พอเห็นพวกมันหนีกลับไป ฉันก็เอียงคอมองส่งพวกมันอย่างสงสัย ตะกี้พวกมันจ้องจะเล่นงานคนพวกนี้จากพุ่มไม้ทีล่ะคนไม่ผิดเเน่ เเต่พอฉันโผล่ออกมาขวางพวกมันก็เผ่นหนีซะงั้น
พวกมันกลัวฉันงั้นหรอ?
เเต่ดูจากหมัดอันไร้พลังของฉันเเล้ว ทางฉันสิที่จะกลายเป็ฝ่ายกลัวพวกมันเเทน
จะว่าไงดีล่ะ ถ้าเ้าพวกนี้เป็มอนเตอร์ที่อาศัยอยู่ในโลกนี้เเล้วล่ะก็ พฤติกรรมมันก็คงต่างจากมอนเตอร์ส่วนใหญ่ในเกม ที่เอาเเต่โจมตีผู้เล่นทันทีที่เห็นสินะ ฉันคงต้องใช้เวลาสักพักในการทำความคุ้นชินกับสิ่งที่อยู่ในโลกนี้
.....
เอาล่ะ...พักเื่ยากๆไว้พอเเค่นี้ก่อน ตอนนี้เห็นทีฉันจะอยู่ตรงนี้ไม่ได้เเล้ว
ตั้งเเต่ฉันปรากฏตัวเข้ามาขวาง สายตาของพวกเขาก็จ้องมองมาที่ฉันเป็จุดเดียว ฉันไม่รู้ว่าปฏิกิริยาของคนในโลกเดิมกับโลกนี้เเสดงออกมาเหมือนกันหรือเปล่า เเต่ถ้าดูจากสีหน้าของผู้ชายทั้งสองคนที่อยู่ห่างไปหน่อยพวกเขาดูเหมือนจะใจนอ้าปากค้างไปเเล้ว
ก็นะ เป็ฉันเองก็ต้องในั่นเเหละ ที่จู่ๆก็มีเด็กสาวที่เดินโชว์ขาอ่อนสวมสิ่งที่มีรูปร่างคล้ายหูของเเมว โผล่ออกมาจากพุ่มไม้เเละไล่เสือสีเทาตัวใหญ่ให้พวกมันหนีไปได้ เเต่โลกนี้มันโลกเเฟนตาซีใช่ไหมล่ะ การที่จะมีเด็กสาวที่เก่งๆซักคนมันก็ไม่น่าจะเเปลกอะไรนี่นา-?
จะยังไงก็เถอะ ตอนนี้ฉันอายกับสภาพของตัวเองในตอนนี้มาก จนฉันไม่กล้าที่จะเอ่ยทักพวกเขาเลยซักนิดเเละพวกเขาเองก็ใจนพูดอะไรไม่ออกด้วย ถ้างั้นฉันก็จะไม่อยู่ทนกับความอึดอัดนี้ เเละรีบเผ่นไปจากตรงนี้ดีกว่า...
"อ่! ดะ-เดี๋ยวก่อนค่ะ!"
ฟริ้ว!
ฉันส่งเเรงไปที่ขาเเละะโขึ้นสูง ดีดตัวเองออกจากมาที่ตรงนั้นได้อย่างรวดเร็ว ฉันเหมือนจะได้ยินเด็กสาวพูดอะไรบางอย่าง? ไม่สิ ฉันได้ยินชัดเพราะเฮดโฟนหูเเมวของฉันเลยล่ะ เเต่ขอโทษด้วยนะ ที่ฉันพุ่งออกมาไกลเเล้ว ถ้าเผลอย้อนกลับไปมันจะดูไม่ดีสำหรับฉัน
เเน่นอนว่าฉันไม่ได้พุ่งไปอย่างไร้จุดหมาย เพราะที่ที่ฉันกำลังมุ่งไป คือทิศที่พวกเสือตัวใหญ่มันหนีไปนั่นเอง ฉันวิ่งไล่ตามเสียงฝีเท้าของพวกมัน อีกไม่นานก็คงจะตามทัน ดังนั้นฉันต้องรู้บางอย่างก่อนจะปะทะเข้ากับพวกมัน
"นี่ เ้าเฮดโฟน..."
