มายทิชเชอร์คุณครูสุดสวย

เมืองซู่หนาน

หลังจากจากไปได้สองเดือน เมืองซู่หนานยังคงเหมือนเดิม สิ่งที่เปลี่ยนไปมีเพียงแต่หัวใจที่กังวลอย่างมากของฉินเฉา

ที่จริงแล้ว สองสามวันก่อนที่จะหมดสัญญา ฉินเฉาแทบรอไม่ไหว เพราะว่าเขาได้รับสายที่น่ากลัวจากซูเฟยเมื่อวาน

“กลับมาด่วน ซูจีเกิดอุบัติเหตุ”

เพียงแค่สายเดียว ฉินเฉารีบซื้อตั๋วในวันนั้นเลย แม้แต่เหลียวชาชาและคนอื่นๆ ก็ยังบอกลาเขาไม่ทัน ตอนนี้เขาอยู่บนเครื่องกลับเมืองซู่หนานเรียบร้อยแล้ว

หลังจากมาถึงเมืองซู่หนาน ฉินเฉารีบเรียกจักรยานออกมา และพุ่งไปที่โรงพยาบาลทันที

“ซูจี!” ฉินเฉาไปที่ชั้นสี่ที่ดูแลผู้ป่วยหนักโดยตรง และพุ่งไปที่ห้องหมายเลข 405

“หยุด!” บอดี้การ์ดต่างชาติสองคนยืนอยู่หน้าประตู บอดี้การ์ดพวกนี้ฉินเฉาไม่รู้จัก ดังนั้นแสดงว่าพวกเขามาใหม่ ทั้งสองคนเหมือนกับมีจิตสังหารแพร่ออกมา

ไม่เหมือนบอดี้การ์ดคนก่อน สองคนนี้เห็นได้ชัดว่าเป็นคนที่เคยต่อสู้อาบเลือดมาแล้ว บางทีพวกเขาอาจเป็นทหารรับจ้างสากลที่ซูเซียงปิง (พ่อซูจี และซูเฟย) พามาที่นี่เพื่อปกป้องลูกสาวของเขา

ซูเซียงปิงต้องรู้แล้วว่ามีนักฆ่าจากองค์กรกระดูกมาลอบสังหารลูกสาวของเขา

ดังนั้น เขาจึงส่งสองคนนี้มา สองคนนี้ต้องเป็นคนมีชื่อเสียงระดับสากลแน่ๆ บางทีอาจมาจากกลุ่มทหารรับจ้างคอบร้า พวกเขาดูเหมือนราวกับทหารที่อยู่ในสนามรบ

สองพี่น้องนี้ หนึ่งเรียกว่า คาร์เตอร์ และอีกคนเรียกว่า อินูอิท ทั้งคู่เป็นคนอิสราเอล ทั้งสองคนเป็นบอดี้การ์ดมืออาชีพ แต่ก็เป็นนักฆ่าอาชีพด้วยเช่นกัน พวกเขาสามารถฆ่าคนภายใต้ข้ออ้างอันบางเบา

คาร์เตอร์ฝั่งซ้าย และอินูอิทฝั่งขวา ทั้งสองคนยืนอยู่ที่ประตูราวกับเสาค้ำสวรรค์

“ซูจี!” ฉินเฉาตะโกน และทำท่าจะเข้าไปในห้อง แต่คาร์เตอร์รีบก้าวออกมา และมาหยุดตรงหน้าฉินเฉา

ร่างสูง 190 เซนทำให้เขาดูคล้ายกับมนุษย์หมี

“หลีกทาง ฉันเป็นเพื่อนซูจี!” ฉินเฉาผลักเขา และพบว่าชายคนนี้แข็งแรงเอาเรื่อง ผลักนั้นไม่สามารถทำให้เขาขยับได้

“...” บอดี้การ์ดนั้นไม่พูด บางที เขาอาจจะพูดจีนไม่ได้ และยืนอย่างเคร่งขรึมอยู่ที่นั่น

“หลีกทางเดี๋ยวนี้!” แม้ว่าเขาจะรู้ว่าสองคนนี้มาเพื่อปกป้องซูจี ก็ไม่ได้ทำให้ฉินเฉาไม่โกรธ “ไม่อย่างนั้น อย่ามาโทษฉัน ถ้าฉันไม่เกรงใจอีกต่อไป”

“หึหึหึ...” อินูอิทพลันระเบิดเสียงหัวเราะออกมา “เจ้าหนู ปากเก่งดีนี่!”

