เป็ฉากจบที่โวล์ฟกังสังหารลีโคริสที่ทำร้ายนางเอกให้เ็ปอย่างไม่รู้จักจบจักสิ้นแล้วหนีไปใช้ชีวิตรักกับนางเอกสองคน แต่เนื่องจากอุปสรรคคือเขามีภาระรับผิดชอบอันใหญ่หลวงด้วยฐานะอันสูงส่งและมีบรรดาญาติที่เชื่อใจไม่ได้ โวล์ฟกังจึงทิ้งสิ่งเ่าั้ทั้งหมดไปอยู่กับคนที่รักแค่สองคนเป็ฉากจบแบบสุขปนเศร้า[1]
เอาละ
ถูกคู่หมั้นฆ่าตายนั่นเป็เื่ที่เกิดขึ้นกับ ‘ลีโคริส เรเดียตา’ ในเกมปัญหาคือนั่นจะเป็เื่ที่เกิดขึ้นกับตัวฉันเองด้วยหรือเปล่า นั่นคือประเด็น
หากฉันนึกความทรงจำในชาติก่อนออกและรู้อนาคตของตัวเองเข้าแล้ว ตกลงว่ามีเหตุและผลอย่างไรกันแน่
พูดถึงเหตุและผลก็มีข้อสงสัยอยู่เหมือนกันว่าทำไมต้องเป็ ‘โลกนี้’ ชาติก่อนฉันชอบเกมแต่ถ้าพูดถึงเกมแล้วฉันก็ชอบหนังสือด้วย แล้วก็ชอบการ์ตูนด้วยเพราะไม่เคยทำอย่างอื่นนอกเหนือไปจากการเล่นเกมที่เนื้อเื่มีแต่ยันเดเระดังนั้น ก็อาจจะเหลือความทรงจำเล็กน้อยที่เป็เื่พิเศษ แต่ก็แค่นั้น
(เกมชื่อ...เอ๊ะ)
ไม่รู้ทำไมถึงนึกไม่ออก
ทั้งที่จำเกี่ยวกับเนื้อหาของเกมได้ถึงขนาดนี้น่าแปลกจริงๆ ถ้าจำไม่ผิดรู้สึกว่าไม่ใช่ภาษาญี่ปุ่นหรือความสามารถทางภาษาอังกฤษที่พังพินาศของฉันเป็ตัวอุปสรรคในชาติก่อนจนจำชื่อเกมไม่ได้อย่างนั้นหรือ
ฉันกลุ้มใจอยู่สักพัก แล้วรู้สึกสมองมึนงงและหนักอึ้งไม่ปลอดโปร่ง จึงเลิกคิด
อย่างไรก็ตาม เท่าที่นึกได้นั่นเป็เกมที่มีการตั้งค่าจำกัดอายุเพราะมีคำพูดและการกระทำที่รุนแรงกับการดำเนินเนื้อเื่ที่หลากหลาย
เกมนี้เป็หัวข้อสนทนาที่คนคุยกันไปทั่วก่อนการวางจำหน่ายอันที่จริงฉันเองก็สนใจเกมเพราะอย่างนั้นเหมือนกัน
ผู้กำกับซึ่งควบหน้าที่เขียนบทหลักเป็คนที่ชอบยันเดเระอย่างไม่มีใครเทียบได้(ดูเหมือนเดิมทีเป็นักเขียนนิยายและเขียนแต่เื่แบบนั้น)ส่วนคนเขียนบทย่อยเป็คนประเภทที่รู้สึกยินดีที่ผู้เล่นได้รับความะเืใจ เขาขึ้นชื่อและเป็ที่รู้จักไปทั่วในเื่ความลามกอนาจารของฉากจบแบบเลวร้ายหรือแบดเอนด์ในผลงานเกมที่เคยรับผิดชอบในอดีต
เกมประกาศคำโฆษณาให้รู้ก่อนประกาศชื่อเกมว่า‘อยากฆ่าเธอให้ตายไปเลยดีกว่า’
สำหรับฉันผู้อยู่ที่นี่ตอนนี้ในฐานะ ‘ลีโคริสเรเดียตา’ในความเป็จริงคำนั้นถือเป็คำโฆษณาที่กระทบความรู้สึกของฉันเองนี่ละไม่ใช่ใครอื่น
‘เธอ’ในคำโฆษณานั้นแน่นอนว่าหมายถึงนางเอกในเกมแต่จะว่าไปก็เหมือนการบอกใบ้ว่าลีโคริสอาจเป็คนถูกฆ่าก็ได้
น่ากลัว
