[จบ] หวนมาเป็นสาวอ้วนของนายทหารใหญ่จอมคลั่งรักยุค 80

บทที่ 37 แสงสว่างในความมืดมน

หลิงเหยามองรอบห้องเรียน เห็นที่นั่งว่างตอนท้ายห้องจึงเดินไปนั่ง

"สหาย ที่นี่มีคนนั่งหรือเปล่า" หลิงเหยาถามผู้หญิงที่กำลังนอนหลับบนโต๊ะ

เธอค่อย ๆ ลืมตาขึ้นอย่างเซื่องซึม แล้วมองหน้าหลิงเหยาโดยไม่พูดอะไร

หลิงเหยาวางกระเป๋าลงแล้วนั่งลง

"นักเรียนใหม่คนนั้นนั่งข้าง ๆ หลี่หลิง พ่อของหลี่หลิงเป็นฆาตกรนะ"

"เราควรบอกนักเรียนใหม่ไหมนะ?"

หลิงเหยาได้ยินเสียงซุบซิบนินทา แต่ไม่ได้สนใจแต่อย่างใด แม้ว่าพ่อของหลี่หลิงจะเป็นฆาตกร แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าหลี่หลิงจะเป็นฆาตกรไปด้วย

หลี่หลิงเห็นหลิงเหยานั่งลงข้าง ๆ ก็รู้สึกแปลกใจ "เธอจะนั่งที่นี่เหรอ?"

"อือ" หลิงเหยาพยักหน้าเล็กน้อย แล้วหยิบหนังสือออกจากกระเป๋าวางบนโต๊ะ

"เธอรู้หรือเปล่าฉันเป็นใคร? ฉันพ่อของฉันเป็นฆาตกร เธอแน่ใจเหรอว่าอยากนั่งข้าง ๆ ฉัน?" 

ในดวงตาของหลี่หลิงมีความเกลียดชังวาบผ่าน เพราะพ่อของเธอเคยฆ่าคน เธอจึงถูกทุกคนดูถูก ราวกับเธอเป็นพิษร้าย ราวกับว่าเธอก็เป็นฆาตกรไปด้วย แต่เธอไม่เคยทำความชั่วร้ายสักนิด ทำไมพวกเขาถึงได้ปฏิบัติต่อเธอแบบนี้?

ดังนั้นเธอจึงตั้งใจเรียนหนังสือ หวังว่าเมื่อสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้ และมีความสามารถแล้ว เธอจะพาน้องชายน้องสาวและแม่ออกไปจากที่นี่ กำจัดตราบาปนี้ทิ้งไป

"ไม่ใช่ความผิดของเธอสักหน่อย"

ม่านตาของหลี่หลิงลง สีหน้าสั่นไหวเล็กน้อย นี่เป็นครั้งแรกที่มีใครพูดกับเธอเช่นนี้

หลี่หลิงก้มหน้าลง ยกมือปาดน้ำตา "ขอบคุณ..."

เสียงของเธอเบามาก แทบจะไม่ได้ยินในห้องเรียนที่วุ่นวายนี้

อย่างไรก็ตาม หลิงเหยาได้ยิน เธอยิ้มน้อย ๆ และส่ายหน้า เธอมองคนโดยไม่สนใจภูมิหลังของอีกฝ่าย แต่มองที่นิสัยใจคอ

เสียงกริ่งของคาบเช้าดังขึ้น ครูถือหนังสือเดินเข้ามา

เธามองรอบห้อง สายตาจับที่หลิงเหยาซึ่งนั่งอยู่ด้านหลัง "หลิงเหยา เธอขึ้นมาแนะนำตัวกับทุกคนหน่อยสิ"

หลิงเหยาพยักหน้า และเดินขึ้นไปอย่างมั่นใจ

"สวัสดีทุกคน! ฉันชื่อหลิงเหยา" 

สั้นและง่าย ได้ใจความ

ครูกระแอมเบา ๆ "นักเรียนหลิงเหยา แนะนำตัวเสร็จแล้วใช่ไหม?"

