Zelion Fantasy Rewirte

บทที่ 12

แท่งโลหะสีขาวส่องแสงแม้จะไม่ได้กระทบกับแสงแดดแต่ประสิทธิภาพของมันเหนือกว่ามิธริลดิบอย่างเทียบไม่ติดนั่นทำให้การจัดการมันยากกว่าเดิมหลายเท่าเช่นกัน

“สลามันเดอร์ เร่งไฟหน่อย”

“จัดให้เลย”

มณีบยยอดอกของสลามันเดอร์ตัวน้อยส่องแสงเล็กน้อยแต่ไฟในเตาหลอมกลับทวีความร้อนแรงขึ้นจนเด็กหนุ่มแสบผิวกาย แร่มิธริลที่ถูกเสริมแกร่งในเตาหลอมค่อยๆเปลี่ยนเป็นสีส้มโดนขั้นตอนนี้กินเวลากลายชั่วโมง

เคร้ง

ค้อนตีเหล็กที่เปี่ยมไปด้วยไฟแห่งการต่อสู้ฟาดลงบนผิวโลหะสีส้มแดงหากเป็นแร่ปกติคงจะเบี้ยวไปแล้วแต่นี่คือมิธริล แรงกระแทกจากค้อนแรงค์ B ทำให้แร่ชั้นสูงเปลี่ยนรูปร่างไปเพียงเล็กน้อยเท่านั้นแถมผลสะท้อนจากแรงปะทะยังทำให้เขาปวดง่ามมือ

“จัดการยากกว่าที่คิดแฮะ”

เอเลนโอดครวญเริ่มเข้าใจขึ้นมาบ้างแล้วว่าทำไมเคเรมถึงไม่อาจจัดการกับมิธริลได้เพราะแร่ชนิดนี้นอกจากจะขึ้นรูปยากแล้วบางครั้งสะเก็ดไฟที่แลบออกมายังทำร้ายร่างกายของผู้ที่สร้างมันขึ้นมาด้วยซ้ำ

560

เด็กหนุ่มกระดกน้ำยาเพิ่มพลังชีวิตเป็นครั้งที่ห้าขวดเปล่าถูกโยนเอาไว้เบื้องหลัง ดวงตาสีทับทิมจับจ้องแร่มิธริลราวกับศัตรูจากชาติปางก่อน โชคยังดีที่ค้อนตีเหล็กที่เปี่ยมไปด้วยไฟแห่งการต่อสู้ไม่ใช่ค้อนธรรมดาไม่เช่นนั้นคงจะหากคาที่ไปแล้วเมื่อต้องต่อสู้กับมิธริลจนในที่สุดเอเลนก็อดไม่ได้ที่จะลองผนึกพลังเวทมนต์ดู

“หืม?”

เอเลนส่งเสียงด้วยความแปลกใจเมื่อแรงสะท้อนลดลงอย่างมากก่อนจะสบถในความโง่เขลาของตัวเอง

“เราคิดมาตลอดว่าทักษะผนึกเวทย์ของเราไม่เอาไว้ใช้สำหรับการต่อสู้เท่านั้น ไม่คิดเลยว่าจะเอามาใช้กับทักษะการตีเหล็กได้ด้วย”

เด็กหนุ่มได้แต่ยิ้มแก้งๆหลังจากที่ตัวเขาโง่งมมานานอันที่จริงแล้วความคิดของเขานั้นถูกต้องตามหลักสากลทั่วไป เพราะไม่มีช่างตีเหล็กคนไหนในโลกจะสามารถเพิ่มระดับของทักษะผนึกเวทย์ที่เป็นทักษะต่อสู้ แต่นั่นไม่ใช่ปัจจัยเดียวที่ส่งผลต่อการตีเหล็ก

ลำพังทักษะผนึกเวทย์ไม่มีทางที่จะทให้แร่มิธริลเปลี่ยนรูปได้อย่างรวดเร็วแต่นั่นเป็นเพราะทักษะพลังเวทมนต์พื้นฐานของเขาต่างหากที่ทำให้พลังเวทย์ที่ใช้ออกผ่านทักษะมีคุณภาพสูงขึ้นไม่ใช่นั้นเขามี่ทางรับดาบมิธริลได้โดยที่ศาสตราวุธในมือมีค่าความทนทานลดลงไม่มาก

ค้อนตีเหล็กที่เปี่ยมไปด้วยไฟแห่งการต่อสู้เปล่งแสงเล็กน้อยจากทักษะผนึกเวทย์ก่อนจะฟาดลงบนแร่มิธริลที่ถูกเสริมแกร่งจนแร่กู่ร้องราวกับเสียงของวิหคพร้อมกับแสงสีขาวที่ระเบิดออกมาเป็นระยะๆ

