เมื่อสุดยอดนักฆ่ามาเป็นหนุ่มออฟฟิศ

บทที่ 49 พนักงานหญิงต้อนรับ

ฉินเสี่ยวเห็นว่าหลี่เฟิงวางมือลงบนไหล่ของเธอโดยไม่ใส่ใจอะไร เธอจึงสะบัดไหล่เล็กหลบมือใหญ่ของหลี่เฟิง แล้วถอยห่างจากเขาเล็กน้อยและพูดขึ้น “อย่าทำแบบนี้นะ ที่นี่คนเยอะ ถ้ามีคนเห็นจะดูไม่ดี”

หลี่เฟิงยิ้มเจ้าเล่ห์ “หมายความว่าตอนที่ไม่มีคนอย่างในห้องพัก ผมอยากทำอะไรก็ทำได้เลยใช่ไหม?”

ใบหน้าของฉินเสี่ยวแดงก่ำทันที เธอขมวดคิ้วมองไปที่หลี่เฟิง “ในหัวของคุณคิดแต่เรื่องอะไร ฉันไม่สนใจคุณแล้ว!” พูดจบฉินเสี่ยวก็รีบวิ่งเข้าไปในโรงแรม

หลี่เฟิงเดินตามหลังอย่างช้า ๆ ไม่ได้เร่งรีบตามไป

ทันใดนั้นหลี่เฟิงก็เห็นพนักงานสาวต้อนรับที่หน้าเคาน์เตอร์ของโรงแรมที่มีรูปร่างน่าตาถูกใจ เขาไม่รอช้าเดินเข้าไปหาเธอทันที “สวัสดีครับพี่สาว ปกติพี่นั่งอยู่ตรงนี้เบื่อบ้างไหมครับ?”

พนักงานต้อนรับเห็นว่าหลี่เฟิงเป็นหนุ่มหล่อแถมยังเรียกเธอว่า ‘พี่สาว’ ทำให้เธอรู้สึกดีมากจึงยิ้มหวานให้ “ปกติก็เบื่อนะ ถ้าลูกค้าทุกคนพูดจาหวาน ๆ เหมือนคุณ พี่สาวคงจะไม่เบื่อเลย”

“โอ้ น่าเสียดายนะครับ” หลี่เฟิงถอนหายใจ “ผู้ชายอย่างผมในโลกนี้มีน้อยเกินไป ไม่อย่างนั้นผู้ชายส่วนใหญ่คงไม่มีอะไรทำแล้ว”

พนักงานสาวถูกคำพูดของหลี่เฟิงชวนให้ขำ เธอพูดว่า “คุณนี่มั่นใจในตัวเองจังนะ”

“พี่สาวไม่รู้หรอก ผมไม่มีอะไรเลย แต่มั่นใจในตัวเองสุด ๆ!”

“มีความมั่นใจเป็นเรื่องดีนะ ผู้ชายที่มั่นใจมีเสน่ห์นะ”

“งั้นผมขอเบอร์โทรพี่สาวหน่อยสิ ว่างเมื่อไหร่ผมโทรหานะครับ เผื่อได้ไปเที่ยวกัน”

“ปากหวานจริงนะ ไม่รู้ว่าสาวน้อยกี่คนแล้วที่ถูกเธอหลอก” พนักงานสาวพูดแซวหลี่เฟิงพลางหัวเราะไปด้วย

“อย่ามาว่าผมเหมือนผู้ชายเจ้าชู้สิครับ ผมยังโสดสนิทอยู่เลย!”

พนักงานต้อนรับหัวเราะเสียงดัง “โห พูดแบบนี้ใครจะเชื่อล่ะ แล้วจะพิสูจน์ยังไงว่าเป็นเรื่องจริง”

“ถ้าพี่สาวว่างละก็ คืนนี้พี่อยากจะพิสูจน์ยังไงก็ได้ทั้งนั้น!” หลี่เฟิงพูดอย่างมั่นใจ

หลังจากได้ยินคำพูดของหลี่เฟิง พนักงานสาวรู้สึกเขินอายเล็กน้อย ใบหน้าของเธอแดงขึ้น

หลี่เฟิงคุยกับพนักงานต้อนรับสาวอีกสักพัก แล้วจึงเดินเอื่อยเฉื่อยไปที่ลิฟต์

ตอนนี้หลี่เฟิงปล่อยให้ฉินเสี่ยวรออยู่นานสิบกว่านาทีแล้ว ถ้าไม่รีบกลับไปละก็เกรงว่าสาวน้อยคงจะออกมาตามหาเขาแล้ว

เมื่อมาถึงหน้าห้อง 6008 หลี่เฟิงก็กดกริ่งประตู

ผ่านไปนานพอสมควร เสียงของฉินเสี่ยวจึงดังขึ้น “ใครน่ะ?”

“ผมไงหลี่เฟิง แฟนคุณไง” หลี่เฟิงรู้สึกแปลกใจที่ฉินเสี่ยวไม่เปิดประตูให้เขาสักที