ร่างสถิตราชันมังกร : God Spirit

        กลับมาบรรยายมุมมองบุคคลที่หนึ่ง จากเล่าผ่านปากของเกี้ยม

        เอาจริง ๆ นะพวกนาย..

        ถ้าเคยโดนผ่าตัดเส้นปราณมาก่อนจะเข้าใจเลยว่า 'ความเจ็บ' ในยุทธภพมันไม่ได้โรแมนติกเหมือนอย่างในนิยายเลยสักนิด

        ทุกการก้าวขาของผมตอนนี้คือการต่อสู้กับความปวดที่เหมือนเข็มไฟจิ้มเข้ากลางเส้นประสาท

        ไม่ใช่แค่ครั้งหรือสองครั้งนะ..!

        แต่มันปักซ้ำ ๆ เหมือนแม่ค้าขายปิ้งย่างที่อยากแน่ใจว่าเนื้อสุกทั่วถึง

        ขาผมหนักเหมือนมีหินมัดไว้ทั้งสองข้าง ลำตัวเหมือนโดนตีด้วยตะบองที่แช่น้ำเกลือมาสามปี และหัวใจก็เหมือนคนที่โดนเรียกไปเข้าห้องปกครองโดยไม่มีใครบอกว่าทำผิดอะไร

        ถ้าใครคิดว่าการที่เกิดมาพร้อมกับพลังสถิตระดับ 'หกดาว' แล้วจะได้พลังเหนือคนมาแบบฟรี ๆ หล่อ ๆ แล้วล่ะก็

        ขอบอกเลยว่าคิดผิด..

        เพราะผมนี่แหละคือหลักฐานมีชีวิตของคำว่า 'เจ็บเสียยิ่งกว่าเจ็บ'

        เฮ้อ..

        “พลังสถิตระดับหกดาว!?!?!”

        ผมเห็นสายตาของหนานหงชุนเปลี่ยนไปทันทีที่ได้ยินคำพูดของซุนโหวหวัง

        มันมองมาทางผมที่นั่งพิงประตูอยู่

        สายตานั้น..

        เอาเถอะ..

        เหมือนกับมันไม่อยากเชื่อว่าคนที่นั่งอยู่ตรงหน้าคือไอ้หมอนี่ ที่มีพลังสถิตถึงระดับหกดาว

        นี่แค่เกิดมามีระดับสี่ดาวครึ่งก็แทบจะได้รูปปั้นทองคำประจำหมู่บ้านอยู่แล้ว ระดับห้าดาวยิ่งเหมือนเทพเจ้าส่วนตัวที่ใคร ๆ ก็กราบไหว้

        แล้วนี่ไอ้ผม.. คนที่พลังยังเอาไม่อยู่จนสลบเป็นว่าเล่น กลับถูกระบุว่ามีพลังหกดาวในร่าง

        โอเค..

        ยิ่งใหญ่จนน่าหวาดหวั่นก็ว่าได้

        “ว่าแต่ไอ้พลังสถิตระดับหกดาวอะไรนั่นมันพิเศษตรงไหน ข้าไม่เข้าใจ..”

        ผมพึมพำถามออกมาเสียงเบา..

        แทบไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่าคนอื่นจะได้ยินไหม เพราะตอนนั้นร่างกายผมมันเหมือนเศษผ้าชุบน้ำที่โดนบิดแรง ๆ ไปแล้วรอบหนึ่ง

        ทั้งเจ็บ ทั้งปวด และเหนื่อยจนแทบไม่เหลือแรงจะคิดอะไรต่อ

        “ต้องพิเศษแน่นอนอยู่แล้ว!”

        เสียงของหงชุนยังเต็มไปด้วยความตกใจ ราวกับทุกลมหายใจเข้าออกคือการพยายามประมวลว่าไอ้คนที่นั่งซังกะตายอยู่ตรงหน้าคือใครกันแน่

        มันมองผมเหมือนกำลังมององค์เทพลงมาจุติ

        น้ำเสียงที่มันพูด..

