ตอนที่ 23 วันเกิดคุณต่อพงษ์ที่นายเอกภพไม่รู้เื่
วันนี้วันที่ 15 กันยายน ผมทำงานที่นี่ก็เกือบ 9 เดือนแล้ว... แถมสนิทกับเ้านายหนุ่มตัวแทบจะติดกัน หลังๆมาไม่ได้กลับบ้านวันอาทิตย์แล้วครับเพราะโดนคุณต่อกักตัวไว้... อย่าคิดนะครับว่าผมจะพลาดท่าเสียทีไปแล้ว ไอ้เอกภพไม่ง่ายหรอก แค่โดนกอด โดนจูบรายวันก็พอแล้ว...ผมยังนึกไม่ออกเลยว่าจะมีอะไรกับผู้ชายด้วยกันได้ ยังนึกภาพไม่ออกจริงๆ
ั้แ่วันที่ผมไปหาน้องหนูเมื่อคราวก่อน เ้านายหนุ่มออกมาตรการพิเศษเลยครับ ว่าห้ามผมขับรถไปไหนมาไหนคนเดียวอีก...แม้กระทั่งตอนกลับไปบ้าน ก่อนหน้านี้คุณต่อพงษ์อนุญาตให้ขับรถกลับบ้านได้เพราะเชื่อใจ ตอนนี้ก็เช่นเคย แต่ต้องพาเขาไปด้วย
...แม่ผมล่ะปลื้มเ้านายหนุ่มออกนอกหน้ามาก
“ถ้าชอบมัน แม่ก็ไม่ขัดหรอก”
“อ้าวแม่ คุณต่อ พูดอะไรครับ” ผมหน้าเหวอ เมื่อคนที่มาด้วยนั่งบนเตียงไม้หน้าบ้านขออนุญาตจีบผมกับแม่
“คนเค้าคุยกัน อย่าขัดสิไอ้เอก” อ้าว แม่ นี่ลูกไง “ว่าแต่คุณต่อคิดดีแล้วเหรอลูก”
“คุณแม่อย่าเรียกผมว่าคุณเลยนะครับ เรียกต่อ ไอ้ต่อ หรือลูกก็ได้นะครับ แบบนั้นมันดูห่างเหิน”
“โถ พ่อคุณ ดีพร้อมขนาดนี้ ทำไมถึงกรรมหนักมาชอบไอ้เอกมันได้นะ”
“แม่ นี่ผมลูกแม่นะ” ผมแหว ... ถึงขั้นใช้คำว่ากรรมหนักเลยเรอะ
“ถ้าคุณแม่ไม่ขัด ผมก็ขออนุญาตเลยนะครับ”
“ตามใจเลยลูกเอ๊ย แม่เลิกหวังว่าไอ้เอกมันจะมีลูกมีเมียมานานแล้ว ถ้าจะมีผู้ชายมาจีบแทนแล้วดีพร้อมแบบนี้ แม่ก็ไม่ขัด”
“แม่...จะย้ำทำไมสองสามรอบ”
“กูกลัวเค้าเปลี่ยนใจไง” นั่นไง ขึ้นกูกะลูกในไส้ซะละ
“ขอบคุณครับแม่อ่อน” นั่น นั่น...เรียกชื่อแม่กูอี๊ก เข้ากันดีชิบหาย
“ไหว้พระเถอะลูก ดูแลมันแทนแม่หน่อยนะ ไอ้นี่มันดื้อด้าน ซื่อบื้อ ไม่ทันคน แต่มันก็ไม่ใช่คนไม่ดีอะไร” นี่แม่ชมหรือด่า ทำไมลูกเจ็บ
“นี่ไอ้เอก แล้วเอ็งจะเอาไง”
“ไม่รู้แม่” ผมตอบเสียงเรียบ ถ้าจะเห็นดีเห็นงามขนาดนี้จะมาถามทำไมห๊ะ...