/ ค่ะ / เธอตอบสนองการเรียกของฉัน
"ทั้งที่ฉันได้รับค่าสเตตัสมาจากสกิลในเฮดโฟนหูเเมวเเท้ๆ ทำไมตอนฉันเหวี่ยงหมัดใส่หมีนั่นถึงดูเหมือนคนไม่มีเเรงเลยล่ะ?"
ดูจากการวิ่งเเละะโที่เร็วเกินมนุษย์ของฉัน มันต้องมีบางอย่างผิดปกติกับค่าพลังทางกายภาพเป็เเน่
/ ...กำลังวิเคราะห์.../ตื้ดตื้ด/...ได้ข้อมูลมาเรียบร้อย...เพื่อไม่ให้ท่านผู้เป็เ้านาย สะดวกในการใช้ชีวิตมากเกินไป...ทางพระเ้าเลยได้ปรับเเต่งลดค่าพลังกำลังที่เเขนของคุณให้เหลือเท่าคนธรรมดาค่ะ/
"ไหงงั้นล่ะ!!!"
/...เเต่ท่านสามารถสวมใส่ Itemพิเศษที่อยู่ใน 'ไอเท็มบ๊อกซ์' ของคุณเพื่อขจัดปัญหาตรงส่วนนั้นได้ค่ะ/
'ทำไมคุณพระเ้าถึงได้ทำอะไรยุ่งยากขนาดนั้นล่ะนั่น!?'
ระหว่างที่คิดเเบบนั้น ฉันก็ไล่ตามพวกเสือสีเทาตัวใหญ่ทั้งสี่ตัวได้ทัน พวกมันเคลื่อนที่เร็วมาก เเต่ฉันก็ยังเร็วกว่าในระดับนึงอยู่ เมื่อฉันเห็นพวกมันเเล้วฉันก็ะโเข้าไปดักหน้าพวกมัน เเละถามบางอย่างกับเ้าเฮดโฟนเพื่อความเเน่ใจ
"นี่...ถ้าฉันจัดการเ้าพวกนี้ได้ตัวฉันจะได้ค่าประสบการณ์(EXP)หรือเปล่า?"
/ไม่ค่ะ เพราะนายท่านไม่มีเลเวล ดังนั้นค่าประสบการณ์จะถูกส่งไปที่เฮดโฟนหูเเมวตัวนี้เเทน/
อืมม...ยุ่งยากจริงเเหะ เเต่ก็ยังดีที่มีเหตุผลให้ฉันได้ลองสู้ดู ถึงจะรู้สึกผิดที่ตัวเองต้องมาตามไล่ล่าพวกมอนเตอร์ที่วิ่งหนีตัวเองก็เถอะ เเต่จิตใจที่อยากรู้อยากเห็นของฉัน มันทำให้ฉันอยากจะทดสอบความสามารถของตัวเองในตอนนี้เอามากๆเลยล่ะ
กรร-!!
พวกมันส่งเสียงขู่ใส่ฉันก็ก่อนจะทำท่าเหมือนพยายามจะหนีไปทางอื่น...หืม? ขนาดมาอยู่ต่อหน้าเเบบสี่รุมหนึ่งเเล้วก็ยังคิดจะหนีอีกหรอ...นี่มันเเปลกไปเเล้วนะ?
"นี่...ทำไมพวกมันถึงพยายามหนีห่างจากฉันกันล่ะ"
ตื้ดตื้ด/คำตอบ...เพราะชุดที่ท่านสวมใส่อยู่มีสกิลเฉพาะที่สามารถไล่มอนเตอร์ระดับต่ำๆให้หนีไปได้/
ติ้ง!
