เติมเต็มหัวใจ เจ้าชายรัตติกาล

    เมื่อป้าเคเดินออกไปจากห้อง ทั้งมาเรียและบิลลี่ก็นั่งคุกเข่าลงตรงหน้าเตียงของเอเธนส์ พวกเขาสองคนกำลังเตรียมตัวรับโทษจากพี่ชายนั่นเอง เอเธนส์มองหน้าทั้งสองคนและสบถเสียงหัวเราะออกมาอย่างอารมณ์ดี

     "ฮ้าฮ่าฮ้า..นี่พวกเธอทำอะไรกัน...มานั่งคุกเข่าเป็นหนังจีนไปได้ ฮ่าฮ่าฮ่า"  

     "ก็นั่งรอรับโทษยังไงล่ะคะ"

     "ผมพร้อมแล้วครับพี่เอเธนส์"

     "นี่พวกเธอจะบ้ากันไปใหญ่แล้ว เห็นพี่เป็นพวกโหดร้ายขนาดนั้นเลยหรอ"

     "แต่กำหนดธรรมเนียมของเผ่าพันธุ์แวมไพร์ ห้ามไม่ให้พี่น้องรักกันเองนะครับ"

     "แต่นายไม่ใช่แวมไพร์บิลลี่ ส่วนมาเรียก็ไม่ใช่แวมไพร์มาตั้งแต่เกิดจริงไหม ก็อย่างที่พี่พูดไปนั่นแหละ ไม่มีอะไรจะขวางกั้นสำหรับคนที่เขารักกันจริงๆได้ พี่ดีใจที่น้องๆทั้งสองรู้ใจตัวเองสักที"

     "ที่นี้ก็เหลือแค่พี่คนเดียวแล้วนะคะ พี่เองก็ต้องรีบไปตามความรักของพี่กลับมาให้ได้นะคะ"

     "ใช่...เหนือสิ่งอื่นใด พี่จะต้องรีบแข็งแรงในเร็ววันนี้ให้ได้ บิลลี่ในช่วงที่พี่กำลังพักฟื้นพี่ขอให้เราช่วยไปดูแลอินดี้แทนพี่ด้วยนะ ส่วนมาเรียพี่ขอวานให้ช่วยดูแลในเรื่องอาหารการกินของพี่อีกแรงนะ"

     "ถ้าเป็นเรื่องนั้นพี่เอเธนส์ไม่ต้องห่วงค่ะ ตอนนี้มาเรียเริ่มฝึกเชือดด้วยตนเองบ้างแล้ว พอจะมีฝีมืออยู่บ้างบวกกับหน้าตาที่สะสวยของ มาเรียแล้ว..น่าจะหาเหยื่อให้พี่ได้ไม่ยากค่ะ"

     "นี่!! ให้มันน้อยๆหน่อย มีแฟนแล้วนะเธอน่ะ เพลาๆลงบ้างหึงนะเว้ย!!"

     "รู้แล้วน่า...จะหึงอะไรนักหนา"

     "ไม่รู้แหละ ก็มีแฟนสวยขนาดนี้ จะไม่ให่หึงไม่ให้ห่วงได้ไงล่ะ จริงไหมครับพี่เอเธนส์"

     "เออ!!อย่าหวานกันมากได้ไหม พี่อิจฉาจนขึ้นตาแล้วเนี่ย ฮ่าฮ่าฮ่า" ตอนนี้เหมือนกับว่าทุกอย่างกำลังเริ่มจะลงตัว มาเรียรับอาสาดูแลจนกว่าเขาจะกลับมาแข็งแรงเหมือนเดิม ส่วนบิลลี่ก็แอบวาร์ปไปดูอินดี้ที่บ้านในทุกๆวัน ซึ่งวันนี้เองก็เช่นกัน...วันนี้ที่บ้านของอินดี้มีงานใหญ่ซึ่งเป็นงานวันเกิดของแม่เธอนั่นเอง อินดี้กับลุงนนท์กำลังเตรียมงานอย่างหนัก ในขณะที่ลุงนนท์กำลังจะเดินผ่านตัวเธอก็ได้หยุดชะงักพร้อมกับมองไปที่ต้นไม้หน้าบ้าน

     "อินดี้ลุงว่าต้นไม้พวกนั้น มันสวยและโตเร็วมากเลยนะหนูเป็นคนดูแลมันเองเลยหรอ?"

