Doomdays ซอมบี้ล้างโลก

ตอนที่ 108 100,000,000 Exp

เมื่อริวจิพุ่งผ่านฝูงซอมบี้นับหลายล้านไปนั้น หลอด Expของเขาก็พุ่งขึ้นอย่างต่อเนื่อง เนื่องจากอยู่ในพื้นที่โล่งและซอมบี้อยู่ติดกันเป็นกระจุกๆ ทำให้เขาสามารถฆ่าซอมบี้ได้อย่างมหาศาลในเวลาแค่ไม่กี่วินาที

คลื่นดาบสีดำยังหมุนอย่างต่อเนื่อง และริวจิก็พุ่งเข้าสู้ฝูงซอมบี้อย่างบ้าคลั่งจากนั้นเพียงเวลาไม่ถึง 1 นาที เขาก็ได้ยินเสียงแจ้งเตือนขึ้นบนหัวของเขา

Level up

ริวจิได้ยิ้มมุมปากออกมา เมื่อมองไปที่ฝูงซอมบี้ที่เหลืออยู่แล้วนั้น มันยังดูมีขนาดไม่ลดละลงเลยแม้แต่น้อย

" นี่มันแหล่งฟาร์มชัดๆ "

พูดจบริวจิก็เร่งความเร็วเต็มที่ด้วยความเร็วของเขาสูงถึง 4,430 เนื่องจากเขาอัพสถานะที่ได้มาทั้งหมดไปที่ความเร็ว เพราะตอนนี้เขาต้องการมันเพื่อให้ได้รับ Exp อย่างมหาศาลที่สุดในระยะเวลาแค่ 5 นาที

สิ่งที่ริวจิพูดนั้นมันเหมือนกับง่ายที่เขาจัดการซอมบี้ได้อย่างง่ายดาย แต่ถ้าเป็นคนอื่นที่เข้ามานั้น พวกเขาจะต้องพูดว่านี่มันบ้าไปแล้ว ซอมบี้จำนวณมากมายมหาศาลแบบนี้ใครจะไปเอาชนะได้

ฉิ๊ง

ฝูงซอมบี้นับหมื่นตกตายลงไปภายในพริบตา มันไม่เหลือแม้แต่ซากศพให้ได้มองด้วยซ้ำ คลื่นดาบสีดำที่เคลื่อนผ่านได้ตัดเนื้อของพวกมันรวมถึงผิวหนังของพวกมันจนหมดสิ้น

" ย๊าาาาาาา "

ริวจิต้องการเลื่อนเลเวลให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ เขากระหายถึงมัน และตอนนี้มันก็เป็นโอกาสอันดีของเขา ริวจิต้องการเก็บเกี่ยวมันให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้

ฉิ๊ง

Level up

ค่าสถานะเหลือที่ริวจิได้มาทั้งหมดนั้นเด็กหนุ่มเลือกอัพทั้งหมดไปที่ความเร็วทันทีทันใด

[ ติ๊ง ]

[ ความเร็ว + 200 ]

แต่ตอนนี้มันยังไม่หมดเวลาของสกิล ริวจิเดินหน้าอย่างต่อเนื่องทันที

ฉิ๊ง

Level up

[ติ๊ง ]

[ความเร็ว + 300]

ยิ่งเด็กหนุ่มเพิ่มความเร็วมากเท่าไหร่ Exp ที่ไหลเข้ามาภายในตัวของเขาก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้นเท่านั้น

Level up

[ติ๊ง]

[ความเร็ว + 300]

และเมื่อสิ้นสุดเสียง Level up ครั้งสุดท้าย ระยะเวลาของสกิลพายุคลื่นดาบทมิฬก็ได้สิ้นสุดลง และตอนนั้นเองเด็กหนุ่มก็ได้จ้องมองไปยังทางด้านหลังของเขาทันที และภาพที่ปรากฏขึ้นนั้นก็คือ

ริวจิทะลวงฝูงซอมบี้จากตรงกลางจนกระทั่งมาถึงสุดปลายแถวของขบวน แต่ที่เขาลืมไปนั้นก็คือ เขาวิ่งไปทั่วและจัดการซอมบี้ที่อยู่ทางด้านหลังไปจนเกือบหมดเสียแล้ว ทำให้ไม่มีซอมบี้ที่อยู่ในละแวกของเขาด้วยซ้ำ แม้แต่ซอมบี้ G4 ริวจิก็ไม่เห็นมีแต่วีแววของพวกมันสักกะตัวเดียวด้วยซ้ำไป

