หลังก้าวข้ามลำธารนั้นมา ทัศนวิสัยของป่าไม่ได้เปลี่ยนไปแม้แต่น้อย ที่นี่ยังคงเต็มไปด้วยต้นไม้สูงใหญ่ พุ่มไม้ และพื้นดินที่เต็มไปด้วยใบหญ้าเหมือนเดิม ที่แตกต่างคงเป็เสียงสัตว์ร้องที่แทบไม่มีเลย ขณะที่ผมกำลังเดินย่ำเท้าไปข้างหน้านั้น ผมััได้ถึงบรรยากาศที่เงียบสนิทชวนให้รู้สึกถึงความผิดปกติต่างจากป่่าก่อนหน้านี้มาก และตอนนั้นเองมีสิ่งนึงที่มีพลังเวทย์ค่อนข้างสูงกำลังเคลื่อนที่ใกล้เข้ามา
“แฮร่..”
“หมี??”
สิ่งที่ปรากฎตัวตรงหน้าพวกผมนั้น คือหมีที่มีขนหนาสีดำแถมเป็เกล็ดดูคล้ายเกราะ กรงเล็บที่ยาวจนผิดปกติ ต่างจากหมีทั่วไป ฟันที่แหลมคมเปื้อนเื ราวกับเพิ่งฉีกกระชากเหยื่อไม่นาน แววตาสีแดงฉานราวกับพระจันทร์สีเื สิ่งที่เห็นนี่ทุกคนล้วนรู้ได้ทันทีว่าไม่ใช่หมีธรรมดา แต่เป็มอนสเตอร์หมี และตอนที่พวกผมมองอยู่นั้นเองมันก็ได้จู่โจมเข้ามา
“แฮรรรรรร่…โฮกกกก"
มอนสเตอร์หมีขนาดใหญ่พุ่งเข้ามาใช้กงเล็บเล็งที่จะฟันพวกผมด้วยความเร็วที่สูงมาก
“หลบเร็ว!!!” พวกผมะโหลบโดยแยกกันเป็3ทาง
“โฮก?.." หลังจากนั้นมอนสเตอร์หมีก็เล็งมายังผมซึ่งอยู่ใกล้ที่สุด
‘อาร์ติเฟกซ์-หอกศักดิ์สิทธิ์แห่งวีรบุรุษ’ ผมรีบเรียกอาร์ติเฟกซ์ของตัวเองออกมาทันที
“เอาล่ะนะ!!”
‘เวทย์ไฟ-คัตเตอร์สเปียร์’ ผมร่ายชื่อสกิลหลังจากนั้นปรากฎแสงสีแดงห่อหุ้มที่ปลายหอก ผมรีบตวัดหอกโดยเล็งไปที่มอนสเตอร์หมีในทันที ทำให้เกิดคมมีดสีแดงรูปครีบฉลามพุ่งใส่มอนสเตอร์หมี และตอนนั้นเองได้เกิดสิ่งที่ทำให้พวกผมใขึ้น
“อะไรกัน!!”
“หลบได้”
มอนสเตอร์หมีะโหลบในทันที แล้วพุ่งเข้ามาหาผมในระยะประชิดโดยง้างกงเล็บพร้อมที่จะฟัน ซึ่งด้วยความเร็วระดับนั้นผมไม่มีทางหลบได้ทันแน่ จึงยกหอกขึ้นป้องกันเพื่อรับการโจมตีนั้น แต่ทว่า
“อึกก…” ตัวผมเองลอยกระเด็นในพริบตาเนื่องจากต้านทานกำลังอันมหาศาลของศัตรูไม่ไหว
‘วินเบลด’ ปรากฎคมมีดสายลมพุ่งเข้าทางจุดอับด้านหลังมอนสเตอร์หมีทางต้นคอ
“ฉึก..”
