อุ้ย ข้าวปั้นใเล็กน้อยนี่เขาโผล่มาจากไหนอ่ะ
“พะ พี่โผล่มาจากไหนอ่ะ” ไม่รู้ว่าจะถามอะไรออกไปก็เลยพูดออกไปแบบนั้น
“ฉันต้องเป็คนถามนายสิก็นายเล่นมาทำลับ ๆ ล่อ ๆ หน้าบ้านฉัน”
ธีโอถามขึ้นเพราะชายหนุ่มขับรถกลับบ้านมากลับเห็นสีรถคันไม่คุ้นตามาจอดอยู่ข้างบ้านตนและเมื่อลงจากรถมาเขาเป็ต้องยิ้มออกมาเมื่อป้ายทะเบียนรถคันที่จอดบ้านเขาเป็รถของเด็กน้อยที่เขาเพิ่งจะนึกถึงและได้ข้อมูลเบื้องต้นจากไซออนมาเมื่อกี้ ส่วนแฟนเก่าของเด็กนี่เพื่อนของเขากำลังพยายามตามสืบอยู่ เขาจึงจอดรถของเขาต่อท้ายรถของข้าวปั้นและเดินอ้อมมาทักทาย
“เอ่อ คือ อ้อ ปั้นจะกลับบ้านอ่ะ”
“ปั้น ? คือใคร ”
“เอ่อผมชอบแทนตัวเองว่าข้าวไม่ก็ปั้นหรือข้าวปั้น” ข้าวปั้นอธิบาย
ธีโอพยักหน้าเข้าใจ
เด็กนี่คงหมายถึงชื่อเล่นของตัวเองสินะ
“นายจะกลับบ้าน แล้วทำไมถึงมาจอดตรงนี้ล่ะ นี่มันบ้านฉันน่ะเด็กน้อย เพิ่งจะห่างกันเมื่อวานคิดถึงฉันแล้วเหรอ” ธีโอถามขึ้นพร้อมกับอมยิ้มก้มหน้าลงมาถามในระดับเดียวกัน
“ปะ เปล่า” เอาแล้วสิ เล่นเอาผมไปไม่ถูกเลยเมื่อเขาถามมาแบบนี้แล้วผมจะทำยังไงต่อดีล่ะนี่
“ลงมาสิ เข้าไปนั่งเล่นในบ้านฉันกัน”
“อ่ะ ไม่ล่ะครับ ปั้นจะกลับบ้านแล้วไปก่อนนะ”
“จะชิ่งงั้นเหรอ นายไม่สนใจข้อตกลงฉันแล้วเหรอ”
หืม ? ข้อตกลงงั้นเหรอ ข้อตกลงอะไรหว่า ผมทำหน้างงทำให้พี่ธีโอต้องพูดขึ้นมาใหม่อีกรอบ
“ก็สนใจมาเป็แฟนจำเป็ของฉันไหม นั่นไงที่ฉันถามนายเมื่อวาน”
0.0
นั่นทำให้มือของผมเปิดประตูลงไปเองอัตโนมัติไม่รู้ทำไมแถมหัวใจตัวเองก็เต้นแปลก ๆ ขึ้นมาอีกด้วยยิ่งเห็นหน้าผู้ชายตรงหน้ายิ่งทำให้น่าค้นหาทำไมเขาถึงได้พูดจาอ่อนหวานและมีเสน่ห์ขนาดนี้จนผมต้องคล้อยตามทุกที
ร่างสูงเมื่อเห็นว่าเด็กน้อยตรงหน้าติดกับจึงเอียงหัวเล็กน้อยไปทางประตูบ้านของเขา
นะ นี่ผมเป็อะไรไปเนี่ย ข้าวปั้นตั้งสติหน่อยสินายต้องเป็บ้าไปแล้วแน่ ๆ เลยถึงได้ไปกับคนแปลกหน้าถึงสองครั้งแถมยังเข้าบ้านของเขาถึงสองคราอีกด้วย
ผมเดินตามเข้าไปในบ้านของเขาและไม่ทันมองว่าเขาหยุดเดินเลยทำให้ชนแผ่นหลังของเขาเข้าไปเต็ม ๆ
อะ เฮ้ย นั่นทำให้ผมเกือบจะหงายหลังล้มลงไปจึงทำให้รีบหลับตาปี๋
หมับ !!
