ขณะที่ทีโอกำลังชี้แจงเรื่องสายเลือดอีกครึ่งนึงของเสี่ยวซาอยู่นั้นฟูหมิงก็หอบเครื่องมือและวัตถุดิบพะรุงพะรังเดินเข้ามาจากนั้นก็เอามากองไว้ตรงหน้าทีโอ
“จะให้ข้าเริ่มเลยไหมขอรับ?” ฟูหมิงหยิบเครื่องมือขึ้นมาแล้วถามทีโอ
“ยังก่อน” ทีโอเดินไปหยิบหนังแผ่นใหญ่ที่อยู่ในกองวัตถุดิบออกมาจากนั้นก็ร่ายเวทย์ไฟออกมาทีโอควบคุมเปลวไฟให้เป็นเส้นดัดจนเป็นรูปร่างอักษรและภาพต่างๆจากนั้นก็ประทับลงบนหนังฟูหมิงและเสี่ยวซามองภาพตรงหน้าด้วยความหลงใหล ในม้วนหนังมันคือความรู้ความเข้าใจเกี่ยวกับวิธีการใช้เวทมนตร์เบื้องต้นกับศาสตร์มายาและค่ายกลที่ทีโอเคยศึกษาอยู่
“จงนำไปฝึกไม่เข้าใจตรงไหนก็มาถามข้า”ทีโอยื่นม้วนตำราให้เสี่ยวซา
เสี่ยวซารับมาด้วยความนอบน้อมนางจะตั้งใจฝึกและไม่ทำให้ท่านเทพมารผิดหวังอย่างแน่นอนนางเดินไปที่มุมนึงของถ้ำจากนั้นก็นั่งอ่านตำราด้วยความตั้งใจฟูหมิงที่เห็นเสี่ยวซาได้วิชาของท่านเทพมารไปฝึกก็มองด้วยความอิจฉาทีโอเห็นสายตาฟูหมิงก็กล่าว
“ฟูหมิงเจ้าไม่มีความสามารถทางด้านมายาฝึกไปก็เปล่าประโยชน์” ฟูหมิงได้ยินทีโอบอกก็รู้สึกแปลกใจเสี่ยวซามีความสามารถด้านมายารึ ตั้งแต่เกิดมาเขาไม่เคยได้ยินเลยว่ามีอสูรพงไพรตาเดียวตัวไหนมีความสามารถทางด้านมายามาก่อน
“ขอรับ” ในเมื่อไม่ใช่สิ่งที่เขาฝึกได้ฟูหมิงก็ไม่รู้สึกอะไรอีก
“เอาล่ะเจ้าเริ่มหลอมสมบัติที่สำเร็จได้รวดเร็วที่สุดมาให้ข้าดูชิ้นนึงก่อน” ทีโอที่เห็นฟูหมิงสงบใจได้แล้วก็เริ่มสั่งฟูหมิงหลอมสมบัติ
ฟูหมิงที่ได้ยินทีโอสั่งก็เริ่มหลอมสมบัติโดยเขาตั้งใจจะหลอมของประดับเช่นแหวนเพราะมันเล็กและง่ายที่สุดแล้วถ้าไม่ใส่ใจเรื่องความสวยงามมันคืออุปกรณ์ที่หลอมง่ายที่สุด
ฟูหมิงหยิบแท่งเหล็กอันเล็กๆขึ้นมาจากนั้นก็โยนเข้าไปในเตาไฟที่เขาขนมาด้วยเมื่อเหล็กร้อนได้ที่ฟูหมิงก็นำไปตีขึ้นรูปให้เป็นเหล็กเส้นทรงกระบอกจากนั้นก็ค่อยๆรีดเหล็กผ่านรูหลายขนาดให้มันเล็กลงเรื่อยๆจนเป็นเส้นเหล็กบางๆในทุกกระบวนการฟูหมิงค่อยๆเติมปราณใส่เข้าไปทีละนิดๆ