เเล้วก็มีรายละเอียดของชุดที่ฉันสวมอยู่เเสดงข้อมูลขึ้น ในรูปร่างของตัวหนังสือที่ลอยอยู่กลางอากาศ
ชื่ออุปกรณ์: ชุดอยู่บ้านของเด็กสาวที่ชอบหมกตัวไม่ไปไหน
ผู้ถือครอง: "ฟราน" [สามารถให้ผู้อื่นใช้งานได้]
ระดับความหายาก : ????
ความทนทาน: ????
สกิล : ความน่ากลัวของคนที่ชอบหมกตัวอยู่บ้าน
[ สกิล ความน่ากลัวของคนที่ชอบหมกตัวอยู่บ้าน]
>-สร้างกลิ่นที่รุนเเรงออกมาจากชุด ให้เพียงเเค่มอนเตอร์ระดับต่ำเท่านั้นที่รู้สึกถึง เเละไล่มอนเตอร์เ่าั้ออกไปให้ห่างจากผู้สวมใส่
*อหนึ่ง หากผู้สวมใส่ลบััของตัวเอง สกิลนี้จะไม่ทำงาน
....
ฉันว่าตัวเองเมินชื่อชุดได้นะ เเต่มันมีจุดที่ฉันมองข้ามไม่ได้จริงๆ
ไอ้ชื่อสกิลเนี้ย...จะว่าไงดี-นี่ล้อเล่นฉันอยู่งั้นหรอไอ้คุณพระเ้า!!
"เห็นงี้ฉันก็ซักชุดทุกครั้งนะ!!"
เเละยิ่งได้อ่านคำอธิบายสกิลนี่ ทำเอาฉันรู้สึกฉุนเฉียวเลย เสื้อฉันมันไม่ได้มีกลิ่นอไรเเบบนั้นนะ !!
เเล้วนี่...ฉันสังเกตมาได้ซักพักเเล้วนะ รู้สึกคุณเธอจะติดใจเื่ชีวิตส่วนตัวของฉันซะจริง ฉันเเค่ชอบอยู่บ้านเท่านั้น ทำไมถึงต้องเอาเื่นี้มาล้อเลียนกันจัง!
"เฮ้อ!"
ฉันได้เเต่เก็บคำพูดเ่าั้ไว้ในหัว ก็นะ ฉันไม่อยากถูกหาว่าบ้าเพราะะโอยู่คนเดียวกลางป่าหรอก เเต่ฉันเชื่อว่าไอ้คุณพระเ้านั่นจะต้องได้ยินที่ฉันคิดในหัวเเน่ๆ
......
กรร!!
เ้าพวกเสือสีเทาขนาดเท่าหมีสี่ตัวหันมันมองฉันเหมือนจะสนใจ เเละเริ่มคิดว่าฉันเป็เหยื่อของมัน
ก็นะ นั่นเพราะฉันลองลบััเหมือนกับตอนที่ซุ่มเข้าไปใกล้ๆพวกมันก่อนหน้านี้ดู ไม่รู้ว่าทำได้ไง เเต่มันก็เป็ไปโดยธรรมชาติ
ตอนนี้พวกมันเริ่มเเยกเขี้ยวเเละเข้ามาใกล้ฉันพร้อมกับน้ำลายที่ไหลอยู่เต็มปาก...ฉันดูน่าอร่อยขนาดนั้นเลย?
ยังไงก็เถอะ ในเมื่อพวกมันไม่หนีก็ถึงเวลาที่จะได้ทดสอบความสามารถของฉันกันล่ะนะ
ว่าเเล้วฉันก็เอื้อมมือไปเเตะที่ด้านข้างของเฮดโฟนหูเเมว จากนั้นมันก็เเสดงรายการของที่อยู่ข้างในออกมา ในนั้นก็มีของหนึ่งอย่าง ฉันเห็นว่ามันเป็ถุงมือที่เป็รูปร่างเป็อุ้งเท้าเเมวหนึ่งคู่(?)