        ผมฟังออกเลยว่ามันไม่ใช่แค่ตกใจ..

        แต่มันมีทั้งความเคารพและความชื่นชมเจืออยู่ด้วย

        “คิดง่าย ๆ นะพี่หม่า..

        ทวีปนี้มีสี่อาณาจักรและสองดินแดน..

        สำนักกระบี่สี่ขุนเขาถือได้ว่ายิ่งใหญ่ได้ด้วยวิชากระบี่โบยสวรรค์และเป็นแหล่งแร่ปราณสำคัญของทวีป แถมยังมีชื่อเสียงเรื่องคุณธรรมส่งเสริมอีก

        อารยธรรมขนนกเองก็ใช่ด้อย..

        หากเปรียบสำนักสี่ขุนเขาคือแสงตะวันขัดมาร อารยธรรมขนนกก็คือแสงแห่งจันทราที่ชำระจิตใจที่โง่งม

        พวกเราทั้งสี่อาณาจักรจึงเคารพและนับถือสองดินแดนนั้นเรื่องความดีงาม

        ทว่าเราสี่อาณาจักรนั้นแตกต่าง..

        แม้จะไม่ได้ทำสงครามกันมาหลายพันปีแล้ว แต่ใช่ว่าจะไม่มีความบาดหมางหรือข้อพิพาทใด ๆ เลย

        ยกตัวอย่างง่าย ๆ ที่ในตอนนี้อาณาจักรปัญจมิตรของท่านและแคว้นหงสาเพลิงนิรันดร์ของข้างยังหมางใจกันอยู่..

        แม้จะเป็นความบาดหมางเล็ก ๆ น้อย ๆ ก็ตาม

        แต่พวกเรายังไม่ทำอะไรกันได้แต่จ้องหน้ากันไปมาก็ด้วยพลังสถิตระดับห้าดาวทั้งสี่”

        หงชุนหยุดพูดไปแปบหนึ่ง เหมือนมันกำลังรวบรวมลมหายใจ

        ผมเห็นเลยว่ามันไม่ได้พูดเล่นหรือพูดเอาเท่..

        มันกำลังจะพูดเรื่องสำคัญ และผมเองก็ได้แต่นั่งนิ่ง รอฟังเหมือนเด็กนักเรียนที่รอครูประจำชั้นเฉลยคะแนนสอบปลายภาค

        “ที่สี่อาณาจักรของพวกเรายังยืนหยัดเป็นอาณาจักรทั้งสี่ทิศได้เหนือ อาณาจักร แคว้น หรือเมืองอื่น ๆ ที่ล่มสลายมาได้หลายพันปี

        ส่วนหนึ่งก็มาจากพลังสถิตทั้งสี่

        อาณาจักรของท่านคือพลังสถิตมังกรฟ้าที่ส่วนใหญ่เลือกเกิดเฉพาะคนในตระกูลตง

        แคว้นของข้าคือวิหคเพลิงของราชวงศ์ข้า

        นครหิมะฯ คือพยัคฆ์ขาวแห่งราชสกุลซี

        จักรวรรดิเต่าดำคือเต่าทมิฬก็ต้องราชวงศ์เป่ย

        เพราะมีสี่สัตว์เทวะในระดับห้าดาวเป็นของตนเองจึงทำให้พวกเราทั้งสี่อาณาจักรยังเกรงใจกันอยู่ ไม่กล้าสร้างสงครามระหว่างกันเพราะกลัวคนซ้ำในยามเปลี้ยหรือต่อให้สองอาณาจักรรวมหัวกันรังแกอีกหนึ่งอาณาจักร..

        อาณาจักรที่ว่างอยู่จะรีบกระโดดเข้าห้ามศึกเพราะกลัวอำนาจที่คานกันมาเนิ่นนานจะเสียสมดุล

        แต่นี่!!

        การที่จู่ ๆ ดวงจิตของท่านผู้ก่อตั้งฯ บอกว่ามีพลังสถิตระดับหกดาวถึงสองตนคือพลังสถิตราชันมังกรทองของท่านกับพลังสถิตกิเลนเพิ่มเข้ามา..