“นายพูดจีนได้!” ฉินเฉาหันหัวไปและถามเขา

“แน่นอน เรามาอยู่จีนนานแล้ว” อินูอิทบิดข้อมือ ส่งเสียงกร๊อบแกร๊บออกมา “เจ้านี้ ฉันแนะนำให้แกไปซะดีกว่า แกไม่ควรมาที่นี่ เราจะไม่ปล่อยแกผ่านไป”

“ฉันเป็นเพื่อนซูจี” ฉินเฉากดความโกรธของเขาและพูด

“ขอโทษที นี่เป็นคำสั่งของบอส” อินูอิทดีกว่าพี่น้องของเขาที่เย็นชาราวกับน้ำแข็ง อย่างน้อยเขาก็พูดอะไรบ้าง เขายักไหล่และพูด “นอกจากคุณหนูซูเฟย และแพทย์เจ้าของไข้กับพยาบาลแล้ว คนอื่นไม่สามารถข้ามเส้นนี้เข้ามาได้”

พร้อมกันนั้น เขายื่นเท้าออกมาขีดเส้นบนพื้น

แต่ฉินเฉาสนใจคำว่า “บอส” ของเขา คงจะหมายถึงหัวหน้าตระกูลซู ซูเซียงปิง

ฉินเฉามองลงไป และเห็นเส้นดำๆ ไม่ชัดเจนบนพื้น ดูเหมือนจะเป็นเส้นแบ่งเขตของโรงบาล

“ฉันคือฉินเฉา นายไม่เคยได้ยินชื่อฉันเหรอ?” ฉินเฉาล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อและเอามือถือออกมาโทรหาซูเฟย “ฉันจะโทรหาซูเฟย และให้คุยกับนาย”

“นายคือฉินเฉา!” เมื่อได้ยินชื่อเขา สองบอดี้การ์ดเบิกตากว้างและจ้องมาที่เขาอย่างดุร้าย จิตสังหารของพวกเขาพุ่งมาที่เขา

ฉินเฉาขนลุก เขาพบคนมามาก แต่จิตสังหารที่เต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือดนี้เป็นครั้งแรกสำหรับเขา

แม้แต่สองนักฆ่าขององค์กรกระดูกก็ยังไม่มีจิตสังหารที่แข็งแกร่งขนาดนี้ ชายสองคนนี้เหมือนคนที่ปีนขึ้นมาจากความตาย

“ใช่แล้ว มีอะไรเหรอ?” ฉินเฉาเก็บมือถือลงไป ขมวดคิ้ว และถาม “หรือว่าชื่อนี้ทำให้พวกนายไม่พอใจ?”

“ไม่ๆ ๆ เพื่อน!” อินูอิทฉีกยิ้มกว้าง “ชื่อนี้ไม่ได้ทำให้เราไม่พอใจ แต่ทำให้บอสของเราไม่มีความสุข บอสของเราบอกว่า เมื่อไหร่ที่เจอคนที่เรียกว่าฉินเฉา ให้เราฆ่าเขาซะโดยไม่ต้องสนอะไรทั้งนั้น!”

พร้อมกันนั้น คาร์เตอร์ก็ยื่นมือออกมาและบีบเข้าที่คอของฉินเฉา ที่ฉินเฉารู้ ถ้ามีคนมาแทนที่เขา คนคนนั้นคงคอหักไปแล้ว

โชคไม่ดีที่คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าคาร์เตอร์คือฉินเฉา

“ขอโทษด้วย แต่นายไม่ได้รับอนุญาตให้ยุ่งกับคุณหนูซู” อินูอิทพูดอย่างช่วยไม่ได้ อธิบายความบริสุทธิ์ของเขา มือของคาร์เตอร์ตกลงบนคอฉินเฉา เขากำลังรอฟังเสียงของกระดูกที่หักดังออกมา แล้วเขาจะได้ปล่อยศพนี้ไป

แต่ ไม่คาดว่าจะไม่มีเสียงออกมา เขาได้ยินเพียงเสียงหายใจของคาร์เตอร์และเสียงหัวเราะอย่างเย็นชา

“ทำได้แค่นี้เหรอ? วันนี้ลืมกินข้าวหรือไง?”