กรรร!!
เ้าพวกเสือสีเทาทั้งสี่ตัวเริ่มทนต่อความหิวไม่ไหว พวกมันเริ่มที่จะจู่โจมโดยทำท่าจะตะคลุบใส่ฉัน เเต่ฉันก็เพียงเเค่หลบไปโดยไม่เเม้เเต่จะมองพวกมัน จะว่าไงดีล่ะ ฉันลังเลกับเ้าสิ่งที่อยู่ข้างใน'ไอเท็มบ๊อกซ์'ของฉันมากกว่าน่ะ
จะให้ฉันใส่ของน่าอายเเบบนี้สู้กับมอนเตอร์เนี้ยนะ ฉันไม่ใช่พวกที่ชื่นชอบการคอสเพลย์นะเฮ้ย!
ตอนฉันคิดเเบบนั้นก็หลบอุ้งเท้าของเ้าพวกเสือตัวใหญ่ไปด้วย น่าเเปลกที่ฉันสามารถหลบมันได้โดยง่ายโดยไม่มีความกังวลอยู่เลย
เเต่จะให้หลบไปยังงี้ตลอดก็คงไม่ดี เเต่จะให้ใส่ของเเบบนี้สู้ก็....
พรึ้บๆ!
ฉันมองซ้ายมองขวาเช็คว่ามีใครอยู่รอบๆหรือไม่ พอคิดว่าไม่มีอย่างอื่นนอกจากเ้าเสือพวกนี้เเล้วฉันก็เรียกอุ้งเท้าเเมวหนึ่งคู่ออกมาจากความว่างเปล่า ตรงส่วนขนจะมีสีดำ ส่วนตรงอุ้งเท้าเเมวจะมีสีชมพูอ่อนๆ เ้าอุ้งเท้านี่มันมีขนาดใหญ่กว่ามือฉันซะอีก เเต่พอลองสวมมันก็พบว่ามันพอดีซะอย่างงั้น
เมื่อฉันสวมมันไว้ที่มือทั้งสองข้างเรียบร้อยก็มีข้อมูลของมันเเสดงขึ้นมาให้ฉันเห็น
ชื่ออุปกรณ์: อุ้งเท้าเเมวของพระเ้า(ถุงมือ)
ผู้ถือครอง: "ฟราน" [บุคคลอื่นไม่สามารถใช้ได้ ]
ระดับความหายาก: ????
ความทนทาน: ????
คุณสมบัติ: คืนทักษะด้านพละกำลังตรงส่วนเเขนให้กับผู้ใช้ (ตราบเท่าที่ยังสวมสิ่งนี้ไว้ที่มือเเละสวมเฮดโฟนหูเเมวไว้ที่หัว)
"...ไม่ใช่'สกิล' เเต่เป็'คุณสมบัติ'งั้นหรอ?"
.......
"ช่างเถอะ....ถ้ามันใช้ได้ก็โอเคเเล้วล่ะ"
ว่าเเล้วฉันก็ปล่อยหมัดที่สวมอุ้งเท้าเเมวใส่ข้างตัวของมันเข้าอย่างเเรง จนตัวมันกระเด็นไปชนเข้ากับตัวอื่น ในจังหวะเดียวกันฉันก็ะโเข้าประชิดตัวพวกมันเเละเหวี่ยงกำปั้นเเมวเข้าทุบศีรษะของมันจนกระเเทรกกับพื้นดัง"ปัง!!" ส่วนตัวที่เหลือฉันก็เข้าไปหักคอเเละเตะก้านคอบางตัวจนพวกมันหมดลมหายใจตามๆกันไป....ถ้านับตั้งเเต่ฉันสวมอุ้งเท้าเเมวดูเหมือนฉันจะจัดการพวกมันได้โดยใช้เวลาไม่ถึงห้านาทีเลยมั้งเนี้ย
หลังจากจัดการพวกมันเรียบร้อย ฉันก็พึ่งมาคิดได้ตอนหลังว่า "ฉันจะใช้เเค่ขาเตะมันก็ได้นี่นา..." เเต่ช่างเถอะมันผ่านไปล่ะ
ติ้ง~! /ตอนนี้เฮดโฟนหูเเมวของนายท่าน เลเวล17 เเล้ว...จะตรวจสอบสกิลที่เพิ่มมาใหม่หรือไม่ค่ะ?/
"หืม... เลเวล17!?"
