เทพยุทธ์แห่งใต้หล้า [แปลจบแล้ว]

        ดวงตาของศิษย์สายในแต่ละคนพลันฉายแววเย็นชาขึ้นมา โดยเฉพาะ 20 อันดับแรก

        พวกเขาทุกคนล้วนคิดว่าตัวเองเป็นอัจฉริยะของนิกาย ดังนั้นจึงมีความเย่อหยิ่งอยู่ในตัวแต่ตอนนี้หลินเฟิงที่ยืนอยู่บนลานประลองเป็นตาย กลับพูดจาโอหังออกมาและท้าทายศิษย์สายในทุกคนการกระทำของหลินเฟิงเท่ากับเป็นการตบหน้าพวกเขาทั้งหมด

        แต่ในบรรดาพวกเขาก็มีหลายคนที่กังวลเกี่ยวกับพลังของหลินเฟิง โดยเฉพาะศิษย์ที่มีอันดับใกล้เคียงกับเหล่ยโป พลังของหลินเฟิงนั้นแข็งแกร่งมากและการที่เขาสามารถสังหารเหล่ยโปอย่างง่ายดาย ก็แสดงให้เห็นว่าตัวตนของหลินเฟิงนั้นนับว่าเป็นภัยคุกคามต่อพวกเขา

        สิ่งที่ทำให้พวกเขากังวลมากที่สุดก็คือ ตั้งแต่ต้นจนจบหลินเฟิงยังไม่เคยปลดปล่อยจิตวิญญาณของตัวเองออกมาเลยถ้าหากจิตวิญญาณของเขาคือดาบล่ะก็ เพียงแค่ปลดปล่อยมันออกมา คลื่นดาบที่ยังคุกกรุ่นอยู่ในอากาศก็ยิ่งระเบิดพลังมากขึ้นหลายเท่าเมื่อถึงตอนนั้นพลังก็จะยิ่งน่ากลัวมากขึ้น

        ด้วยเหตุนี้จึงไม่มีใครกล้ารับคำท้าท้ายของหลินเฟิงบรรยากาศพลันตกอยู่ในความเงียบอย่างแท้จริง มีเพียงแค่เสียงคลื่นดาบที่ดังขึ้นเป็นระยะๆเท่านั้น

        “เหวินเริ่นเหยียน เจ้าด่าข้าว่าเป็นสวะบ้างล่ะ มดปลวกบ้างล่ะไหนว่าอยากจะสังหารข้าไง? อยากจะทำให้ข้าต้องคุกเข่าขอชีวิตจากเจ้าตอนนี้ข้าให้โอกาสเจ้าสังหารข้าอย่างเปิดเผยแล้วนะ ทำไมถึงยังไม่ขึ้นมาล่ะ??? เจ้ามัวรออะไรอยู่!!!”

        หลินเฟิงมองไปที่เหวินเริ่นเหยียนเสียงของเขาได้ทำลายความเงียบสงบภายในใจของทุกคน

        คำพูดของหลินเฟิงยังคงทำให้พวกเขาประหลาดใจอยู่เสมอ

        ทันทีที่เขาเปิดปากพูดขึ้นมา เขาก็เชื้อเชิญผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดในศิษย์สายในอย่างเหวินเริ่นเหยียนให้ขึ้นมาประลองกับเขา

        เหวินเริ่นเหยียนเป็นผู้ฝึกยุทธ์ในขอบเขตแห่งจิตวิญญาณขั้นที่ 3ระดับสูงสุด ถึงแม้ว่าเขากับเหล่ยโปจะอยู่ในขอบเขตแห่งจิตวิญญาณเช่นเดียวกันแต่ก็ไม่มีใครคิดว่าเหล่ยโปจะสามารถเทียบชั้นกับเหวินเริ่นเหยียนได้ เหล่ยโปไม่มีคุณสมบัติที่จะพูดกับเหวินเริ่นเหยียนด้วยซ้ำพวกเขาคนหนึ่งเป็นเมฆที่ลอยอยู่บนท้องฟ้าส่วนอีกคนก็เป็นแค่ก้อนหินที่นอนอยู่บนดิน ไม่มีทางที่พวกเขาจะสามารถมาบรรจบกันได้

