คู่บุพเพสะท้านฟ้า อยากเห็นนักว่าใครจะกล้ากับชายาผู้บ้าบิ่น [นิยายแปล]

บทที่ 37 ราคาสมุนไพร

เพียงกระบวนท่าเดียว!ปรมาจารย์เซียวใช้เพียงกระบวนท่าเดียวก็สามารถสยบปรมาจารย์เย่ว์จนหมดสติได้!

        นี่มันเรื่องจริงหรือพวกเขาไม่ได้กำลังฝันไปใช่ไหมปรมาจารย์เซียวถึงกับสามารถล้มปรมาจารย์เย่ว์ได้ด้วยเพียงฝ่ามือเดียวเชียวหรือ!

        เซียวหลิงเย่ถึงกับตาค้างพลังของพี่สาวเหนือความคาดหมายของเขาไปไกลนัก!

        เสียงสูดลมหายใจเฮือกใหญ่ดังขึ้นรอบด้านเหล่าผู้คนพากันจ้องมองเซียวหลิงอวิ๋นด้วยสายตาราวกับนางคือปีศาจในตำนาน

        “อาจารย์! ท่านเป็นอย่างไรบ้าง!”

        “เจ้า...เจ้าช่างต่ำช้านัก กล้าลอบโจมตีเชียวหรือ! หากอาจารย์ข้าเป็นอะไรไปพวกข้าจะไม่มีวันปล่อยเจ้าไว้แน่!”

        เย่ว์เทียนอวิ๋นกับเย่ว์เทียนหลิวรีบรุดเข้าไปล้อมดูอาการของเย่ว์ฉีหวงเมื่อเห็นว่าเขาสลบแน่นิ่ง สีหน้าของทั้งคู่ก็เปลี่ยนเป็นโกรธจัด

        ขณะที่เย่ว์โยวเส่ว์เพียงจ้องมองเซียวหลิงอวิ๋นด้วยดวงตาเย็นเยียบประหนึ่งจะสังหารนางให้จงได้

        ทว่าเซียวหลิงอวิ๋นกลับไม่แยแสแม้แต่น้อยนางแค่นหัวเราะเยาะแล้วกล่าวเสียงเย็น

        “ผลแพ้ชนะก็ปรากฏแล้ว ส่งตำรับโอสถฟื้นปราณมาได้แล้ว!”

        ขณะเอ่ยพลันหันไปจ้องมองเย่ว์โยวเส่ว์อย่างจงใจ ราวกับคำพูดนี้นางกล่าวกับนางโดยเฉพาะ

        ก่อนหน้านี้นางเจตนาปิดบังฝีมือเพื่อให้กระบวนท่าตัดสินชัยในตอนท้ายเล่นงานเย่ว์ฉีหวงได้โดยไม่ทันตั้งตัว!

        เย่ว์เทียนอวิ๋นและเย่ว์โยวเส่ว์ต่างก็ประหลาดใจในใจนางรู้ได้อย่างไรว่าตำรับโอสถฟื้นปราณอยู่ที่เย่ว์โยวเส่ว์?!

        “ทำไม เย่ว์ฉีหวงกับเหล่าศิษย์ของเขา พูดแล้วจะไม่รักษาคำพูดกระนั้นหรือหากเป็นเช่นนั้น พวกเจ้าก็ไม่คู่ควรจะเรียกตนว่าเป็นปรมาจารย์สื่อวิญญาณอีกต่อไป”

        “เจ้า!” เย่ว์เทียนอวิ๋นและเย่ว์เทียนหลิวต่างพากันโกรธเกรี้ยวพวกเขามั่นใจว่าเซียวหลิงอวิ๋นใช้วิธีขี้ขลาดอย่างการลอบโจมตีถึงชนะได้!