แต่ทว่า..หลังจากคมมีดลอยผ่านไป บริเวณต้นคอกลับไม่มีรอยแผลใดๆแม้กระทั่งลอยขีดข่วนเลย
“อะไรกัน..ไม่ได้ผล!!” รูอันใในทันทีที่รู้ว่าเวทย์มนต์โจมตีธรรมดาของตัวเองใช้ไม่ได้ผล
“โฮกกกกกก” มอนสเตอร์หมีพุ่งเข้าหารูอันในพริบตา
"เหวออออออ..."
‘ไฟเยอร์แอเรียล’ ผมรีบใช้แอเรียลที่ขา เพื่อเสริมสมรรถภาพด้านความเร็วในการพุ่งตัว หลังจากนั้นผมรีบถีบพื้นจนแหลกละเอียดแล้วพุ่งเข้าไปด้านหลังหมีในพริบตา
‘เวทย์ไฟ-คัตเตอร์สเปียร์’ ผมตวัดหอกสุดแรง หลังจากนั้นเกิดคมมีดสีแดงรูปครีบฉลามพุ่งไปตัดคอหมีในระยะเผาขนจากด้านหลัง
‘ชู้ดด’ เืกระฉูดทะลักออกมา แต่คอไม่ขาด เลยทำให้มอนสเตอร์หมีรอดชีวิตจากการโจมตีมรณะเมื่อกี้แบบหวุดหวิด ด้วยความทนทานอันสูงจนผิดปกติที่ต่างจากสัตว์ป่าธรรมดามาก
“โฮกกกกกกกกกกกก!!!!” มอนสเตอร์หมีหันมาหาผมด้วยสภาพที่โกรธหนักกว่าเดิม
“ชิ”
‘ไฟเยอร์โบลต์’ ผมยิงกระสุดสายฟ้าเพลิงอัดไปที่หน้าหมีทันทีเพื่อปิดบังทัศนวิสัยชั่วคราว หลังจากนั้นจึงใช้ท่า ‘คัตเตอร์สเปียร์’ อีกครั้งเข้าทางด้านหน้า
'เวทย์ไฟ-คัตเตอร์สเปียร์'
‘ฉึบ’ คอมอนสเตอร์หมีขาดกระเด็นในทันที
หลังจากนั้นซากมอนสเตอร์หมีก็ล้มลงแล้วค่อยสลายเป็ควันหายไป เหลือไว้แค่ดรอปไอเท็ม ‘กรงเล็บหมี’
“เห้ออ..มอนสเตอร์นี่สู้ยากจริงแหะ”
“แค่มอนสเตอร์หมีตัวเดียวยังหืดขึ้นคอขนาดนี้…นี่ถ้ามากันเป็ฝูงจะทำยังไงละนิ” รูอันพูดด้วยใบหน้ากังวลแถมเหนื่อยล้าสุดๆ ถึงแม้ว่าคนที่ออกแรงสู้กับมอนสเตอร์ตัวนี้จะเป็แรงของผมเกิน 90%ก็ตาม
หลังจากนั้นผมรีบเปิดหน้าต่างสเตตัสขึ้นมาดู Exp ที่ได้ในทันที
‘Exp 89/100’
ดูเหมือนฆ่ามอนสเตอร์1ตัว จะได้ Exp เพิ่มขึ้นมาตั้ง20เลยแหะ ซึ่งมากกว่าสัตว์ป่าธรรมดาที่ให้Expเพิ่มแค่1 หลังจากนี้ถ้าฆ่ามอนสเตอร์หมีอีกแค่ตัวเดียว Expก็จะเพิ่มขึ้นจนสามารถแรงค์อัพเป็ Lv2 ได้ละ
และตอนนี้เองมอนสเตอร์หมีอีกตัวก็ได้ปรากฎออกมา
“โฮกกกก”
ผมจึงใช้กลยุทธ์เดิมจัดการคือ เน้นสู้ระยะประชิดแล้วหาจังหวะร่าย ‘ไฟเยอร์โบลต์’ อัดหน้า จากนั้นจึงใช้สกิล ‘คัตเตอร์สเปียร์’ ตัดเข้าไปที่คอ 2 ครั้งทั้งด้านหน้าและด้านหลัง พอมอนสเตอร์หมีถูกจัดการร่างที่กลายเป็ศพก็ค่อยสลายๆหายไป แต่คราวนี้ปรากฎดรอปไอเท็ม ‘หนังหมี’ ซึ่งไม่ใช่กงเล็บแหะ