        ขอบเขตเดียวกันแต่ก็ไม่ได้หมายความว่าพลังจะเท่ากัน ก็เหมือนหลินเฟิงที่มีระดับการบ่มเพาะอยู่ที่ขอบเขตแห่งจิตวิญญาณขั้นที่2 แต่ก็ไม่มีผู้ฝึกยุทธ์ในขอบเขตแห่งจิตวิญญาณขั้นที่ 2คนไหนที่มีพลังเทียบเคียงกับเขาได้ หรือแม้กระทั่งสามารถสังหารเหล่ยโปที่เป็นผู้ฝึกยุทธ์ในขอบเขตแห่งจิตวิญญาณขั้นที่3 ได้

        เหวินเริ่นเหยียนก็คล้ายกับหลินเฟิง เขาบรรลุขอบเขตแห่งจิตวิญญาณขั้นที่ 3 แต่ผู้ที่อยู่ในขอบเขตเดียวกันก็ไม่กล้าท้าทายเขากระทั่งศิษย์หลักที่อยู่ในขอบเขตแห่งจิตวิญญาณขั้นที่ 4 ก็ยังไม่กล้ายั่วโมโหเขา

        “ช่างไม่เจียมตัวเอาเสียเลย ถึงเจ้าจะสามารถสังหารเหล่ยโปได้แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะสามารถต่อกรกับข้าได้ คนอย่างเหล่ยโปกระทั่งคุณสมบัติเป็นเด็กถือรองเท้าให้ข้าก็ยังไม่มีเลยในสายตาของข้า เหล่ยโปก็เหมือนกับเจ้าที่เป็นได้แค่สวะ หรือไม่ก็มดปลวก!!!”

        เหวินเริ่นเหยียนมองไปที่หลินเฟิงอย่างดูถูก ถึงแม้ว่าพรสวรรค์ของหลินเฟิงจะไม่อ่อนแอแต่การที่กล้าท้าทายเหวินเริ่นเหยียน มันก็เหมือนกับเป็นการหาที่ตายนั่นแหละหลินเฟิงในตอนนี้ยังคงเป็นสวะที่ไม่ควรปรากฏตัวอยู่ต่อหน้าเขา

        “เจ้าพูดจาไร้สาระตั้งมากมายก็เพื่อแสดงให้คนอื่นเห็นว่าตัวเจ้านั้นดีเลิศและแข็งแกร่งแค่ไหนอย่างนั้นใช่ไหม?”

        มีหรือที่หลินเฟิงจะไม่เข้าใจในสิ่งที่เหวินเริ่นเหยียนคิดดังนั้นเขาจึงพูดดูแคลนไปว่า “เจ้าไม่จำเป็นต้องพูดมากแบบนั้นก็ได้ในเมื่อเจ้าคิดว่าตัวเองแข็งแกร่งและข้าก็เป็นเพียงมดปลวกหรือสวะที่ไม่ควรอยู่ต่อหน้าเจ้าก็แล้วทำไมเจ้าถึงไม่ขึ้นมาบนนี้เพื่อสังหารข้าล่ะ? ขึ้นมาแสดงความแข็งแกร่งของเจ้าเพื่อให้ทุกคนได้จำไว้ในใจว่าเจ้ามันน่าเกรงขามแค่ไหน แต่เจ้าก็ไม่ทำดีแต่พ่นวาจาไร้สาระอยู่ข้างล่าง”

        “ไอ้การพูดจาโอ้อวดนะ ใครๆ ก็ทำได้ แม้แต่เหล่ยโปเอง ก่อนที่จะถูกข้าสังหารมันก็เรียกข้าว่าสวะเช่นกัน ทั้งยังพูดว่าตัวเองแข็งแกร่งอย่างนู้นอย่างนี้... แล้วผลเป็นไง?”

        คำพูดของหลินเฟิงเต็มไปด้วยการยั่วยุแต่ทว่าสิ่งที่เขาพูดนั้นล้วนเป็นความจริง เหวินเริ่นเหยียน การพูดจาโอ้อวดนะ ใครๆก็ทำได้?