        “ได้ ยกตำรับโอสถฟื้นปราณให้เจ้า แต่เจ้ามีพลังแค่ขั้นสองถึงได้ตำรับไปก็ใช่ว่าจะหลอมออกมาได้อยู่ดี”

        น้ำเสียงของเย่ว์โยวเส่ว์เย็นชาราวกับไร้ซึ่งชีวิตจิตใจนางหยิบกระดาษตำรับโอสถเก่าคร่ำคร่าออกมาจากแหวนเก็บของด้านบนมีอักษรโบราณเขียนว่า ‘โอสถฟื้นปราณ’ อยู่

        เซียวหลิงอวิ๋นรับมาพลางเอ่ยเสียงขบขัน

        “เอาละ หากอาจารย์พวกเจ้าฟื้นคืนสติ บอกเขาด้วยว่านับจากนี้ตำแหน่งปรมาจารย์อันดับหนึ่งของแคว้นฮั่วหลีเปลี่ยนเป็นแซ่เซียวแล้ว”

        เมื่อกล่าวจบนางก็หันหลังกลับเดินจากไปพร้อมกับเซียวหลิงเย่ ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของฝูงชน

        ไม่นานนักข่าวการที่เซียวหลิงอวิ๋นเอาชนะเย่ว์ฉีหวงได้ก็แพร่สะพัดไปทั่วเมืองหลวงบรรดาเจ้าตระกูลใหญ่ต่างก็รับรู้เรื่องนี้กันถ้วนหน้า

        “ล้อเล่นอะไรกัน? หญิงคนสนิทของท่านอ๋องเก้าสามารถโค่นปรมาจารย์เย่ว์ได้จริงหรือ”

        “เป็นไปไม่ได้ ต้องเป็นข่าวลือแน่ๆทุกวันนี้ใครก็ปล่อยข่าวส่งเดชกันทั้งนั้น!”

        “ข่าวนี้เป็นเรื่องจริงแท้แน่นอน ข้าได้ยินมาว่านางโมโหเรื่องพระราชสมรสถึงกับไปหาเรื่องปรมาจารย์เย่ว์ถึงหน้าประตูเลยทีเดียว!”

ในเวลาเดียวกันเซียวเย่ว์หยาที่กำลังหลั่งน้ำตาโผกอดหลีเทียนเหยียนด้วยความปลื้มปีติเพราะในที่สุดการถอนหมั้นระหว่างเขากับเซียวหลิงอวิ๋นก็สำเร็จลุล่วง เมื่อได้ยินข่าวนี้นางก็ถามอย่างร้อนรน

        “อะไรนะ ปรมาจารย์เย่ว์ถูกโค่นลง? เป็นไปได้อย่างไรกัน!พี่เทียนเหยียน เรารีบไปดูท่านปรมาจารย์เย่ว์กันเถอะ!”

        เดิมทีหลีเทียนเหยียนก็อยากจะใช้เวลาสองต่อสองกับเซียวเย่ว์หยาแต่เมื่อได้ยินว่าปรมาจารย์เย่ว์ประสบเคราะห์ ก็รีบกล่าวว่า “เตรียมของขวัญไปเยี่ยมเยียนท่านปรมาจารย์กันเถอะ”

        ทั้งสองรีบออกเดินทางแต่ใครจะคาดคิดว่าเมื่อไปถึงจวนเย่ว์หลินกลับไม่ได้พบหน้าใครเลยเย่ว์เทียนอวิ๋นกล่าวด้วยความโกรธ

        “อาจารย์บอกไว้แล้วว่าจะไม่พบใครทั้งนั้น เชิญกลับไปได้เลย”

        ในใจของเย่ว์เทียนอวิ๋นเขาโกรธแค้นแม้แต่หลีเทียนเหยียนหากไม่ใช่เพราะคำขอของเขาที่ให้อาจารย์ช่วยจัดฉากใหญ่โตในพิธีบูชาฟ้าดินจนฝ่าบาทพระราชทานสมรสระหว่างเซียวหลิงอวิ๋นกับหลีเย่หานเรื่องทุกอย่างก็คงไม่บานปลายถึงขั้นนี้!

