วันรุ่งขึ้นเหมยลี่ก็ให้เจียวจูไปกระจายข่าวว่าเธอได้รับการกระทบกระเทือนทางด้านจิตใจจนทำให้ความจำเลอะเลือนไป เพื่อผู้คนและบ่าวรับใช้ในจวนจะได้ไม่สงสัยว่าทำไมฟูเหรินถึงจำคนเ่าั้ไม่ได้และเพื่อที่จะได้ทำอะไรได้ง่ายและสะดวกมากขึ้น
ในเมื่อเธอไม่อาจรู้ได้ว่าบทหลังจากนั้นมันเป็ยังไงเธอก็จะเขียนมันขึ้นมาเองแล้วกัน ยังไงเธอก็ยังภาษีดีกว่าเพราะรู้ประวัติทุกคนหมด
เจียวจูทำตามที่ฟูเหรินสั่งทุกอย่างจนผู้คนที่ได้ยิ่งต่างมีทั้งสงสารนางที่สามีไม่รักเลยคิดสั้นปลิดชีพตัวเองแต่ดันไม่ตายแค่ความจำเสื่อม บ้างก็มองว่าสมควรแล้วกับความร้ายกาจของนางที่ไม่เคยช่วยเหลือหรือปราณีผู้ใด
จนข่าวล่วงรู้ถึงหูท่านอ๋องที่องครักษ์คนสนิทอย่างซูปี้มารายงานถึงความเป็มาเป็ไปของนาง และเื่ที่เขาให้ไปสืบเกี่ยวกับครอบครัวของนางหวังจะเป็ใหญ่ยึดราชบังลังก์
"ท่านอ๋องขอรับ บ่าวที่ไกลชิดฟูเหรินไปป่าวประกาศว่าฟูเหรินเสียใจหนักมากเื่ที่ท่านอ๋องรับสนมเพิ่ม จึงหมายปลิดชีพตัวเองแต่ไม่สำเร็จเลยทำให้ความจำเสื่อมขอรับ "
"อืม..จับตาดูนางเอาไว้อย่าให้มาวุ่นวายกับพระสนมอีก"
อ๋องหนิงหลงตอบด้วยความเฉยชาไม่ได้ยินดียินร้ายกับการที่ผู้หญิงนางนั้นจะเป็อะไรไป นางกล้าสั่งคนมาฆ่าเจียงหวงได้คงมิเป็อะไรแค่เื่แค่นี้ ผู้หญิงที่ร้ายกาจแบบนางไม่เหมาะที่จะได้รับแม้แต่เศษเสี้ยวของความห่วงใยจากใคร
ถ้าไม่ต้องแต่งงานกับนางเพื่อทัดทานอำนาจของบิดาของนางมักใหญ่ใฝ่สูง ข้าคงไม่ต้องมานั่งทุกใจเื่ความร้ายกาจของนางและสังหารนางทิ้งเสียไม่ให้เป็เสนียดต่อจวนข้า อ๋องหนิงหลงคิดและแค้นใจกับฮูหยินที่แต่งเข้าจวนอย่างจำทน ไม่แม้แต่จะแตะต้องตัวนางแม้เศษปลายผ้า
นางฆ่าตัวตายก็ดีข้าจะได้ไม่ต้องมานั่งอธิบายต่อบิดาของนางว่ามีใครลอบฆ่านางหรือไม่ คงทนความอัปยศอดสูของตัวเองมิได้ หึ! คนแบบนางอยู่ที่ไหนก็รกที่นั่น เขาคิดแม้แต่บ้านของนางเองยังไม่เคยมาดูดำดูดีก็สมควรแล้ว
เหมยลี่เริ่มปรับตัวและใช้ชีวิตในร่างของฟูเหรินให้สุขสบายเธอมีความทรงจำเกี่ยวกับร่างนี้อยู่บ้าง แต่ก็ล้วนเป็ความทรงจำที่ทุกข์ทรมารใจ ไม่มีความทรงจำดีเลย จะว่าไม่มีก็ไม่ใช่เพราะเหมือนมีความรู้สึกอย่างหนึ่งที่ร่างนี้มันบอกว่านางคงรู้สึกดีมากคือการได้ช่วยเหลือเด็กชายคนหนึ่งจากการจมน้ำ เธอไม่เข้าใจว่ามันจะสุขใจได้ยังไงหรือนางผู้นั้นจะรักเด็กชายคนนั้น
"เห้ออ..ไม่อยากคิดแล้วปวดหัว "
"เ้าคะ? ฟูเหรินพูดอะไรนะเ้าคะ ข้าฟังไม่ถนัด"
เจียวจูที่ยืนดูกิริยาของคุณหนูของเธอที่เหมือนคิดอะไรวนเวียนไปมาอย่างสงสารและเห็นใจถามขึ้น