ผ่านไปสองวัน
ฟูหมิงก็ตีแหวนขึ้นมาสำเร็จจากนั้นก็ยื่นให้ทีโอทีโอมองแหวนในมือตัวแหวนเหมือนกับเหล็กเส้นนึงโล้นๆที่ขดเป็นวงกลมไม่มีอะไรพิเศษเลยมีเพียงแค่พลังธรรมชาติแผ่ออกมาบางเบา
แหวนเหล็กพงไพรระดับมนุษย์ขั้นกลาง
แหวนเหล็กพงไพรคือแหวนที่สร้างจากเหล็กคุณภาพสูงทุกกระบวนการมีการใส่ปราณและธาตุธรรมชาติอยู่สม่ำเสมอเมื่อสวมใส่จะทำให้มีพลังในการเชื่อมต่อกับธรรมชาติดีขึ้นเล็กน้อย
ทีโอเห็นแหวนแล้วรู้สึกผิดหวังแหวนที่ใช้เวลาทำถึงสองวันทั้งรูปร่างและพลังช่างต้อยต่ำเหลือเกินส่วนวิธีทำก็ช่างล้าหลังทีโอไม่ได้อะไรเลยจากการหลอมนี้ทำให้ทีโอรู้ว่าสมบัติระดับมนุษย์ที่ว่าล้ำค่านั้นช่างด้อยค่าขนาดไหนเขาเลยตั้งใจจะสอนฟูหมิงเกี่ยวกับการหลอมสมบัติทั้งหมด
“มันยังไม่ดีพอ เดี๋ยวข้าจะสาธิตวิธีหลอมแหวนของข้าให้เจ้าดูเอง” ทีโอโยนแหวนทิ้งอย่างไม่เห็นค่า ถ้าใครมาเห็นสมบัติระดับมนุษย์ขั้นกลางโดนโยนทิ้งเหมือนเศษขยะเช่นนี้คงร้องไห้สาปแช่งบรรพบุรุษเลยทีเดียว
“แต่วัตถุดิบที่จะหลอมสมบัติระดับมนุษย์ขั้นกลางข้าใช้หมดแล้วนะขอรับ” ฟูหมิงก้มหน้าด้วยความรู้สึกผิดที่ทำให้ทีโอผิดหวัง วัตถุดิบหลอมสมบัตินั้นหายากเป็นอย่างมากฟูหมิงทุ่มเทในการหลอมแหวนวงนี้อย่างสุดความสามารถเขาจึงได้ใช้วัสดุที่ดีที่สุดทั้งหมดเพื่อหลอมแหวนวงนั้นไปหมดแล้ว
“ไม่เป็นไร”ทีโอโบกมืออย่างไร้กังวลจากนั้นเขาก็เดินไปหยิบเหล็กสุ่มๆอันนึงออกมาจากกองวัตถุดิบจากนั้นก็ร่ายเวทย์ไฟขึ้นมาเปลวไฟพาแท่งเหล็กนั้นลอยขึ้นไปบนอากาศเปลวไฟปกคลุมไปทั่วแท่งเหล็กไม่นานแท่งเหล็กนั้นก็แดงจนนิ่มทีโอบังคับเปลวไฟให้บิดเหล็กจนค่อยๆขึ้นเป็นรูปทรงแหวนจากนั้นทีโอก็เอาปลายนิ้วสลักอักษรเวทย์ลงบนแหวน
ผ่านไปครึ่งชม.เมื่อทีโอสลักอักษรเวทย์เสร็จก็เกิดประกายแสงสีฟ้าขึ้นมาไม่นานก็ดับไป ปรากฏแหวนสีเงินสวยงามลอยอยู่ข้างหน้าทีโอตัวแหวนมีอักษรรูนสลักอยู่รอบตามตัวแหวนดูสวยงามราวกับศิลปะ ฟูหมิงมองแหวนที่ลอยอยู่ข้างหน้าทีโอด้วยความคลั่งไคล้เป็นครั้งแรกที่ฟูหมิงเห็นสมบัติที่ทั้งสวยงามและทรงพลังเช่นนี้
