พลิกชะตาชันสูตรรัก (นิยายแปลจีน) by ตำหนักไร้ต์รัก

ตอนที่ 14 คำให้การของพยาน (2)

        “จือหลาน!” เว่ยเยียนหรานอ้าปากพูด“เจ้าติดตามข้างกายมารดาข้ามาตั้งแต่เยาว์วัย นางเห็นเจ้าเป็นเหมือนพี่น้องแท้ๆของตน แต่คนใกล้ชิดราวกับพี่น้องเช่นเจ้ากลับทำให้นางต้องตายอย่างอนาถฝ่ามือนี้ข้าตบแทนมารดา ถือเป็นการตัดขาดสัมพันธ์นายบ่าว และความสัมพันธ์ฉันพี่น้องระหว่างเจ้ากับนางหลังจากนี้ไป เจ้ากับนางไม่มีความเกี่ยวข้องกันอีก”

        “...” จือหลานเงยหน้ามองเว่ยเยียนหรานนางเอามือกุมเสี้ยวหน้าบวมแดงของตน ขณะกำลังจะอ้าปากโต้แย้ง ก็พลันเห็นเว่ยเยียนหรานยกมือซ้ายขึ้นตบลงบนใบหน้าอีกข้างของนางอย่างแรงเจียงอวิ่นจือเห็นดังนั้นก็เลิกคิ้วแล้วลอบพยักหน้า เว่ยเยียนหรานในตอนนี้ไม่เหมือนแต่ก่อนแล้ว

        แม้ว่าผิวเผินเว่ยเยียนหรานจะเป็นคุณหนูผู้บอบบางแต่จิตวิญญาณในตัวนางนั้นมาจากคนของพันปีให้หลัง ฝ่ามือนี้ของนางใช้แรงทั้งหมดตบลงไปทั้งยังรู้ว่าต้องใช้แรงแบบไหนถึงจะทำให้คนเจ็บยิ่งกว่าเดิม

        กลุ่มคนที่มุงอยู่ตรงประตูพากันหายใจสะดุดเดิมนึกว่าเว่ยเยียนหรานที่ประสบกับความเป็นความตายไปรอบหนึ่งจะมีสมองขึ้นมาบ้าง แต่คิดไม่ถึงว่านางจะยังเป็นเว่ยเยียนหรานที่แสนอวดดีและหยิ่งยโสคนนั้นสมกับคำกล่าวที่ว่าสันดานคนมักเปลี่ยนยาก

        “คุณหนูใหญ่...” จือหลานกุมเสี้ยวหน้าของตัวเองเลือดไหลลงที่มุมปาก นางมองเว่ยเยียนหรานอย่างหวาดผวาเว่ยเยียนหรานที่เป็นแบบนี้ทำให้นางรู้สึกกลัวอย่างไม่มีสาเหตุ

        “เจ้าจำได้หรือไม่ว่าตอนเด็กข้าเรียกเจ้าว่าอะไรน้าหลาน ฝ่ามือนี้ข้าตบแทนตัวเอง หลังจากนี้ไปน้าหลานของเว่ยเยียนหรานได้ตายไปแล้ว ส่วนจือหลานกับเว่ยเยียนหรานในตอนนี้ก็ไม่มีอันใดเกี่ยวข้องกันอีกจะเป็นหรือตายก็ดูที่วาสนาของเจ้าก็แล้วกัน เรื่องราวในวันนั้นมีแค่พวกเราไม่กี่คนที่อยู่ในเหตุการณ์ฟ้าดินเป็นพยาน จือหลาน ข้าจะไม่ลงโทษอะไรเจ้า เพราะเจ้าไม่คู่ควร เจ้าไม่มีค่าพอ หากแต่เจ้าคงรู้ดีว่าตัวเองทำอะไรเอาไว้บ้างเจ้าจะต้องได้รับผลกรรมนั้น” เว่ยเยียนหรานจ้องจือหลานด้วยแววตาเหี้ยมเกรียม คนเราต้องจ่ายค่าตอบแทนในสิ่งที่ตัวเองกระทำลงไปไม่ว่าจะผ่านไปนานเพียงใดก็ตาม

        จือหลานตัวสั่นสะท้านอย่างไม่ทราบสาเหตุนึกถึงท่านหญิงอิ๋นจู นึกถึงเหตุการณ์ต่างๆ ที่ผ่านมา นางสำนึกผิดแล้ว ทว่าบนโลกใบนี้ไม่มียาวิเศษใดสามารถลบสิ่งที่ผิดพลาดได้

        “นำตัวพยานอีกคนมา” เจียงอวิ่นจือเคลื่อนสายตาไปที่เว่ยเยียนหรานเห็นนางกลับไปยืนนิ่งสงบอยู่ที่เดิมอีกครั้งด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึก ไม่เศร้าโศกไม่เจ็บปวด ราวกับว่าคนที่ตบจือหลานเมื่อครู่ไม่ใช่นางบรรดาคนตรงหน้านี้ก็ไม่เกี่ยวข้องอะไรกับนาง จะทรยศหักหลังก็ไม่มีอันใดเกี่ยวข้องกัน

        พยานคนที่สองคือชวีเอ๋อร์สาวใช้ข้างกายเว่ยเยียนหรานชวีเอ๋อร์อายุใกล้เคียงกับเว่ยเยียนหราน เป็นเด็กสาวอายุสิบหกสิบเจ็ดคิ้วบางหน้าตาหมดจด ดวงตาคู่นั้นเจือแววกล้าๆ กลัวๆ ทำให้คนรู้สึกสงสาร

        “ชวีเอ๋อร์คารวะท่านอ๋อง”ชวีเอ๋อร์คุกเข่าลง เมื่อเทียบกับจือหลานแล้ว นางดูมั่นใจกว่าอย่างเห็นได้ชัด

        “เจ้าเห็นเว่ยเยียนหรานนายเจ้าผลักท่านหญิงอิ๋นจูตกสระบัวกับตาใช่หรือไม่”เจียงอวิ่นจือเปล่งเสียงถามอีกครั้ง

        “เพคะ หม่อมฉันเห็นกับตา” ชวีเอ๋อร์เงยศีรษะมององค์ชายผู้มีอิทธิพลและที่เป็นที่วิพากษ์วิจารณ์ที่สุดของแคว้นเป๋ยฉู่ตรงหน้าผู้นี้เมื่อเห็นใบหน้าคมคายนั้น ในใจก็อดกระตุกขึ้นมาไม่ได้

        “อ้อ” เมื่อเจียงอวิ่นจือได้ยินดังนั้นก็หันไปยิ้มให้ชวีเอ๋อร์ชวีเอ๋อร์มองเขาแวบหนึ่ง หลังจากนั้นก้มหน้างุดอย่างขวยเขิน

        “เจ้าเล่าเหตุการณ์ในตอนนั้นมา!”

**ติดตามตอนต่อไปก่อนใครได้ที่ https://www.readawrite.com/a/c296c31b0765291b1e1f03a511502655