ณ บ้านของรุจน์
แพรววาขับรถยนต์เข้ามาในสวนที่มากกว่าสิบไร่ บ้านของพี่เขยมีที่ดินล้อมรอบมากมาย แถมบ้านไม้สักยังใหญ่โตโอ่อ่ากว่าบ้านที่เธออยู่หลายเท่า รอบๆสวนของเขามีคนงานมากมายคอยช่วยเหลือ เมื่อแพรวามาถึง เธอก็เดินเข้าไปยังบ้านของพี่เขย ก่อนจะโทรหาเขาว่าตัวเองนั้นได้มาถึงแล้ว
“สวัสดีค่ะพี่รุจน์ ตอนนี้แพรวานั่งอยู่ในบ้านของพี่แล้วค่ะ”
“พี่กำลังคุมคนงานอยู่ รออีกสักพักนะ”
“ค่ะ”
หลังจากรอได้พักใหญ่ รุจน์ก็เดินเข้ามาหาน้องสะใภ้ในบ้าน ร่างของเขาสูงโปร่งกว่าน้องชายเป็อย่างมาก ผิวแทนเข้มไหม้แดด มัดกล้ามใหญ่โตเพราะใช้แรงงานมาั้แ่ยังเด็ก ใบหน้าหน้าหยาบกร้านดกดำไปด้วยตอหนวดเครา เสื้อผ้าราคาถูกตอนนี้เปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ
“รอนานมั้ยแพร” รุจน์เรียกชื่อเล่นของน้องสะใภ้
“ไม่นานค่ะ”
“ที่บอกว่ามีเื่สำคัญจะคุยด้วย เื่อะไรหรอ”
แพรวาก้มหน้าด้วยความอาย...
“คือ...่นี้เศรษฐกิจไม่ดี เลยทำให้ครอบครัวของแพรติดขัดนิดหน่อย...”
“จะมายืมเงินหรอ” วิรุจน์พูดตัดบท
“ก็...ไม่เชิงหรอกค่ะ”
“จะเอาเท่าไหร่ล่ะ”
“คือ...แพรก็ไม่กล้าบอกหรอกค่ะว่าเท่าไหร่ ก็แล้วแต่พี่จะเห็นสมควร”
“หือ...อย่างนั้นหรอ”
เ้าของบ้านลูบเคราที่ปากพิจารณา เขามองไปที่น้องสะใภ้ที่นั่งอยู่โซฟาด้วยสีหน้าไม่สู้ดี แพรวามีรูปร่างเพรียวบางแต่อวบอั๋นไปด้วยเนื้อนมไข่ เธอเป็เพียงแม้บ้านธรรมดาที่แต่งงานกับตำรวจผู้จองหอง แต่ดันมีรูปร่างและทรวดทรงที่ใครหลายคนต้องหันมองตามหลัง
วิรุจน์ลุกขึ้นจากโซฟา ก่อนจะเดินไปนั่งข้างๆน้องสะใภ้
“เื่ค่าเทอมหลานสองคน พี่จะจัดการให้เอง”
“จะ...จริงหรอคะ”
“ใช่สิ” ใบหน้าหยาบกร้านดิบเถื่อนขยับเข้ามาจนเนื้อทั้งสองแนบชิดกัน
“ขอบคุณค่ะพี่รุจน์”
“แต่เื่แบบนี้มันต้องมีข้อแลกเปลี่ยน...”
ฟึบ
“ว้ายยย พี่รุจน์ จะ จะทำอะไรคะ ปล่อย ปล่อยนะ”
“แพรก็รู้...ว่าพี่ชอบแพรมาตั้งนานแล้ว”
“ปล่อย ปล่อยฉันนะ”
ซอกคอของหญิงสาวถูกตอหนวดขูดรีดไปมาจนขนลุกไปทั้งตัว กลิ่นสาบเหงื่อของเขาโชยติดจมูก หน้าอกลูกใหญ่ใต้เสื้อกำลังถูกมือแกร่งบีบเค้นอย่างหนักหน่วง!
“งั้นก็เลือกเอาแล้วกันว่าจะเอาแบบไหน” วิรุจน์ถามเสียงเข้ม ตอนนี้ร่างสูงใหญ่ของเขากำลังคร่อมทับร่างของน้องสะใภ้จนเธอไม่สามารถดิ้นรนอะไรได้
“แพรไม่เอาอะไรทั้งนั้น!”
“ก็ได้...งั้นก็ให้ผัวเธอจัดการทุกอย่างเองก็แล้วกัน”
เมื่อวิโรจน์ลุกออกจากร่าง แพรววาก็รีบจัดเสื้อผ้าของเธอให้เข้าทรงทันที
นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอโดนพี่เขยลวนลามเช่นนี้ เื่แบบนี้มันเกิดขึ้นมาหลายปีแล้ว นั่นจึงทำให้เธอไม่อยากจะอยู่ใกล้ชายร่างสูงคนนี้บ่อยๆ เขามักจะมองเธอด้วยสายตาเ้าเล่ห์อยู่ตลอดเวลา และเมื่อเวลาได้อยู่ใกล้ชิดกัน เขาก็มักจะเอื้อมมือมาััเธอบ่อยๆ