แหวนเงินพิสุทธิ์ระดับปฐพีขั้นต่ำ
แหวนที่สร้างโดยนักเวทย์ผู้ที่มีความชำนาญด้านการหลอมสมบัติที่สูงส่งทั่วทั้งแหวนประกอบไปด้วยอักษรรูนโบราณ ตัวแหวนสามารถกักเก็บพลังงานได้บางส่วน
ทีโอมองแหวนตรงหน้าอย่างพึงพอใจแหวนกักเก็บพลังงานคือแหวนที่สามารถเก็บพลังงานต่างๆสำรองไว้ใช้ในยามฉุกเฉินซึ่งเป็นเรื่องดีมากๆในการต่อสู้เพียงมีแหล่งพลังงานสำรองเก็บไว้ก็เท่ากับว่าเรามีชีวิตเพิ่มขึ้นอีก1ชีวิต
“นายท่านได้โปรดสอนข้าด้วยเถิด” ตอนนี้ฟูหมิงรู้สึกราวกับกบที่อยู่ในบ่อเขารู้สึกสมเพชตัวเองที่ภูมิใจกับความสามารถเล็กๆน้อยๆนี้เมื่อเทียบกับท่านเทพมารแล้วความสามารถเขาไม่มีค่าให้ต้องพูดถึง
“ข้าตั้งใจว่าจะสอนพวกเจ้าทั้งเผ่าอยู่แล้ว” ทีโอต้องการสอนฟูหมิงและเผ่าอสูรพงไพรตาเดียวอยู่แล้วช่างตีเหล็กที่มีพรสวรรค์เกือบร้อยคนคอยหลอมอาวุธให้ฟรีๆทีโอจะไม่เอาได้อย่างไรเพราะในอนาคตเขาคงไม่ว่างมานั่งหลอมอาวุธให้ตัวเองแน่ๆ
“ขอบพระคุณมากขอรับ!” ฟูหมิงมองทีโอด้วยความซาบซึ้งใจศาสตร์การหลอมสมบัติถือว่าเป็นศาสตร์ที่มีค่าเป็นอย่างมากในทวีปนี้ปรมาจารย์หลอมสมบัติทุกคนไม่มีใครยอมสอนให้กับคนอื่นง่ายๆเช่นนี้แน่นอน
ทีโอเดินไปหยิบหนังสัตว์มาอีกแผ่นจากนั้นก็ประทับตัวอักษรวิธีใช้เวทมนตร์กับวิธีหลอมอาวุธเบื้องต้นจากนั้นก็ยื่นให้ฟูหมิงฟูหมิงรับม้วนตำราหนังอย่างระมัดระวังราวกับว่าถ้าสัมผัสมันแรงๆม้วนหนังนี้อาจจะขาดได้ในใจฟูหมิงม้วนหนังนี้คือสิ่งที่จะยกระดับเผ่าของเขาให้สูงขึ้นไปอีกขั้น
“เจ้านำม้วนตำรานี้ไปให้ฟูเฉิง” เมื่อฟูหมิงได้ยินที่ทีโอสั่งก็ทำหน้าตกใจเหมือนกับกำลังจะร้องไห้ตัวเขายังไม่ได้อ่านเลยทำไมนายท่านถึงสั่งให้มอบกับบิดาของตนล่ะ
“ตำราพวกนี้เจ้าจะอ่านเมื่อไหร่ก็ได้แต่เจ้าต้องไปทำธุระข้างนอกกับข้าก่อน” ทีโอเห็นหน้าฟูหมิงราวกับกำลังร้องไห้ก็รู้สึกขำในใจ
“ขอรับ” ฟูหมิงตอบรับอย่างเศร้าสร้อยเดินไหล่ตกออกไปจากถ้ำ
.......