        ถ้าเหวินเริ่นเหยียนขึ้นไปบนลานประลองเป็นตายและใช้ความแข็งแกร่งของตัวเองกดข่มหลินเฟิง แน่นอนว่าภาพลักษณ์ของเขาในใจของทุกคนย่อมสูงส่งขึ้นอย่างไม่ต้องสงสัย

        แต่เหวินเริ่นเหยียนกลับไม่ยอมทำแบบนั้นเขาเอาแต่พูดจาโอ้อวดว่าตัวเองแข็งแกร่งมากอยู่ข้างล่าง แล้วแบบนี้จะให้พวกเขาคิดอย่างไร???

        ในสายตาของเหวินเริ่นเหยียนนั้น หลินเฟิงเป็นเหมือนมดปลวกที่เขาสามารถบดขยี้ตอนไหนก็ได้ตัวตนของเขาสูงส่งขนาดนี้จะยอมลดตัวลงไปเกลือกกลั้วกับมันทำไม?! มิหนำซ้ำถ้าหากเขาพูดแค่ประโยคเดียวและสามารถทำให้หลินเฟิงตายได้ แบบนี้จะไม่ทำให้ตัวตนของเขาน่าเกรงขามกว่าเหรอ?

        เหวินเริ่นเหยียนเหลือบมองคนที่ยืนอยู่ข้างๆ และพูดออกมาอย่างยโสว่า

        “พวกเจ้า ใครสักคนที่ขึ้นไปฆ่ามันได้ ข้าจะตบรางวัลให้อย่างงาม”

        เมื่อได้ยินคำพูดของเหวินเริ่นเหยียน ทันใดนั้นดวงตาของศิษย์หลายๆ คนก็เป็นประกายขึ้นมาอาจารย์ของเหวินเริ่นเหยียนเป็นใคร พวกเขาต่างก็รู้จักกันดี หากเหวินเริ่นเหยียนบอกว่าจะตบรางวัลให้อย่างงาม แทบไม่ต้องคิดก็เดาได้ว่ามันคืออะไร

        เม็ดยา เม็ดยาไม่ใช่สิ่งที่เหวินเริ่นเหยียนขาดเขามีเม็ดยาอยู่จำนวนนับไม่ถ้วน และเม็ดยาเหล่านั้นล้วนเป็นของล้ำค่าเห็นได้ชัดว่าข้อเสนอนี้น่าดึงดูดใจมาก

         “ข้าจะเป็นคนสังหารมันเอง” ทันใดนั้นก็มีเงาร่างหนึ่งเดินออกมาจากกลุ่มชายหนุ่มคนนี้อายุประมาณ 17 ปีสายตาของเขาแหลมคมดุจมีด

        “ถงโชว ผู้เชี่ยวชาญการใช้มีด”

        “นั่นมันเขานี่ หลินเฟิงต้องแย่แน่ๆ”

        มีหลายคนจำถงโชวได้ หลังจากที่ถูฟูก้าวเข้าไปเป็นศิษย์หลัก ก็มีอยู่สองคนที่ชื่อถูกเลื่อนอันดับขึ้นไปหนึ่งคือเหวินเริ่นเหยียน สองคือถงโชว

        ถึงแม้ว่าถงโชวจะอยู่อันดับที่ 6 ของศิษย์สายในแต่ความสามารถของเขากลับเหนือกว่าศิษย์ที่อยู่ในอับดับสูงกว่าตนหลายเท่า

        เพราะว่าถงโชวมีจิตวิญญาณแห่งมีด และยังเป็นจิตวิญญาณที่แข็งแกร่งอีกด้วยถ้าหากเขาใช้มีดและควบคู่ไปกับการปลดปล่อยจิตวิญญาณออกมาล่ะก็ไม่มีอะไรที่สามารถรอดพ้นไปจากเงื้อมมือของถงโชวได้ นอกจากนี้ในบรรดาศิษย์สายในทั้งหมดเขายังเป็นอีกคนที่ตระหนักถึงอำนาจ ใช่ เขามีอำนาจของมีดไม่รู้ว่าระหว่างอำนาจดาบของหลินเฟิงกับอำนาจมีดของถงโชว ใครจะแข็งแกร่งกว่ากัน?!