เเค่ตบเ้าเสือสี่ตัวนี่เลเวลฉันก็เพิ่มขึ้นอย่างก้าวะโ...เเต่เดี๋ยวนะ...เ้าพวกนี้มันมอนเตอร์ระดับต่ำไม่ใช่เรอะ! ดูจากพฤติกรรมที่ตอบสนองต่อสกิลชุดของฉัน มันก็ต้องเป็เเบบนั้นสิ
เพราะข้องใจตรงจุดนั้นเลยเผลอถามเ้าเฮดโฟนนี่ไปว่าทำไมฉันถึงได้เลเวลอัพไวขี้น ทางเ้าเฮดโฟนก็คำนวนอยู่พักนึงเเละตอบมาว่า
/มอนเตอร์ที่นายท่านจัดการไปถูกเรียกกันว่า สมิงเทา เเม้ว่ามันจะถูกจัดอยู่ในประเภทระดับต่ำสำหรับโลกนี้ เเต่ทว่าสำหรับมนุษย์เเล้วมันถือว่าเป็อันตรายอย่างมาก พวกมันชอบซ่อนเเละโจมตีใส่เหยื่อเเบบทีเผลอ ทำให้พบเจอหรือสู้กับมันได้ยาก มันจึงถูกจัดว่าเป็มอนเตอร์ระดับสูงสำหรับมนุษย์ค่ะ/
อืม...สรุปก็คือเพราะว่ามันมีสกิล'ย่องเบา'ที่ยอดเยี่ยมเลยเก่งเื่การซ่อนตัวให้พ้นจากสายตาของผู้คน ยากต่อการเจอตัว ดังนั้นสำหรับมนุษย์เเล้วพวกมันเป็มอนเตอร์ระดับสูง ก็เลยได้ค่าประสบการณ์เยอะกว่ามอนเตอร์ระดับต่ำทั่วไป...
สับสนนิดๆเเหะ...จะบอกว่าความคิดเห็นของมนุษย์ที่มีต่อมอนเตอร์ มีผลกับค่าประสบการณ์ที่ฉันได้รับงั้นหรอ?
.....
อืม...ช่างมันล่ะกัน ตอนนี้มาตรวจสอบสกิลที่ได้มาใหม่ดีกว่า
"โทษที เเต่ช่วยเเสดงสกิลที่เพิ่มมาใหม่ทีนะ"
/กำลังเเสดงข้อมูลที่ถูกเพิ่มขึ้นมาค่ะ.../
ติ้ง~!
[สกิล เข้าใจภาษาในต่างโลก] (ปลดล็อคตอนเลเวล10)
>ทำให้ผู้ถือครองเฮดโฟนหูเเมว สามารถเข้าใจภาษาของคนในโลกนี้ได้
*สกิลจะทำงานโดยอัตโนมัติ เเม้ว่าจะไม่ได้สวมเฮดโฟนหูเเมวไว้ที่หัว
[คุณได้รับทักษะ: การใช้เวทย์น้ำเเข็ง] (ของขวัญจากพระเ้า)
>เมื่อผู้สวมใส่เฮดโฟนหูเเมวเข้าใจถึงมานาที่อยู่ภายในผู้ใช้จะสามารถร่ายเวทยมนตร์น้ำเเข็งได้ (ตราบเท่าที่สวมเฮดโฟนหูเเมวไว้ที่หัว)
.....
