ระยะทางพิสูจน์ม้า กาลเวลาพิสูจน์รัก(แท้)

          “พี่อยากให้ฉันเสียชื่อหรือไง ทำอย่างนั้นชาวบ้านเขาก็นินทาว่าฉันหนีตามพี่ไปนะสิ พี่รอเก็บเงินให้ได้แล้วค่อยไปสู่ขอฉันไม่ได้หรือไง”

          ทิมได้ฟังอย่างนั้นถึงกับดีใจจนหัวใจพองโต ต่อให้เขาต้องทำงานหนักจนสายตัวแทบขาดเขาก็พร้อมที่จะสู้  เพื่อหาเงินไปแต่งงานกับหญิงคนรัก

          “ได้สิจันทร์ พี่จะรีบทำงานหาเงินให้ได้โดยเร็วที่สุด เพื่อไปสู่ขอจันทร์ จันทร์สัญญาน่ะว่าจะรอพี่”

          ดวงจันทร์พยักหน้ารับส่งเดช  ไม่สนใจท่าทางดีอกดีใจของทิม และเมื่อเขาเข้ามาหอมแก้มเธออีกครั้งเท่านั้น  หญิงสาวก็รีบคว้าเอาเสื้อของเขามาสวมใส่อย่างรวดเร็ว เพราะขืนยังนั่งต่อไปเธอคงเก็บความรู้สึกขยะแขยงเขาเอาไว้ไม่มิดแน่

.....................................

        ดวงจันทร์พาร่างอันมอมแมมผมเผ้ายุ่งเหยิงของตนขับรถกลับมาจนถึงบ้าน  และเป็๞ดวงดาวที่วิ่งออกมารับถึงที่โรงจอดรถ

          “ไปทำอะไรอยู่พี่จันทร์ เลยเวลามามากแล้วน่ะ ป้ารจบ่นอยู่เลย”

          “แกเอาของเข้าไปให้ป้ารจก่อนไป ฉันจะไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน” 

        ดวงจันทร์บอกโดยที่ไม่กล้าสู้สายตาน้องสาวนัก

          “พี่จันทร์ไปมัวทำอะไรอยู่”   

        น้องสาวยังอดซักถามไม่ได้

          “ทำอะไรก็ช่างฉันเถอะน่า”   

        ดวงจันทร์ทำท่าทางฉุนเฉียวกลบเกลื่อน

          “แล้วนี่ไปเอาเสื้อของใครมาใส่”

          “ก็เสื้อของฉันนั้นแหละ”  

        พี่สาวกระแทกเสียงตอบก่อนเดินอ้อมไปเข้าห้องทางหลังบ้าน

          ดวงดาวมองตามอย่างแปลกใจ เธอจำได้ว่าตอนพี่สาวออกไปซื้อของนั้นไม่ได้ใส่เสื้อตัวนี้ เสื้อแต่ละตัวของพี่จันทร์มีแต่สีสดๆจำพวกฟ้า  ส้ม ชมพูทั้งนั้น ไม่มีวันที่พี่สาวของเธอจะซื้อเสื้อสีหม่นๆอย่างนี้มาใส่แน่นอน  แล้วก็ตัวออกหลวมโคร่งและเก่าออกอย่างนั้น 

        พี่จันทร์ไปเอาเสื้อของใครมาใส่ ?

.....................................

        หลายวันแล้วที่ลุฟพักอาศัยอยู่บ้านไร่โกสุม  ดูเหมือนธรรมชาติ  และความสงบ เรียบง่ายของที่นี้จะเป็๞ยาช่วยรักษาแผลใจสดๆร้อนๆของเขาให้แห้งตกสะเก็ดลงอย่างรวดเร็ว  โดยเฉพาะ....ชายหนุ่มก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมทุกครั้งที่นึกถึงผู้หญิงคนที่เคยรัก  ภาพของเธอจึงดูจางลงไปมาก  ในขณะเดียวกันก็มีภาพของผู้หญิงอีกคนที่ซ้อนขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว  แต่ดูเหมือนว่าจะแจ่มชัดขึ้นทุกขณะ  ภาพของเด็กสาวผิวสีแทน  ผมหยิกหย่อย และพูดจ๋อยๆได้ทั้งวัน

          ขณะนี้ชายหนุ่มกำลังนั่งทอดอารมณ์อยู่คนเดียวที่ริมสระขนาดใหญ่ท้ายไร่ ในน้ำใส่แจ๋วมีบัวหลายชนิดกำลังออกดอกบานสะพรั่งน่าตื่นตา  แมลงเล็กๆบินหยอกเย้ากันอย่างร่าเริง  แสงแดดยังไม่แรงกล้าพอที่จะขับไล่น้ำค้างให้เหือดหาย อารมณ์ของชายหนุ่มเบิกบานไปกับธรรมชาติที่แสนงดงาม

          เสียงฝีเท้าของม้าดังกระทบพื้นใกล้เข้ามา  ลุฟเผลอยิ้มกับตัวเอง เขาเริ่มคุ้นเคยกับเสียงนี้จนไม่ต้องหันไปดูก็รู้ว่าเป็๞อะไร  ครู่เดียวเสียงใสใสก็ดังขึ้น

          “พี่ลุฟหลบมาอยู่นี่เอง เงาะตามหาเสียทั่วไร่”

          “พี่อยากมานั่งดูอะไรเงียบๆ”  

        ชายหนุ่มตอบโดยที่ยังนั่งชันเข่ามองไปในสระน้ำอยู่ท่าเดิม