ฉันอยากจะหลีกเลี่ยงให้จงได้
เื่ความตายก็อย่างหนึ่งแต่ฉันก็ไม่อยากทรมานตัวเองด้วยความรักที่สิ้นหวังแล้วสุดท้ายต้องกลายเป็คนที่มีแต่ทำร้ายคนรอบข้างให้เ็ปแบบนั้นฉันไม่เอาเด็ดขาด
ลีโคริสอาจได้บทตัวประกอบในเกมก็ได้แต่ฉันในตอนนี้เป็ตัวเอกที่มีชีวิตรุ่งโรจน์สดใสเป็ตัวแสดงนำเพียงหนึ่งเดียวเท่านั้น
ฉันคงพูดไม่ได้ว่าเข้าใจสถานการณ์ปัจจุบันอย่างไรก็ตามที่แน่ๆ คือไม่อยากเป็ทุกข์ในอนาคต ไม่สิต้องบอกว่าอยากมีชีวิตที่มีความสุขมากกว่า
หากเื่ที่ฉันนึกออกในตอนนี้มีความเป็ไปได้ที่จะเกิดขึ้นในอนาคตก็ต้องทำอะไรสักอย่างในตอนนี้เพื่อหลีกเลี่ยงมัน
ฉันตัดสินใจแล้วจ้องกระจก
คำพูดของพ่อผุดขึ้นมาในหัวที่ความสับสนลดลงไปได้ระดับหนึ่งแล้ว
“พรุ่งนี้จะได้เจอหน้ากันเป็ครั้งแรกลูกต้องถูกใจเขาอย่างแน่นอน”
จะได้เจอหน้ากันเป็ครั้งแรก
กับคนที่เป็คู่หมั้น และบางทีก็เป็คนที่อาจจะฆ่าตัวเธอเองในอนาคต
ฉันรู้สึกเหมือนซีดไปหมดทั้งตัว
เป็สถานการณ์คับขันที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันจริงๆ
2
คู่หมั้นตัวน้อยของฉัน
วันรุ่งขึ้น
ฉันนั่งโขยกเขยกไปบนรถม้ากำลังมุ่งหน้าไปคฤหาสน์ดยุกรานันคูลาที่คู่หมั้นพำนักอยู่
ฉันคิดว่าตนเองพยายามหลีกเลี่ยงสถานการณ์ได้ดีพอตัวอยู่
ฉันแวะไปหาพ่ออีกครั้ง แล้วแสดงบทบาทบุตรสาวดยุกที่อ่อนแออย่างสุดความสามารถพลางเรียกร้องขอความเห็นใจว่าไม่อยากเจอคู่หมั้น พรุ่งนี้เร็วเกินไป ฉันโอดครวญว่า“หนูกลัวจะไม่ชอบมากกว่า” ด้วยดวงตาที่รื้นน้ำตา ซึ่งนั่นไม่ใช่การแสดงแต่อย่างใด
พ่อพูดว่า
“อย่างไรถ้าไม่ลองไปเจอดูก็ไม่รู้ว่าเขาจะเป็คนที่ไม่ชอบหรือเปล่า จริงไหม พ่อก็ไปด้วยนะ ไม่เป็ไรหรอกวันนี้ลูกไปนอนได้แล้วละ”
อืมคนเป็ผู้ใหญ่เนี่ยก็ต้องพูดอะไรทำนองนี้อยู่แล้วสินะ
ดูเหมือนเส้นทางจากบ้านเราไปคฤหาสน์ดยุกรานันคูลาถ้าเดินทางด้วยรถม้าจริงๆ ต้องใช้เวลามากกว่าสิบวัน
แต่แผ่นดินนี้มีสิ่งสำคัญที่เรียกว่าหอคอยเคลื่อนย้าย ซึ่งเป็หอคอยเวทมนตร์ที่มีขนาดใหญ่โตมากเป็สิ่งจำเป็ที่ขาดไม่ได้เลยสำหรับการเคลื่อนย้ายระยะทางไกลในแผ่นดินนี้
จากหอคอยเคลื่อนย้ายเพียงแห่งเดียวในอาณาเขตของดยุกลีเลียบินไปถึงหอคอยเคลื่อนย้ายเพียงแห่งเดียวเช่นกันในอาณาเขตของดยุกรานันคูลาถ้าใช้การเคลื่อนย้ายในรูปแบบนี้การเดินทางจากสิบวันก็จะลดลงเหลือเพียงแค่ครึ่งวันจากตรงนั้นก็นั่งรถม้าเดินทางต่อไป
