กริมตำนานเทวทูตจอมราชันย์

หลังจากนั้นมาก็ไม่มีอะไรมากอีกขณะที่ทุกคนกำลังวุ่นวายเกี่ยวกับการทำหน้าที่ของตนเองกริมกลับนั่งหลับตานิ่งตลอดเวลาและนั่นก็ผ่านมา5วันแล้ว
''นายท่าน พวกข้าเรียนรู้อักษรเวทย์ทั้งหมด5ตัวเรียบร้อยแล้วครับ''หัวหน้าช่างประดิษฐ์พูดขึ้นความจริงมันเรียนรู้เสร็จตั้งแต่วันก่อนแล้วแต่มันรอไม่ไหวเพราะกริมไม่ยอมโผล่หน้าไปหาพวกมันเลย
''หืม...อ่า...โทษทีนี่ข้าหลับไปนานแค่ไหน''กริมไม่รู้วันและเวลาเพราะอยู่ๆก็รู้สึกง่วงขึ้นมาแบบห้ามไม่ได้หากหัวหน้านักประดิษฐ์ไม่มาหาแล้วหละก็กริมอาจจะหลับไปอีกหลายวันเลยก็ได้
''วันนี้วันที่5แล้วนายท่าน''5วัน? กริมถึงกับสับสนมันคิดว่ามันเผลอหลับไปแค่ชั่วครู่เท่านั้นแต่นี่มัน5วัน5วันที่เหมือนจะผ่านไปเพียงพริบตา
''ฮ้าวว...อืม...ไปกันเถอะ''กริมเดินไปที่ห้องของเหล่านักประดิษฐ์ จากนั้นจึงให้สร้างอักษรเวทย์ให้ดูการสร้างทุกอย่างเหมือนของกริมทั้งหมด ไม่นานกริมก็เริ่มลงมือสร้างอักษรเวทย์ชึ้นมา4ชุดด้วยกันเคลื่อนที่ สื่อสาร ฟื้นฟู ทำลายตัวเอง โดยทั้งหมดจะถูกสลักลงบนเหล็กแต่ละชิ้นและเมื่อประกอบเข้าด้วยกันมันถึงจะทำงาน ทั้งนี้การเคลื่อนที่คือการย้ายไปมาระหว่างเมืองโดยตามใจคิดสื่อสารเมืองไหนที่มีเสาสามเหลี่ยมตั้งอยู่คนในเมืองจะสามารถพูดคุยแบบเห็นภาพแบบข้ามเมืองได้ฟื้นฟูเสาเหล็กที่ทำหน้าที่เป็นตัวกลางจะฟื้นฟูตัวเองอยู่ตลอดเวลาด้วยเหตุนี้มันจะไม่พังโดยธรรมชาติทำลายตัวเองหากมีใครคิดจะแยกส่วนมันแบบผิดวิธีโดยใช้กำลังบังคับมันจะทำลายตนเองทิ้งทันที
''เอาหละประกอบมันซะแล้วนำแร่มาให้ข้า''ทั้งหมดทำตามที่กริมสั่งอย่างรวดเร็วจนต่อมากริมได้แปรสภาพแร่เป็นพลังงานแล้วใส่ไว้ในแท่งเหล็กก่อนที่ทั้งหมดจะประกอบเสร็จ
''อืมสมควรจะได้ผล''กริมที่ถือลูกเหล็กเอาไว้ในมือพูดขึ้น โดยกริมสลักเวทย์ที่ใช้เชื่อมต่อลงบนลูกเหล็กจากนั้นกริมจึงมาโผล่ที่นอกเมืองภายในพริบตาและเพียงแค่คิดกริมก็มาโผล่ที่หน้าแท่งเหล็ก
''มันได้ผล ทีนี้พวกเจ้าจำการสลักเวทย์ที่ข้าทำไปเมื่อครู่ได้มั้ย''
''จำได้ครับ แต่ถ้าจะให้ทำอย่างรวดเร็วแบบนายท่านคงไม่ไหวพวกเราต้องค่อยๆทำความคุ้นชินก่อน''กริมพยักหน้าด้วยความพอใจจากนั้นจึงสั่งให้โดเรียนเร่งมือสร้างแท่งเหล็กและลูกเหล็กเพิ่มกริมเตรียมกระจายมันไปทั่วทวีปเพื่อให้สะดวกในการเดินทางและสื่อสาร
