เมื่อพ่อและแม่นอสมาถึงห้องครัว ทุกคนก็เริ่มนั่งโต๊ะเพื่อรับประทานอาหารกัน ทุก่เวลาในตอนนี้ช่างมีความสุข นอสชอบที่ทุกๆ คนได้มาร่วมทานอาหารพร้อมหน้าพร้อมตากันแบบนี้
เวลากำลังหวานชื่นเนฟฟี่ก็เริ่มยิงคำถามใส่นอส
“นี่นอสคุงจ๊ะ น้องก็จะอายุ 16 ปีแล้วนะ เริ่มมองหาโรงรียนที่อยากจะเข้าแล้วหรือยัง? ถ้ายังไม่มีในใจล่ะก็มาเรียนกับพวกพี่ๆ สิ พี่แนะนำเธอให้อาจารย์ที่นั่นได้นะ”
ยุคสมัยนี้เมื่อเด็กอายุครบ 16 จะต้องเข้าโรงเรียนเพื่อฝึกทักษะต่าง ๆ ทั้งนี้ถ้ามีเงินทุนหรือทุนทรัพย์ที่มากพอให้เข้าโรงเรียนที่มีชื่อเสียงได้ เมื่อจบมาก็จะมีอภิสิทธิ์และสวัสดิการมากกว่าคนอื่นๆ
และที่สำคัญคือจะถูกพวกกิลด์ในสหพันธ์จับตาเป็พิเศษ นั่นทำให้การเข้าเรียนกับโรงเรียนดังๆ มันจะเป็ผลดีมากสำหรับนอส แต่ด้วยสถานะทางการเงินของครอบครัวนอสที่ไม่ได้ร่ำรวยถึงขนาดพาเขาเข้าโรงเรียนดีๆ ได้ นั้นทำให้นอสตอนนี้ลังเลกับเื่โรงเรียนนิดหน่อย
นอสคิดอยุ่สักพักก่อนจะพูดออกมา
“ขอบคุณครับพี่แต่ผมไม่อยากจะเข้าไปโดยใช้เส้นสายเท่าไหร่ เพราะผมก็อยากจะเข้าไปแบบโควต้าพิเศษด้วย แล้วเื่โรงเรียนเดี๋ยวผมจะเก็บไปคิดดูอีกทีครับ”
นะตอนนี้นอสยังไม่มีแผนที่จะคิดเื่จะเข้าที่โรงเรียนไหนเลย แต่เขาอยากจะเข้าที่โรงเรียนดังๆ ไว้ก่อนโดยนอสจะเข้าไปด้วยวิธีโควต้าพิเศษ ที่ทุกโรงเรียนจะมีขึ้นในทุกๆ ปี
โดยใช้หลักเกณฑ์วัดพลังเวทย์ หากใครที่มีพลังเวทย์เกิน 30 ขึ้นไป ทางโรงเรียนจะรับเข้ามาเป็ศิษย์โดยทันทีและไม่ต้องเสียค่าเล่าเรียนแม้แต่นิดเดียว
พี่ๆ ของนอสทั้งสองคนก็ใช้วิธีนี้ในการเข้าศึกษาในโรงเรียนที่มีชื่อเสียงด้านสู้รบด้วยเหมือนกัน ในตอนที่พวกพี่ๆ เขาเข้ารับการวัดพลังเวทย์ตอนคัดเลือกนั้น พวกเธอทั้งสองมีพลังเวทย์อยู่ราวๆ 36
‘ช่างเป็คุณพี่ที่สุดยอดกันจริงๆ เลยนะ’
นอสคิดกับตัวเอง
เมื่อนอสตอบไปแบบนั้นทำให้เนฟฟี่ดูซึมลงเล็กน้อยก่อนที่มิลินจะพูดขึ้น
