ได้เกิดใหม่ข้าจะไม่ขี้เกียจแล้วสาบานเลย

ผู้เดือดร้อนมาเรียกร้อง

           ชิงเถาจับแขนพาทั้งสองคนออกมาไม่อยากให้ทั้งสองคุยกับคุณชายมาก ตอนนี้พวกนางไม่ใช่บ่าวแล้วนะแต่มารดากับพี่สาวกลับทำท่าเคารพนอบน้อมกับเขาอยู่เลย และที่นางให้เขาไปเปล่าๆนั้นนางคิดว่าเขาจะต้องซื้อกลับไปกินที่จวนแน่นอนแล้วคนที่จวนก็จะรู้ว่าเป็นร้านของใคร พอรู้ไปถึงคุณหนูรองนางจะต้องหงุดหงิดอารมณ์มากแน่

“น้องรองจะรีบดึงพวกเราออกมาทำไมกัน”ลี่ถิงถามออกมา

“ถึงเวลากับบ้านแล้วเจ้าค่ะป่ะกลับกันเถอะ จะต้องแวะซื้อข้าวของอีก กว่าจะถึงบ้านก็จะได้เตรียมอาหารเย็นเลย”ชิงเถาบอกออกมาพร้อมเดินไปนำรถม้าที่อยู่หลังร้านออกมา ส่วนลี่ถิงกับมารดาที่มองถามนางนั้นก็ไม่รู้จะพูอะไรดีได้แต่หันมามองหน้ากันแล้วก็ส่ายหัวเหมือนตอบคำถามของอีกฝ่าย

           ชีวิตชิงเถาดำเนินไปแต่ละวันเรื่อยๆไม่มีอะไรตื่นเต้นตกใจ แต่อีกไม่กี่วันนางคงมีเรื่องให้ตื่นเต้นแล้วเพราะอากาศที่เย็นจนจะใกล้ได้เห็นหิมะแบบที่ไม่ต้องเสียเงินไปดูแต่ต้องมีเสียเงินจ้างคนงานมากวาดออกเลยทีเดียว ตอนนี้เรือนของพวกนางช่างทำการขึ้นโครงทั้งหมดเสร็จแล้วกำลังมุงหลังคากระเบื้องกันอยู่ เมื่อมุงหลังคาเสร็จพวกเขาจึงค่อยมาทำผนังกันต่อคาดว่าไม่ถึงเดือนเรือนหลังใหม่ใหญ่กว่าเดิมของพวกนางก็คงได้เข้าไปใช้งานกันแล้ว

“ไปๆไปฝึกปราณกันได้แล้ว” จิ้นสิงร้องเรียกทุกคนให้เตรียมไปฝึกปราณที่ป่าด้านหลังจวนตอนนี้สองแฝดหาจุดตันเถียนเจอแล้ว พวกเขาจึงได้เริ่มฝึกจริงๆ กันเมื่อสองวันก่อนแต่ทุกคนก็ยังทำตามวิธีของหนังสือที่ซื้อมาไม่ได้ทำตามชิงเถาแต่อย่างไรไม่ใช่ชิงเถาไม่ชวนแต่กลับกันพวกเขาชวนให้ชิงเถามาฝึกแบบเดียวกันด้วยซ้ำแต่ได้ยังไงล่ะมาถึงขนาดนี้แล้ว ต้องทำต่อให้จบสิ

“ขอรับ/เจ้าค่ะ” ทุกคนตอบรับก่อนจะเดินออกไปด้านหลังแต่ก่อนที่จะได้ไปกลับมีเสียงเรียกไว้เสียก่อน

“นายท่านมีคนมาพบขอรับ”คนงานที่มาสร้างบ้านที่อยู่ใกล้ๆ กับประตูจวนร้องเรียกพวกเขาออกมา