        น้ำเสียงห้วนจัดของเย่ว์เทียนอวิ๋นทำให้สีหน้าของหลีเทียนเหยียนแข็งทื่อไปเซียวเย่ว์หยาก็ร้อนใจจนรีบกล่าวเสียงอ่อน

        “เหตุใดปรมาจารย์เย่ว์ถึงไม่ยอมพบเรา แล้วอาการของท่านแม่ของข้าจะทำอย่างไร”

        เย่ว์เทียนอวิ๋นสวนกลับอย่างเดือดดาล

        “พวกเจ้าแคว้นฮั่วหลีมิได้มีปรมาจารย์เซียวเป็นปรมาจารย์อันดับหนึ่งแล้วหรือไปหานางเถอะ! ตอนนี้เชิญพวกเจ้าออกไปได้แล้ว!”

        หลังจากไล่ทั้งสองกลับไปเย่ว์เทียนอวิ๋นก็เดินเข้าไปในห้องพักหรูหราของเย่ว์ฉีหวง

        ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงเย่ว์ฉีหวงเอ่ยว่า“หญิงแซ่เซียวผู้นั้นช่างต่ำช้ายิ่งนักถึงกลับกล้าลอบโจมตี โยวเส่ว์ เรื่องนี้จะปล่อยไว้เฉยไม่ได้เด็ดขาด!”

        เย่ว์เทียนอวิ๋นรีบผสมโรง

        “ใช่แล้วศิษย์น้อง พวกเราต้องหาทางทำให้นางตกต่ำเสียชื่อไม่เช่นนั้นผู้คนจะเข้าใจผิดว่าอาจารย์ถูกนางเอาชนะได้จริง!”

        เย่ว์เทียนหลิวก็กล่าวอย่างเกรี้ยวกราด

        “นางสารเลวนั่นสมควรตายตั้งแต่ต้นแล้ว!”

        นัยน์ตาของเย่ว์โยวเส่ว์ดำขลับคล้ายหมอกดำหนาทึบไร้แสงสะท้อนนางเอ่ยเสียงแผ่วเบาไร้ซึ่งอารมณ์

        “ขออาจารย์วางใจ นางมิใช่คู่มือของศิษย์ ศิษย์จะทำให้นางรู้ว่าการล่วงเกินอาจารย์ต้องแลกด้วยอะไร”

        เย่ว์ฉีหวงเผยรอยยิ้มอิดโรยออกมาอย่างพึงพอใจก่อนโบกมือให้ศิษย์ทั้งสามถอยออกไป เขาต้องการพักฟื้นอย่างเต็มที่

ทางด้านหนึ่งเซียวเย่ว์หยากับหลีเทียนเหยียนเดินออกจากจวนเย่ว์หลินด้วยสีหน้าอึดอัดนางโกรธจนแทบหน้าบิดเบี้ยว ทว่าบนใบหน้ายังต้องแสร้งรักษามาดผู้ดีกล่าวด้วยน้ำเสียงเศร้าโศกปนตำหนิ

        “ปรมาจารย์เซียวช่างเกินไปจริงๆ เหตุใดถึงต้องไปท้าทายปรมาจารย์เย่ว์ทำให้ตอนนี้ปรมาจารย์เย่ว์ไม่ยอมรักษาอาการป่วยของท่านแม่ข้าทั้งหมดนี้โทษข้าก็ได้ หากมิใช่เพราะข้าตั้งครรภ์กับพี่เทียนเหยียนพี่เทียนเหยียนก็คงไม่ไปขอร้องปรมาจารย์เย่ว์ช่วยเหลือ เรื่องทั้งหมดก็คงไม่เกิดขึ้นข้า...ข้าเสียใจนัก พี่เทียนเหยียน ข้าผิดเอง”