เคร้ง

จากก้อนโลหะในตอนแรกบัดนี้ได้ยืดขยายออกจนมีรูปร่างยาวแต่ก็ยังห่างไกลจากความเป็นดาบมากนัก ความยาวในตอนนี้มีอยู่ประมาณสามในสี่ส่วนของซันโทเรียนเล่มที่เซลีนถืออยู่

“เซลีนเป็นผู้หญิง ถ้าทำดาบยาวกว่านี้จะกลายเป็นภาระต่อการใช้งานของเธอมากกว่า”

เอเลนพึมพำระหว่างที่อยู่ในเหมืองเมย์รี้ดเอเลนได้สังเกตการณ์ใช้ดาบซันโทเรี่ยนของเซลีนด้วย แม้กระบวนท่าที่ใช้ออกจะสมบูรณ์แบบแต่คนช่างสังเกตุแบบเขากลับอดไม่ได้ที่จะเห็นสีหน้าราวกับกำลังฝืนของเซลีน ทุกๆครั้งที่จบกระบวนท่าเด็กสาวจะชี้ดาบลงพื้นเสมอราวกับว่าไม่อาจแบกน้ำหนักของมันไหว

“ดาบที่ยาวขนาดนั้นไม่แปลกเลยที่น้ำหนักมันจะถ่ายเทไปยังด้านหน้า มิน่าเคเรมถึงได้จงใจทำให้ด้ามดาบและบั้งหนักกว่าปกติเพื่อรักษาสมดุล”

หากเปลี่ยนให้เขาเป็นคนถือซันโทเรียนจะแสดงประสิทธิภาพได้ดีกว่า เอเลนพลันฉุกคิดว่าดาบที่เขาทำจะต้องทำเพื่อให้เซลีนเป็นผู้ใช้งานเท่านั้นดังนั้นจะต้องมีการปรับเปลี่ยนรูปร่างของดาบเล็กน้อยเพื่อให้เซลีนสำแดงพลังของมันออกมาได้ถึงขีดสุด

[ทักษะแปรสภาพ ทำงาน]

โดยไม่รู้ค้อนที่ฟาดลงไปนอกจากทักษะผนึกเวทย์แล้วยังแฝงไปด้วยพลังแห่งการเปลี่ยนแปลง เจ้าของพลังที่แท้จริงอย่างแทโอมีพลังมากพอจะผสานแร่มิธริลดิบหลายๆก้อนเป็นเนื้อเดียวกันจนกลายเป็นดาบยักษ์แต่เอเลนกลับเลือกจะใช้ทักษะนี้ผ่านการตีเหล็กเพื่อดัดแปลงสูตรการผลิตให้สมบูรณ์ยิ่งขึ้น

เคร้ง

เอเลนเพิ่มความยาวของดาบอีกเพียงเล็กน้อยพร้อมดึงความทรงจำเวลาเซลีนร่ายรำซันโทเรียนออกมาเป้นจ้อมูลประกอบ ใบดาบค่อยสมบูรณ์ขึ้นทุกครั้งที่ลงค้อนบริเวณคมดาบค่อยๆถูกขัดเกลาจนคมกล้าคาดว่าอีกไม่นานคงพร้อมสำหรับการใช้งาน

เคร้ง

คมดาบที่ควรจะเป็นสีขาวสว่างเมื่อดูดซับพลังเวทมนต์พลันเปลี่ยนเป็นผลึกที่ดูงดงาม ใบดาบนั้นกว้างกว่าซันโทเรียนดั้งเดิมโดยมีความกว้างประมาณสามนิ้วต่างจากซันโทเรียนเดิมที่มีลักษณะแคบยาวเหมาะแก่การแทงมากกว่าฟันซึ่งตรงกันข้ามกับหลักการการใช้ดาบ

ภาพในหัวของเด็กหนุ่มกำลังเป็นรูปเป็นร่างอย่างช้าๆจนในที่สุดใบดาบยาวก็เสร็จสมบูรณ์ ความงดงามของมันเหนือกว่าอาวุธเล่มใดที่เอเลนเคยเห็นขนาดที่ว่าเขาเผลอเหม่อมองด้วยความหลงไหล

ฉ่า

ใบดาบถูกจุ่มลงในถังน้ำส่งผลให้เกิดไอน้ำจำนวนมากพวยพุ่งออกมา เมื่อไม่ได้รับพลังเวทมนต์อีกค้อนตีเหล็กที่เปี่ยมไปด้วยไฟแห่งการต่อสู้และใบดาบผลึกแก้วพลันหม่นแสงและเปลี่ยนกับเป็นสีขาวดังเดิม

“ต่อไปก็เป็นขั้นตอนที่ยากที่สุด”

เอเลนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียดโนมที่หาไปในครัวก็ยกน้ำมากให้ดื่ม เอเลนพูดขอบคุณและลูปหัวไปทีหนึ่งก่อนจะสั่งให้สลามันเดอร์ว่าไม่ต้องควบคุมไฟในเตาอีกต่อไป