        ถึงแม้ว่าการตระหนักรู้ในอำนาจมีดของถงโชวจะด้อยกว่าการตระหนักรู้อำนาจดาบของหลินเฟิงแต่ทว่าช่องว่างการบ่มเพาะของทั้งสองคนก็แตกต่างกันอยู่ดีเพราะถงโชวเป็นผู้ฝึกยุทธ์ในขอบเขตแห่งจิตวิญญาณขั้นที่ 3

        ถงโชวมองหลินเฟิงด้วยสายตาดุร้าย

        “ได้ เจ้าขึ้นไป แต่อย่าเพิ่งฆ่ามันล่ะ ให้มันคุกเข่าต่อหน้าข้าก่อนเพื่อให้มันได้รู้ก่อนตายว่ามันไม่มีทางเอาชนะข้าได้ ช่องว่างระหว่างข้ากับมันต่างกันเกินไป”

        เหวินเริ่นเหยียนเปิดปากพูดอย่างเย็นชา

        “ไม่ต้องห่วง ข้าเข้าใจแล้ว”

        ถงโชวพยักหน้าเล็กน้อย ก่อนจะกระโดดขึ้นไปบนลานประลองแล้วยืนอยู่ตรงหน้าของหลินเฟิง

        จากนั้นเขาก็หยิบมีดยาวที่อยู่ด้านหลังออกมา ขณะกล่าวด้วยน้ำเสียงเกียจคร้านว่า “ข้าไม่ได้ใช้มีดเล่มนี้มานานมาก ดังนั้นการที่เจ้าตายด้วยมีดเล่มนี้นับว่าเป็นเกียรติที่สุดแล้ว”

        “ฟังจากที่เจ้าพูด หมายความว่าการประลองระหว่างเราเดิมพันด้วยชีวิตถูกไหม?”

        หลินเฟิงถามด้วยน้ำเสียงไม่แยแส

        “เจ้าคิดว่าข้ามีว่างมาเล่นกับเจ้าอย่างนั้นหรือ?”

        ถงโชวมองหลินเฟิงอย่างชั่วร้าย สายตาของเขาแหลมคมราวกับมีด

        ถงโชวชักมีดออกมาจากฝัก เผยให้เห็นใบมีดเก่าๆ ท่าทางถงโชวดูจะทะนุถนอมมันมากราวกับว่ามีดเล่มนี้คือคนรักของเขา

        “มีดเป็นอาวุธที่ทรงพลังและแข็งแกร่งมากมันเป็นอาวุธที่ดีที่สุดในหมู่ศาสตราวุธที่แหลมคม นอกจากนี้จิตวิญญาณแห่งมีดก็ยังเป็นจิตวิญญาณศาสตราวุธที่แข็งแกร่งที่สุด”

        “ข้าเคยได้ยินมาว่า ดาบเป็นราชาของศาสตราวุธแต่นี่เป็นครั้งแรกที่ข้าได้ยินว่า มีดเป็นอาวุธที่แข็งแกร่งที่สุดในหมู่ศาสตราวุธ”

        หลินเฟิงกล่าวอย่างสงสัย

        “อย่างเจ้าจะรู้อะไร? ดาบอาจจะคล่องแคล่วว่องไว แต่ไร้ซึ่งพลังจะเอามาเทียบกับมีดได้ยังไง?! วันนี้ข้าจะแสดงให้เจ้าได้เห็นว่าอะไรที่เรียกว่ามีดอะไรที่เรียกว่าราชาแห่งศาสตราวุธ”

        ทันใดนั้นก็มีเสียงหวีดหวิวดังขึ้น ดาบยาวที่ชักออกมาได้ปลดปล่อยพลังที่น่าเกรงขามลมปราณอันทรงพลังพลันทะลักออกมาอย่างต่อเนื่อง ประหนึ่งคลื่นน้ำที่ไหลหลากอย่างเชี่ยวกรากและกลืนกินทุกสรรพสิ่ง

        “อำนาจมีด”