        เดิมทีหลีเทียนเหยียนยังคงรู้สึกไม่พอใจเซียวเย่ว์หยาอยู่บ้างเพราะเมื่อถูกปรมาจารย์เย่ว์ปฏิเสธก็เท่ากับความพยายามทั้งหมดต้องสูญเปล่าทว่าเมื่อเห็นอีกฝ่ายเศร้าเสียใจทั้งยังงดงามอ่อนหวานเช่นนี้ เขากลับปลอบโยนว่า

        “หยาเอ๋อร์ เรื่องนี้จะโทษเจ้าได้อย่างไรทั้งหมดเป็นความผิดของเซียวหลิงอวิ๋น หากมิใช่เพราะนางพวกเราคงได้หมั้นหมายกันอย่างราบรื่นไปนานแล้ว ไหนเลยต้องวางแผนมากมายถึงเพียงนี้ซ้ำยังทำให้ปรมาจารย์เย่ว์ไม่พอใจอีก เซียวหลิงอวิ๋นนั่นน่ะ ตายๆ ไปเสียได้ยิ่งดี!ไม่เช่นนั้นข้าจะไม่ปล่อยนางไว้แน่! วางใจเถิดข้าจะหาโอกาสไปเยี่ยมปรมาจารย์เย่ว์อีกครั้งให้ได้ยังไงก็ต้องหาทางรักษาท่านแม่ของเจ้าให้หาย”

        เซียวเย่ว์หยาได้ยินดังนั้นก็โผเข้าอกหลีเทียนเหยียนน้ำตาคลอเบ้าด้วยความซาบซึ้ง

        “พี่เทียนเหยียน ท่านดีกับหยาเอ๋อร์เหลือเกินหยาเอ๋อร์...หยาเอ๋อร์ไม่มีสิ่งใดจะตอบแทนท่านได้หยาเอ๋อร์...หยาเอ๋อร์ยอมให้พี่เทียนเหยียน ‘จัดการ’ ตามใจเลย”

        ประโยคสุดท้ายนั้นใบหน้านางแดงระเรื่อ เขินอายจนไม่กล้าสบตาทำเอาหลีเทียนเหยียนใจเต้นแรงแทบกลั้นไว้ไม่ไหว อยากจะคว้านางมากอดไว้เดี๋ยวนั้น

        แต่เขาหารู้ไม่ว่าเซียวเย่ว์หยาในตอนนี้กลับเผยรอยยิ้มชั่วร้ายในใจ

        เซียวหลิงอวิ๋นตอนนี้หลีเทียนเหยียนเป็นของข้าแล้ว ของทุกอย่างที่เป็นของเจ้าข้าจะช่วงชิงมาให้หมด พอเจ้าสิ้นลมหายใจเมื่อใด ข้าก็จะกลายเป็นคุณหนูใหญ่แห่งจวนสกุลเซียว!

หากเซียวหลิงอวิ๋นล่วงรู้ความคิดของเซียวเย่ว์หยาคงเพียงแค่นหัวเราะเหยียดหยัน

        แต่เวลานี้นางไม่มีเวลามาสนใจเรื่องพวกนั้นเพราะกำลังพาเซียวหลิงเย่ไปที่ร้านโอสถจี้เหรินถังเพื่อซื้อสมุนไพรสำหรับหลอมโอสถฟื้นปราณ

        หลังแจ้งรายการกับพนักงานแล้วราคาสมุนไพรถึงกับทำให้นางตกตะลึง

        “ว่าอย่างไรนะ สมุนไพรแค่สี่ชุด ราคาหนึ่งแสนหนึ่งหมื่นสามพันเหรียญทอง?!”

        เซียวหลิงอวิ๋นกระตุกมุมปากสมุนไพรสามชุดสำหรับโอสถฟื้นปราณ กับอีกชุดสำหรับโอสถถอนพิษ เหตุใดถึงแพงเช่นนี้!

        พนักงานร้านถึงกับยิ้มเจื่อนเรื่องนี้จะไปโทษสมุนไพรได้อย่างไรสตรีตรงหน้านี่เลือกแต่ของที่แพงที่สุดในร้านทั้งนั้น เขาเองก็จนปัญญาจะช่วย