        มิใช่เท่ากับว่าท่านในภายภาคหน้าจะอยู่เหนือกว่าพวกเราสี่อาณาจักรหรอกหรือ”

        ผมฟังอยู่เงียบ ๆ ไม่ได้รู้สึกอะไรมากไปกว่าความเกรงใจ

        อาจเพราะผมเคยตกใจไปหมดแล้วตั้งแต่วันที่รู้ว่ากลางทะเลแอตแลนติกมีทวีปของจอมยุทธ์แอบซ่อนอยู่

        วันนั้นโลกทั้งใบของผมมันเหมือนโดนปอกเปลือกจนไม่เหลืออะไรให้แปลกใจอีกแล้ว

        ผมยกมือขวาขึ้นมาดูตราปราณที่ฝังอยู่บนนั้น..

        เป็นรูปมังกรตัวเบ้อเร่อที่เหมือนพร้อมจะตวัดฟ้าผ่าทะลุดินได้ทุกเมื่อ

        ผมไม่รู้ว่าควรรู้สึกยังไงดี..

        แปลกใจ? กลัว? ภูมิใจ? หรือว่าล้าเกินกว่าจะรู้สึกอะไรอีกแล้วกันแน่

        ความคิดในหัวมันตีกันยุ่งไปหมด เหมือนมีเวทีมวยยกเล็ก ๆ อยู่ในสมอง

        “เอ่อ..จริงสิหม่าเจี้ยน.. ข้ามีข้อสงสัย”

        พอมีช่องว่างในบทสนทนา เสียงของหนานหงเซียก็ดังแทรกขึ้นมาทันที รวดเร็วราวกับเธอรอจังหวะนี้อยู่ตั้งแต่เมื่อครู่แล้ว

        ผมรู้สึกเหมือนโดนสายตาของเธอจ้องทะลุถึงเส้นประสาทท้ายทอย..

        เป็นสายตาแบบเดียวกับครูประจำชั้นที่จับได้ว่าเราแอบลอกการบ้านเพื่อน

        มันคือสายตากึ่งตำหนิ กึ่งสงสัย และเต็มไปด้วยความอยากรู้

        “ตอนที่เจ้าสลบอยู่..

        เหตุใดดวงจิตของผู้ก่อตั้งสำนักสี่ขุนเขาถึงเรียกหาเจ้าว่า 'ทารกน้อยตระกูลหลิว' มิใช่ 'ทารกน้อยตระกูลหม่า'

        สรุปเจ้าแซ่อะไรกันแน่?”

        เอาเข้าจริง..

        ผมก็รู้ตั้งแต่แรกแล้วล่ะว่าหนานหงเซียสงสัย แต่ก็คงยังไม่กล้าถามในตอนที่ดวงจิตผู้ก่อตั้งยังพูดไม่หยุดแบบนั้น

        แต่พอจังหวะมันเปิดให้..

        เธอก็เลยยิงคำถามใส่ผมทันที และคำถามนั้นก็เป็นอะไรที่ผมรู้ว่าจะต้องเจอเข้าสักวัน

        “ใช่แล้ว.. ข้าใช่แซ่ปลอมหลอกพวกเจ้า”

        ผมเลือกจะพูดความจริงออกไปตรง ๆ เพราะต่อให้จะปิดไว้ตอนนี้ มันก็คงไม่ช่วยอะไรอีกแล้ว

        “แซ่จริง ๆ ของข้าคือแซ่หลิว..

        บิดาของข้าคือหลิวหลงและมารดาของข้าคือหนานจื่อฮว่า”

        “หนานจื่อฮว่า.... หนานจื่อฮว่า... หระ..หรือหนานจื่อฮว่าที่เจ้าว่าคือท่านน้าสามของพวกข้า?”

        หงเซียเอ่ยถามออกมา..

        สีหน้าเธอเปลี่ยนไปทันทีแบบที่ไม่ต้องบรรยายเพิ่มเลยก็เข้าใจได้ว่าข้างในใจของเธอกำลังปั่นป่วนแค่ไหน

        เพราะสิ่งที่เธอเพิ่งรู้..