หลังจากดาบเย็นตัวลงเอเลนก็ยกมันไปวางไว้บนโต๊ะที่มีสภาพเอียงทำมุมกับพื้นสามสิบองศา เป็นโต๊ะที่เอเลนทำขึ้นเพื่อเอาไว้เขียนรูนโดยเฉพาะ

คมดาบสีขาวสว่างกับแกนกลางดาบสีแดงสดงดงามแต่ยังไม่สมบูรณ์แบบ เลือดมอนสเอตร์ระดับสูงที่สุดที่เขามีและพู่กันถูกนำออกมาพร้อมกับหนังสือการเขียนอักษรรูนและการใช้งานที่เก็บได้จากเหมืองเมย์รี้ด เขาพลิกเนื้อหาในหนังสืออ่านจนครบอีกรอบหนึ่งก่อนจะผนึกพลังเวทมนต์อีกที่ปลายพู่กันแล้วจุ่มลงในขวดที่บรรจุเลือดมอนสเตอร์

ฉืบ

ปลายพู่กันตวัดไปมาด้วยความเร็วคงที่เมื่อเขียนจบรูนตัวหนึ่งจะเปล่งแสงสีขาวแต่เอเลนค้นพบความลับของการเขียนรูนแล้วว่าปัจจัยลับที่ทำให้รูนทั้งสิบตัวเชื่อมต่อกันกลายเป็นรูนที่สมบูรณ์นอกจากพลังเวทย์ คุณภาพของหมึกแล้วหัวใจสำคัญที่แท้จริงอีกอย่างก็คือความต่อเนื่อง

เว้นช่องว่าเพียงไม่ถึงวินาทีเอเลนก็เริ่มต้นวาดรูนตัวที่สองน้ำหนักการลงหมึกและการวัดสมบูรณ์แบบไม่ต่างจากเวลาที่เขียนรูนตัวแรก ด้วยค่าความชำนาญเข้าขั้นสัตว์ประหลาดทำให้เวลาเพียงพริบตาเดียวเอเลนสามารถเขียนรูนไปแล้วห้าตัว

ต้องขอบคุณพลังของกาลอนันต์ที่ทำให้อัตราการฟื้นฟูตามธรรมชาติ 300%นั้นครอบคลุมไปถึงอัตราการฟื้นฟูพลังเวทมนต์ด้วยไม่เช่นนั้นพลังเวทย์ของเขาคงไม่มีทางพอสำหรับการเขียนรูนรวดเดียวสิบตัว

ยิ่งเขียนรูนต่อเนื่องกันมากเท่าไหร่พลังเวทมนต์ยิ่งถูกสูบออกไปเร็วมากเท่านั้น เมื่อรูนตัวที่สิบถูกเขียนจนสมบูรณ์พลังอำนาจของตัวรูนก็สอดประสานประดุจนักดนตรีวงเดียวกันก่อนให้เกิดพลังมหาศาลปะทุออกมา เมื่อใบดาบถูกลับจนคมกริบดาบซันโทเรียนพลันสั่นระริกราวกับกำลังยินดีแต่มันก็ยังไม่เสร็จสมบูรณ์

“อีกแค่นิดเดียว”

เอเลนไม่ได้ออกอาการดีใจจนกว่างานจะเสร็จสมบูรณ์ใบดาบถูกนำไปพักไว้ที่หนึ่งขั้นตอนที่ยากทั้งหมดลล้วน่านพ้นไปได้ด้วยดีทำให้ความกดดันของเขาลดลงมาก ที่เหลือก็แค่สร้างบั้งและด้ามดาบให้เรียบร้อยอาวุธชิ้นใหม่จึงจะถือกำเนิด

ทองคำก้อนถูกนำออกมาเขาใช้มีดแกะสลักขนาดเล็กผนึกพลังเวทย์ตามเทคนิคที่เพิ่งได้รับรู้มาบรรจงแกะสลักบั้งดาบอย่างสุดฝีมือโดยใช้เทวรูปสักการะของเทพีเซเลสเทียร์เป็นต้นแบบโดยเพิ่มปีกเข้าไปสองข้างโดยออกแบบให้ปีกทำหน้าที่โอบอุ้มใบดาบเอาไว้ ส่วนด้ามเนื่องจากซันโทเรียนเล่มเดิมนั้นมีด้ามที่เป็นลักษณะตรงไม่เหมาะกับสรีระมือของมนุษย์ซักเท่าไหร่เอเลนจึงดัดแปลงเล็กน้อยให้ด้ามมีลักษณะโค้งมนเพื่อจะได้จับถนัดมือส่วนปลายด้ามดาบเอเลนก็ใช้ทองคำแกะสลักเป็นรูปวางกลม