“หนังหมีผืนใหญ่แบบนี้ น่าจะใช้ปูนอนได้เลย” และนอกจากนี้ยังปรากฎข้อความอย่างนึงขึ้นที่ทัศนวิสัยของผม
เรเวล(เผ่ามนุษย์) ‘LV UP 1 → 2’
‘HP +2000’
‘ปรับเพิ่มความสามารถพื้นฐาน’
‘ปลดล็อคสกิลใหม่’
‘ไลน์นิ่งไดร์ฟ’
“เอ๊ะ!! สกิลใหม่งั้นหรอ?” ผมรีบเปิดหน้าต่างสเตตัสขึ้นมาดูทันที "
----------------------------------------------------------------------------------
:หอกศักดิ์สิทธิ์แห่งวีรบุรุษ:
ผู้:เรเวล(เผ่ามนุษย์) LV2
ค่าเอกสิทธิ์(ระดับความหายาก): เทวทัณฑ์
พลังชีวิต 4000/4000
พลังเวทย์ 4750/5800
สกิล: [ปรารถนาวีรบุรุษ lv1] -เอนชานต์ (เพิ่มคุณสมบัติ) พลังกายภาพและเวทย์มนต์
-ประสิทธิภาพขึ้นกับเวลาที่ชาร์จ (ระยะเวลาชาร์จสูงสุด 3นาที)
-สามารถส่งต่อผลลัพธ์ให้ทั้งตนเองและผู้อื่นได้
-เงื่อนไขการใช้สกิล สัมพันธ์กับสภาวะทางความคิดและจิตใจ
-เวลาชาร์จทุก1วินาทีจะปรับเพิ่มประสิทธิภาพขึ้น2เท่า
-ใช้พลังเวทย์2000
[คัตเตอร์สเปียร์ lv1] -หลังตะวัดหอก จะปล่อยคลื่นโค้งที่ตัดทำลายเป้าหมาย
- ความเสียหาย 510
-ใช้พลังเวทย์100
[ไลน์นิ่งไดรฟ์] - หลังใช้จะอยู่ในสถานะ ‘ไลน์นิ่งโหมด’ ทำให้สามารถเร่งความเร็วเพิ่มขึ้นสูงมากในชั่วพริบตา และเมื่อฟัน/แทง หอกใส่ศัตรูในระยะประชิดขณะอยู่ในโหมดนี้ ถ้าเป็การโจมตีทางกายภาพจะ เกิดความเสียหาย 1024 แต่ถ้าเป็การโจมตีด้วยเวทย์มนต์/สกิลอื่นจะเกิดความเสียหายมากกว่าปกติ 20%
- สกิลนี้จะหยุดทำงานเมื่อโจมตีศัตรูครบ3ครั้ง
- เมื่อใช้สกิลอื่นขณะอยู่ใน 'ไลน์นิ่งโหมด' สามารถพูดชื่อสกิลนั้นได้โดยตรง โดยไม่ต้องร่ายคำว่า ‘เวทย์ไฟ’ นำหน้า
-ใช้พลังเวทย์ 650
Exp 9/120
------------------------------------------------------------------------------------
“เอาล่ะ…ลองใช้มันเลยละกัน”
“เอ๋!! ผมเองก็แรงค์อัพเป็ LV2 เหมือนกันทำไมไม่มีสกิลใหม่ปรากฎเลยล่ะ..เรเวลขี้โกงนิ” รูอันทำท่างอแงเหมือนเด็ก
“แล้วฉันจะไปรู้เรอะ!!!”