        มันดูจะเหนือกว่าเรื่องพลังหกดาวที่ผมเพิ่งโดนแปะป้ายมาเสียอีก

        เข้าใจได้นะ..

        เพราะตามเรื่องที่พวกมันรู้ อาม้าของผมน่าจะตายไปพร้อมกับอาป๊าเมื่อยี่สิบปีก่อนแล้ว

        และไม่ใช่แค่ข่าวลือเล็ก ๆ ซะด้วย..

        ดันเป็นคำประกาศทางการจากพรรคมารราตรีค้ำฟ้าด้วยซ้ำ

        แบบนั้นใครมันจะไม่เชื่อเล่า?

        “ใช่... นั่นแม่ข้า”

        ผมพูดพลางแสยะยิ้มออกมาเล็กน้อย..

        ไม่ใช่เพราะสะใจหรืออะไรหรอกนะ แต่เพราะมันรู้สึกปน ๆ กันอยู่ในอก ทั้งขำ ทั้งเหนื่อย และทั้งเหน็บลึกอยู่ข้างในแบบที่ไม่รู้จะอธิบายยังไงให้ชัดเจนดีนัก

        “ขอบใจนะที่พวกเจ้ายังรู้ว่าแม่ของข้าคือน้าของพวกเจ้า”

        “พะ..พี่หม่า........พี่หลิว! เหตุใดท่านถึงปิดบังพวกข้าด้วย?”

        เป็นเสียงของหงชุนที่ถามขึ้นมา..

        น้ำเสียงของมันไม่ได้ก้าวร้าว แต่มันมีแรงกดดันบางอย่างซ่อนอยู่ ราวกับเขารวบรวมความสงสัยที่อัดแน่นอยู่ในอกมานานจนกลั่นออกมาเป็นคำถามนี้เพียงประโยคเดียว

        “บอกความจริงไปแล้วข้าได้อะไร?

        ข้าคือลูกของคนที่เสด็จตาของพวกเจ้าขับไล่ออกมานะ

        แล้วอีกอย่าง..

        ก่อนหน้านั้นพวกเราใช่เริ่มต้นกันได้ดี น้องสาวของเจ้ายังเคยใช้ดาบจ่อคอหอยของข้าอยู่เลย นี่ไม่รวมว่านางเรียกข้าว่า 'ปีศาจจอมหื่นกาม' อีก

        เป็นเจ้า..

        เจ้าจะกล้าบอกแซ่ที่แท้จริงหรือไม่..? และยิ่งพวกเจ้าที่เป็นหลานของเขาคนนั้นอีก

        ข้าจะรู้ได้อย่างไรว่าจะไม่มีผลต่อข้าในภายหลัง..

        นี่หากไม่ติดว่าเจ้าสำนักรุ่นแรกปากพล่อย ยังไงข้าก็ไม่บอกแซ่จริง ๆ ของข้าให้พวกเจ้าได้รู้แน่”

        ผมพูดพลางหันไปมองหงเซีย..

        ก็มันอดไม่ได้..

        เพราะนางเองก็มองลบต่อผมมาตลอด

        แน่นอนว่าเธอก็ไม่ยอมแพ้..

        ยัยนั่นถลึงตากลับมาทันทีแบบไม่มีลังเล ก่อนจะเบือนหน้าหนีอย่างหงุดหงิด

        แต่ผมว่า.. มันมีอะไรแฝงอยู่ในแววตานั่นนะ

        อะไรบางอย่างที่..

        เอาเถอะ..

        ยังไม่พูดตอนนี้ดีกว่า..

        “ท่านพูดถูก..