เมื่อส่วนประกอบทั้งหมดพร้อมเอเลนก็จัดการประกอบเข้าด้วยกันบั้งดาบถูกสอดเข้าไปปีกเทพธิดาโอบอุ้มใบดาบเอาไว้ตามที่เขาคิดเมื่อประกอบเข้ากับด้ามและปลายด้ามจนเสร็จเอเลนก็จบงานด้วยการพันแผ่นหนังสีน้ำตาลที่ด้ามดาบทำให้สามารถจับดาบได้ถนัดขึ้น

และเสียงของโลกก็ดังขึ้น

[ท่านสร้าง เปลวอัคคีสุริยันต์ ซันโทเรียน]

[ท่านผลิตยุทธภัณฑ์เกรด S สำเร็จ]

[ค่าความชำนาญเพิ่มขึ้น 200 หน่วย]

[ทักษะการตีเหล็ก(เริ่มต้น) ระดับเพิ่มขึ้นเป็น 68]

[ทักษะแปรสภาพ เพิ่มระดับเป็น 10]

“เกรด S!”

เอเลนอุทานเสียงแผ่วขึ้นโดยไม่สนใจเลยว่าทักษะแปรสภาพเองก็มีระดับเพิ่มขึ้นและด้วยความตื่นเต้นเอเลนก็รีบเปิดดูรายละเอียดของดาบซันโทเรียนเล่มใหม่ใจจะขาดแต่เขากลับรู้สึกตัวว่ามีคนอื่นอยู่ในห้องทำงานของเขา

“เซลีน?”

เอเลนเลิกคิ้วด้วยความแปลกใจเพราะเพื่อนนักผจญภัยของเขาไม่รู้ว่าเข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่ ทั้งนี้เจ้าสองภูติตัวแสบก็ไม่ร้องเตือนเขาเลยซักนิดทั้งยังหนีหายไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่ทราบ เอเลนมองเซลีนและเด็กสาวอีกคนที่มาด้วยความแปลกใจว่าทำไมพวกหล่อนต้องหน้าแดงด้วย

“สะ เสื้อ”

เป็นเด็กสาวผมสีเงินแปลกตาที่เป็นคนเอ่ย ใบหูของหล่อนแดงก่ำราวกับลูกตำลึงพร้อมชี้มาที่เขา เอเลนก้มลงมองพบว่าตอนนี้ตัวเขาเปลือยท่อนบนก็รีคว้าเสื้อมาสวมก่อนที่ทั้งสามจะได้คุยกันอย่างจริงๆจังๆเสียที

“สะ เสร็จแล้วเหรอ”

เซลีนกระแอมไอถามขึ้นพร้อมพยายามลืมภาพกล้ามเนื้ออันสมูรณ์ของเด็กหนุ่ม

“อา สดๆร้อนๆเลย”

เอเลนตอบพลางมองเด็กสาวผมเงินที่มาด้วย

“แล้วคนๆนี้คือ?”

“เพื่อนนักผจญภัยของชั้นเอง”

“ลูน่ามาเรียค่ะ นักผจญภัยระดับเงิน คลาสพลธนู”

เอลฟ์สาวกล่าวแนะนำตัวเองพร้อมกับยื่นมือ

“เอเลนครับ คลาสช่างฝีมือ”

เอเลนตอบพร้อมกับยื่นมื่อไปจับตอบก่อนที่ดวงตาสีทับทิมพลันสะดุดเข้ากับใบหูที่ยาวออกมาด้านข้างและดูเหมือนลูน่ามาเรียจะสังเกตเรื่องนี้ออกเซลีนที่เห็นดังนั้นจึงรีบพูดขึ้น

“ลูน่าเป็นเอลฟ์น่ะ แล้วก็การจ้องหูเอลฟ์มากๆมันเป้นการเสียมารยาทนะ”

“ขอโทษด้วยครับ”

เอลเนที่เพิ่งรู้สึกตัวได้แต่เกาหัวแก้เก้อซึ่งลูน่าก็ไม่ถือสาอะไร

“ไม่เป็นไรค่ะ จากปฏิกิริยาแสดงว่าคุณคงไม่เคยเจอเอลฟ์สินะคะ”

“เคยได้ยินแต่เรื่องเล่า เพิ่งเคยเห็นตัวจริงก็วันนี้แหละครับ”

เอเลนตอบไปตามความจริงบางครั้งพวกลูกค้าที่มาเป็นกลุ่มก็มักจะพูดคุยเกี่ยวกับพวกเอลฟ์อยู่บ้าง เผ่าพันธุ์ผู้เป็นพันธมิตรแห่งผืนป่าและว่ากันว่าพวกเขามีเส้นผมสีเงินเงางามทั้งยังมีรูปร่างที่สวยงามแถมอายุยืนยาวเป็นร้อยๆปีแต่ก็แลกมาด้วยการที่มีประชากรน้อยนิดอาศัยรวมกันอยู่ที่ป่าแห่งหนึ่ง

“ได้ยินมาจากเซลีนว่าคุณเอเลนช่ำชองในการผลิตอาวุธมาก ไม่คิดเลยว่าคุณเอเลนจะเป็นผู้ใช้ภูติ”