“ให้มันได้อย่างงั้นสินอส ถ้าเธอเลือกจะเข้าแบบนั้นละก็พยายามเข้าล่ะ”
“อืม ขอบคุณครับพี่มิลิน แล้วก็พี่เนฟฟี่ด้วยนะ”
นอสยิ้มพร้อมขอบคุณพวกพี่ๆ ของตัวเอง
มิลินเงียบอยู่สักพักก่อนจะพูดขึ้น
“อ่ะ! จริงสินอสเธอยังจะไม่กลับไปที่ยูโทเปียใช่ไหมล่ะ งั้นพรุ่งนี้เรามาฝึกด้วยกันสิกว่าพวกพี่จะต้องกลับไปโรงเรียนก็ราวๆ อาทิตย์หน้าเลยนะ”
“ใช่ๆ มาฝึกกับพวกพี่นะ พี่จะได้สอนเราด้วย”
เนฟฟี่พูดเสริมไปด้วย
“ผมก็อยากจะฝึกกับพี่อยู่หรอกนะ แต่ผมมีตารางฝึกกับคุณแม่เขาแล้วน่ะสิ”
นอสมองไปที่มิลินที่ชวนเขาฝึกแบบยิ้มแห้งๆ
“แหม๋ๆ ~ ขยันจังเลยนะเนฟฟี่ มิลินเนี่ยไม่ยักรู้ว่าลูกชอบฝึกั้แ่เมื่อไหร่ เอางี้ดีกว่าแทนที่ลูกๆ จะฝึกกันเอง เดี๋ยวคุณแม่คนนี้จะฝึกให้เองนะจ๊ะ”
เรมิรี่พูดด้วยรอยย้มที่ดูอ่อนโยนออกมาแต่พวกนอสและพี่สาวกลับััไม่ได้ถึงความอ่อนโยนจากรอยย้มนั้นเลยสักนิดเดียว
“ไม่เป็ไรค่ะคุณแม่ เอ่อ พวกเรา….”
มิลินและเนฟฟี่พยายามพูดเพื่อเบี่ยงเบน
“หื้มม~”
แต่ก็ต้องหยุดพูดไปเพราะรอยยิ้มของคุณแม่ที่เริ่มกดดันเธอเรื่อย เธอตัดสินใจ พวกเธอจึงตัดสินใจหันไปทางคุณพ่อตัวเองเพื่อขอความช่วยเหลือ
ชิลนั้นนั่งทานข้าวอยู่เงียบๆ มาสักพักใหญ่ๆ แล้วเมื่อเห็นลูกสาวของเขาขอความช่วยเหลือเขาจึงเริ่มพูด
“นะ นี่ที่รักเธอจะ…..”
ก่อนที่ชิลจะได้พูดจนจบ รามิรี่ก็หันมาพร้อมกับรอยยิ้มที่แสนจะอ่อนโยนของเธอ
“มะ..ไม่มีอะไรจ๊ะ นี่พวกลูกไปฝึกเถอะนานๆ ทีแม่เขาจะได้ฝึกให้ลูกนะ”
ชิลรีบพูดเสริมให้รามิรี่ทันที
“โถ่วคุณพ่อ ฮือ~”
เนฟฟี่และมิลินก้มหน้าเศร้า
“เป็อันตกลงนะจ๊ะ ฮุๆ ตอนเช้ามาเจอกันที่ลานกว้างหลังเขาเหมือนทุกครั้งที่เราเคยฝึกกันนะ นอสก็อย่าลืมมาด้วยลูกยังต้องฝึกเื่การฟันต่อนะ”
รามิรี่พูดจบก่อนจะเริ่มกลับไปกินข้าวเหมือนเดิม
นอสและพี่สาวขานตอบรับแบบเหนื่อยๆ
“ค้าบ/ค่า”
หลังทานจากนั้นทุกคนก็กลับมาทานข้าวกันเหมือนเดิม หลังทำหน้าเศร้าที่ต้องฝึกได้ไม่นานทุกคนก็เริ่มคุยกันเื่ต่างๆ ทำให้อาหารมื้อนี้กลับมามีความครึกครื้นอีกครั้ง