" นี่เราทำไปถึงขนาดนี้เลยอย่างงั้นเหรอ "

ขนาดตัวเขาเองก็ยังงุนงงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเพราะในระยะหลังๆมานี้ ริวจิแทบไม่ได้ใช้สกิลในระยะกว้างและไม่ได้ต่อสู้กับซอมบี้ที่มากมายถึงขนาดนี้มานานมากแล้ว และนี่มันอาจจะเป็นฝูงซอมบี้ที่มีขนาดมากที่สุดเท่าที่เขาเคยเจอมาเลยก็เป็นได้

พูดจบเด็กหนุ่มก็ได้เปิดค่าสถานะของเขาออกมา

[สถานะ]

ชื่อ : ริวจิ

อายุ : 18 ปี

Lv. 199 : 0.00 ล้าน/100.00 ล้าน

ขั้น 3 : 99,999,999/100,000,000

ธาตุ :????

ความแข็งแกร่ง : 7,000/7,450 เมื่อสวมดาบเพลิงสีชาด

ความคล่องแคล่ว :5,200/5,230 เมื่อสวมรองเท้าโซนิค

ความอดทน : 1,897/1,997 เมื่อสวมผ้าคลุมปกปิด

Skills : เพลงดาบนภา , ,Red Zone , สกิลลบตัวตน,พายุคลื่นดาบทมิฬ, Critical ,Berserk Mode ,Speed Booter, Eagle Eye ,Roar

ค่าสถานะเหลือ : 0

หมายเหตุ : สามารถป้องกันการติดเชื้อจากซอมบี้ G3 ได้

เขาจัดการซอมบี้ไปเกือบทั้งหมด แต่ว่าตอนนี้เลเวลของเขาก็ยังไม่ถึง 200 แต่เมื่อเด็กหนุ่มมองไปที่ค่า Exp ที่ใช้ในการอัพเลเวลต่อไปนั้น ทำให้เด็กหนุ่มต้องร้องจ๊ากขึ้นมาทันที

" หนึ่งร้อยล้านนน "

หนึ่งร้อยล้านเลยอย่างงั้นเหรอ "

เขาแทบไม่อยากจะเชื่อในสายตาของตัวเองก่อนที่จะสบถคำหยาบออกมา

" นี่มันบ้าเกินไปแล้ว มันเทียบได้กับการอัพเลเวลประมาณ 10 กว่าเลเวลเลยนะ "

ถึงเขาจะบ่นยังไงมันก็ไม่มีใครฟังเขาอยู่ดี เขาต้องการที่จะอัพเลเวลต่อไปเรื่อยๆ แต่เมื่อมองไปที่ค่า Exp แล้วนั้นทำให้เขาท้อเล็กน้อย แต่ในลึกๆในใจของเด็กหนุ่มเขาก็ต้องการที่จะเลื่อนระดับให้จนได้อยู่ดี ทว่าตอนนี้เขาจัดการซอมบี้ไปจนเกือบหมดแล้ว ทำให้เขารู้สึกไม่ค่อยดีสักเท่าไหร่ ที่จะไปแย่ง Exp ของทั้ง 2 สาวอีก

ริวจิใช้เวลาครุ่นคิดอยู่กับตัวเองสักพัก ก่อนที่เขาจะมองไปที่พื้นหญ้า มันก็ทำให้เขาต้องตกใจอีกครั้ง

" มันเกิดบ้าอะไรขึ้นกันเนี่ยะ ทำไมไม่มี Coin ตกลงมาสักเหรียญเดียว "

Gateนี่มันคือ Gate ระดับ C แต่ว่ามันกลับไม่มีเหรียญ Coin ดรอปออกมาจากศพซอมบี้สักกะเหรียญเดียว แต่เหตุการณ์นี้ไม่ใช่ริวจิคนเดียวที่รู้สึก แต่ว่ามิโกะรวมถึงอายูที่กำลังฆ่าซอมบี้อยู่ตอนนี้ พวกเธอก็รู้สึกแบบเดียวกับเขาเช่นกัน

แต่ถึงเหตุการณ์จะเป็นแบบนี้ พวกเธอก็ยังไล่ฆ่าซอมบี้อย่างไม่ลดละ มือของพวกเธอยังจับไปที่ดาบและกริชอย่างมั่นคง