ด้วยความที่เป็นเผ่าพันธุ์ที่อาศัยอยู่ร่วมกับธรรมชาติจึงใฝ่ฝันที่จะเจอภูติตตัวจริงซักครั้ง

“ครับ พวกเขาสองคนนั้นเขามาๆน่ะครับ แถมยังขี้อายแบบสุดๆถ้าเป็นคนแปลกหน้าที่ไม่ใช่ผมพวกเขาจะซ่อนตัวทันที”

“น่าเสียดายนะคะ ดิฉันอยากจะเจอพวกเขาสักครั้ง”

ลูน่ามาเรียอดผิดหวังไม่ได้

“ห้องทำงานนายเปลี่ยนไปนิดหน่อยรึเปล่า?”

เซลีนถามขึ้นพร้อมกับสอดส่ายสายตาไปรอบห้อง

“เป็นพลังของโนมเขาน่ะ ชั้นขอให้เขาปรับสภาพห้องให้เหมาะแก่การทำงาน”

“มิน่าชั้นถึงได้รู้สึกแปลกตั้งแต่เข้ามา”

เซลีนพยักหน้าอย่างเข้าใจลูน่ามาเรียจึงรีบเสริม

“ที่เซลีนรู้สึกแบบนั้นส่วนหนึ่งก็เพราะร้อนค้อนเพลิงในตอนนี้ตลบอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของภูติด้วยนั่นแหละค่ะ”

พูดจบลูน่ามาเรียก็หันมาทางเอเลน

“โดยเฉพาะคุณเอเลนคุณอาจจะไม่รู้แต่ตัวคุณตอนนี้มีกลิ่นอายไม่ต่างจากภูติเลย”

“คุณลูน่ามาเรียเห็นเหรอครับ?”

“เปล่าหรอก ยัยนี่มองไม่เห็นภูติหรอกอย่างมากก็เห็นแค่คลื่นมานาในบริเวณที่ภูติอยู่อาศัยเท่านั้น”

เซลีนตอบ

“เป็นธรรมชาติของเผ่าเอลฟ์ค่ะ ดวงตาขอเรามองเห็นสิ่งต่างๆด้ชัดกว่ามนุษย์มากแต่ก็ยังสู้ดวงตาแห่งภูติที่คุณมีไม่ได้หรอกนะคะ”

ธรรมดาแล้วพวกเอลฟ์จะมองเห็นสิ่งที่เรียกว่าคลื่นความถี่ของมานาที่เปรียบเสมือนลายนิ้วมือของมนุษย์ที่แต่ละคนจะมีไม่เหมือนกันได้ คลื่นมานาก็เช่นกันไม่ว่าคนๆนั้นจะเป็นพ่อลูกกันก็ตามคลื่นมานาอย่างมากก็แค่คล้ายคลึงกัน ลูน่ามาเรียสามารถจำแนกเผ่าพันธ์ได้ด้วยการอ่านคลื่นมานา

แต่กับพวกภูติคลื่นมานาที่ลูน่ามาเรียเห็นนั้นจะเป็นอีกรูปแบบหนึ่งไปเลย ถ้าเปรียบเทียบกันเลยคลื่นมานาของสิ่งมีชีวิตทั่วไปเปรียบเสมือนกับแสงเทียน คลื่นมานาของภูติอย่างสลามันเดอร์ โนม หรือแม้แต่ตัวเอเลนเปรียบเสมือนกองไฟขนาดใหญ่เพียงแต่เอเลนเป็นกองไฟที่มีขนาดใหญ่เป็นพิเศษ

“เอาล่ะทั้งสองคนเลิกคุยเรื่องภูติกันก่อนได้มั้ย ชั้นมาที่นี่เพื่อมารับดาบนะ”

ยิ่งฟังทั้งสองคนคุยกันกลายเป็นว่าเซลีนจะหลุดออกจากวงสนทนามาขึ้นเรื่อยๆจึงกล่าวตัดบทเสียดื้อๆ ลูน่ามาเรียแม้อยากจะแซวแต่เธอเองก็อยากเห็นอาวุธที่เอเลนทำขึ้นเหมือนกันว่าจะมีประสิทธิภาพสูงแค่ไหน

“หึๆได้เลยครับคุณลูกค้า”

เอเลนพูดจบก็เรียกหน้าต่างสถานะของดาบออกมาก่อนจะผลักให้สองสาวดู

เปลวอัคคีสุริยันต์แจ้งอรุณ ซันโทเรียน

แรงค์ S

ประเภท อาวุธ

พลังโจมตี 15300

ความทนทาน 6000 / 6000

ผู้สร้าง เอเลน

เงื่อนไขการสวมใส่ นักดาบ อัศวิน

ซันโทเรียนที่ถูกสร้างขึ้นมาใหม่ด้วยความพยายามของช่างฝีมือผู้มีอนาคตที่สดใส อัดแน่นด้วยความพยายามอย่างเปี่ยมล้นหลอมขึ้นจากวัตถุดิบระดับสูงผ่านความร้อนด้วยเปลวไฟแห่งภูติและสลักด้วยรูนที่เกี่ยวข้องกับไฟ รูนจึงดูดซับเปลวเพลิงแห่งภูติมาเป็นพลังให้แก่ตัวมันเอง