“บ๊ะ ไอ้ลูกคนนี้ มีคนหล่อยังกะดารามาจีบ แถมยังมาขออนุญาตผู้ใหญ่ซึ่งๆหน้าแบบนี้ จะเล่นตัวอีกเหรอ” แม่.... ก็ไม่ต้องรีบยกผมให้เค้าก็ได้มั้ย ช่วยแบบ...ลูกชั้นเป็ผู้ชาย ชั้นรับไม่ได้ที่จะมีแฟนเป็ผู้ชายเหมือนกัน ... อะไรแบบนี้หน่อยได้มั้ย
วันนี้บรรยากาศในออฟฟิศมันดูแปลกไป พนักงานทุกคนต่างมีกล่องของขวัญบนโต๊ะทำงาน จะมีงานแลกของขวัญรึก็ไม่ใช่ ยังไม่สิ้นปีซะหน่อย จะมีงานเลี้ยงแผนกก็ไม่เห็นในตารางงานของเ้านาย วันศุกร์แบบนี้มีแต่คนอยากรีบกลับบ้าน คงไม่อยากไปฉลองกันหรอก กลางเดือนด้วย แต่ละคนกินแกลบกันหมดละ
ผมจากวางเอกสารของเ้านายหนุ่มไว้ที่โต๊ะทำงาน พักหลังมานี้คนขับรถแบบเอกภพเข้าๆออกๆที่ห้องนี้จนคนในออฟฟิศชินเสียแล้ว ยิ่งตอนไหนที่เ้านายหนุ่มว่าง ก็ลากให้ผมมาช่วยตรวจเอกสาร หรือไม่ก็อ่านหนังสือเตรียมสอบในห้องทำงานด้วยเหตุผลที่ว่า ห้องนี้เงียบกว่าห้องครัวออฟฟิศ แถมมีแอร์ด้วย ... จะได้ไม่ร้อน ... ที่มาเพราะเหตุผลเข้าท่าหรอกนะ
...แต่ผมคิดว่าเหตุผลจริงๆคือไม่อยากให้ผมคลาดสายตาไปไหนมากกว่า แต่ถามว่าอึดอัดมั้ย ก็ไม่นะครับ เพราะตอนนี้ตัวติดกัน 24 ชั่วโมงแล้ว...ถ้าจะอึดอัด ก็ควรเป็ั้แ่โดนกอดเป็หมอนข้างแล้วล่ะ
ก๊อก ก๊อก ก๊อก... เสียงเคาะประตูก่อนพนักงานเปิดและกรูกันเข้ามา
“สุขสันต์วันเกิดค่ะคุณต่อ” เสียงอวยพรดังขึ้นพร้อมกัน โดยมีคุณกรที่ถือขนมเค้กเดินเข้ามาเป็แกนนำ ต่างคนต่างร้องเพลงสุขสันต์วันเกิดให้เ้านายหนุ่มที่เพิ่งลุกและทำหน้ายิ้ม ผมทำตัวไม่ถูก ไม่ใช่เพราะคนเข้ามาเยอะหรอก แต่เพราะไม่รู้ต่างหากว่าวันนี้เป็วันเกิดเ้านาย
“อธิษฐานเลยต่อ แล้วเป่าเทียนด้วย” คุณกรเป็คนเอ่ยปาก ก่อนที่เ้านายจะทำตาม พนักงานที่เข้ามาในห้องต่างพากันหยิบยื่นของขวัญในมือให้กับเ้านายหนุ่ม ถึงแม้คุณต่อจะบอกว่าไม่น่าลำบากเลย แต่ก็ยังรับไว้
“ขอบคุณทุกคนมากนะครับที่ไม่ลืมวันเกิดผม” แต่กูลืม...ไม่สิ กูไม่รู้ๆๆๆๆ...คนไม่รู้ย่อมไม่ผิดนะ
“และขอบคุณมากนะครับสำหรับของขวัญวันเกิด เอามาให้ขนาดนี้ผมไม่ใจอ่อนเพิ่มโบนัสให้หรอกนะ” คำพูดของเ้านายหนุ่มทำให้หลายคนหัวเราะขบขัน