        เป็นข้า..ข้าก็ไม่กล้าบอกแน่

        มิน่าเพียงท่านเห็นพู่หยกคาดเอวของข้าท่านถึงรู้ได้ว่าข้าเป็นคนจากราชวงศ์หนาน”

        ผมเห็นหงชุนพยักหน้าช้า ๆ รับคำอธิบายของผม สีหน้าเขาเหมือนคนที่เพิ่งยอมรับอะไรบางอย่างลงลึกในใจ

        ก่อนที่เขาจะขยับตัวมายืนตรง แล้วจู่ ๆ ก็ก้มศีรษะลงต่ำพร้อมยกมือขึ้นคารวะผมแบบเต็มพิธี

        เอาตรง ๆ นะ..

        ผมไม่ชินกับภาพแบบนี้เลย

        มันไม่ใช่ทุกวันหรอกที่คนในราชวงศ์จะมาก้มหัวให้ไอ้คนที่เคยโดนหาว่าเป็นปีศาจอย่างผม

        “เช่นนั้นข้าต้องขอบคุณในความใจกว้างของท่านด้วย..พี่หลิว

        แม้แต่ข้าเองก็ยังไม่รู้ว่าจะทำได้แบบท่านหรือไม่ ในเมื่อพวกเราราชวงศ์หนานได้กระทำเรื่องแบบนั้นกับแม่ของท่าน

        ท่านช่างใจใหญ่ใจกว้างยิ่งนัก”

        “พอแล้ว..พอแล้ว..ไม่ต้องก้มหัวให้ข้าแล้วหงชุน”

        ผมยิ้มบาง ๆ แล้วกวักมือส่งให้แบบขอไปที

        เอาจริง ๆ ตอนนั้นผมก็แค่อยากตัดบท ไม่ได้อยากให้ใครมาก้มหัวให้ผมขนาดนั้น

        มันรู้สึกแปลก ๆ

        จะว่าเขินก็ใช่..

        จะว่าไม่ชินก็ไม่ผิดนัก..

        “ข้าน่ะแยกแยะเป็น..

        คนที่ขับไล่แม่ของข้าก็คือตาของพวกเจ้า ไม่ใช่เจ้าสักหน่อยหงชุน

        อีกอย่าง..

        ที่ข้าช่วยเจ้า..เจ้าก็ต้องกลับไปขอบคุณพ่อแม่ของเจ้าเถอะที่สอนสั่งเจ้าทั้งสองได้ดี..

        จนทำให้ข้าใจอ่อนอยากช่วยพวกเจ้า เพราะคิดว่าหากคนที่เป็นห่วงประชาชนเช่นเจ้าได้ขึ้นเป็นกษัตริย์..

        แคว้นของเจ้าคงสงบร่มเย็นแน่”

        ทันทีที่ผมพูดจบ..

        ผมเห็นรอยยิ้มอ่อน ๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของหงชุน พร้อมกับการพยักหน้ารับเบา ๆ

        มันเป็นท่าทางที่ดูไม่มากไม่น้อยไป..

        พอให้รู้ว่าเขาซึมซับสิ่งที่ผมพูดไว้ในใจ

        “ข้าขอให้สัตย์สาบานต่อท่าน..พี่หลิว..!

        หากวันหน้าข้าได้ขึ้นเป็นกษัตริย์จริง ๆ สิ่งที่สองที่ข้าจะทำคือการนำเสด็จน้ากลับเข้าสู่ราชวงศ์หนานอย่างสมเกียรติ

        เอ่อ..ว่าแต่พี่หลิว

        ตอนนี้เสด็จน้าพำนักบอยู่ที่ใดหรือ..?

        สบายดีหรือไม่?”

        ผมรู้สึกเหมือนบางอย่างในอกมันกระตุกขึ้นมาโดยไม่ทันตั้งตัว..

        แค่ประโยคคำถามนั้น..

        เหมือนมันไปเปิดลิ้นชักบางช่องที่ผมซ่อนไว้ดีเกินไป..

        ความรู้สึกที่คิดว่าลืมไปแล้วมันพลันย้อนกลับมาฉับพลัน ราวกับม่านหมอกบาง ๆ ปกคลุมดวงตา

        “แม่ของข้าเสียมาได้สองปีแล้ว..”