        หลินเฟิงรู้สึกประหลาดใจ ไม่น่าเล่าคนคนนี้ถึงได้ดูหยิ่งผยองนัก ที่แท้เขาก็สามารถตระหนักถึงอำนาจเช่นกันเพียงแต่ว่าเขาตระหนักถึงอำนาจของมีด และยังดูอ่อนแอกว่าเขาอยู่มาก

        หลินเฟิงปลดปล่อยอำนาจของดาบออกมา ทันใดนั้นในอากาศก็เกิดเสียงโลหะปะทะกันดังขึ้นบนลานประลองเป็นตายเต็มไปด้วยคลื่นลมอันคมกริบที่โบกสะบัดอย่างรุนแรง แม้กระทั่งหน้าพื้นลานประลองก็ยังเต็มไปด้วยรอยขีดข่วนมากมาย

        “อำนาจของดาบกำลังปะทะกับอำนาจของมีด นี่มันน่ากลัวจริงๆ!”

        หลายคนที่อยู่ใกล้ลานประลองเริ่มถอยร่นออกมา หากยังยืนอยู่ตรงนั้นต่อไปพวกเขาคงถูกคลื่นพลังที่ทรงอำนาจกดดันอย่างแน่นอนนอกจากนี้ยามที่อำนาจของดาบและอำนาจของมีดเข้ามาใกล้พวกเขาเสื้อผ้าก็พลันขาดกระจุยกระจาย

        “แต่ดูเหมือนว่าอำนาจมีดของถงโชวค่อยๆ ทรงพลังขึ้นเรื่อยๆ นี่อาจเป็นเพราะว่าเขาอยู่ในขอบเขตแห่งจิตวิญญาณขั้นที่3 แน่ๆ ระดับการบ่มเพาะของเขาอยู่เหนือกว่าหลินเฟิง ครั้งนี้หลินเฟิงคงถึงคราวซวยแล้วแน่ๆ”

        “ตอนนี้เจ้ายังคิดว่า ดาบแข็งแกร่งกว่ามีดอยู่อีกไหม?”

        ถงโชวมองไปที่หลินเฟิงอย่างเย่อหยิ่ง

        “โง่เขลาจริงๆ”

        หลินเฟิงไม่ตอบคำถามของถงโชว แต่เยาะเย้ยอีกฝ่ายแทน

        “ข้าน่ะหรือโง่เขลา? ก็ได้ข้าจะแสดงให้เจ้าเห็นว่าใครกันแน่ที่โง่เขลา”

        เมื่อถงโชวพูดจบ เขาก็ปลดปล่อยอำนาจมีดออกมายิ่งกว่าเดิมทำให้อำนาจมีดที่กระจายอยู่ในชั้นบรรยากาศทรงพลังมากขึ้นและพุ่งเข้าไปโอบล้อมอำนาจดาบเอาไว้

        “จิตวิญญาณแห่งสวรรค์!”

        หลินเฟิงคิดในใจขึ้นมา และทันใดนั้นโลกของเขาก็พลันเปลี่ยนสีในพริบตา

        ตอนนี้โลกได้เปลี่ยนเป็นสีเทาขมุกขมัว ก่อนจะค่อยๆ เข้มขึ้นเรื่อยๆ จนกลายเป็นสีดำสนิทประสาทสัมผัสพลันชัดเจนยิ่งกว่าเดิมกระทั่งสัมผัสได้ถึงอำนาจดาบและอำนาจมีดที่กำลังปะทะกันอยู่

        ดวงตาของหลินเฟิงกลายเป็นเย็นชา ไร้อารมณ์ ราวกับเป็นหุบเหวอันไร้ก้นบึ้ง

        “มีดเป็นราชาแห่งศาสตราวุธ พลังของมันแข็งแกร่งยิ่งกว่าศาสตราวุธใดๆกระทั่งดาบเมื่อเผชิญหน้ากับมีดก็ยังต้องยอมจำนน”

        ถงโชวกล่าวขณะก้าวเดินไปข้างหน้า พร้อมกับอำนาจมีดที่น่าเกรงขามซึ่งปกคลุมไปทั่วท้องฟ้า

        ถงโชวพุ่งเข้าไปหาหลินเฟิง พร้อมกับฟันมีดออกไปลมปราณที่ห่อหุ้มมีดเอาไว้ทรงพลังเป็นอย่างมากจนดูเหมือนกับว่าสามารถฟันหุบเขาแยกออกจากกันได้อย่างง่ายดายนอกจากนี้ถงโชวยังเร่งอำนาจมีดที่อยู่ในร่างให้ทะยานเข้าไปกดทับร่างของหลินเฟิงไว้

        “พิฆาต!”