''พวกเจ้าสลักเวทย์เหมือนข้าลงไปที่แท่งเหล็กให้ได้มากๆก็แล้วกันส่วนที่เหลือข้าจะมาจัดการทีหลัง''กริมไม่ได้เปิดเผยความรู้ทั้งหมดการสลักเวทย์ใส่ลูกเหล็กยากและซับซ้อนกว่ามากและนั่นถือเป็นหัวใจของสิ่งนี้เลยทีเดียวถ้าหากขาดลูกเหล็กก็จะไม่สามารถใช้งานความสามารถต่างๆได้
''คุณชาย นายหญิงกำลังตามหาตัวท่าน''ระหว่างที่กริมกำลังจะออกจากห้องประดิษฐ์ซาฟิร่าก็มาหาใบหน้าเล็กๆของนางยิ้มแย้มทุกครั้งที่เจอกริม
''โอ้ ข้าจะไปเดี๋ยวนี้แหละ''กริมคิดไม่ออกเลยจริงๆว่าทำไมโรซาเรียถึงต้องเรียกตัวเองและเมื่อไหร่ถึงกริมก็แปลกใจเล็กน้อยเพราะมีจิ้งจอกขนสีขาว9ตัวกำลังเดินวนอยู่รอบๆตัวโรซาเรียและจิ้งจอกแต่ละตัวมันไม่สามารถดูถูกได้ทุกตัวล้วนมีพลังกาย1,500,000จุดส่วนพลังเวทย์ไม่มี
''น้องหญิงพวกมันมาจากไหน''กริมถามขึ้นด้วยความอยากรู้อยากเห็นทันที
''ท่านพี่ท่านมาแล้ว มันคือจิ้งจอกที่หนีตามข้ามาตั้งแต่เด็กๆเดิมทีข้าคิดว่ามันจะตายไปแล้วซะอีกเพราะตอนนั้นข้าโดนคำสาปพวกมันจึงตามหาข้าไม่เจอ''
''มานี่สิ''กริมกวัดมือเรียกจิ้งจอกทั้ง9ให้เข้ามาและพวกมันทั้ง9เองก็เดินเข้าไปหากริมตามคำสั่งคลิก! กริมถอนคำสาปบางอย่างออกจากตัวพวกมันโดยที่โรซาเรียไม่ต้องขอ
''เอาหละน้องหญิงต่อจากนี้เจ้าต้องดูแลเมืองให้ข้าเพราะข้าต้องเก็บตัวฝึกซักหน่อยน่าจะซัก1เดือนได้แต่ถ้าหากมีอะไรเกิดขึ้นจนรับมือไม่ได้ก็ไปตามข้าที่ห้องฝึกเล็ก''กริมหายตัวไปโดยไม่รอคำตอบมันบิดเบือนเวลาในห้องฝึกทันที แต่ยังไม่ทันที่กริมจะได้ลงมือทำอะไร ตุ่บ! กริมล้มลงไปบนพื้นกริมหลับไปทั้งๆแบบนั้น วูบ! วูบ! วูบ! ตอนนั้นเองแสงสีทองก็เข้ามาห่อหุ้มตัวกริมไว้จากนั้นมาก็ผ่านไป10วันแล้วกริมยังคงอยู่ในแสงสีทองโดยไม่รู้เรื่องอะไร
''ท่านพ่อเราจำเป็นต้องมาที่เมืองเล็กๆแบบนี้จริงๆ? ข้าอยากกลับวังแล้ว''เสียงหญิงสาวดังขึ้นนางมาพร้อมกับคนประมาณ30คน ทั้งหมดกำลังนั่งอยู่บนหลังสัตว์อสูรตัวใหญ่
''จำเป็น พ่อได้ตัดสินจเลือกแล้วตลอดมาข้าหลงผิดไปมาก...''พูดออกมาขณะทำสีหน้าเจ็บปวดมันคือองค์ราชาของทวีปหลังจากตอนนั้นมันก็ปลอมตัวแล้วเดินทางไปตามเมืองต่างๆเพื่อดูความเป็นอยู่แต่สิ่งที่ได้เห็นทำให้มันตาสว่างชาวบ้านต้องอยู่อย่างยากลำบากขณะที่ตัวเองเสวยสุขอยู่อย่างสบายและตอนนี้มันก็คิดจะแก้ไขเรื่องนี้ด้วยตัวเอง
