ตอนที่ 20 ทำให้เ้าอยู่ไม่สุข (2)
“ซู่เสวี่ย หยุดมือ” ป๋ายชีเวยมองท่าทางคลุ้มคลั่งของป๋ายซู่เสวี่ย เดาออกว่าป๋ายเอ้าเสวี่ยจะต้องพูดอะไรยั่วยุนาง ออกเสียงห้ามทันที
แต่เขาคงลืมไปแล้วว่าในตอนที่คนถูกจิตมารครอบงำ ก็จะไม่ได้ยินเสียงจากโลกภายนอกนานแล้ว และป๋ายซู่เสวี่ยในตอนนี้ก็เป็แบบนั้น
ป๋ายเอ้าเสวี่ยยิ้มหยันมองป๋ายซู่เสวี่ยที่พุ่งมาทางตน ยกขาขึ้นเล็กน้อยก็สามารถถีบป๋ายซู่เสวี่ยกระเด็นออกไป
“ป๋ายซู่เสวี่ยอย่าได้หาว่าข้ารังแกเ้า จากเล็กจนโตเ้าก็ได้รับมากกว่าข้า ใช้ชีวิตมีความสุขมากกว่าข้า แต่ก็ยังไม่ลืมมาหาเื่ข้าครั้งแล้วครั้งเล่า” ป๋ายเอ้าเสวี่ยมองคนคลั่งตรงหน้าหัวเราะดูแคลน
“เ้าพยายามอวดเบ่งต่อหน้าข้าสุดกำลัง ทว่าไม่เคยคิดเลยว่าข้า้ามันหรือไม่ ตอนนี้เ้าก็ยังมีความคิดเช่นนี้ ที่เ้าได้รับ แต่ไหนแต่ไรข้าก็ไม่เคยอยากได้ เ้าไม่จำเป็ต้องมาแสดงตัวอวดดีเหมือนตัวตลกต่อหน้าข้าหรอก วันนี้แม้ว่าอาจจะไม่สามารถส่งมอบสิ่งที่เ้าเคยทำกับข้าทั้งหมดคืน ทว่าดอกเบี้ยไม่ว่าจะมากหรือน้อยก็ยังพอจะรับไว้ได้” ป๋ายเอ้าเสวี่ยมองไปทางป๋ายซู่เสวี่ยที่พุ่งมาทางตนเอ่ยขึ้น
ป๋ายซู่เสวี่ยพอได้ยินวาจาของป๋ายเอ้าเสวี่ย เอ่ยเสียงเหี้ยม “อยากได้หรือไม่อยากไม่ใช่เ้าที่จะกะเกณฑ์ได้ ไม่ว่ายังไงท่านพ่อก็ตามใจข้า วันนี้ต่อให้ข้าฆ่าเ้าท่านพ่อก็ไม่มีทางลงโทษข้า นี่เป็ความอดสูของเ้า ป๋ายเอ้าเสวี่ย”
ป๋ายเอ้าเสวี่ยมองไปทางป๋ายซู่เสวี่ยที่มีสีหน้าอวดดี ไม่เอ่ยมากความอีก เดินตรงเข้าหาป๋ายซู่เสวี่ย
ในตอนที่ป๋ายซู่เสวี่ยไม่ทันตั้งตัว มือข้างหนึ่งกอบกุมมาที่ลำคอของป๋ายซู่เสวี่ยเอ่ยขึ้น “ดูท่าความคิดอยากฆ่าข้าของเ้าจะไม่สำเร็จแล้ว เ้าอยากตายใช่ไหม ข้าให้เ้าสมปรารถนาก็ได้ ข้าป๋ายเอ้าเสวี่ยทำอะไรไม่ค่อยเป็เท่าไร ทว่าการฆ่าคนก็ไม่ยากสำหรับข้า”
การเปลี่ยนแปลงเหนือคาดนี้ ทำให้กลุ่มคนที่เดิมคิดเข้ามาห้ามต่างหยุดชะงักลง
ป๋ายซู่เสวี่ยยังคงดิ้นรนขัดขืนสุดชีวิต ทว่าไม่คาดทุกครั้งที่นางขัดขืน ที่แลกกลับมาก็เป็แรงมือที่เพิ่มมากขึ้นของป๋ายเอ้าเสวี่ย
ป๋ายชีเวยที่อยู่ด้านข้างมองป๋ายซู่เสวี่ยที่ตาเหลือกขาว ในใจอดร้อนรนตามไปด้วยไม่ได้
แม้ว่าวันนี้ป๋ายซู่เสวี่ยจะมุทะลุเกินไป แต่ป๋ายซู่เสวี่ยยังมีคุณค่าให้ใช้สอยอีกมาก หากว่าตายไปที่นี่จริงๆ แบบนั้นแผนของเขาก็คงกลายเป็ยุ่งเหยิง คิดถึงตรงนี้ป๋ายชีเวยก็ก้าวอาดๆ ขึ้นมาด้านหน้า “เอ้าเสวี่ยปล่อยซู่เสวี่ย เื่วันนี้เป็อี๋เหนียงเ้าที่ทำไม่ถูก ข้าจะสั่งให้นางทำตามที่เ้าบอก เ้าปล่อยซู่เสวี่ยก่อนเถอะ”
“ฮา ฮา ทางที่ดีตอนนี้ท่านพ่ออย่าก้าวเข้ามาจะดีกว่า หากท่านพ่อก้าวเข้ามาก็อาจจะทำให้ข้าร้อนใจ หากร้อนใจมากเข้าคอเพรียวบางของน้องหญิงอาจจะเกิดปัญหาได้ ข้าพลั้งมือทำหักไปจะทำอย่างไร” ป๋ายเอ้าเสวี่ยพูดแล้วก็บีบคอป๋ายซู่เสวี่ยแรงขึ้น
ป๋ายซู่เสวี่ยเพราะว่าหายใจไม่ทัน สูญเสียแรงที่ใช้ในการดิ้นรนขัดขืน หางตามองไปทางป๋ายชีเวยอย่างอ้อนวอนดูน่าสงสาร
ป๋ายชีเวยได้ยินวาจาป๋ายเอ้าเสวี่ย สูดลมหายใจเข้าลึกๆ เอ่ยขึ้น “ได้ พ่อไม่ขยับ ตอนนี้เอ้าเสวี่ย้าอะไร เ้าพูดมา ข้าล้วนฟังเ้า เ้าปล่อยซู่เสวี่ย”
“รีบให้ซูอี๋เหนียงกินโจ๊กและขอโทษสาวใช้ของข้า จากนั้นไสหัวไปกินเจสวมมนต์ที่โถงบรรพชน” ป๋ายเอ้าเสวี่ยมองป๋ายชีเวยเอ่ยเสียงเรียบ
40K