        ถงโชวคำรามเสียงดัง ก่อนที่มีดจะฟันลงไปอย่างรุนแรงราวกับจะแยกท้องฟ้าและปฐพีออกจากกัน

        หลินเฟิงยังคงสงบนิ่งและไม่มีทีท่าว่าจะหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อยราวกับเขาไม่เห็นถงโชวอยู่ในสายตา

        ทันใดนั้นคลื่นดาบก็พุ่งออกมาปะทะเข้ากับอำนาจมีดที่ทะยานเข้ามาหาอย่างรวดเร็ว...เร็วมาก!!!

        “ตูม!!!”

        หนานกงหลิงใจเต้นไม่เป็นส่ำ เขาพลันลุกขึ้นยืนจากที่นั่งมีดของถงโชวในยามที่ฟันลงมานั้นดูทรงพลังเป็นอย่างมาก ทั้งยังว่องไวอีกด้วยนอกจากนี้อำนาจดาบก็ถูกทำลายอย่างต่อเนื่องหากมีดเล่มนั้นฟันลงไปที่ร่างของหลินเฟิงแล้วล่ะก็ เขาต้องตายแน่ๆแต่ทำไมเด็กคนนั้นถึงไม่หลบ ทั้งยังฟันดาบสวนกลับไปด้วย

        ถึงแม้ว่าหลินเฟิงจะใช้ดาบได้อย่างยอดเยี่ยมแต่ลมปราณของถงโชวนั้นแข็งแกร่งมากกระทั่งอำนาจดาบก็ยังไม่อาจต้านทานอำนาจมีดของถงโชวได้ การที่อำนาจดาบจะหายไปก็ขึ้นอยู่กับเวลาเท่านั้น การประลองในครั้งนี้เกรงว่าหลินเฟิงจะถูกฟันเป็นสองส่วน!!!

        เพียงระยะเวลาสั้นๆ ในหัวของหนานกงหลิงก็มีความคิดมากมายหลั่งไหลเข้ามาในหัวหรือว่ารุ่นเยาว์อัจฉริยะคนนี้จะต้องมาจบอยู่แค่นี้???

        หลินเฟิงรู้สึกตื่นเต้นมาก เขาสามารถควบคุมพลังของตัวเองได้ดีขึ้น

        ถงโชวกำลังยิ้มอย่างเย็นชาเขาไม่คิดว่าการสังหารหลินเฟิงมันจะง่ายดายขนาดนี้ หลินเฟิงกำลังวอนหาที่ตายดีๆ นี่เอง ก็เห็นๆ อยู่ว่าอำนาจมีดของเขากำลังบดขยี้อำนาจดาบของตัวเองอยู่นอกจากนี้ความเร็วของเขาก็ยังเหนือกว่าความเร็วของหลินเฟิง

        หึ ใครกันแน่ที่โง่เขลา!

        ราวกับว่าได้เห็นภาพที่หลินเฟิงถูกฟันเป็นสองส่วนปรากฏขึ้นมาในหัว

        ฝูงชนพากันเบิกตามองฉากนี้อย่างใจจดใจจ่อ พวกเขาพากันกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัวในดวงตาของพวกเขาสะท้อนเพียงมีดและดาบ

        ในที่สุดคลื่นมีดก็พลันสลายหายไป เช่นเดียวกับคลื่นดาบที่สลายไปทุกสิ่งทุกอย่างพลันหยุดชะงักลงราวกับกาลเวลาถูกหยุดเอาไว้

        มีดของถงโชวอยู่ห่างจากหัวของหลินเฟิง 1 ฉื่อ[1] ส่วนดาบของหลินเฟิงก็อยู่ห่างจากตัวของถงโชว 1 ฉื่อ

        พวกเขาทั้งสองคนพากันหยุดนิ่งอยู่กับที่และค้างท่านั้นเอาไว้

        สายลมแผ่วเบาพัดผ่านลานประลองไปตอนนี้ทั้งลานประลองตกอยู่ในความเงียบอย่างสมบูรณ์

        “ใครเป็นผู้ชนะ?”