        “ขะ..ขะ..ขออภัยพี่หลิว ขะ..ข้าไม่รู้ว่าท่านน้าเสียแล้ว”

        หมอนั่นรีบตอบกลับทันที เสียงฟังดูละล่ำละลักพอกับสีหน้าและท่าทางที่ก้มหัวขอโทษอย่างรู้สึกผิดเต็มหัวใจ

        “เอ.. เจ้านี่..!!

        เกิดปีไก่หรือยังไงถึงขยันก้มหัวให้คนอื่นแบบนี้..!

        มันใช่ความผิดของเจ้าตรงไหน”

        ผมรีบโบกมือไปมาแบบปัด ๆ ไม่ใช่เพราะไม่แคร์หรอกนะ

        แต่ไม่อยากให้บรรยากาศมันจมอยู่นานไปกว่านี้แล้วต่างหาก

        “พอเถอะ..พอเถอะ เปลี่ยนเรื่อง!

        สรุปพวกเจ้าพอจะมีข้อมูลเกี่ยวกับสุสานที่แท้จริงที่ตาแก่นั่นบอกบ้างหรือไม่?”

        โหวหวังส่ายหน้าน้อย ๆ ก่อนจะพูด

        “แต่ฉันเชื่อว่าอย่างไรพวกเราต้องหาพบ..

        เพราะท่านบรรพบุรุษนั้นได้คิดแทนพวกเราเอาไว้แล้ว

        เมื่อถึงเวลา..

        ต่อให้ไม่อยากหาอย่างไรย่อมต้องพบ..!

        ดูอย่างที่นี่..

        ฉันวิ่งมาส่งเดชคิดใช้เป็นที่แอบชั่วคราวกลับได้พบ..

        ฉันว่ามันไม่ใช่เรื่องบังเอิญหลอกหนา”

        “พี่ซุนกล่าวมีเหตุผล..

        พวกท่านบรรพบุรุษได้เตรียมทุกสิ่งอย่างไว้ให้พวกเราหมดแล้ว

        ดูอย่างข้า..

        พลังฝึกปรือของข้ารุดหน้าไปไกลมาก..

        วันก่อนยังเป็นสัมผัสปราณอยู่เลย วันนี้กลายเป็นสัมผัสสรรพวิถีไปแล้ว”

        ไอ้คนเป็นองค์ชายพูดจบก็ได้จุดเรียกเปลวนิพพานขึ้นมา

        เปลวไฟสีขาวนวลที่ลุกพรึ่บขึ้นมาบนฝ่ามือของหงชุน..

        มันเป็นแสงที่ดูสงบแต่ทรงพลัง เหมือนมันไม่ต้องการเผาอะไรทั้งนั้น แต่แค่มีอยู่ก็รู้สึกว่าทุกอย่างรอบตัวพร้อมจะปลดเปลื้องสู่นิพพาน

        มันสวยนะ..

        สวยแบบที่ไม่อยากแตะต้อง..

        “แถมยังสามารถปลุกเปลวนิพพานขึ้นมาได้อีก!

        นั่นย่อมเป็นกำไลของข้าแต่เพียงผู้เดียว”

        ดูเหมือนเจ้าตัวจะยังไม่ชินกับพลังใหม่ที่ได้มา..

        เพราะมันใช้เวลาอยู่ครู่ใหญ่กว่าจะควบคุมเปลวนั้นให้ดับลงได้

        ผมมองเงียบ ๆ แล้วก็อดนึกไม่ได้ว่าทุกอย่างมันเหมือนถูกเซ็ตไว้ล่วงหน้าอย่างที่พูดจริง ๆ

        “ไหนจะพลังปราณที่พี่เจี้ยนอีก..เอ่อ..ปราณอะไรนะ..อ๋อ..ปราณมาศ!!

        ทุกอย่างล้วนถูกเตรียมไว้ให้ท่านและข้าไหนจะห้องที่สาม..”

        หงชุนมองไปที่น้องสาวของมันและโหวหวัง

        “เห็นพวกเจ้าว่าท่านปรมาจารย์ให้พวกเจ้าฝึกร่วมกันในห้องที่สาม..