หลิงเหยาพยักหน้าเล็กน้อย

"งั้นเธอจะย้ายที่นั่งหรือเปล่า?" เมื่อครู่ผู้อำนวยการบอกเธอแล้วว่าหลิงเหยามีภูมิหลังไม่ธรรมดา ให้ดูแลเป็นพิเศษ เธอจึงไม่อยากให้หลิงเหยานั่งข้างหลี่หลิง เพราะพ่อของหลี่หลิงเป็นฆาตกร

หลี่หลิงกำชายเสื้อแน่น มองไปที่หลิงเหยาด้วยสายตาสลับซับซ้อน เธอน่าจะต้องย้ายที่นั่งด้วย ใครจะอยากนั่งข้างลูกของฆาตกรกันล่ะ

"ไม่ต้องหรอกค่ะ หนูนั่งตรงนั้นก็ดีแล้ว"

"แต่ว่า..." ครูยังคงอยากจะพูดต่อ

"ขอบคุณค่ะครู หนูจะนั่งกับเพื่อนหลี่หลิง"

ดวงตาของลี่หลิงเริ่มแดงขึ้นอีกครั้ง เธอรีบก้มหน้าลงและใช้มือปาดน้ำตา มุมปากของเธอยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเล็กน้อย

"ดี ถ้าอยากเปลี่ยนที่นั่งในภายหลัง ให้บอกครูนะ" ครูพูดอย่างช่วยไม่ได้

หลิงเหยาเดินกลับไปนั่งที่ตำแหน่งเดิม

ครูหันกลับไป หยิบหนังสือเรียนขึ้นเปิดดู "เรามาเริ่มเรียนกันเลย ให้ทุกคนเปิดหนังสือเรียนหน้าที่สิบเก้า"

"หลิงเหยา ขอบคุณนะ!" หลี่หลิงกล่าวขอบคุณอีกครั้ง นับตั้งแต่พ่อของเธอฆ่าคนตาย ทุกคนมองเธอด้วยสายตาเหยียดหยาม รังเกียจ และหวาดกลัว ราวกับว่าเธอก็เป็นฆาตกร ทุกคนต่างพากันหนีห่างจากเธอ นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนยอมเข้าใกล้เธอ

หลิงเหยาส่ายหน้าแล้วยิ้ม "นี่ไม่ใช่ความผิดของเธอ เธอไม่ต้องรู้สึกด้อยค่า"

"อืม" หลี่หลิงยิ้มบาง ๆ

หนึ่งวันผ่านไปอย่างรวดเร็ว หลังเลิกเรียน หลิงเหยาหยิบกระเป๋าหนังสือ และเดินออกจากห้องเรียน

เมื่อมาถึงป้ายรถประจำทาง รถประจำทางก็มาถึงพอดี

ขณะที่เธอกำลังจะขึ้นรถ ก็เห็นกลุ่มอันธพาลสกัดกั้นหลี่หลิงที่เพิ่งออกมาจากโรงเรียน

"พวกนายจะทำอะไร?" หลี่หลิงถอยหลังอย่างหวาด

"กลัวทำไม พวกเราแค่อยากคุยกับเธอเท่านั้น"

"ฉันไม่อยากคุยกับพวกนาย หลีกไปซะ" หลี่หลิงมองหาความช่วยเหลือรอบตัว หวังว่าจะมีใครสักคนช่วย แต่คนรอบข้างเพียงแค่มองมาทางนี้อย่างเฉยชา ไม่มีใครมีท่าทีจะเข้ามาช่วยเธอเลย

เธอถูกกลุ่มอันธพาลลากเข้าไปในตรอกข้าง ๆ

หลิงเหยาขมวดคิ้วเล็กน้อย ชะงักเท้าที่กำลังก้าวจะขึ้นรถ แล้วหันเดินเข้าไปในตรอก

"ส่งเงินทั้งหมดมา ไม่อย่างนั้นอย่าหาว่าพวกเราไม่เตือน" อันธพาลที่มีฟันสีเหลืองกระชากผมหลี่หลิงอย่างแรง มองเธอด้วยสายตาคุกคาม

พวกเขารู้ว่า หลี่หลิงจะไปล้างจานที่ร้านอาหารทุกวันหลังเลิกเรียน และเมื่อวานก็เป็นวันที่เธอได้รับเงินเดือน

"ฉันไม่มีเงิน" หลี่หลิงบอก ใบหน้าบิดเบี้ยวไปด้วยความเจ็บปวด เธอได้รับเงินเดือนจริง แต่เงินก้อนนี้เตรียมไว้ซื้อยาให้แม่ นับตั้งแต่พ่อเธอเข้าคุก แม่ก็ล้มป่วยลง