หลังทานข้าวเสร็จนอสก็กลับมาที่ห้องเพื่อพักผ่อน นอสนอนลงบนเตียงมันรู้สึกดีกว่าเตียงที่อยู่ยูโทเปียมาก มันทั้งอบอุ่นและสบายตัว ในตอนที่นอสเริ่มจะเคลิ้มหลับไปนั้น
ตื๊ดด!!~ ตื้ดด!~~
เสียงมือถือดังขึ้นปลุกให้นอสสะดุ้งตื่นขึ้นมาทันที
“ฮะโหล ว่าไงนอนแล้วหรอเพื่อน”
เ้าของเสียงที่โทรมาคือเฟิง นั่นเอง
“ก็กำลังจะหลับอ่ะจนกระทั่งนายโทรมานี่แหละ”
นอสพูดแบบงัวเงียเล็กน้อย
เฟิงหัวเราะชอบใจ
“ฮ่ะๆ ไม่เอาหน่าเพื่อนนานๆ นายจะกลับออกมาที ั้แ่นายเข้ายูโทเปียไปนายก็ไม่ออกมาเลยจนถึงตอนนี้ ฉันนี่เข้าออกมาจะได้2-3 รอบแล้วนะ”
“ก็นั่นมันนาย ถ้าฉันมีอาวุธิญญา ประเภทอาวุธั้แ่ตอนเริ่มเหมือนนายฉันก็คงได้เข้าออกบ่อยๆ เหมือนนายแล้ว”
นอสบ่นเล็กน้อย
“นายยังหาทางใช้เ้าหนังสือเก่าคร่ำครึนั่นยังไม่ได้อีกหรอ”
เฟิงถามด้วยความสงสัย
“ยังเลยฉันลองมาหลายวิธีแล้วมันก็ไม่มีอะไรเลย อาวุธไม่มีแถบที่ตลาดมันก็แพงด้วยฉันก็เลยต้องมาตีดาบเอามาใช้ล่าเองแทนน่ะสิ”
“เห~ ลำบากแย่เลยแฮะนายเนี่ย แต่ก็ดีแล้วไม่ใช่หรอที่นายตีดาบไว้ใช้เองได้แบบนี้ก็ไม่ต้องไปซื้อพวกอาวุธแล้วสิ”
“ดีกับผีนายสิ ฉันทำมันพังทุกรอบเลยตอนสู้ ฉันไม่แน่ใจว่ามันเป็ที่ดาบมันไม่แข็งแรงหรือเป็ที่ฉันเองที่ใช้มันไม่ชำนาญ ตอนนี้แม่ก็เลยให้ฉันฝึกวิธีฟันอยู่ตอนนี้เพื่อจะได้ใช้มันได้นานขึ้น”
“งั้นหรอดีแล้วที่นายได้แม่ฝึกน่ะ”
“ว่าแต่ฉันลำบาก ตอนนี้นายเองก็เหมือนกันไม่ใช่หรือไง คุณหนูเหยา ของนายนั่นน่ะ”
“อย่าพูดถึงเธอเถอะข้อร้อง ประสาทฉันจะขาดเอา ยังดีที่เธอกลับไปแล้ว ถ้าต้องดูแลเธอต่ออีกสักวันสองวันล่ะก็ฉันอาจจะเป็บ้าไปเลยก็ได้นะ แต่เื่เมื่อตอนเช้านั่นฉันขอโทษแทนด้วยนะ ฉันก็ห้ามหล่อนไม่ทันเหมือนกัน”
“ฮ่าๆ ไม่เป็ไรหรอกฉันเข้าใจนายดีเฟิง”
นอสพูดจบสักพักก่อนจะถามเฟิงต่อ
“อ่ะนี่เฟิงเราใกล้จะอายุครบ 16 แล้วนะนายเล็งโรงเรียนที่ไหนไว้หรือป่าว?”