"เดี๋ยวนะ... ไอ้สกิลที่เพิ่มมาใหม่คือสกิลเข้าใจภาษาในโลกนี้!? เเต่ก่อนหน้านี้ฉันเหมือนจะเข้าใจภาษาของพวกเขาอยู่นะ...มันต่างจากเดิมตรงไหนกันล่ะ?"
/เปล่าค่ะ ...ไม่ได้ต่างจากเดิม ตอนคุณถูกส่งมาที่โลกนี้ท่านพระเ้าได้มอบสกิลนี้ให้คุณไปก่อนเเล้ว เเต่ท่านลืมเื่นั้นเลยเผลอส่งสกิลซ้ำจากเดิมมาให้ค่ะ/
"......"
/...../
"นี่...."
/โปรดรอซักครู่ค่ะ...ดูเหมือนจะมีการเเก้ข้อผิดพลาดถูกส่งมา กำลังส่งข้อมูลที่ได้รับการเเก้เเล้วมาให้นายท่านค่ะ/
ติ้ง!!
[คุณได้รับทักษะ: การใช้เวทย์น้ำเเข็ง](ปลดล็อคตอนเลเวล10)
[สกิล เข้าใจภาษาในต่างโลก] (ของขวัญจากพระเ้า)
"สลับเงื่อนไขกันอย่างงี้เลยหรอ!!"
นี่มันมักง่ายเกินไปเเล้วมั้งไอ้คุณพระเ้า!!
*
โอยย-พระเ้าโลกนี้ทำฉันปวดหัวตุบๆเลยเเหะ...นี่เขาส่งสกิลมาสดๆโดยไม่มีการวางเเผนล่วงหน้าเอาไว้เลยงั้นหรอ? ถ้าเขาไปเป็ผู้พัฒนาเกมคงล้มละลายเเหง...จะว่าไป เเทบไม่อยากเชื่อเลยเเหะ ว่ามันมีพระเ้าเเบบนี้อยู่จริงๆ ......
เเต่ก็นะ อืม ...ฉันคงจะเรียกร้องอะไรมากไม่ได้หรอก หรือต่อให้เรียกร้องไปทางฝั่งนั้นก็คงเมินเฉยเเละทำในสิ่งที่ตัวเองอยากทำนั่นเเหละ ก็เพราะตอนฉันขอให้เเก้ข้อมูลเผ่าให้ คุณพระเ้านั่นก็ไม่คิดจะเเก้ให้เลยนี่นะ
ดังนั้นตอนนี้ฉันควรจะปล่อยมันไป เเละจัดการทำอะไรซักอย่างกับศพของเ้า'สมิงเทา'พวกนี้ก่อน เดิมทีก็เดาไว้เเล้วล่ะว่าเพราะโลกนี้มันไม่ใช่เกมศพของพวกมันจึงไม่น่าจะสลายหายไปเเละทิ้งของดรอปเอาไว้...ดังนั้นถ้าฉันอยากเอาชิ้นส่วนของมันไปขายฉันก็ต้องชำเเหละมัน เเต่ไอ้ฉันก็ไม่เคยชำเเหละอะไรเเบบนี้มาก่อนด้วยสิ ฉันคงต้องเก็บพวกมันไปให้พวกมืออาชีพทำล่ะนะ ตัวขนาดนี้จะเก็บลง 'ไอเท็มบ๊อกซ์' ได้ไหมนะ?