        มันเป็นวิชาเช่นไรรึ?”

        “ต้องเป็นวิชากระบองตระกูลซุนแน่”

        ผมเอ่ยเสริมไปตามความเข้าใจของตัวเอง..

        ก็คิดเอาเองแหละว่ามันต้องเป็นแบบนั้น

        ซุนโหวหวังเหลือบตามองยันคนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ มันด้วยแววตาที่ผมเห็นแล้วก็อดคิดไม่ได้..

        ว่ามันนี่แหละเสือตัวจริง.. เป็นรอยยิ้มที่เจ้าเล่ห์นัก

        “ใช่..

        ฉันได้สอนวิชากระบองประจำตระกูลซุนให้แม่หงเซีย.

        แถมฉันยังอนุญาตให้น้องสาวของเอ็งได้จับกระบองของฉันด้วย”

        หน้าของหนานหงเซียขึ้นสีแดงจัดจนผมนึกถึงลูกท้อที่สุกงอมจนเกือบเน่า

        เธอก้มหน้ามองพื้นราวกับว่ากระเบื้องตรงหน้านั้นน่าสนใจกว่าทุกอย่างในจักรวาล

        ใคร ๆ ก็ดูออกว่าเธอพยายามเลี่ยงไม่สบตาใครทั้งนั้น ส่วนในหัวของเธอคงจะวนเวียนกับภาพอะไรก็ไม่ต้องเดาให้เหนื่อยหรอก

        แค่ผมได้ยินจากที่โหวหวังมันเล่าในวันหลัง..

        ผมก็แทบจะสำลักและอยากยัดคำพูดที่เคยพูดเข้าปากตัวเองจริง ๆ

        “วิชากระบองตระกูลซุนนั้นเป็นวิชาต้องห้ามที่ห้ามเผยแพร่สู่คนนอก

        การที่ท่านอุตส่าห์สอนให้แก่น้องสาวของข้า.. ข้าต้องขอขอบคุณพี่ซุนมากที่ใจกว้าง”

        หงชุนก้มหัวขอบคุณโหวหวังด้วยท่าทางสุภาพแบบที่ดูแล้วอดรู้สึกไม่ได้ว่ามันเข้าใจประโยคนั้นแบบ 'ซื่อ' เกินไปหน่อย

        ขณะที่คนได้รับคำขอบคุณก็ได้แต่โบกมือราวกับไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไร

        แล้วหงชุนก็มองไปทางยัยคนที่กำลังตรัสรู้ถึงวิธีเลือกกระเบื้องเข้าบ้าน

        ซึ่งในจังหวะนั้น..

        ผมว่าใคร ๆ ก็คงรู้ว่าเขาควรเตรียมรับคำตอบแบบไหนไว้ล่วงหน้า

        “อย่างไรน้องพี่.. เจ้าชอบหรือถนัดการใช้กระบองหรือไม่?”

        เซียยืนนิ่งงันอยู่ตรงนั้น สีหน้าของเธอเหมือนคนที่ถูกลากไปยืนกลางตลาดแล้วโดนถามว่าจูบแรกรสชาติเป็นยังไง

        แล้วหงชุนดันไปถามแบบนั้น.. แล้วนี่เธอจะพูดยังไงล่ะ?

        จะบอกความจริงว่า 'กระบอง' ที่โหวหวังมันพูดถึงคืออย่างอื่นก็เขินเกินรับไหว

        จะตอบว่าชอบก็เหมือนรับสารภาพแบบไม่ตั้งใจ

        สุดท้ายเธอก็ได้แต่ยกมือขึ้นปัดไปมาอย่างคนหมดทางหนี

        “แน่นอนว่าเธอชอบ..

        ตอนฉันสอน..

        แม่หงเซีย ดู.. มี.. ความ.. สุข.. มาก..!”

        และไอ้หมอนั่นก็ยังไม่เลิกแกล้งอีกตามเคย

        คำพูดของมันเต็มไปด้วยความนัยซ้อนนัย ที่คนฟังนอกวงอย่างผม..