        ไม่ช้าพวกเขาก็เริ่มส่งเสียงถามขึ้นมา ตอนนี้ใครแพ้ใครชนะล้วนดูไม่ออกมีดกับดาบมันเร็วเกินไปจนพวกเขาต่างมองไม่ทัน

        ถงโชวขยับปากเล็กน้อย ทำให้ฝูงชนรู้สึกหัวใจแทบหยุดเต้นอัจฉริยะหนุ่มคนนั้น ถูกถงโชวฆ่าไปแล้ว?

        “เจ้าทำได้อย่างไรกัน?”

        คนที่ถามคำถามนั้นคือ ถงโชว สีหน้าของเขาดูแปลกๆ ไป

        ในขณะนั้นหลินเฟิงได้เปิดปากพูดช้าๆ อย่างไม่รีบร้อนว่า

        “อำนาจของมีดและอำนาจของดาบมันก็เป็นแค่ส่วนช่วยในการต่อสู้มันช่วยเพิ่มพลังในการโจมตีให้สูงขึ้นในพริบตา แต่มันก็เป็นแค่ตัวช่วยเท่านั้น เพราะถึงอย่างไรดาบของข้าก็แข็งแกร่งกว่าพลังของเจ้าเสียอีกนอกจากนี้มันยังมีไว้เพื่อสังหารคน”

        หลินเฟิงยืนตรงอยู่กับที่ ในขณะที่เอวของถงโชวกลับมีเลือดเป็นจำนวนมากทะลักออกมาอย่างต่อเนื่องฉากนี้ทำให้ดวงตาของฝูงชนแทบถลนออกนอกเบ้าตา

        “ข้าเข้าใจแล้ว...” ถงโชวกล่าวในขณะที่ดวงตาของเขาค่อยๆปิดลง จากนั้นร่างของเขาก็ล้มลงบนพื้นอย่างเชื่องช้า

        ราวกับมีเสียงดังหึ่งๆ ก้องอยู่ในหัวของทุกคน

        ถงโชวแพ้แล้ว ศิษย์อัจฉริยะอีกคนหนึ่งถูกหลินเฟิงสังหารไปแล้ว!

        “เขาช่างร้ายกาจ!”

        เมื่อมองไปที่ร่างนั้น ฝูงชนก็รู้สึกเหมือนตกอยู่ในภวังค์ไป หลินเฟิงแข็งแกร่งมากเขาคือเทพแห่งการสังหาร และไม่มีใครสามารถต้านทานเขาได้!!!

        “เฮ้อ…” หนานกงหลิงถึงกับลอบถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

        นิกายหยุนไห่ต้องสูญเสียอัจฉริยะไปคนหนึ่ง เพื่อผลักดันอัจฉริยะอีกคนหนึ่งให้ผงาดขึ้นมา

        ราคานี้ช่างเจ็บปวดยิ่งนัก

        แต่ถึงแม้ว่าหนานกงหลิงจะเสียใจที่สูญเสียศิษย์อัจฉริยะไปอีกคน แต่ในใจลึกๆ ก็รู้สึกปลาบปลื้มขึ้นมา บนร่างของหลินเฟิงเขาเห็นว่ามีพลังบางอย่างที่แข็งแกร่งมากกำลังทาบทับอยู่บนร่างของหลินเฟิง

        พลังนี้ช่างแข็งแกร่ง รุนแรงและบ้าคลั่ง ตราบเท่าที่มีพลังนี้อยู่ใครเล่าจะสามารถต้านทานเขาได้?

        เขาเริ่มเชื่อในคำพูดของหลินเฟิงแล้วว่าการมีอยู่ของเขาเป็นประโยชน์มากกว่าม่อเสียนับร้อยเท่าพันเท่า!!!

……………………………………………………………………………………………………………….

        หมายเหตุ

        [1] 1 ฉื่อ เท่ากับ 10 นิ้ว