หากใช้เวลาสักสิบวันก็ดีน่ะสิ
หรือไม่ต้องไปถึงจุดหมายตลอดชีวิตได้เลยก็ยิ่งดี
นั่นเป็ความในใจของฉัน
ทว่าล้อรถก็หมุนผ่านทิวทัศน์ต่างๆไปเสมือนกับไม่มีความเห็นอกเห็นใจ
เมืองหลักๆ ในอาณาเขตของดยุกรานันคูลาส่วนใหญ่เป็เมืองท่าแม้ฉันจะได้เห็นข้อมูลที่เป็ความรู้กับตาตัวเองจริงๆแต่ก็ไม่ได้รู้สึกสนุกร่วมไปด้วยเลย
หลายเื่วนเวียนอยู่ในหัวฉันต้องจัดการความคิดพวกนั้นให้เป็ระเบียบให้ได้เพื่อจะได้สร้างแผนรับมือแต่การโขยกเขยกของรถม้าที่ไม่คุ้นเคยก็เป็อุปสรรคทางความคิดเหมือนกัน
พ่อดูเป็ห่วงฉัน บางครั้งท่านจึงให้หยุดรถม้าและพาออกไปสูดอากาศบริเวณโดยรอบถึงกระนั้นก็เป็เพียงเวลาแค่ชั่วประเดี๋ยวเดียว
สุดท้ายฉันก็ย่างเข้าสู่ฐานที่มั่นของศัตรูโดยไม่มีแผนการเด็ดๆรองรับ
คฤหาสน์ดยุกรานันคูลาเป็คฤหาสน์ที่ใหญ่โตโอ่อ่าตอนเห็นลักษณะภายนอกนั้นฉันก็รู้สึกหวาดหวั่นแล้วแน่นอนไม่ได้แปลว่าคฤหาสน์ดยุกลีเลียจะเหมือนคฤหาสน์ยากไร้แต่เพราะฉันเคยชินกับที่นั่น
การตกแต่งภายในคฤหาสน์ของดยุกรานันคูลาเทียบกับบ้านของเราแล้วก็ดูมีความเป็ผู้ชายกว่าหน่อยภาพที่ประดับบนผนังได้รับอิทธิพลจากแิศิลปะของมหากาพย์วีรบุรุษอยู่มากเลยทีเดียวส่วนดอกไม้ที่อยู่ในแจกันก็ดูชุ่มฉ่ำและสง่างามมากกว่าจะเรียกได้ว่าสดใส
บ้านดยุกรานันคูลามีลูกชายหนึ่งคนส่วนบ้านดยุกลีเลียของเรามีฉันเป็ลูกคนเดียว ซึ่งก็เป็เื่ที่อาจเกิดขึ้นในที่แบบนี้ได้
โดยทั่วไปฉันก็ไม่ได้ถึงขนาดรู้สึกอึดอัดอะไรแต่อย่างไรใจจริงก็ ‘อยากกลับบ้าน’ แล้ว ระหว่างที่เดินไปบนพรมขนฟูในใจยิ่งรู้สึกไม่สบายใจรุนแรงมากยิ่งขึ้น
(พลาดแล้ว...)
เมื่อฉันเดินผ่านไปนั่งบนเก้าอี้นุ่มสบายในห้องรับแขกในที่สุดความไม่สบายใจก็พุ่งถึงขีดสุด
“ลีโคริสเป็อะไรหรือเปล่า”
พ่อที่นั่งอยู่ข้างๆดูกังวลใจที่ฉันสีหน้าไม่ดี จึงส่งเครื่องดื่มอุ่นๆ มาให้แต่ฉันปฏิเสธไปอย่างสุภาพเนื่องจากกินอะไรไม่ลง
ฉันพลาดที่กลุ้มใจหลายเื่มาั้แ่เมื่อคืนจนถึงเวลานี้จนไม่ได้พักผ่อนเต็มที่ อย่างน้อยหากได้ใช้เวลาหลับตาอยู่นิ่งๆ ในรถม้าก็ดีหรอกแต่เมื่อพูดถึงสิ่งที่ฉันทำจริงๆ กลับเป็การจดจ่อคิดซ้ำไปซ้ำมาอย่างหาข้อสรุปไม่ได้หรือไม่ก็เอาแต่มองไปนอกหน้าต่างอย่างเดียวเพื่อหนีความเป็จริง
[1] ชาวญี่ปุ่นเรียกฉากจบแบบนี้ว่า merry bad end
**ติดตามตอนต่อไปก่อนใครได้ที่ readawrite
https://bit.ly/3kRniGc
839