มือหนาของธีโอรีบคว้าข้อมือเล็กเอาไว้และเลื่อนไปโอบที่เอวบางทำให้ทั้งสองคนนิ่งค้างเอาไว้และสบตากันไปมา
ตึกตัก ตึกตัก
เสียงของหัวใจเริ่มเต้นระส่ำแรงและรัว
“เดินไม่ระวังเลยนะ ไม่เห็นว่าฉันหยุดเดินเหรอ หืม”
มือหนายังคงโอบเอวบางเอาไว้ทำให้ร่างของข้าวปั้นค้างเอาไว้ก่อนจะดึงเข้าหาตัว
“อะ เอ่อ ขะ ขอโทษครับ” ข้าวปั้นทำตัวไม่ถูกและไม่กล้าขยับตัว ทำให้ร่างสูงขยับตัวก้าวเข้าบ้านและปล่อยให้ร่างเล็กยืนอย่างอิสระ
“คราวหน้าดูข้างหน้าด้วยสิ เกิดฉันรับตัวนายไม่ทันเมื่อกี้นายคงได้ล้มหน้าแหกลงไปกับพื้นแล้ว” ธีโอพูดขึ้น
“เข้ามาสิ คราวนี้ยังอยากดื่มอีกหรือเปล่า”
หา ดื่มเหรอ หึย ไม่เอาอ่ะเกิดผมกินมันอีกมีหวังเป็เหมือนเมื่อวานอีกแน่ ๆ
“ไม่ดีกว่าครับ”
“งั้นเอาเป็น้ำผลไม้ก็แล้วกันมีน้ำส้มอยู่พอดี”
ผมผงกหัวให้ก่อนจะเดินเข้าไปนั่งที่โซฟาส่วนพี่ธีโอเดินเข้าครัวไปทำไมฉากนี้มันถึงได้ซ้ำเหมือนเมื่อวานเลยอะ พอจะนึกออกได้รางๆ ว่าเมื่อวานตัวเองทำอะไรไปบ้างไม่นานเขาก็เดินออกมาจากห้องครัว
“อะ น้ำส้ม”
ผมเงยหน้ารับน้ำส้มในมือของเขามาก่อนจะผงกหัวขอบคุณเขาไป
“ว่าไง ทำไมมาอยู่ที่หน้าบ้านของฉันล่ะ คิดถึงฉันเหรอ” ธีโอถามขึ้นอีกครั้งหากเพียงแต่แกล้งถามไปงั้นไม่ได้คิดอะไรกับดีใจด้วยซ้ำที่ได้เจอกันเร็วกว่าที่คิด
“อ๊า พี่นี่มันหลงตัวเองชะมัด ใครจะคิดถึงพี่กัน ว่าแต่ข้อเสนอของพี่มันคืออะไรเหรอ” ผมถามเขาออกไปไอ้ที่ว่ามาเป็แฟนเขานี่ในตอนแรกผมก็กะจะโสดไปนาน ๆ หลังจากเลิกกับแฟนคนล่าสุดแต่เมื่อนึกว่าตัวเองต้องโสดแล้วมันก็รู้สึกเหงาขึ้นมาพอเขามาเสนอให้เป็แฟนของเขาแบบนี้ผมก็เลยรู้สึกสนใจขึ้นมาอยู่หน่อย ๆ อย่างน้อยมันก็ไม่ทำให้ผมเหงาล่ะนะ
“ก็ไม่มีอะไร ฉันแค่้าให้นายมาเป็แฟนของฉันไปไหนด้วยกันกินข้าวดูหนังฟังเพลงเหมือนเป็แฟนกันจริง ๆ”
“งั้นพี่ก็แค่้าแค่แฟนชั่วคราวงั้นสิ”
“ก็ประมาณนั้น นายสนใจหรือเปล่าแต่ถ้านายไม่สนใจก็ไม่เป็ไรนะ ฉันยังไงก็ได้” ธีโอยักไหล่
นั่นทำให้ข้าวปั้นชั่งใจอยู่ชั่วครู่เอายังไงดีเป็แฟนธีโองั้นเหรอแต่ว่าเราไม่รู้เื่ราวของเขาเลยสักอย่างไม่รู้ว่าเขาเป็คนยังไงนิสัยเป็แบบไหนจะเข้ากันได้ไหม แต่แฟนจำเป็มันก็ช่วยให้ผมไม่เหงานะ อีกอย่างยังได้ควงคนหล่อหน้าตาดีแบบเขาอีกด้วย
“ว่าไง อย่าเงียบสิเด็กน้อย”พี่ธีโอขยับตัวมาใกล้ก่อนจะวางมือของเขาลงบนหัวของผม
แหมะ