     "อ๋อ อินดี้ชอบปลูกต้นไม้นะค่ะ ต้นไม้หน้าบ้านอินดี้เป็นคนดูแลเองทั้งหมดเลยค่ะ เอ๊ะ? นั่นอะไรอ่ะ!!" เธอสังเกตเห็นเงาดำๆบนต้นไม้ใหญ่หน้าบ้านและรีบวิ่งออกมาดูใกล้ๆทันทีแต่เมื่อออกมาใกล้ๆต้นไม้แล้วก็ไม่เห็นมีอะไรเลย...แต่เมื่อเธอหันหลังและกำลังจะเดินเข้าบ้านก็มีขนอะไรบางอย่างหลุดร่วงลงมา 1 กระจุก อินดี้รีบปอยขนนั้นขึ้นมาดู

     "ทำไมเส้นขนพวกนี้มันคุ้นๆจังเลยนะ เหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อน?"

     "นั่นอะไรหรออินดี้ ขอลุงดูได้ไหม?"

     "ได้สิคะ นี่ค่ะ!" อินดี้ยื่นปอยขนให้กับลุงนนท์ ทันทีที่เขาแตะโดนขนนั้น เขาก็รีบโยนมันทิ้งทันที อินดี้สังเกตเห็นว่าลุงนนท์มีอาการเหงื่อแตก ตาเหลือกเหมือนกลัวอะไรสักอย่างอยู่

     "เป็นอะไรหรือเปล่าคะลุงนนท์?"

     "ขนพวกนี้มันมาจากไหนอินดี้?"

     "อินดี้ก็ไม่แน่ใจค่ะ แต่มันปลิวลงมาจากต้นไม้ น่าจะเป็นขนของพวกนกที่เอามาทำรังล่ะมั้งคะ"

     "หมาป่า!! ขนพวกนี้มันเป็นของหมาป่าอินดี้!!" อินดี้ถึงกับชะงักเพราะหมาป่าตัวเดียวที่เธอรู้จักก็อยู่ที่บ้านของเอเธนส์ ซึ่งก็คือบิลลี่นั่นเอง เธอนึกขึ้นได้ว่าขนที่เธอสัมผัสเมื่อสักครู่ มันคล้ายกับขนตอนที่เธอลูบหัวของบิลลี่มากๆ อินดี้รีบมองขึ้นไปบนต้นไม้เพื่อให้แน่ใจว่านั่นคือคนของบิลลี่ เเต่บนต้นไม้ก็ไม่มีใครอยู่เลย

     "อินดี้ อินดี้!!!"  

     "คะ? ลุงนนท์ว่าอะไรนะคะ"

     "ลุงว่าตรงนี้ คงไม่ปลอดภัยสำหรับอินดี้แล้ว อินดี้กลับเข้าบ้านไปก่อนเถอะเดี๋ยวตรงนี้ลุงจะจัดการเอง"

     "ไม่เป็นไรค่ะอินดี้ทำตรงนี้จะเสร็จแล้ว อีกอย่างนี่มันก็ในหมู่บ้านของคนคงไม่มีหมาป่ามาเพ่นพ่านแถวนี้หรอกค่ะ มันคงจะปลิวมาตามลม นั่นแหละค่ะ ลุงนนท์ไม่ต้องคิดมากนะคะ อินดี้ไม่เป็นไรค่ะ" อินดี้ยิ้มและมองไปที่ต้นไม้อีกครั้งในตอนนี้เธอเริ่มคิดเป็นนัยๆว่าเอเธนส์จะต้องส่งคนมาตามเธอแน่ๆ เพียงเเต่เธอไม่เชื่อว่าหมาป่าอ้วนตัวนั้นจะเป็นคนที่ตามเธอมาเพราะดูจากขนาดตัวของหมาป่าแล้วคงไม่สามารถเดินทางมาในระยะไกลได้ขนาดนี้ อินดี้ถอนหายใจแบบโล่งและพยายามไม่คิดมากและแล้วงานวันเกิดก็เริ่มขึ้น แม่ของอินดี้เชิญแขกในหมู่บ้านมามากมายและหนึ่งในนั้นก็มีชายคนหนึ่งแฝงตัวเข้ามาด้วยเเต่เพื่อไม่ให้อินดี้จำหน้าได้เขาจึงต้องใส่หน้ากากอนามัยปกปิดใบหน้าไว้ บิลลี่นั่งอยู่โต๊ะริมสุดคนเดียวเงียบๆและเฝ้าดูการกระทำของอินดี้อยู่ห่างๆ