“ใครมากัน”จิ้นสิงเอ่ยออกมาอย่างสงสัยพร้อมจะหันกลับไปเปิดประตูให้

“ท่านพ่อไปฝึกปราณกับทุกคนก่อนเถอะเจ้าค่ะผู้มาเยือนคงไม่ได้มีเรื่องร้ายแรงอะไร ตอนนี้เราก็อยู่อย่างเงียบๆน่าจะมีธุระอื่น ข้ารับมือได้เจ้าค่ะ” ชิงเถาบอกบิดาออกมา เพราะถ้าขาดบิดาคนอื่นๆจะต้องรอแน่นอน แต่ถ้าขาดนางกลับกันพวกเขาเริ่มฝึกได้ปกติ

“เช่นนั้นหรือ”จิ้นสิงถามบุตรสาวออกมาอย่างเป็นห่วงกลัวว่าจะมีเรื่องให้นางต้องจัดการคนเดียว

“เจ้าค่ะไปเถอะทุกคนรอท่านพ่ออยู่นะเจ้าคะ” ชิงเถาดันตัวบิดาให้รีบเดินส่วนตัวนางก็กลับมาทางด้านหน้า

           เมื่อชิงเถาเปิดประตูออกก็เจอกับบุรุษหนุ่มแปลกหน้าผู้หนึ่งจากหน้าตาที่โดดเด่น ผิวขาวนวลเนียนกับเสื้อผ้าอาภรณ์เสื้อดีแล้วเขาคงเป็นคุณชายของจวนใดจวนหนึ่งแน่นอน

“ท่านมีธุระอันใดกับจวนเจี้ยนเฉิงหรือไม่เจ้าคะ”ชิงเถาถามออกมาเมื่อพิจารณาแล้ว ดูๆ ไปเขาก็ไม่ได้มาด้วยอารมณ์โมโหแต่อย่างไรงั้นคงไม่ใช่เรื่องไม่ดีกับพวกนาง

“ข้ามาติดต่อขอซื้อตู้เก็บสมบัติ”คุณชายผู้นั้นตอบออกมา

“ตู้เก็บสมบัติมีขายที่ร้านเจี้ยนเฉิงในตลาดไงเจ้าคะ ไมจำเป็นต้องมาถึงจวน”ชิงเถาบอกออกมาอย่างแปลกใจ คุณชายผู้นี่จะมาซื้อของแต่กลับมาถึงจวนเถ้าแก่ร้านไม่รู้ว่าเขารู้จักจวนนางได้เช่นไร

“แต่สินค้าเก็บอยู่ที่จวนเจ้าข้าอยากได้แบบเพิ่มแร่กรีดร้อง” คุณชายผู้นั้นบอกจุดประสงค์ออกมา เนื่องด้วยเขาจะนำไปเป็นของฝากให้กับสหายต่างเมืองแต่ให้คนไปซื้อที่ร้านแล้วกลับไม่มีขาย จึงต้องมาซื้อถึงจวนแบบนี้

“ที่ร้านไม่มีที่นี่ก็ไม่มีเช่นกันเจ้าค่ะ” ชิงเถาตอบออกมา ที่แท้ก็ลูกค้าที่ชอบมาซื้อของที่ไม่มีขายนี่เอง

“จะไม่มีได้เยี่ยงไรที่นี่เป็นที่ผลิต” เขายังถามนางออกมา

“แต่ก็ขายไปหมดในหลายวันก่อนแล้วเจ้าค่ะ”ชิงเถาบอกออกมา

“จะขายออกไปอย่างไรแต่ข้าคิดว่ายังไงพวกเจ้าก็ยังมีเก็บไว้อยู่ดี” เขายังไม่ยอมนาง

“เอ๊ะก็บอกว่าไม่” ชิงเถากำลังจะพูดแต่ก็ถูกขัดนางเริ่มรู้สึกว่าตัวเองจะเป็นรองเขาในไม่ช้านี้

“แต่ข้าว่ามีเจ้าแค่อยากเก็บไว้เพื่อเพิ่มราคาเท่านั้น” คุณชายว่านางออกมาอีก

“ใช่แล้วทำไมถ้าไม่ใช่แล้วเกี่ยวอะไรกับท่านด้วย” ชิงเถายังถามกลับออกมา

“ถ้ามีก็ขายให้ข้าเสียสิจะเพิ่มราคาเป็นเท่า หรือสอง สามเท่าตัวก็ได้” เขายังต่อรองกับนางอยู่เพราะเขาอยากได้มากตอนนี้