“ฉันหรอ ฉันว่าจะไปเข้าโรงเรียนเซนต์ทรี่น่ะมันเป็โรงเรียนที่ดังระดับต้นๆ แม่ฉันแนะนำให้ไปที่นั่นเพราะญาติฉันเรียนที่นั่น แล้วนายล่ะ”
“ตอนนี้ฉันยังคิดไม่ออกเลย แต่พวกพี่สาวของฉันก็ชวนให้เข้าโรงเรียนเทราก้า โรงเรียนที่พวกเธอเรียนอยู่ตอนนี้ แต่ยังไงก็แล้วแต่ฉันก็จะเข้าไปด้วยโควต้าให้ได้สักโรงเรียนแหละ”
“งั้นหรอ แบบนั้นนายต้องรีบแข็งแกร่งขึ้นแล้วล่ะ ฉันว่านายทำได้แน่”
เฟิงพูดให้กำลังใจนอส
เฟิงเป็เพื่อนที่ดีกับนอสมาั้แ่เด็กเขาชอบที่จะให้กำลังใจนอสอยู่เสมอเมื่อนอสอยากจะทำอะไรสักอย่าง เฟิงเป็เพื่อนที่ดีที่สุดคนหนึ่งของนอสเลย
“ขอบใจ”
นอสพูดพร้อมยิ้มตอบรับ
“เกือบลืมฉันว่าจะถามว่าทำไมนายถึงกลับมาเอาปานนี้ล่ะเกิดอะไรขึ้นหรอป่าว”
เฟิงถามขึ้น
“อ่อเื่นั้นมันเพราะ……….”
นอสเล่าเื่ที่เขาไปรับภารกิจกับหวังลิ่วและได้ไปสู้กับเ้าฮันนี่แบร์แล้วได้รับาเ็หนักก็เลยตัดสินใจกลับมาที่นี่เพื่อพักฟื้น นอสเล่าถึงเื่ที่ได้เจอกับซิทเพื่อนคนใหม่ที่คุยกันถูกคอพอสมควร และเื่ที่เขาได้อาวุธิญญามาอันแรก ด้วย แต่ตอนนี้นอสยังใช้ไม่ได้เพราะเื่ที่ตอนนี้เขาอ่อนแอเกินไปที่จะใช้มัน
“อืม งี้นี่เอง แล้วไอ้หวังลิ่วที่จ้างนายเขาจ่ายมัดจำอีกครึ่งให้แล้วหรอ”
เฟิงถามขึ้น
“ก็ยัง ฉันว่ากลับไปเอามันหลังจากกลับไปอีกที”
นอสพูด
“จากที่ฉันฟังนายเล่าฉันรู้สึกแปลกๆ กับเ้าหวังลิ่วนี่ชอบกลแฮะ”
“ฉันก็คิดงั้นเหมือนกัน ซิทเองก็บอกฉันไว้ว่าให้ระวังหวังลิ่วไว้ให้ดี”
เฟิงทำท่าทางคิดอยู่แป๊บหนึ่ง
“งั้นเอางี้นายอย่าพึ่งไปรับเงินนะฉันจะขอไปหาข้อมูลของไอ้เ้าหวังลิ่วนี่ก่อน จนกว่าฉันจะได้ข้อมูลอย่าไปพึ่งไปหาเขาจะดีกว่า”
“ก็ได้ ฉันไม่ได้รีบร้อนอะไรหรอก”
“เยี่ยมเลย เดี๋ยวฉันจะติดต่อกลับไปละกันถ้าได้ข่าวอะไร”
ทันทีที่พูดจบเฟิงก็ตัดสายไปทันที เมื่อเฟิงวางสายแล้วนอสก็กลับไปที่เตียงต่อเพื่อพักผ่อน
“เป็วันที่เหนื่อยจริงๆ แฮ่ะ เอาล่ะวันนี้คงไม่มีอะไรแล้วมั้งรีบนอนดีกว่าพรุ่งนี้เราต้องออกไปฝึกกับคุณแม่ตอนเช้าด้วย”
หลังพูดกับตัวเองอาจเพราะความเหนื่อยทำให้นอสหลับไปอย่างรวดเร็ว
…………………………
1K
![[จบแล้ว] ระวังให้ดี! ชายาผู้นี้จะกลับมาทวงแค้น (ลดราคารายตอน)](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1706591744_25821966.webp)