เพื่อช่วยเหลือแม่รักษาตัว เธอทำงานตลอดปิดเทอม และรอคอยวันได้รับเงินเดือนด้วยความยากลำบาก เธอจะยอมให้พวกอันธพาลเหล่านี้เอาเงินไปได้อย่างไรกัน

"เตือนดี ๆ แล้วไม่ฟัง เธออยากเจ็บตัวนักใช่ไหม?" อันธพาลตบหน้าหลี่หลิง

"โอ๊ย!" หลี่หลิงรู้สึกปวดแสบบนใบหน้า เธอมองกลุ่มอันธพาลอย่างสิ้นหวัง ทำไมทุกคนถึงได้กลั่นแกล้งเธอด้วย ชีวิตแบบนี้ยังมีความหมายอะไรอีกหรือ?

"หยุดนะ!" เสียงตวาดดังมาจากด้านหลังของกลุ่มอันธพาล

กลุ่มอันธพาลหันไปมองด้วยความประหลาดใจ พอเห็นหลิงเหยา พวกเขาก็ทำหน้าดูถูก

"เด็กอ้วน เราขอเตือนว่าอย่ามายุ่ง ถอยไปซะ"

"ถ้าไม่อย่างนั้น พวกเราพี่น้องก็จะเปลี่ยนใจ"

หลายคนมองหลิงเหยาด้วยสีหน้าล้อเลียน

หลี่หลิงเห็นหลิงเหยา ก็ราวกับเห็นแสงแห่งความหวัง แต่แสงนั้นก็ดับวูบลงอย่างรวดเร็ว "หลิงเหยา รีบหนีไปเถอะ อย่ามายุ่งกับฉัน" 

เธอไม่อยากให้หลิงเหยาเดือดร้อนตามไปด้วย สำหรับเธอแล้ว ไม่ว่าอย่างไรก็แค่ตายเท่านั้น

หลิงเหยาเดินเข้าไปข้างหน้า แล้วเตะใส่ท้องของอันธพาลคนหนึ่งอย่างแรง

"อั่ก!" อันธพาลทรุดตัวลงด้วยความเจ็บปวด กอดท้องของตัวเอง

"นังสารเลว ให้ฉันทุบตีเธอให้ตาย!"

พวกอันธพาลที่เหลือต่างโกรธแค้นพุ่งเข้าหาหลิงเหยาพร้อมกัน

หลิงเหยาเคลื่อนไหวคล่องแคล่ว รวดเร็ว จับมือที่กำลังจะง้างชกของอันธพาลคนหนึ่งได้ แล้วโยนเขาด้วยท่าทุ่มไหล่ พร้อมกับเตะหน้าอันธพาลอีกคนที่กำลังพุ่งเข้ามา

หลี่หลิงมองตาค้าง หลิงเหยาเก่งจังเลย!

หลิงเหยาปัดเบา ๆ แล้วมองพวกอันธพาลที่นอนอยู่บนพื้นด้วยสายตาเย็นชา "ไสหัวไปให้หมด!"

พวกอันธพาลรีบวิ่งหนีออกไปนอกตรอกอย่างรวดเร็ว

"เธอไม่เป็นอะไรใช่ไหม?" หลิงเหยาเดินเข้ามาหาหลี่หลิง

"ฉันไม่เป็นอะไร ขอบคุณนะ!" หลี่หลิงมองหลิงเหยาด้วยความรู้สึกขอบคุณ หัวใจของเธอเต็มไปด้วยความอบอุ่น ตอนนี้หลิงเหยาราวกับแสงสว่างในความมืด ส่องสว่างโลกของเธอ เธอจะจดจำบุญคุณนี้ และจะตอบแทนหลิงเหยาให้ได้แน่

"ให้ฉันส่งเธอกลับบ้านไหม?" หลิงเหยามองใบหน้าบวมแดงของหลี่หลิง

"ไม่ต้องหรอก" หลี่หลิงส่ายหน้า เธอไม่อยากพาหลิงเหยากลับบ้าน เพราะกลัวว่าคนอื่นจะมองหลิงเหยาด้วยสายตาแปลก ๆ หลิงเหยาเป็นผู้ช่วยเหลือเธอ และเป็นคนแรกที่แสดงความเมตตาหลังจากพ่อของเธอติดคุก เธอจึงไม่อยากให้ใครมองหลิงเหยาแบบนั้น