“ถึงมีทำไมข้าต้องขายให้ท่านด้วย”ชิงเถายังไม่ยอมแพ้หรอก

“ข้าเป็นผู้หนึ่งที่เดือดร้อนจากเหตุการณ์เสียงแร่กรีดร้องส่งเสียงดังรบกวนข้าไม่ได้มาเอาจากเจ้าเฉยๆ แต่มาขอซื้อ” เขาตอบออกมาอีกคำตอบนี้ของเขาทำให้นางเงียบไป เขาคือผู้เดือดร้อนเช่นนั้นหรือ

“ข้าจะเชื่อได้ยังไงเจ้าอาจจะได้ยินใครเขาพูดกัน แล้วมาทวงกับข้าก็ได้” ชิงเถายังไม่เชื่อเขาเท่าไหร่

“นั้นเรือนข้า” นิ้วชี้ของเขาหรือก็คือคุณชายเยี่ยนชี้ไปยังเรือนที่มองเห็นอยู่อีกฝั่งของกำแพงจวนซึ่งไม่ได้ไกลจากจวนนางนัก

“เออ ท่าน คือว่าท่านอยู่ที่นั้นตอนที่”ชิงเถาพยายามเอ่ยถามเขาออกไป แค่นึกถึงเหตุการณ์วันนั้นแล้วถึงตอนนี้ยังพูดไม่ออกเลย

“ใช่แล้วเรือนข้าคงได้ยินเสียงนั้นชัดเจนที่สุด” คุณชายเยี่ยนค่อยๆ ตอบนางออกมาชัดๆช้าๆ  ตอนนี้นางมีความรู้สึกผิดเข้ามาเกาะกุมในหัวน้อยๆนี้แล้ว ถ้าเรื่องที่เขาขอไม่มากจนเกินไป นางก็จะช่วยแล้วกัน

“ถ้างั้นท่านอยากได้สักกี่หลังล่ะ แต่บอกไว้ก่อนเลยนะว่าข้าขายให้ท่านราคาเดิมเป็นคนสุดท้ายแล้วไม่ต้องบอกผู้อื่นมาตามซื้ออีก ไม่ใช่เพียงราคาที่จะเพิ่มขึ้นแต่ตอนนี้สินค้าก็ผลิตไม่ได้แล้ว ท่านคงรู้สาเหตุดี” ชิงเถารีบบอกออกไป

“ได้ ตกลงข้าซื้อทั้งแบบไม้และโลหะขนาดละหลังเพียงเท่านี้ เจ้าพอให้ได้ใช่ไหม”คุณชายเยี่ยนบอกออกมาอย่างพอใจ

“ตกลงเจ้าค่ะให้คนตามเข้ามายกไปได้เลย” ชิงเถาบอกพร้อมเชิญพวกเขาเข้ามาในจวนนางเดินนำพวกเขาไปยังห้องเก็บตู้ ไขกุญแจเข้าไปแล้วก็สั่งให้ผู้ติดตามของเขามาช่วยยกตามสิ่งที่เขาต้องการออกไป

“ขอบใจเจ้ามากนะนี่ค่าตอบแทนพอดีกับราคาสินค้า ไม่ขาดแน่นอน และก็ไม่เกินแน่นอน”คุณชายเยี่ยนยื่นถุงเงินให้นางด้วยร้อยยิ้มเจ้าเล่ห์ก่อนจะหมุนตัวเดินตามบ่าวที่มายกตู้ออกไป

“ลดลงไปอีกแล้วหกหลังแต่ก็ถือว่านำออกมาขายเพิ่มแล้วกัน” ชิงมองถุงเงินแล้วส่ายหน้าไปมาเพียงครู่เดียวก่อนจะหันกลับออกเดินไปฝึกปราณต่อ