อ๊า ฝ่ามือของเขาใหญ่จังวางลงบนหัวผมดูอบอุ่นแปลก ๆ นี่ผมเพิ่งจะเคยเจอความอบอุ่นแบบนี้เป็ครั้งแรกเลยนะมันทั้งโหยหา นี่หรือเปล่าที่คนเป็แฟนควรจะทำกันทั้งที่ผมไม่เคยได้รับการกระทำแบบนี้มาก่อน
“ถ้าผมตอบตกลงแล้วผมต้องทำยังไงบ้าง”
“ย้ายมาอยู่บ้านของฉัน”
“หา!! พะ พี่ว่าไงนะ ย้ายมาอยู่บ้านพี่”
นี่ผมกับเขาเพิ่งจะรู้จักกันแค่กี่วันเองนะถ้ารวมวันนี้ก็เพียงสองวันเท่านั้น
“อืม ว่าไง ย้ายมาอยู่ที่นี่ได้หรือเปล่า”
“กะก็...มันจะดีเหรอ”
“หนึ่งเดือน นายมาเป็แฟนจำเป็ให้ฉันหนึ่งเดือนหลังจากนั้นฉันจะปล่อยให้นายเป็อิสระ”
ธีโอยื่นข้อเสนอให้
“ผมขอไปคิดก่อนได้ไหม”
“ไม่ได้ ถ้านายไม่ตอบตกลงตอนนี้ฉันก็จะไปเสนอให้คนอื่น”
ง่า เขาเล่นกดดันกันแบบนี้แล้วผมจะเอายังไงละครับ
เอาวะ เอาไงก็เอา
“ตกลง”
“ดีมาก พรุ่งนี้นายกลับไปเก็บเสื้อผ้าเข้ามาอยู่ได้เลย” ร่างสูงเดินไปหยิบคีย์การ์ดเข้าบ้านอีกอันมายื่นให้
ข้าวปั้นรับคีย์การ์ดจากมือร่างสูงมาถือไว้
“แล้วนี่พี่เพิ่งจะเลิกงานเหรอ”
ธีโอพยักหน้าและขยับเนกไทที่คอของตัวเองเบา ๆ
“เย็นนี้สนใจไปคลับกับฉันหรือเปล่า ฉันว่าจะออกไปเจอเพื่อนของฉันสักหน่อย”
หืม คลับงั้นเหรอ ก็ดีเหมือนกันนะอีกอย่างกลับบ้านผมก็ไม่มีอะไรทำด้วย
“ไปก็ได้ครับ”
“งั้นนายกลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้าที่บ้านของนายก่อนก็แล้วกันเดี๋ยวตอนเย็นฉันขับรถไปรับ”
“พี่รู้จักบ้านผมเหรอ”
“นายก็ส่งโลเคชั่นมาให้ฉันสิ อะ ” ธีโอหยิบโทรศัพท์ของตัวเองออกมาเข้าไลน์ก่อนจะส่งมันให้กับเด็กน้อย
ผมยื่นมือไปรับโทรศัพท์ของเขามาพร้อมกับกดพิมพ์ไอดีไลน์ของตัวเองเข้าไปให้เขาเพิ่มเพื่อน
“งั้นเจอกันตอนเย็นนะ อย่าลืมแฃ
ต่งตัวน่ารัก ๆ ล่ะเด็กน้อย”
ธีโอยกมือขึ้นมายีผมของผมจนยุ่ง
“อ่า ผมปั้นยุ่งหมดแล้ว” ผมรีบปัดมือของเขาออกจากหัวของตัวเองก่อนที่มันจะยุ่งไปมากกว่านี้
“จับเล่นแค่นี้เอง ไม่ยุ่งหรอก งั้นนายกลับบ้านไปได้แล้วฉันจะทำงานต่ออีกนิด เจอกันตอนเย็น”
เอ๊า ชวนผมเข้าบ้านมาแค่นี้เองเหรอก็นึกว่าจะให้ผมทำอะไรมากกว่านั้นซะอีกข้าวปั้นคิด
ไอ้เราก็คิดไปไกลเลย
ผมพยักหน้าให้ก่อนจะลุกขึ้นยืน
“งั้นปั้นไปนะ”
“ครับ” ธีโอส่งสายตากรุ้มกริ่มมาให้ก่อนจะลุกขึ้นยืนส่งคนตัวเล็กเดินออกไปจากบ้านข้าวปั้นหันหน้ากลับมาดูเล็กน้อยก็พบว่าเขายังมองตนอยู่แถมยกมือโบกบาย ๆ ให้ด้วย ทำให้คนตัวเล็กรีบเดินไปขึ้นรถด้วยความเขินสายตา ที่มองตน
100