ตาของสองบอดี้การ์ดเดนตายเบิกกว้าง พวกเขาเห็นฉินเฉาที่ถูกมือใหญ่ๆ ของคาร์เตอร์บีบคอยกขึ้นกลางอากาศ แต่ไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับเขา กลับกัน เขากลับหยิบบุหรี่ออกมาจากกระเป๋า คาบไว้ในปากและจุด พร้อมกับดูดควันเข้าไปเต็มปอด

หน้าคาร์เตอร์แดงก่ำพร้อมกับเพิ่มมืออีกข้าง อินูอิทรู้ถึงพลังบีบของคาร์เตอร์ดี มันน่ากลัวมาก ครั้งหนึ่งเขาใช้มือของเขาบีบขาของศัตรูจนหัก

แต่ตอนนี้ คอ ส่วนที่บอบบางที่สุดส่วนหนึ่งของร่างกายมนุษย์ เขาบีบมันราวกับกำลังบีบเสาเหล็ก แม้ว่าหลังจากจะใช้ความแข็งแกร่งทั้งหมดของเขา เขาก็ยังล้มเหลวที่จะทำให้มันขยับแม้สักนิด

เหมือนกับคนที่กำลังบีบนั้นไม่ใช่เขา แต่เป็นคนอื่น จากนั้นฉินเฉาก็พ่นควันใส่หน้าคาร์เตอร์

“เพื่อน ใจเย็น ไม่งั้นแขนนายจะหักเอานะ” ฉินเฉาเอามือตบแขนชายคนนั้น “ถ้านายเหนื่อยก็พักก่อน”

“ชายคนนี้มีอะไรแปลกๆ!” เมื่ออินูอิทสังเกตเห็นมันก็สายไปแล้ว ฉินเฉาพลันยื่นมือขวาออกมา และดีดนิ้วชี้มือขวาใส่แขนคาร์เตอร์เบาๆ

สีหน้าของคนเหล็กคนนี้เปลี่ยน และเขารีบปล่อยฉินเฉา พร้อมกับใบหน้าที่มีเหงื่อเย็นๆ ไหลลงมา เขากุมแขน และถอยหลังไปสองก้าว

แขนนี้ราวกับถูกกระสุนยิง แต่มันไม่ได้เจ็บมาก เขารู้สึกชาหนึบที่แขน และจากนั้นคลื่นความเจ็บที่ยิงผ่านแขนของเขาวิ่งขึ้นสมอง

ชายคนนั้นแข็งแรงมาก เพียงแค่การดีดนิ้วของเขา เขาก็สามารถทำให้แขนเขาปวดขนาดนี้ เขารู้สึกว่าชายคนนั้นควบคุมพลังของตัวเองดีจริงๆ เขาทำให้แค่แขนของเขาชา แทนที่จะทำมันหัก

ด้วยพลังขนาดนั้น ถ้าเขาต้องการทำลายแขนของเขา มันไม่ใช่เรื่องยาก

หลังจากสูญเสียความสามารถในการต่อสู้ชั่วคราว คาร์เตอร์หน้าซีด เขายืนอยู่ที่นั่นด้วยแขนที่สั่นเทา

“นายแข็งแรงมาก...” แต่มันไม่ได้ยับยั้งอินูอิท ตรงกันข้าม เขากลับกระหายที่จะต่อสู้ จิตสังหารของเขาพรั่งพรูออกมาอย่างต่อเนื่อง เขาหยิบเอามีดสั้นออกมาจากแขนเสื้อ และมองไปที่ฉินเฉาอย่างเย็นชา

ในจังหวะนั้น ฉินเฉารู้สึกว่าชายคนนั้นเหมือนกับหมาป่า แม้ว่าชายคนนั้นจะไม่พุ่งใส่เขา และทำแค่ยืนอยู่ที่นั่น เพียงแค่จังหวะที่เขาสังเกต ชายคนนั้นวูบเข้ามาหาเขาและปล่อยหมัดพิฆาตออกมา

“กรี๊ดด!” ในเวลานี้ พยาบาลสาวเดินขึ้นบันไดมา เธอเห็นชายสามคนกำลังสู้กันที่ระเบียง หนึ่งในนั้นกำลังถือมีดสั้นด้วย เธอพลันร้องออกมาด้วยความกลัว ขวดเล็กๆ ในมือเธอตกลงกับพื้น แตกเป็นชิ้นๆ และเธอก้าวพลาดพร้อมกับกรีดร้องออกมาและตกลงบันไดไป