- เพิ่มพลังโจมตีต่อสิ่งมีชีวิตธาตุลม ธาตุไม้ ธาตุน้ำแข็ง 150%

- เพิ่มพลังโจมตีทักษะดาบ 100 %

-  ดูดซับพลังโจมตีธาตุไฟได้ 100000 หน่วย และจะสามารถปลดปล่อยพลังโจมตีที่เก็บสะสมนี้ไว้ได้ก็ต่อเมื่อมีพลังโจมตีสะสมเอาไว้อย่างน้อย 10000 หน่วย

- เพิ่มระดับทักษะดาบได้เร็วขึ้น

- (รูน) ทักษะ ตะวันแจ้งอรุณ ปลดปล่อยรังสีดวงอาทิตย์พลังโจมตีอยู่ที่ 300% ของพลังโจมตีอาวุธตั้งต้น เป้าหมายจะติดสถานะ เพลิงตะวันผลาญลดพลังชีวิตต่อเนื่อง 1000 หน่วยทุกๆวินาที มีระยะหน่วงทักษะ 1 ชั่วโมง

- (รูน) ทักษะผู้พิทักษ์แห่งเพลิง อัญเชิญร่างจำแลงของภูติอัคคีสลามันเดอร์ ออกมาได้สูงสุดสองตัว ภูติอัคคีจะมีพลังโจมตีอยู่ที่ตัวละ 5000 หน่วย สามารถอยู่ได้นานสิบนาที พลังเวทย์ที่ใช้ 3000 หน่วย / ตัว ระยะหน่วงทักษะ 24 ชั่วโมง 

สมบูรณ์แบบไม่มีคำใดจะเหมาะสมมากไปกว่านี้อีกแล้วสามหนุ่มสาวมองศาสตราวุธเล่มงามด้วยสายตาตื่นตะลึงแม้จะทั่งเอเลนเองก็อดไม่ได้ที่จะตื่นเต้นหากไม่มองแค่พลังพลังโจมตีเหนือจินตนาการลำพังแค่คุณสมบัติแฝงก็มากพอที่จะให้คนในอาณาจักรคลุ้งคลั่งเพื่อให้ได้มันมาดาบซันโทเรียนแรงค์ B ที่เธอครอบครองไม่อาจเทียบได้กับดาบเล่มนี้แม้แต่เศษเสี้ยว

“ชั้นรับไว้ไม่ได้”

เซลีนกลั้นใจพูดออกมาในที่สุดแม้จะเสียดายแค่ไหนแต่เธอก็สำนึกตัวว่าตนไม่เหมาะกับดาบที่เลอค่ามากเล่มนี้ แม้หากได้ครอบครองเธอจะมีสิทธิเข้าท้าทายกับมอนสเตอร์ที่เลเวลสูงกว่า 80 ได้ในทันทีก็ตาม

“อะไร? ชั้นทำดาบเล่มนี้ขึ้นมาให้เธอนะรับไปซะดีๆ”

เอเลนไม่มีความคิดที่จะเก็บดาบเอาไว้เลยแม้แต่นิดเดียวตามเจตนาดั้งเดิม เขาหลอม ตี และลับคมซันโทเรียนเล่มใหม่นี้เพื่อตั้งใจจะมอบให้แก่เซลีนเท่านั้น

“นายยังไม่เข้าใจ ถ้านายนำดาบเล่มนี้ไปขายอย่าว่าแต่ร้อยล้านเหรียญทองเลยแม้แต่ท้องพระคลังของจักรพรรดิเองก็พร้อมจะยอมทุ่มสุดตัวเพื่อให้ได้มันมาครอบครอง”

เซลีนกล่าวตามความจริง

“คุณเอเลนอาจจะยังไม่ทราบ แต่ศาสตราวุธที่แฝงไปด้วยพลังของภูติอย่างดาบเล่มนี้ลำพังแค่เงินก็ไม่สามารถซื้อได้เผลอๆดาบเล่มนี้จะไม่อาจประเมินคุณค่าได้เลย”

ลูน่ามาเรียเอ่ยเสริมถึงเรื่องดาบจะไม่ใช่ศาสตร์ที่เธอเชี่ยวชาญแต่กับเรื่องพลังของเหล่าภูติแล้วเธอเชี่ยวชาญยิ่งกว่าใครๆทั้งหมด แค่มองเปล่าเธอก็สามารถมองเห้นพลังของภูติที่อัดแน่นอยู่ในดาบหนาแน่นพอๆกับออร่าภูติที่เอเลนเปล่งออกมาได้อย่างทัดเทียม

“.....ดาบเล่มนี้ทรงคุณค่าขนาดนั้นเลยเหรอ?”