1 ชั่วโมง 30 นาทีต่อมา

ทั้ง 2 สาวก็ได้จัดการซอมบี้ที่เหลือทั้งหมด และตอนนั้นเองเสียงระบบมันก็ได้ดังขึ้น

[ติ๊ง ]

[ ผู้เล่นสามารถจัดการมอนเตอร์ทั้งหมดได้ภายในระยะเวลา 1ชั่วโมง 35 นาที ]

[ ติ๊ง ]

[ ประตูที่ไปสู่ห้อง Boss กำลังจะปรากฏขึ้นในอีก]

[ 3 ]

จากนั้นบริเวณพื้นที่โล่งๆ ก็ค่อยๆปรากฏ ประตูมิติสีทองขึ้นมา

[ 2 ]

[ 1 ]

[ 0 ]

[ติ๊ง]

[ทำงานเปิดประตูไปสู้ห้อง Bossเสร็จสิ้น ]

หมายเหตุ : ประตูของห้อง Boss จะเปิดเป็นระยะเวลา 3 วัน ถ้าเกินระยะเวลาที่กำหนดนี้ ผู้เล่นจะติดอยู่ในพื้นที่แห่งนี้เป็นระยะเวลาที่กำหนด

ทั้ง 3 คนต่างเห็นประตูมิติสีทอง และได้ยินเสียงแจ้งเตือนของระบบ มิโกะเธอรีบตามหาริวจิทันที

15 นาทีต่อมา มิโกะและอายูก็มาถึงบริเวณที่ริวจิยืนอยู่ภายใต้อารมณ์ที่กำลังครุ่นคิด

" พี่คะ เราเข้าไปกันเลยมั้ย "

มิโกะเธอดูไม่เหนื่อย และยังดูสามารถสู้ต่อได้ เพราะซอมบี้ส่วนใหญ่นั้นริวจิก็เป็นคนจัดการเกือบทั้งหมด แม้ว่าจำนวณพวกมันจะมีมากมายมหาศาลก็เถอะ

แต่ริวจิก็ไม่มีท่าทีตอบสนองแต่อย่างใด เขายังนำมือจับไปที่คางเหมือนกับกำลังใช้ความคิด ก่อนที่จะพูดขึ้นในเวลาต่อมาไม่นาน

" เราจะพักกันก่อน แล้วค่อยเข้าไปในห้องของ Boss "

ริวจิไม่อยากประมาท เอาจริงๆเขาอยากจะเลื่อนเป็นเลเวล 200 ก่อนด้วยซ้ำ ก่อนที่จะเข้าไปข้างในนั้นด้วยความชัว ทว่ามันช่วยไม่ได้ เพราะมันไม่มีซอมบี้ให้พวกเขาจัดการอีกแล้วในตอนนี้ ทางเลือกเดียวที่เหลืออยู่ก็คือ พักผ่อนให้พละกำลังฟื้นกลับมาทั้งหมด ก่อนที่จะเข้าไปยังห้อง Boss ก็ยังไม่สาย ยังไงเวลาในนี้มันก็เร็วกว่าในโลกของความเป็นจริงถึง 6 เท่าอยู่แล้ว

พูดจบริวจิก็หยิบเนื้อที่เขาซื้อมาจากชั้นที่ 2 ของBlack Market ออกมา

" กินข้าวกันเถอะ "

ถึงพวกเขาจะพึ่งกินกันมาก็เถอะ แต่มันก็ไม่มีอะไรทำอยู่แล้ว มันมีแต่พื้นที่โล่งสุดลูกหูลูกตา ทั้ง 2 ก็ทำตามที่ริวจิบอกทันทีและพวกเขาก็ทำการกินข้าวกันอีกมื้อก่อนที่จะเข้าไปยังห้องของ Boss

เวลา 8.30 น.

ณ วอชิงตัน DC เมืองหลวงของ USA

ภายในห้องแห่งหนึ่ง แคทเทอรีนน่ากำลังทำอาหารและกินข้าวเช้าด้วยอารมณ์สุนทรีย์

ก๊อก !