"เปล่าๆ เจียวจูข้าอุดอู้อยู่ในห้องนี้มาสามวันแล้วนะเบื่อจะตายชัก เธอพาฉันออกไปเที่ยวเล่นข้างนอกบ้างสิ เออ..เผื่อความทรงจำฉันจะกลับมาไง "
เจียวจูฟังคุณหนูของเธอพูดแต่ละคำทำเอาเธอเวียนหัวกับคำพูดพวกนี้แต่ก็พอฟังเข้าใจ คุณหนูของเธอคงได้รับการกระทบกระเทือนทางด้านจิตใจอย่างหนักถึงเป็เช่นนี้ แต่เป็เช่นนี้ก็ยังดีกว่าที่นอนร้องไห้ข้าวปลามิยอมแตะแบบเดิม ใช่!แบบนี้ดีแล้ว
"ได้สิเ้าคะ เดี๋ยวข้าพาท่านไปเดินเที่ยวเล่นในจวนก่อน รอท่านหายดีเราค่อยไปเดินตลาดดีไหมเ้าคะ"
"ดีๆ แค่ฉันได้ออกจากที่นี่ก็ดีมากไปแล้วปะไปกันเลย "
เหมยลี่ลุกขึ้นอย่างกระฉับกระเฉงแต่ก็ต้องเซจะล้มเพราะร่างกายนี้ไม่ค่อยแข็งแรง คงไม่เคยแม้แต่จะทำอะไรหนักๆหรือหยิบจับอะไรเพราะมีคนค่อยรับใช้เอาใจตลอด เธอต้องไปออกกำลังเสียหน่อยแล้วร่างที่อ่อนปวกเปียกนี้จะได้แข็งแรงขึ้นมาบ้างเหมยลี่คิด
"เป็อะไรเ้าคะคุณหนู ข้าไปตามหมอหลวงให้นะเ้าคะ" เจียวจูเอ่ยด้วยความใ
"ไม่ๆ ฉันแค่ลงเร็วไปหน่อยปะเราไปเดินเล่นกันดีกว่าไปเจออากาศถ่ายเทฉันอาจจะดีขึ้นก็ได้นะ "
"ไหวแน่นะเ้าคะ " เขียวจูเป็ห่วงปกติคุณหนูของเธอก็ไม่ค่อยแข็งแรงนัก ยิ่งั้แ่มาอยู่ในจวนนี้ยิ่งปวดทั้งกายและใจ
"ไหวสิไปกัน "
จากนั้นทั้งสองก็ออกมาเดินเล่นในสวนดอกไม้และแวะชมนกชมไม้ที่ศาลาที่ยื่นลงไปในน้ำอย่างสบายใจ เหมยลี่ชอบสวนแบบนี้มากๆ และถ้าจำไม่ผิดเธอเป็คนเขียนให้สวนมีลักษณะเป็แบบนี้ ด้วยเธอเป็นักเขียนไส้แห้งคงไม่มีโอกาสไปเที่ยวหรือมีสวนดอกไม้แสนสวยแบบนี้ในบ้านแน่ๆ เลยได้แต่จินตนาการและเขียนออกมาใส่นิยายของเธอแทน
"รู้สึกดีไหมเ้าคะฟูเฟริน "
เจียวจูเอ่ยถามคุณหนูของเธอเมื่อออกมาข้างนอกเธอต้องเรียกตามศักดิ์ยศที่คุณหนูของเธอได้รับ ไม่เช่นนั้นใครมาได้ยินเธอเรียกแบบเดิมจะมีปัญหาเอาได้ว่าแม้แต่บ่าวยังไม่เคารพต่อฟูเฟรินแล้วใครจะสนใจเคารพนางกัน
"ดีสิ ดีมากๆ เลยเราเล่นที่นี่ทุกวันนะเจียวจูฉันชอบ "
"เ้าค่ะฟูเฟริน " เมื่อเธอเห็นผู้เป็นายอารมณ์ดีและอาการดีขึ้นนางก็พลอยใจชื้นไปด้วย
เหมยลี่ใช้ชีวิตที่นี่ในร่างนี้มาเป็อาทิตย์แล้วก็ไร้วี่แววอ๋องนั่นมาเยี่ยมเยียนใจดำจริงๆ ตอนนี้เธอเริ่มปรับตัวและชินกับร่างนี้แล้ว แทบจะจำชื่อตัวเองไม่ได้แล้วเพราะทุกคนต่างเรียกเธอแต่ฟูเฟริน
ดีแล้วที่ตาอ๋องไม่มาเธอจะได้ใช้ชีวิตในแบบของเธอได้สบายไม่ต้องค่อยปั้นหน้าเข้าหากัน แต่ยังไงสักวันเธอก็คงต้องเผชิญหน้ากับเขา เธอดันเขียนและปูเื่ราวมาให้ท่านอ๋องเกลียดเมียเอกเสียงั้นเหมือน์จะลงโทษเธอ แทนที่จะส่งเธอไปอยู่ในร่างพระสนมที่ท่านอ๋องทรงรักและโปรดปราน กลับมาอยู่ในร่างของฟูเหรินที่ทุกคนเกลียดชัง
7K