แม้จะพอรู้ถึงราคาตลาดแต่ตลาดที่มีการนำอาวุธมาขายเกรดสูงสุดอยู่ที่ B เท่านั้น ยุทธภัณฑ์ที่มีระดับสูงกว่านั้นล้วนถูกดึงเข้าโรงประมูลแทบทั้งสิ้นพร้อมราคาที่ดีดตัวสูงจนเอเลนไม่อาจจินตนาการเป็นตัวเลขออก เด็กหนุ่มชั่งใจอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะถอนหายใจแล้วยื่นดาบส่งให้เซลีน

“ตามที่ตกลงกันไว้ ดาบเล่มนี้จะเป็นของเธอหากไม่มีเธอชั้นคงไม่อาจล่าแทโอได้สำเร็จ”

พูดจบเด็กหนุ่มก็ยัดดาบใส่มือของอีกฝ่ายทำให้เซลีนรู้สึกซาบซึ้งเป็นอย่างมาก

“ขอบคุณ...แต่ยังไงดาบนี่ก็ยังมีมูลค่ามากเกินไป ชั้นจะหาเงินมาตอบแทนให้”

“ตามสบายเลยครับคุณลูกค้า”

เอเลนตอบยิ้มๆก่อนจะพูดขึ้นว่า

“ถ้าเธอจะขอบคุณชั้นก็ต้องขอบคุณสลามันเดอร์กับโนมด้วย หากไม่มีทั้งสองคนชั้นก็คงไม่มีปัญญาหลอมมิธริลเหมือนกัน

“แน่นอนว่าแต่พวกเขาอยู่ที่ไหนล่ะ?”

แทนคำตอบเอเลนก็เบนสายตาไปยังบริเวณหน้าร้าน เจ้าสองภูติจอมซนที่ยังไม่คุ้นหน้าแขกกำลังมองสำรวจเซลีนและลูน่าด้วยความสนใจทำเอาเขาอดยิ้มไม่ได้และต้องรีบพูดขึ้น

“แอบดูแบบนี้มันเสียมารยาทนะ ออกมาเถอะ”

“อื้อ ถ้าเอเลนว่าอย่างนั้น”

สองภูติลอยตัวผ่านร่างของสองสาวทำให้พวกเธอรู้สึกเหมือนมีสายลมหอบหนึ่งพัดผ่านไปเท่านั้นก่อนที่ร่างของสองภูติจะปรากฏกายบริเวณเหนือหัวไหล่ของเอเลนทั้งสองข้าง

“ว้าย”

อย่างไรซะเซลีนและลูน่าที่เป็นสตรีย่อมต้องชื่นชมสิ่งสวยงามอยู่แล้ว ด้วยรูปร่างที่น่ารักราวกับตุ๊กตาของทั้งสองภูติทำหะวกเธอตกหลุมรักพวกเขาทันทีตั้งแต่แรกพบ

“ขอแนะนำ ทางซ้ายคือสลามันเดอร์ ทางขวาคือโนม”

“สวัสดีจ้า”

โดยไม่รอให้สองภูติตอบสองสาวชิงลงมือทักทายเสียเองด้วยน้ำเสียงเป็นมิตร สลามันเดอร์หรี่ตาเล็กน้อยก่อนจะลอยวนรอบๆเซลีนสองสามรอบก่อนจะเลือกหย่อนตัวลงบนศีรษะของเด็กสาว

“คนๆนี้อุ่นจัง”

สลามันแดอร์เอ่ย ตัวเขาชอบที่จะอยู่ใกล้ๆเอเลนไม่ใช่เพียงเพราะพลังแห่งมหาภูติที่ทรงพลังแต่ยังมีเปลวไฟที่ร้อนแรงที่เปรียบเสมือนพรสวรรค์แฝงของเอเลน เซลีนก็มีสีนั้นเช่นกันแต่รุนแรงไม่เท่า

“เรียกชั้นว่าเซลีนก็ได้จ้า”

เด็กสาวเอ่ยอย่างเป็นมิตร

“อื้อ เค้าคือสลามันเดอร์เป็นเพื่อนของเอเลน”

เด็กหนุ่มถอนหายใจอย่างโล่งอกที่ดูเหมือนทางด้านเซลีนจะไปได้ด้วยดี ส่วนทางลูน่ามาเรียที่กำลังพยายามทักทายโนมด้วยสีหน้าตื่นเต้น

“ชั้นลูน่ามาเรียนะจ๊ะ”

“เค้าโนม”