“เอางี้ เพื่อเป็การขอบคุณทุกคนที่ยังจำวันเกิดผมได้ คืนนี้เราจะไปคาราโอเกะกัน ผมเลี้ยงเอง”
“เย้”.... เสียงะโดีใจดังลั่น เมื่อแบ่งเค้กและอวยพรกันแล้วทุกคนก็กลับออกไปจนห้องกลับมาเงียบกริบเช่นเคย
...โดยมีผมยืนงงตาปริบๆอยู่อย่างนั้น
“พี่เอก”
“ครับ”
“เอาของขวัญพวกนี้ไปแกะที อันไหนเป็ของใช้ก็แยกไว้ต่างหาก อันไหนเป็ขนมก็เอาไปใส่ตู้เย็นไว้ อย่าลืมเขียนแปะว่าทุกคนกินได้ด้วยล่ะ”
“ครับ” ผมหยิบกล่องของขวัญเรียงรายมาที่โซฟาที่นั่งอยู่อีกมุมหนึ่งของห้องทำงานคุณต่อ ก่อนจะแกะของขวัญทีละชิ้นตามคำสั่ง
“คุณต่อ”
“หืม” เ้านายหนุ่มเงยหน้ามาจากกองเอกสารตามเสียงเรียกของผม
“ผมไม่รู้ว่าวันนี้...เอิ่ม” รู้สึกผิดจังเลยวะ วันเกิดแม่ผม เ้านายหนุ่มก็ซื้อของขวัญให้ แถมตอนกลับไปเยี่ยมบ้านก็ซื้อของนั่นนี่ติดมือไปฝากไม่ขาด
“ไม่เป็ไรหรอกพี่เอก อย่าคิดมาก” รอยยิ้มหล่อๆนั้นส่งมาปลอบใจ หน้าผมแดงไปหมดจนต้องก้มหน้างุดแกะกล่องของขวัญต่อ
“แต่ผมก็ซื่อบื้ออยู่ดีแหละ ไม่รู้เื่อะไรกับเค้าเลย”
“พี่เอก”
“ครับ”
“พี่รู้สิแปลก อย่าคิดมากเลยครับ” เดี๋ยวนะ เดี๋ยว...ประโยคเดียวกับไอ้โทเปี๊ยบ อย่างกะลอกกันมา
...รู้สึกดีขึ้นะ แถมด้วยความรู้สึกชาทั่วหน้าเหมือนโดนด่าเพิ่มอีก...
วันนี้พนักงานต่างสนุกสนานกับคาราโอเกะกันเป็อย่างมาก คุณต่อแทบจะเหมาทั้งร้านเพื่องานนี้เลยก็ว่าได้ ยังดีที่เป็ร้านของคุณวีณาแฟนสาวคุณกร เลยทำให้หาสถานที่ได้ในเวลากระชั้นชิด แถมยังเป็วันรถติดแห่งชาติด้วย
ร้านอาหารของคุณวีณานั้นถือว่าหรูและค่อนข้างใหญ่ เดิมทีไม่ได้มีคาราโอเกะ แต่เพราะความร่วมมือของคุณกรที่เสกทีวีจอใหญ่แทบจะเท่าผนังด้านหนึ่งของร้านและโปรแกรมร้องเพลงที่มีเพลงทุกแนว อัพเดตใหม่ล่าสุด เลยทำให้บรรยากาศของงานเต็มไปด้วยความสนุก อาหารถูกลำเลียงมาเสิร์ฟไม่ขาดสาย และเครื่องดื่มต่างๆไม่ว่าจะเป็เหล้า เบียร์ และไวน์ต่างก็มีพร้อม
...แต่เ้านายหนุ่มกลับไม่ดื่ม แค่จิบๆ แต่พนักงานน่ะเหรอ...เมากันถ้วนหน้า