ตอนนั้นเองได้มีมอนสเตอร์ปรากฎตัวออกมาอีกครั้ง ซึ่งคราวนี้เป็ มอนสเตอร์หมี5ตัว กับ มอนสเตอร์เสือเขี้ยวดาบ1 ตัว รวมมอนสเตอร์ที่ปรากฎตัวในตอนนี้ มีทั้งหมด 6ตัว!!
“หว้าาาตายแหง”
“ไม่หรอกน่ะรูอัน เดี๋ยวชั้นจะโชว์สกิลใหม่ให้ดู เอาล่ะ”
‘เวทย์ไฟ-ไลน์นิ่งไดรฟ์’ หลังจากนั้นปรากฎข้อความขึ้นในทัศนวิสัย
‘เข้าสู่สถานะไลน์นิ่งโหมด’
เกิดแสงสีฟ้าห่อหุ้มรอบตัวและอาวุธผมในชั่วพริบตา หลังจากนั้นมอนสเตอร์หมี3ตัวะโลอยขึ้นจากพื้นกระโจนเข้ามา ผมเองก็พุ่งเข้าเพื่อเอาหอกไปฟันมอนสเตอร์หมีตัวแรก
“เอ๊ะ…อะไรกัน !!” รู้สึกความเร็วตัวเองถูกเร่งขึ้นสูงมากขณะพุ่งไปในชั่วพริบตา ซึ่งเร็วกว่าแอเรียลหลายสิบเท่า ทำให้มอนสเตอร์หมีตัวแรกมีปฎิกิริยาที่ช้าเกินจะตอบสนองความเร็วระดับนี้ได้ และในจังหวะที่พุ่งไปประชิดด้านข้างหมีตัวแรกนั้นเอง ผมได้กระแทกหอกใส่ด้านข้างคล้ายฟันด้วยหอก
"ฉึก…” มอนสเตอร์หมีตัวขาด2ท่อนในพริบตา ส่วนมอนสเตอร์ที่เหลือก็ใและเริ่มหวั่นไหวที่เพื่อนตัวเองถูกจัดการได้ง่ายๆในทันที และในจังหวะที่หมีอีก2ตัวลอยอยู่กลางอากาศนั่นเอง ผมถีบพื้นอีกครั้ง พุ่งไปด้วยความเร็วสูงขณะที่แสงสีฟ้ายังห่อหุ้มรอบตัวผมอยู่
“ฉึก/ฉับ” มอนสเตอร์อีก2ตัวที่เหลือถูกจัดการพริบตาในสภาพขาด2ท่อน เหมือนมอนสเตอร์ตัวแรก
หลังจากนั้นผมลงมาบนพื้นแบบสวยงาม และแสงสีฟ้าที่หุ้มรอบตัวผมก็ค่อยๆจางหายไป
“สุดยอด.." รูอันมองด้วยสีหน้าตกตลึง
หลังจากนั้นมอนสเตอร์เสือเขี้ยวดาบได้พุ่งโจมตีใส่ผมด้วยความเร็วที่เร็วกว่ามอนสเตอร์หมีมาก
ผมรีบหลบทันทีด้วยปฎิกิริยาแบบจวนเจียน ทำให้หลบไม่ทันเล็กน้อย จนเกิดาแขึ้นที่ไหลซ้ายของผม จากเล็บของมอนสเตอร์เสือเขี้ยวดาบจนเืผมกระฉูดออกมา ทำให้เกิดอาการรุกไหม้แสบร้อนที่ไหล่ซ้าย แต่ว่าผมไม่สนใจแล้วใช้สกิล ‘ไลน์นิ่งไดรฟ์’ ต่อทันที
‘เวทย์ไฟ-ไลน์นิ่งไดรฟ์’ เกิดแสงสีฟ้าหุ้มรอบตัวผมและอาวุธอีกครั้ง ในขณะที่มอนเตอร์เสือเขี้ยวดาบเหยียบลงบนพื้นหลังจากโจมตีเฉี่ยวผมไปเมื่อกี้ ผมรีบใช้สกิล ‘คัตเตอร์สเปียร์’ทันที โดยลดทอนการร่ายเนื่องจากผลของ 'ไลน์นิ่งโหมด'