ฉินเฉาหันหัวไปเบาๆ ชำเลืองมองเธอ ด้วยมุมมองภายนอกของเขา

เมื่อเขามอง อินูอิทพลันกระโดดขึ้น มีดในมือฟันใส่คอฉินเฉาอย่างไร้ปรานี

ฉินเฉาไม่ได้พยายามจะหลบ เพียงยืนอยู่ที่นั่น

แกร๊ง! เสียงปะทะกันของโลหะดังมาให้ได้ยิน เขย่าแขนอินูอิท ด้านคมของมีดอยู่บนคอฉินเฉา แต่คอของเขายังอยู่ดี

“หือ เป็นคนเหล็กหรือไง?” เมื่อมองไปที่มีดคมๆ ของเขา อินูอิทตะลึง ไม่สนใจเรื่องนี้ ฉินเฉาเดินเบาๆ ไปตรงหน้าพยาบาล และยื่นมือไปกอดเอวพยาบาลไว้

พยาบาลคนนี้สวย และรูปร่างดี โดยเฉพาะเอวที่ราวกับไร้กระดูกในมือฉินเฉา เขารู้สึกราวกับกำลังกอดก้อนแป้ง

“อ๊า...” เมื่อถูกผู้ชายกอด พยาบาลหน้าแดง

“ชู่....” ฉินเฉาเอานิ้วไปแตะที่ริมฝีปากที่อ่อนนุ่มของเธอ และกระซิบข้างหูเธอ “อย่าตะโกน...มันจะไปรบกวนคนไข้คนอื่น”

พร้อมกันนั้น เขาก็หันไปรอบๆ และกระโดดลงบันไดเบาๆ ไปที่ชั้น 3 และวางพยาบาลสาวทรงเสน่ห์ลงอย่างอ่อนโยน

“ขอบ...ขอบคุณค่ะ....” พยาบาลสาวกระซิบขอบคุณอย่างอายๆ

“อย่าขึ้นไปนะ โอเค๊!” ฉินเฉาพูด จากนั้นก็งอเข่าและกระโดดขึ้นไปชั้น 4 โดยผ่านบันไดมากกว่า 10 ขั้น

“แก แกเป็นใครกันแน่?” แขนของคาร์เตอร์กลับมาเป็นปกติแล้ว เขากำลังถือมีดอยู่ เหมือนกับอินูอิท เขาจ้องมาที่ฉินเฉาพร้อมความหวาดกลัวเล็กๆ ในแววตา

“ฉัน?” ฉินเฉาดัดคอตัวเอง สร้างเสียงกร๊อบแกร๊บออกมา “ฉันมันแค่การ์ดเล็กๆ แต่พวกนายสองคนดีมาก พวกนายจะฆ่าคนในโรงพยาบาลจริงๆ”

“ขอโทษด้วย นี่เป็นคำสั่งจากบอสของพวกเรา เราทำได้แค่ทำตาม” หน้าของอินูอิทจมลง เขาหายใจเข้าลึกๆ เพื่อสงบตัวเอง ขณะเดียวกัน เขาก็แอบส่งซิกให้กับพี่น้องของเขา

ทั้งสองคนพลันกระโดดขึ้น พุ่งมาโจมตีฉินเฉาทั้งซ้ายและขวา

การเคลื่อนไหวของพวกเขาเร็วมาก เร็วราวกับพายุในสนามรบ ไม่มีใครสามารถหนีรอดการโจมตีร่วมกันของพวกเขาได้

แต่ฉินเฉาเป็นข้อยกเว้น เขายืนอยู่กับที่อย่างไม่สนใจ ไม่พยายามหลบ หรือว่าหนี

“หาที่ตาย!” อินูอิทสบถ แม้ว่าแกจะฝึกซี่กงมา แกก็ไม่สามารถต้านการโจมตีที่ดุร้ายที่มาบรรจบกันได้หรอก

บอดี้การ์ดทั้งคู่ไม่นานก็ปรากฏตัวตรงหน้าฉินเฉา อินูอิทแทงมีดใส่ลำคอฉินเฉาอย่างโหดเหี้ยม ขณะเดียวกัน คาร์เตอร์ก็แทงมีดใส่จุดระหว่างซี่โครงซี่ที่ 3 และ 4

ทั้งหมดต่างเป็นจุดตาย!

จบตอน