“คุณต่อเมามั้ยครับ” ผมถามตอนที่เ้านายหนุ่มเข้ามานั่งในรถข้างผมแล้ว
“นิดหน่อย” แน่ะ ปกติจะตอบว่าไม่เมา “พี่เอกล่ะ”
“ผมไม่ดื่มครับ”
“อ้าว ทำไมล่ะ”
“นี่ไง” ผมจับพวงมาลัยโชว์ “ผมต้องขับรถ” เ้านายหนุ่มไม่ตอบอะไร พวกเราต่างปล่อยให้ความเงียบปกคลุมั้แ่ตอนนั้นจนถึงบ้าน...ไฟในบ้านมืดสนิท มีแค่แสงสว่างจากไฟประดับที่ประตูบ้านเท่านั้น รถเลื่อนไปจอดในโรงรถเช่นเคยก่อนจะดับเครื่องและพากันออกจากตรงนี้
“เดี๋ยวพี่เอกขนของที่ท้ายรถมาด้วยนะ”
“ครับ” ผมแปลกใจ ของอะไรหว่า เพราะของขวัญที่ได้รับมาคุณต่อเอาไว้ที่ออฟฟิศหมด ส่วนใหญ่เป็ของที่มีราคา แต่เพราะที่บ้านมีหมดแล้ว จึงไม่ได้เก็บกลับมา... ผมเดินไปเปิดฝากระโปรงรถ พวงลูกโป่งหลากสีพุ่งออกมาจนผงะ ภายในที่สว่างด้วยแสงไฟก็เผยให้เห็นป้ายที่เขียนไว้ว่า
...พี่เอก เป็แฟนผมนะ...
“อะ อะไรครับคุณต่อ” เ้านายหนุ่มยืนในท่าเขินอาย มือหนึ่งซุกที่กระเป๋ากางเกง อีกข้างที่เหลือลูบท้ายทอยไปมา
“ก็วันนี้วันเกิดผม แล้วพี่เอกก็ไม่มีของขวัญอะไรให้” เ้านายหนุ่มพูดอายๆ ในโรงรถเนี่ยนะ....
“งั้นก็ให้สถานะแฟน เป็ของขวัญวันเกิดผมได้มั้ยครับ”
...ไอ้เอกจะเป็ลม ไม่เคยคิดว่าชีวิตนี้จะมีเหตุการณ์อะไรแบบนี้....
“นะครับ” น้ำเสียงที่ออดอ้อน ยังไม่เท่าแววตาที่เว้าวอน ั้แ่เดือนที่แรกที่เข้ามาทำงาน คุณต่อก็พยายามเข้าหาไอ้เอกมาตลอด แถมยังออกตัวแรงกับที่บ้านผมเสร็จสรรพว่าอยากจะจีบ ไหนจะเื่ถึงเนื้อถึงตัวทั้งกอด ทั้งจูบ...อื้อออออ
“คะ คุณต่อ คุกเข่าทำไมครับ” ผมละใที่เห็นร่างสูงใหญ่คุกเข่าลงช้าๆ โว้ยยยย นี่เห็นผมเป็เ้าหญิงรึไงวะ
“พี่เอก” อย่าคว้ามือไปแบบนี้สิ ในะเนี่ย “ผมชอบพี่ เอ่อ ไม่สิ..” โอย อย่าจูบมือกันแบบนี้สิ
“ผมรักพี่เอกนะครับ รักมาก ผมไม่รู้หรอกว่ารักั้แ่ตอนไหน แต่ตอนนี้ผมแน่ใจแล้วว่าผมรักพี่มากจริงๆ”
....ตายครับตาย ช็อตนี้ผมตายไปเลย....
“เป็แฟนกับผมนะ เป็ของขวัญวันเกิดที่ดีที่สุดในโลกของผมนะครับ”
...หน้าร้อนวูบวาบ
...ใจหวิวคล้ายจะเป็ลม
...ไม่กล้าสบตาแล้วโว้ย ทำไมอานุภาพทำลายล้างของหน้าหล่อๆแบบนี้รุนแรงจังวะ
13