''ถูกต้อง เชื่อการตัดสินใจของพ่อเจ้าซะ ข้าเชื่อว่าทุกอย่างจะต้องดีขึ้น''ชายแก่ที่นั่งอยู่ข้างองค์ราชาพูดบ้างมันคือบรรพชนของราชวงค์แต่ถึงอย่างนั้นมันก็ไม่ได้ยุ่งเกี่ยวกับการปกครอง
''ท่านบรรพชนหากเรายอมพวกมันแล้วพวกมันจะไม่ยึดราชวงค์และสมบัติของเราไปหรือไงข้าไม่ยอม''องค์หญิงที่เติบโตมาบนกองเงินกองทองมีหรือจะยอมปล่อยความสุขสบายไปตั้งแต่เล็กจนโตนางถูกตามใจจนเสียนิสัย
''ข้าไม่รู้และข้าก็ไม่ได้สนใจสมบัติอะไรนั่นเลย พอเถอะตอนนี้เริ่มเห็นเมืองแล้ว''เริ่มเห็นเมืองหมื่นเผ่าพันธุ์แต่ทันทีที่พวกมันทั้งหมดเห็นพวกมันก็ต้องตกใจ คนหนาแน่นหลากหลายเผ่าพันธุ์ไม่มีการกดขี่นี่มันเป็นไปได้ยังไงกัน
''หยุด!''เมื่อมาถึงทางเข้าเมืองเป็นโฮกิ้นคนเดิมที่ทำหน้าที่เฝ้าทางอยู่ มันสั่งในกลุ่มคนด้านหน้าหยุด
''บังอาจ! เจ้าไม่รู้หรือไว่าพวกข้าเป็นใคร''เจ้าหญิงถึงกับเดือดดาลที่โดนชนชั้นที่ต่ำกว่ามาสั่งให้หยุดนางระเบิดความโกรธออกมาทันทีจากนั้นจึงพุ่งลงไปเพื่อจัดการกับโฮกิ้น
''หยุดซะ!''หมั่บ! เป็นบรรพชนของราชวงค์ที่ใช้ความเร็วไปดึงตัวองค์หญิงกลับมา ไมอย่างนั้น...โฮกิ้นได้ลงมือฆ่านางแน่เพราะตั้งแต่เอสปาด้าบุกมาโฮกิ้นก็โหดร้ายกับคนที่จะมาสร้างปัญหาเกือบจะทุกคน
''ท่านบรรพชนปล่อยข้าข้าจะฆ่ามัน''นางยังไม่ยอมหยุด ด้วยอำนาจของราชวงค์และคนที่มากับนางด้วยยังมีอะไรที่นางต้องกลัวอีก
''ข้ารู้ว่าพวกท่านคือใคร องค์ราชาของทวีป? และเจ้าคือองค์หญิง? นั่นคงเป็นบรรพชน?โอ้...องค์ราชารุ่นก่อน หืม...หน่วยพิเศษ...ฮ่า ฮ่า ฮ่า แล้วยังไงอย่าได้ลืมว่าเมืองนี้เป็นของจอมราชันย์ไสหัวของพวกเจ้ากลับไปซะเมืองนี้ไม่ต้อนรับคนป่าเถื่อน''โฮกิ้นไม่ไว้หน้าใครทั้งสิ้นหากจะเข้ามาหาเรื่องมันก็พร้อมจะสู้และถึงอีกฝ่ายจะแกร่งกว่าแต่มันคิดจะทำหน้าที่ให้ดีที่สุด

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่90:ไม่ต้อนรับคนป่าเถื่อน

คล้ายกับเรื่องกริมตำนานเทวทูตจอมราชันย์ ที่คุณอ่าน

กริมตำนานเทวทูตจอมราชันย์

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่90:ไม่ต้อนรับคนป่าเถื่อน

คล้ายกับเรื่องกริมตำนานเทวทูตจอมราชันย์ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้