     "เป่าเค้กสิคะแม่ นี่อินดี้กับลุงนนท์ตั้งใจทำให้แม่เลยนะคะ"

     "นี่อินดี้ลงมือทำเค้กเองเลยเหรอลูก"

     "เอ่อคือ...อินดี้ออกตังค์ให้ลุงนนท์ไปซื้อเค้กจากร้านมาน่ะค่ะ ก็อินดี้ทำเค้กไม่เป็นไรค่ะแม่ งื้อๆ"

     "ฮ่าฮ่าฮ่า เอ้าอินดี้..ไหนบอกกับลุงว่าจะโกหกแม่ว่าอินดี้เป็นคนทำเองไงล่ะ"

     "อินดี้ไม่อยากโกหกแม่น่ะค่ะลุงนนท์ เอ้า..เป่าเค้กสิคะแม่"

     "จ้ะๆๆ ฟู่ว!! ขอบใจมากนะอินดี้ ขอบคุณมากนะคะนนท์"

     "วันเกิดปีนี้ผมขอให้คุณมีความสุขและอยู่กับผมไปนานๆนะ"

     "โอ๊ย!!อวยพรซะโรแมนติกเชียว นี่วันเกิดนะคะไม่ใช่วันขอแต่งงานค่ะ อิอิ อินดี้เอาบ้างนะ..วันเกิดปีนี้อินดี้ขอให้แม่มีความสุข ทำกับข้าวทุกวันอร่อยๆและอยู่กับอินดี้ไปนานๆนะคะ รักแม่ค่ะ จุ๊บ!!" ภาพครอบครัวที่มีความสุขนั้นมันทำให้บิลลี่ยิ้มตามไปด้วยและสิ่งที่บิลลี่เห็นคืออินดี้กำลังมีความสุขกับครอบครัวเธอไม่รู้สึกโศกเศร้ากับเรื่องที่ผ่านมาเลยแม้แต่นิดเดียว ในตอนนั้นเองสายตาของลุงนนท์ก็ได้เหลือบไปเห็นชายใส่หมวกที่นั่งอยู่ตรงมุมเก้าอี้ด้านนอก เขานึกสงสัยจึงจะรีบเดินออกมาดูแต่ทว่าแม่ของอินดี้ใช้ให้ไปยกจานออกมา เขาจึงไม่ได้เดินออกมาดูในตอนนั้น หลังจากที่ยกจานมาเสร็จเรียบร้อยชายคนนั้นก็ได้หายไปแล้ว

     "มีอะไรหรือเปล่าคะลุงนนท์?"

     "นั่นสิ..ฉันเห็นคุณพยายามสอดสายตามองใครบางคนอยู่สักพักใหญ่ๆแล้ว...คุณมองหาใครหรอคะ?"

     "เปล่า...ผมแค่เห็นผู้ชายคนนึง เขามีท่าทางแปลกๆไปน่ะ..เขานั่งอยู่ในมุมมืดแล้วก็เหมือนว่าจะแอบมองพวกเราด้วยนะ แต่ผมไม่แน่ใจว่าเขาเป็นใครน่ะ" เพราะอินดี้ได้ฟังดังนั้นเธอนึกได้ขึ้นมาทันทีว่า คนที่ชอบอยู่ในมุมมืดจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากเอเธนส์ อินดี้ถึงกับอึ้งไปสักพักก่อนจะเดินออกมาดูตรงจุดที่ลุงนนท์เห็นเขา เเต่ก็ไม่พบร่องรอยหรืออะไรที่บ่งบอกว่าเอเธนส์มาที่นี่เลย การปรากฏตัวของชายคนนั้นทำให้อินดี้กลับมานึกถึงเอเธนส์และบ้านหลังนั้นอีกครั้ง เธอนึกกระวนกระวายในใจว่าเร็วๆนี้อาจจะเกิดอะไรขึ้นกับเธออีกแน่ๆ...ความวิตกกังวลของอินดี้จะเป็นความจริงหรือไม่และชายคนนั้นจะใช่เอเธนส์หรือไม่ ติดตามต่อได้ใน EP 5 นะคะ