        ยังเผลอเชื่อไปแล้วครึ่งหนึ่ง

        แล้วก็เหมือนไอ้เพื่อนหน้าขนของผมคงเห็นว่าหงเซียตอนนี้สภาพเป็นยังไง

        มันก็ได้แต่โบมือเบา ๆ ก่อนพูดต่อ

        “ช่างเถิด.. เรื่องสิ่งที่ฉันสอนแม่หงเซียนั้นไม่ใช่เรื่องใหญ่เท่าใด ฉันว่าในตอนนี้พวกเราควรรีบออกไปจากที่แห่งนี้ดีกว่า

        ตอนนี้ดวงจิตของท่านปรมาจารย์ผู้ก่อตั้งดับสูญไปแล้ว..

        ศิลาที่คอยให้พลังงานสถานที่แห่งนี้ก็แห้งเหือดเต็มที

        ฉันกลัวว่าถ้ำนี้จักถล่มลงมา..

        อย่าลืมว่าที่นี้สร้างมาเมื่อห้าพันปีก่อน..

        โครงสร้างคงทนแบกรับได้อีกไม่นาน”

        “โหวหวังพูดถูก..

        ข้าว่าพวกเรารีบออกไปดีกว่า..

        ฮัลค์เพื่อนยาก..มาช่วยพยุงที..”

        ผมรีบบอกโหวหวังให้ช่วยประคองทันที

        ไม่ใช่ว่าผมอยากอ้อนหรอกนะ แต่สภาพตอนนี้ต่อให้พญามังกรมาเองก็ต้องยอมพิงไหล่เพื่อน

        ด้านโหวหวังมันก็เดินมาช่วยแบบไม่พูดมาก..

        มันเป็นพวกแรงเยอะโดยกำเนิด.. หรือจะเรียกว่าผลข้างเคียงจากการโดนตีก็ไม่ผิด

        ก็อย่างที่เคย ๆ เล่าให้พวกนายฟัง..

        ว่ามันโดนฝึกและลงโทษมายังไง

        เราสี่คนค่อย ๆ เดินออกมาตามทางที่เคยเข้ามา

        ถึงตอนนี้ผมจะใช้เนตรจ้าวมังกรไม่ได้ เพราะเส้นปราณในร่างเหมือนเพิ่งโดนคนเอามีดสับยำและเย็บมาหมาด ๆ

        แต่โชคดีที่กับดักทั้งหมดดูจะหยุดทำงานไปแล้ว..

        คงเพราะดวงจิตของผู้ก่อตั้งสำนักฯ หายไปเรียบร้อย

        แต่แม้จะไม่มีสิ่งใดขัดขวาง แต่การเดินก็ไม่ได้ง่ายเลยสำหรับผมที่ยังเจ็บจนเดินเหมือนมีหนามในขา

        ทุกย่างก้าวช่างเนิบนาบราวกับเวลาเดินช้าลง สุดท้ายเราต้องใช้เวลากว่าหลายชั่วโมงกว่าจะถึงปากถ้ำ

        และทันทีที่เกือบถึงหน้าปากทาง..

        เสียงข้างนอกก็ดังลอดเข้ามาในถ้ำ

        เป็นเสียงตะโกนโหวกเหวกที่ดังราวกับมีงานมหกรรมประจำปี

        “นายน้อยซุน!! นายน้อยซุน!! ท่านอยู่ที่นี่หรือไม่นายน้อย!!”

        ทันทีที่เสียงนั้นดังขึ้น โหวหวังก็ยิ้มออกมา

        รอยยิ้มแบบที่ไม่ค่อยได้เห็นจากมันนัก เป็นรอยยิ้มที่โล่งใจปนตื่นเต้นเล็ก ๆ เหมือนคนที่รู้ว่าในที่สุดก็มีคนมาตามหาจนเจอ

        แล้วคนนั้นก็คือท่านเจ้าเมืองชิงส่งมา

        “เจ้าคุณพ่อของฉันถึงกับส่งเจ็ดมงกุฎมา..

        ดูท่าพวกเราคงปลอดภัยแล..”