โนมพูดเสียงสั้นห้วนท่าทางไม่เป็นมิตรกับเอลฟ์สาวอย่างเห็นได้ชัดเนื่องจากเพิ่งเคยพบหน้าและไม่คุ้นกับมนุษย์ แต่ก็ไม่นานนักด้วยความเป็นมิตรกับผู้อื่นง่ายโนมจึงทำจมูกฟุดฟิดอยู่สองสามทีก่อนจะเบิกตากว้าง

“กลิ่นของดินและป่า เค้าชอบ”

นั่นจึงเป็นเหตุให้โนมยอมให้ลูน่าอุ้มมันแต่โดยดี กลื่นอายมานาของเอลฟ์นั้นมีความสัมพันธ์เกี่ยวกับผืนดินและป่าอย่างลึกซึ้งไม่แปลกที่โนมจะอยากอยู่ใกล้ๆลูน่ารองลงมาจากเอเลนก่อนที่ทั้งสองภูติจะเริ่มเล่นกัน เอเลนมองด้วยสายตาเอ็นดูที่ทั้งสี่เข้ากันได้เป็นอย่างดี

เขาจึงเชิญทั้งสองคนไปดื่มน้ำชาที่ห้องรับแขกก่อนจะสนทนากันอย่างออกรสโยที่สองสาวกอดร่างภูติทั้งสองไม่ยอมปล่อยประหนึ่งกลัวพวกเขาจะหนีไป ทั้งนี้เอเลนยังอารมณ์ดีอาสาดูคันธนูของลูน่ามาเรียให้เป็นกรณีพิเศษ

“แรงค์ C ยืดหยุ่นกำลังดีแถมพลังโจมตียังพอเหมาะช่างตีเหล็กเอลฟ์นี่ก็มีฝีมือไม่เบาเลย”

เอเลนชมหลังจากที่ซ่อมคันศรของลูน่ามาเรียเสร็จก่อนจะยื่นคันศรไม้คืนให้แก่เธอ

“ดูๆไปแล้วคุณเอเลนเองก็เชี่ยวชาญการต่อสู้เหมือนกันนะคะ ทั้งยังหลากหลายแขนงเสียด้วย”

ลูน่ามาเรียเอ่ยด้วยความสนใจ

“ไม่หรอกครับ ที่ต้องรู้เนี่ยก็เพราะต้องใช้เป็นฐานความรู้ประกอบวิชาชีพมากกว่า”

จริงดังที่ลูน่าว่านอกจากทักษะดาบแล้วถึงทักษะอาวุธอื่นจะมีระดับไม่มากแต่ทฤษฎีแล้วเอเลนมีความรู้อยู่เต็มหัวติดตรงที่ตัวเขาไม่ค่อยออกไปไหนทั้งยังติดนิสัยไม่สู้คนเลยไม่มีโอกาสได้ลองวิชาเท่าที่ควร

“เห็นมั้ยชั้นบอกแล้ว อีกอย่างนะเอเลนนายควรไปสมัครเป็นนักผจญภัยเอาไว้ซะ”

“ทำไมล่ะ?”

เอลเนพอรู้มาบ้างถึงสิทธิพิเศษของนักผจญภัยแต่ก็ไม่เคยจริงจังกับมันมากนัก

“หึหึ บางทีนักผจญภัยจะจับกลุ่มกันลงดันเจี้ยนบ้าง นายอาจจะได้วัสดุแปลกๆกลับมาใช้งานบ้างก็ได้นะ”

“เซลีนก็พูดเข้า ไม่ใช่ทุกครั้งซะหน่อยที่จะได้วัสดุดีๆกลัยมาน่ะ”

ลูน่ามาเรียส่ายหน้าทันที เอเลนที่รู้ความจริงข้อนี้เข้าก็อดผิดหวังไม่ได้

“ยัยเอลฟ์นี่นิชักใบให้เรือเสีย เราเกือบจะได้พลซ่อมอาวุธมาไว้ในปาร์ตี้แล้วเชียวนะ”

เซลีนชักสีหน้าไม่พอใจเรียกเสียงหัวเราะจกสองหนุ่มสาวได้เป็นอย่างดี

“พอเห็นเธอเข้าชั้นก็เริ่มรู้สึกแล้วว่าอาชีพนักผจญภัยก็เป็นอาชีพที่น่าสนุกดี แต่คงต้องพักเอาไว้ก่อนเพราะชั้นยังมีเรื่องหนึ่งที่คิดไม่ตก”

เมื่อได้ยินดังนั้นสองสาวก็เลลิกคิ้วพร้อมกับพร้อมใจกันฟังความลำบากใจของเด็กหนุ่มจนเขาอดหัวเราะไม่ได้

“ชั้นไม่รู้ว่าจะเอาอะไรเป็นสินค้าที่ใช้ดึงดูดลูกค้าดีน่ะ คนมันจะทำการค้าถ้าไม่มีสินค้าที่ดึงดูดก็เรียกลูกค้าไม่ได้ใช่ม้า”