จุ๊บฉันสิ เดี๋ยวมีรักเอง

ชามีน

ฉันเข้าไปสัมภาษณ์งานได้ประมาณยี่สิบนาทีได้ เดินออกมารอผลสัมภาษณ์ สรุปว่าฉันไม่ได้งานทำ ด้วยความที่ฉันไม่มีประสบการณ์ด้านนี้ด้วย

ไม่เป็๲ไร ฉันค่อยคิดแผนใหม่

ตอนนี้ฉันไปดักรอมองเขาที่โรงอาหารของบริษัท เผื่อว่าจะเจอเขา

เที่ยงแล้ว

ฉันนั่งอยู่ในมุมที่มองคนเดินผ่านไปมา นำรูปเขาขึ้นมาเทียบกับตัวจริง ว่าใช่เนื้อคู่ของฉันตามที่หมอดูบอกไหม .. มองหาเขา ใจฉันก็เต้นตุ้บๆตลอดเวลา

เฮ้ยยย ..นั่นมันเขานิน่า ความหล่อ ดูดี ไม่ต่างจากในรูปเลย .. ว่าแต่เขามากินข้าวกับใครนะ

อย่าบอกนะว่าเขามีแฟนแล้ว เฮ้ยย...ไม่ได้นะ ถ้าเป็๞แบบนั้นจริง ฉันจะไปถล่มอาจารย์หวังถึงที่เลยคอยดู

ยังไงก็ช่าง ฉันต้องหาวิธีเข้าหาเขาให้ได้ซะก่อน ... ฉันนั่งคิดได้ไม่นาน เห็นเขากำลังจะเดินไปยังร้านข้าวแกง ฉันรีบพุ่งตัวไปให้ทันเขา

ในที่สุดก็ต่อแถวหลังเขา ... ฮิฮิ มองข้างหลังยังหล่อเลย ฉันช่างทำบุญมาดีจริงๆ

แผนต่อไปคือ ไปนั่งร่วมโต๊ะกินข้าวกับเขา ...เพราะว่าที่ๆฉันนั่งไปก่อนหน้าโดนแย่งที่ไปแล้ว

"ขอโทษนะคะ นั่งได้ไหมคะ" พอเขาตอบว่าไม่มีฉันรีบนั่งร่วมโต๊ะกินข้าวกับเขาทันที

"เรย์ นายปล่อยให้คนอื่นมานั่งโต๊ะเราได้ยังไงคะ"

ยัยนี่เป็๞ใครเนี่ย ห้องอาหารทุกคนมีสิทธิ์นั่งป่ะ ฉันมองเธอด้วยหางตา ..หันกลับทานอาหารต่อ

ฉันนั่งรอเวลาให้ ผู้ชายที่ฉัน๻้๵๹๠า๱จะจุ๊บด้วย ลุก แล้วฉันถึงจะลุกตามเขา ค่อยๆสะกดตามเขาว่าเขาไปที่ไหนบ้าง และชื่ออะไร ตอนนี้อยากรู้จักชื่อเขามาก

เริ่มสะกดรอยตามได้

ดูเหมือว่าเขาจะเดินกลับออฟฟิตห้องทำงานส่วนตัวของเขาเอง ...หือ หน้าห้องมีป้ายชื่อว่า ผู้บริหารระดับสูง เขาเนี่ยนะเป็๲ผู้บริหาร เขาแค่มาหาเ๽้านายแหละ

ฉันย่องตามจนสามารถเข้ามาในห้องเขาได้น่ะ ..ตอนนี้เขาเดินออกจากห้องไปคุยเลขาหน้าห้องแล้ว ..ฉันต้องหาที่หลบก่อนนะ

ใต้โต๊ะเขาแล้วกัน ดูกว้างขวางดี

ฉันนั่งรอเขากลับเข้ามาในห้อง เขาก็ยังไม่กลับเข้ามา พอฉันจะลุกเตรียมหาทางออกดันลุกขึ้นมาเจอเขากำลังเดินมานั่งที่เก้าอี้พอดี ฉันจะหลบเข้าไปใหม่ก็คงไม่ทันแล้ว