เพื่อความมั่นใจฉันจึงถามเ้าเฮดโฟนหูเเมวดูว่ามันจะเป็ปัญหาไหม ถ้าฉันจะเก็บพวกมันเข้า'ไอเท็มบ๊อกซ์'
/ไม่มีปัญหาค่ะ สิ่งของภายใน'ไอเท็มบ๊อกซ์'จะถูกหยุดเวลาไว้ จึงสามารถรักษารูปร่างเเละสิ่งของที่อยู่ในนั้นได้โดยไม่มีการเน่าเสียค่ะ/
เขาว่าอย่างงั้นเเหนะ
หลังจากนั้นฉันก็ได้ฟังวิธีใช้งานสกิล'ไอเท็มบ๊อกซ์'ของฉันจากเ้าเฮดโฟนนี่ เเล้วดูดร่างของพวก'สมิงเทา'ทั้งสี่ตัวเก็บไว้ใน'ไอเท็มบ๊อกซ์' ซึ่งจริงๆมันก็คือข้างในหูเเมวบนเฮดโฟนของฉันนี่เเหละ
เพราะงั้นขอฉันพูดอะไรหน่อยนะ...
"ถึงมันจะเป็สกิลของฉันก็เถอะ เเต่สุดท้ายฉันก็ต้องพึ่งเฮดโฟนหูเเมวนี่ไม่ใช่เรอะ!"
ใจคอจะให้ฉันอยู่กับเ้าเฮดโฟนหูเเมวนี่ไปทั้งชีวิตเลยหรือไงกัน!
"เฮ้อ...!"
อย่างน้อยๆสกิล'เข้าใจภาษาในโลกนี้'ก็ไม่ต้องสวมเฮดโฟนหูเเมวไว้ขณะคุยกับคนในโลกนี้ล่ะ
เเล้วก็ถึงจะเคยพูดไปเเล้ว...เเต่ฉันคงต้องรีบชินกับเื่พวกนี้ให้ได้
.....
ฉันขอกลับมาพูดถึงสกิล'ไอเท็มบ๊อกซ์'ของฉันต่อนะ
จากที่ได้ฟังคำอธิบายเพิ่มเติม รู้สึกว่าความสามารถของเ้า'ไอเท็มบ๊อกซ์'นี่จะไม่ต่างอะไรกับในเกมที่ฉันรู้จักเลยสักนิด
-เก็บได้เฉพาะสิ่งที่ตายเเล้วหรือสิ่งของที่ไม่มีชีวิตเท่านั้น
-สามารถเก็บของได้อย่างไม่จำกัดจำนวน
-สามารถหยุดเวลาสิ่งของที่เก็บไว้ได้ ทำให้มันคงสภาพเหมือนก่อนที่จะใส่เข้าไปโดยมีระยะเวลาเก็บรักษาเเบบไม่มีกำหนด หรือก็คือถ้าฉันเก็บร่างสมิงเทาที่ตายไปเเล้ว โดยไม่เอาออกมาเลยจนผ่านไป10-20ปีมันก็ยังอยู่ในสภาพคงเดิมไงล่ะ
-เวลาจะนำมันออกมาก็เเค่นึกถึงสิ่งที่เก็บเอาไว้เเละเเตะที่ข้างเฮดโฟนมันก็จะออกมาจากหูเเมว ส่วนตอนเก็บของเข้าไปก็ทำเเบบคล้ายๆกัน
เเล้วก็นะ มวลสารของสิ่งที่เก็บนั้นไม่มีข้อจำกัดด้านขนาดด้วย ทำให้ฉันสามารถเก็บูเาทั้งลูกเข้าไปได้เลยล่ะ...
...ถึงจะอยากลองทำดู เเต่ฉันก็ต้องยับยั้งช่างใจตัวเองเอาไว้ เเม้ตอนเก็บเข้าไปจะไม่มีปัญหา เเต่หลังจากนั้นสิ มันจะกลายเป็การทำลายภูมิศาตร์ของโลกนี้จนอาจเกิดปัญหาอีกมากมายตามมาทีหลังได้ ซึ่งฉันไม่อยากเข้าไปเกี่ยวข้องกับเื่ยุ่งยากพวกนั้นเลยสักนิด ยังไงซะตอนนี้ฉันก็มาที่โลกนี้ไม่ถึงวันจะให้มาทำตัวเด่นทันทีก็คงไม่ได้ล่ะนะ
....
"ฮึ่ม...อยากทดลองดูจัง-"
***
2K