‘คัตเตอร์สเปียร์ ’ ปรากฎแสงสีแดงหุ้มที่ปลายหอกซ้อนทับกับแสงสีฟ้า หลังจากนั้นผมรีบตวัดหอกด้วยความเร็วสูง เกิดคลื่นดาบสีแดงคล้ายครีบฉลามพุ่งเข้าใส่มอนสเตอร์เสือเขี้ยวดาบทันทีจนมอนเตอร์ถูกผ่าออกเป็2ซีก
และจังหวะนั้นเองมอนสเตอร์หมีอีก2ตัวอาศัยช่องโหว่โจมตีเข้าทางด้านหลังผม แต่ด้วยการสนับสนุนจากรูอันด้วยเวทย์โจมตีธรรมดา ‘วินเบลด’ ทำให้มอนสเตอร์หมีเสียหลังจากการหลบ ในจังหวะนี้เองผมถีบพื้นอีกครั้ง พุ่งเข้าไปด้วยสถานะ ‘ไลน์นิ่งโหมด’ ะโหมุนตัวแล้วเตะที่คอหมี แต่ทว่า......คอหมีกลับไม่เป็อะไรเลย
“ดูเหมือนถ้าเป็การโจมตีธรรมดาโดยไม่ใช้อาวุธ สกิลนี้ก็จะไม่ส่งผลแหะ”
“โฮกกกกก” หมีพุ่งเข้ามาโจมตีผมอีกครั้ง ผมจึงรีบยกหอกขึ้นมาป้องกันกงเล็บทันที
“เอ๊ะ!!” รู้สึกการโจมตีของหมีมันเบาลงเล็กน้อยแหะ ไม่สิคงเพราะเราขึ้นเป็ LV2 แล้ว ความสามารถพื้นฐานอื่นๆอย่าง ความเร็ว,กำลัง,ความทนทาน รวมทั้งประสาทััที่มองเห็นสิ่งเคลื่อนไหวไวๆได้ทัน คงถูกปรับเพิ่มขึ้นจากตอน LV1 มาเล็กน้อยแหะ และตอนนี้ผมยังเหลือการโจมตีอีกครั้งนึงในสถานะ ‘ไลน์นิ่งโหมด’ ผมจึงถีบพื้นเข้าไปฟันคอหมีในพริบตาจนขาดกระเด็น
“สกิลนี้เจ๋งดีแหะ..” แสงสีฟ้าที่หุ้มรอบตัวผมกับอาวุธหายไปในทันทีเมื่อการโจมตีครั้งที่3 สิ้นสุดลง
เรเวล(เผ่ามนุษย์) ‘LV UP 2→3’
‘HP +2000’
‘ปรับเพิ่มความสามารถพื้นฐาน’
“อ่าวเป็ LV3แล้ว แต่คราวนี้ไม่มีสกิลใหม่หรอกหรอ?”
“ผะผะผมมม..ได้สกิลอันใหม่แล้ววว!!!” รูอันร้องดีใจดังลั่นที่ตัวเองได้สกิลใหม่เป็ครั้งแรกหลังจากขึ้นLV3
รูอัน เอิร์สเปล(เผ่ามนุษย์) ‘LV UP 2→3’
‘HP +2500’
‘ปรับเพิ่มความสามารถพื้นฐาน’
‘ปลดล็อคสกิลใหม่’
‘สายลมประทานพร'
“ 'สายลมประทานพร' งั้นหรอ" รูอันสงสัยถึงผลลัพธ์ของสกิลนี้ พร้อมกับเปิดหน้าต่างสเตตัสขึ้นมาดูด้วยความตื่นเต้น และพบว่า…..
7K
![[มี E-book] ขอโทษที...ผมเกิดใหม่กลายเป็นนักแสดงเด็กเส้นท่านประธาน](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1750406039_40243254.webp)