" คุณแคทเทอรีนน่าอยู่รึเปล่าครับ ผมขอคุยด้วยได้รึเปล่า "

ไม่นานหลังจากเสียงจบลง

แอ๊ดดดดดดดด

" Jack เองอย่างงั้นเหรอ เข้ามาสิ "

ได้ยินคำอนุญาตแล้วนั้น Jack ก็ได้เดินเข้าไปภายในห้องของแคทเทอรีนน่าทันที

หลังจากที่ก้นของเขาได้สัมผัสกับเบาะรองนั่งแล้วนั้น Jack เขาได้เปิดปากพูดมาทันที

" ผมจะพูดตรงๆ เลยนะครับ ผมอยากให้คุณมาช่วยสำรวจ Market กับผม "

" คำสั่งจาก เซบัสเตียนอย่างงั้นเหรอ "

Jack ไม่ปฎิเสธ เขาพยักหน้า และพูดต่อทันที

" แต่มันไม่ใช่ทั้งหมด ผมอยากเข้าไปเพื่อเช็กว่ามันจะไม่ก่อให้เกิดอันตรายต่อพวกเรา และถ้ามันเกิดขึ้นเราจะได้หาวิธีรับมือกันได้ทันเวลายังไงละ "

เมื่อ Jack พูดจบ แคทเทอรีนน่าก็เงียบไปสักพักหนึ่งก่อนจะพูดขึ้น

" Jack นายเป็นคนฉลาด จริงจังกับการ และนายก็มีพี่ชายที่ดี "

" แต่ว่าการที่นายทำงานให้กับคนแบบนั้นจนกระทั่งถึงตอนนี้ ฉันถามหน่อยว่านายต่างกับสุนัขรับใช้ยังไง "

" คุณแคทเทอรีนน่า เซบัสเตียนเขาช่วยทุกคนเอาไว้ และพวกเราก็มีที่พักรวมถึงอาหารไว้พอกิน แค่นี้มันก็เพียงพอกับการทำงานแล้วไม่ใช่เหรอครับ "

แคทเทอรีนน่าได้หายใจเฮือกใหญ่

" เอาแบบนี้มั้ย Jack ถ้าฉันยอมไปกับนาย นายจะต้องยอมรับข้อเสนอนี้ของฉันสะก่อน "

" อะไรอย่างงั้นเหรอครับ "

" นายต้องไปญี่ปุ่นกับฉัน "

" ห่ะ ว่าไงนะครับ ผมไปญี่ปุ่นกับคุณ ไม่ได้หรอกครับ ผมทิ้งที่นี่ไปไม่ได้หรอก พวกเขาเป็นเหมือนกับครอบครัวของผม การที่จะให้ผมทิ้งพวกเขาไปนั้น มันเป็นเรื่องที่ยากเกินไป "

" เฮ้ออ Jack ฟังที่ฉันพูดให้จบก่อนสิ เหตุผลจริงๆ ของฉันก็คือ ฉันอยากพานายไปเยี่ยมโจแค่นั้น ฉันไม่ได้จะพานายไปแบบถาวรสักหน่อย "

ได้ยินสิ่งที่แคทเทอรีนน่าพูดนั้น Jack เขาก็รู้สึกโล่งใจขึ้นมาเล็กน้อย แต่เขาก็ยังลังเล แต่เมื่อคิดถึงพี่ชายของตัวเองแล้ว เขาก็ตัดสินใจตอบตกลงไปในที่สุด

" ตกลงครับ Deal "

" OK งั้นฉันจะไปกับนาย "

[ เกิดเรื่องแล้ว Jackkkk เกิดเรื่องใหญ่แล้ววว Jack นายอยู่ที่นี่ใช่มั้ย ]

เสียงร้องตะโกนมันได้ดังลั่นขึ้นมาขัดจังหวะการคุยของทั้ง 2 อย่างมาก

" อ่า ใช่แล้ว นายมีเรื่องอะไรละดอน ทำไมถึงรีบร้อนขนาดนี้ "

[ ซอม ซอม ซอมบี้ มันกลับมาแล้ว ]

" ห่ะอะไรนะ ซอมบี้มันกลับมาหมายความว่ายังไงกัน "

[ ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่มีรายงานจาก Camp อื่นๆ พวกนั้นบอกว่าจู่ๆ ก็มีซอมบี้ปรากฏตัวขึ้นมาเต็มไปหมด ]

" fu.. shi... "

" แล้วจำนวณละ "

[ ฉันไม่ค่อยแน่ใจเหมือนกัน ฉันก็พึ่งได้ข่าว แต่ไม่น้อยอย่างแน่นอน และตอนนี้หัวหน้าหน่วยทุกหน่วยก็ออกมาเตรียมพร้อมกันแล้ว และนายก็เป็นคนสุดท้าย ]

" โอเคเข้าใจละ ฉันจะไปเดี๋ยวนี้ "