"เธอเป็๲ใคร!" ผมเดินเข้าไปมองเธอใกล้ๆ ดูแล้วไม่ใช่พนักงานที่นี่แน่นอน

"เออ..คือว่า..ฉันมา" โอ๊ยย ฉันบอกว่าเขาไงดี "ฉันหลงทางน่ะ หาทางออกจากบริษัทไม่ได้ ฉันเลยเดินตามนายมา "

"หึหึ เธอโกหก"

"ฉันกลับแล้วนะ"

"เดี๋ยวสิ กลับง่ายเกินไปหรือเปล่า ไหนบอกหลงทางไง"

"ใช่น่ะสิ งั้นนายก็เดินส่งฉันที่ประตูทางออกหน่อยสิ" ประชิดตัวฉันแบบนี้ จุ๊บ ฉันเลย ให้ฉันจุ๊บผู้ชายก่อน คงจะไม่เหมาะเท่าไหร่

"ไปนั่งรอที่โซฟาก่อนสิ ฉันกำลังจะออกไปธุระพอดี" ผมว่าเธอไม่เนียนเลยนะที่บอกว่าตัวเองหลงทาง เธอต้องมีอะไรสักอย่าง ไม่งั้นไม่ตามผมมาถึงขนาดนี้

"ค่ะ นายไปธุระ ก็ไปส่งฉันด้วยนะ คอนโดฉันอยู่หน้าบริษัทนายนี่เอง" อายจังเลย พูดอะไรออกไปเนี่ย

"ได้สิ นั่งรอไปก่อนนะ ฉันเคลียร์เอกสารแปบนึง "

"อืม "

ระหว่างที่เธอนั่งรอเขา ตัวเธอเองก็สัปหงกไปในที่สุดก็หลับคาโซฟาในห้องของเรย์

"เธอ เธอ จะกลับบ้านไหม" คนอะไรหลับง่ายจัง

"ค่ะ" ฉันเด้งตัวลุกขึ้นมาทันที

"คราวหลังถ้าเธอเข้ามาแบบนี้อีก ผมจะแจ้งตำรวจข้อหาบุกรุก "

"ฉันบอกแล้วไงว่าฉันหลงทาง ถ้านายบ่นมากนัก ก็ไปส่งฉันแค่หน้าประตูทางออกพอ"

"ไม่ เดี๋ยวไปแวะส่งเธอให้ตำรวจด้วย"

"กรี๊ดดดดด ไม่นะ ฮืออ ฉันขอโทษ"

วันต่อมา

ฉันยังไปหาที่บริษัท ฉันจะไปหาเขาทุกวันจนกว่าเราจะจุ๊บกัน ... ฉันลืมถามหมอดูเลยจะได้จุ๊บเขาเมื่อไหร่

นี่ก็ใกล้เวลาอาหารกลางวันแล้ว เขาจะลงมากินข้าวที่ห้องอาหารไหมนะ หรือไปกินข้างนอก รอไปรอมา ฉันขึ้นมารอเขาห้องอาหารดีกว่า อย่างน้อยได้หาข้าวกินไปด้วย

วันรุ่งขึ้น ฉันยังคงคอยเขาที่บริษัท

อีกวัน ไปหาเขาถึงหน้าห้อง ทำให้เลขาหน้าห้องถามฉันว่า "มีธุระอะไรกับคุณเรย์คะ" ในที่สุดฉันก็ได้ชื่อเขามาแล้ว ฉันไม่ได้ตอบอะไรเธอ รีบเดินหนีออกมาซะก่อน

ฉันยังไปหาทุกวัน เจอบ้าง ไม่เจอบ้าง แต่เขาก็ได้แต่มองหน้า ส่วนฉันได้แต่เดินหนีอย่างเดียว ถ้าวันนี้ไปอีกรอบเขาต้องแจ้งตำรวจจับฉันแน่ๆ

(ไลน์)

Maysa : ชาทำอะไรอยู่ ออกมาเจอกันไหม

Chamean : ได้สิ ฉันกำลังหาคนปรึกษาอยู่พอดี

Maysa: มาเจอฉันที่คาเฟ่นะ

Chamean: อืม

---

"เฮ้ ชา ฉันอยู่นี่"

"วันนี้แกหยุดงานเหรอ"

"เข้าเ๱ื่๵๹ของแกเลยดีกว่า" ฉันว่าเพื่อนน่าจะโดนหมอดูหลอกแล้วล่ะ ดีนะฉันไม่ได้ดูกับเธอด้วย

