคนไปเยอะเลย

ในใจของเดม่อนมีความคิดแล่นผ่านอยู่ตลอด แต่เขาไม่ได้ใส่ใจอะไรเลยแม้แต่น้อย

จริง ๆ แล้ว เมื่อเทียบกับแฮร์รี่กับรอนที่กำลังต่อสู้กับเขาในตอนนี้ เฮอร์ไมโอนี่ซึ่งวางแผนและรอจังหวะ กลับมีแนวคิดที่ใกล้เคียงกับเขามากที่สุด แม้แนวทางนั้นจะทำให้พลังของเธอคงที่แต่ไม่มีอะไรโดดเด่นก็ตาม

(จบบท)