ฟูหมิงตอนนี้เห็นหน้าตกตะลึงของบิดาและปู่ตัวเองแล้วความเศร้าสร้อยก็หายไปจนหมดฟูหมิงยิ้มแล้วดูบิดาและปู่ตัวเองกำลังอ้าปากค้าง
“เจ้าไปทำอะไรมาทำไมถึงกลายสภาพเป็นเช่นนี้!”ฟูเฉิงพุ่งเข้าไปจับฟูหมิงพลิกตัวไปมา
“ท่านเทพมารมอบพลังให้ข้าตอนนี้ข้าสามารถเข้าถ้ำเทพมารได้แล้ว” ฟูหมิงยิ้มตอบ
“เจ้าเข้าไปในถ้ำได้แล้วรึ! แล้วข้างในถ้ำเป็นอย่างไร?” ฟูหลินคุนถามด้วยความอยากรู้อยากเห็นถ้ำเทพมารมีตั้งแต่ก่อนก่อตั้งเผ่าตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบันไม่มีอสูรตนไหนสามารถเข้าไปได้
“ข้างในงดงามราวกับสรวงสวรรค์” ฟูหมิงกล่าวพลางทำหน้าชื่นชมฟูเฉิงกับฟูหลินคุนเห็นฟูหมิงทำหน้าตาแบบนั้นก็อยากจะกระโดดถีบมันสักที
“ช่างเถอะ ข้านำของดีมาให้เผ่าเราด้วยล่ะ!”ฟูหมิงที่รู้ว่าถ้าไม่รีบตัดบทคงได้รอยเท้าประทับบนใบหน้าแน่ก็รีบอธิบายเกี่ยวกับม้วนหนังที่อยู่ในมือของตนเองด้วยความตื่นเต้นแทน
“นี้เจ้ากำลังจะบอกว่าท่านเทพมารสามารถสร้างแหวนระดับปฐพีขั้นต่ำได้ภายในครึ่งชม.โดยใช้วิธีในม้วนหนังนี้รึ!!” ฟูเฉิงและฟูหลินคุนตกตะลึงจนแทบหงายท้องแล้ว ทั้งเผ่ามีอาวุธปฐพีขั้นต่ำเพียงชิ้นเดียวที่เขารักษามันดั่งชีวิตแต่ท่านเทพมารสามารถหลอมมันได้ง่ายๆโดยใช้วัตถุดิบเหลือๆภายในสองเค่อ!
“แน่นอนข้าเห็นกับตา” ฟูหมิงยืดอกภูมิใจราวกับเขาเป็นคนสร้างแหวนวงนั้นเอง
“เจ้าฟูหมิงเจ้าคือความโชคดีของเผ่าเราที่นำท่านเทพมารกลับมายังเผ่า” ฟูเฉิงกอดฟูหมิงน้ำตาเขาไหลออกมาเป็นสายตั้งแต่นี้เป็นต้นไปเผ่าของตนจะทรงพลังขึ้นไปอีกขั้นและจะทรงพลังขึ้นเรื่อยๆตราบใดทั้งยังติดตามท่านเทพมารอยู่ฟูเฉิงนึกถึงภรรยาของตัวเองที่เสียไปเขาอยากให้นางยังอยู่อยากให้นางยืนอยู่ข้างเขาคอยเฝ้ามองเผ่าของเราที่กำลังจะรุ่งโรจน์ด้วยกัน
---------
ขนมปังสุนัข:หลังจากนี้ไปจะปรับความยาวเนื้อหาของแต่ละตอนให้ยาวขึ้นอีกหน่อยนะครับเป็นประมาณเกือบสองตอนรวมกัน รู้สึกว่าตอนก่อนๆมันสั้นไปหน่อย
142K