"ผู้ชายที่หมอดูให้ฉันไปหา ดูท่าแล้วเขาไม่เห็นสนใจฉันเลยอ่ะ" รู้สึกเหนือนโดนหลอกยังไงก็ไม่รู้

"เพิ่งผ่านมาไม่กี่วันเอง แกจะให้เขาหันมาสนใจแกทันทีแบบนั้นไม่ได้หรอก"

"ก็จริงของแกนะ พรุ่งนี้ฉันจะไปหาอาจารย์หวังอีกรอบ"

"สมมุตินะ ถ้าแกจุ๊บเขาแล้ว เขาไม่ได้ชอบแกล่ะ"

"ฮืออออออ เมษาแกอย่าพูดแบบนี้ ฉันทำใจไม่ได้" เวลาฉันได้เห็นเขาใจฉันเต้นแรงมาก แม้กระทั่งตอนนี้ใจฉันยังเต้นแรงเลย

"อาการหนักนะแก"

"ฉันกลับก่อนนะ ชามีน"

"บาย ไว้เจอกัน"

---

เรย์

๰่๭๫นี้ผมมีงานต้องเคลียร์เยอะมาก ทำให้ไม่มีเวลาออกไปข้างนอกเลย ตอนนี้ก็เวลาสองทุ่มแล้วผมยังไม่ได้กลับบ้าน ไหนจะเซ็นต์แฟ้มงานอีกหลายอัน ..

"โดนัท ครับ" ผม๻ะโ๠๲เรียกเลขาหน้าห้อง

เอ๊ะ ทำไมเธอยังไม่เดินเข้ามานะ ผมเดินออกมาดูปรากฎว่าเธอกลับบ้านไปแล้ว กะจะเรียกเธอให้เข้ามาช่วยงานซะหน่อย

"เฮีย ยังไม่กลับบ้านเหรอ"

"ยัง"

"ผมเห็นผู้หญิงมายืนด้อมๆมองหน้าตึกบริษัทเราอ่ะ "

"ใครวะ ฉันไม่ได้นัดใครไว้นะ"

"กิ๊กพี่หรือเปล่า"

"บ้า"

ผมไม่ได้สนใจคำบอกเล่าของน้องชาย ได้แต่นั่งทำงานไปเรื่อยๆ จนเสร็จงาน เก็บสัมภาระเตรียมกลับบ้าน

ในหัวของผมก็มีแต่งานกับงานล่ะครับ ไม่ค่อยได้ไปเจอใครสักเท่าไหร่ ถ้าผมไปไหนกับใครสักคนก็มีแต่ โดนัท เลขาหน้าห้องผม มีแค่เธอคนเดียวที่ผมจะไปด้วย .. น้องชายผมอย่าไปคาดหวังครับว่าจะไปกับผม

"พ่อยังไม่นอนเหรอครับ" ถึงบ้านแล้ว ผมเห็นพ่อยังนั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่บริเวณโต๊ะอาหาร

"รอปรึกษาแกเ๹ื่๪๫ โจมิน"

"มันไปก่อเ๱ื่๵๹ที่ไหนอีกล่ะครับ"

"ไม่มี มันมาขอเปิดผับ และไปเอาเงินลงทุนจากแก"

"พ่อคิดว่าไงครับ"

พ่อผมให้อยู่แล้วล่ะครับ ถึงปากจะบ่นว่าไม่อยากให้ทำธุรกิจเอง แต่ถ้าได้เจอลูกอ้อนของโจมินเข้า พ่อยอมลูกทุกอย่าง

"ถ้าพ่ออนุญาต พรุ่งนี้ผมจะโอนเงินให้เลย "

"ตามนั้นแหละ"

"ครับ ผมไปนอนแล้วนะ ฝันดีครับ"

8:00 น.

ฉันมารอเขาที่หน้าบริษัทอีกตามเคย เมื่อวานฉันไปปรึกษาอาจารย์หวังมาแล้ว อาจารย์บอกว่าให้ออกไปรอเขาตอนเวลาแปดโมงแล้วจะเจอเขาเอง

ฉันก็มารอเขาแปดโมงแล้ว ยังไม่เห็นหน้าเขา โอ๊ยย ฉันควรจะเชื่อหมอดูคนนี้ต่อไปดีไหมเนี่ย