เส้นทางเจ้าสำราญ

ตอนที่ 29 – สนามทดสอบแห่งแรก 

หลังจากบทสนทนากับมู่ซินจบลงภายในถ้ำลึกของปากเหวตะวันตก หลี่เหวินรู้สึกว่าภาระที่แบกอยู่นั้นหนักหนากว่าที่คิดมากนัก

อากาศในถ้ำเย็นจัดยิ่งกว่าเดิม ทว่าจิตใจของเขากลับร้อนรุ่มด้วยความสับสน แม้จะยังเด็ก แต่ในวัย 12 ปีนี้ หลี่เหวินได้พบเจอเรื่องราวที่เด็กทั่วไปไม่มีวันประสบ

ทันใดนั้น... ผนังถ้ำที่อยู่เบื้องหน้าก็สั่นไหว เผยให้เห็นบานประตูศิลาโบราณจารึกอักขระพลังภายในที่เรืองแสงแผ่วเบา

มู่ซินกล่าวเสียงเรียบ: “นี่คือ สนามทดสอบแห่งแรก — ‘ค่ายกลภาพสะท้อนใจ’ หากเจ้าจะเดินเส้นทางของชะตา เจ้าต้องเผชิญหน้ากับ ‘ตัวตนในใจตน’ ให้ได้เสียก่อน”

...

หลี่เหวินพยักหน้าเบา ๆ ก้าวเข้าไปในประตูหิน ภายในเขตค่ายกล ทุกอย่างเงียบสงัด ทันใดนั้น เขากลับยืนอยู่กลางลานบ้านของตนเอง

เสียงหัวเราะของน้องสาว — เสียงฝีเท้าพ่อกลับจากป่า — กลิ่นกับข้าวจากมือแม่

แต่บางสิ่งแปลกไป

ครอบครัวเขาในภาพสะท้อนนั้น… ไม่รู้จักเขา

ไป๋ซือ น้องสาวในภาพสะท้อนหันมาถามด้วยสีหน้าไร้เดียงสา: “ท่านเป็นใครเจ้าคะ?”

หัวใจของหลี่เหวินปวดหนึบ

นี่ไม่ใช่การทดสอบร่างกาย แต่คือการทดสอบความมั่นคงของหัวใจ

...

ขณะที่เขาเริ่มไหวเอน ทันใดนั้นเงาของเขาเองก็ก้าวออกมาจากพื้นเงา — ใบหน้าเดียวกัน แต่นัยน์ตาเปี่ยมด้วยความเย็นชา

“เจ้าจะปกป้องใครได้ หากแม้แต่ตัวเองยังไม่เข้าใจว่าต้องการอะไร?”

การต่อสู้เริ่มต้นขึ้น — การปะทะระหว่าง ‘หลี่เหวิน’ กับ ‘หลี่เหวินในใจ’ รุนแรงยิ่งกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา ไม่ใช่เพราะพลังภายใน แต่เป็นเพราะทุกกระบวนท่า ทุกการโจมตี เต็มไปด้วยความลังเลและคำถามในใจเขาเอง

กระบี่หลานเยี่ยสั่นไหวในมือ เหมือนจะรับรู้ถึงความไม่มั่นคงนั้น

เสียงของแม่ (ในภาพสะท้อน) ดังแว่วมา: “เหวินเอ๋อร์… เจ้าต้องเข้มแข็ง แม้ว่าโลกทั้งใบจะไม่เข้าใจเจ้า เจ้าต้องเชื่อในหัวใจของตัวเอง”

คำพูดนั้นเป็นเหมือนแสงไฟ จุดพลังให้หลี่เหวินตัดสินใจแน่วแน่ เขาใช้กระบวนท่ารูปแบบใหม่ — การรวมพลังภายในและความทรงจำ — ฟาดฟันความลังเลในใจ

และสุดท้าย ‘ภาพสะท้อน’ ก็สลายไป เผยทางออกจากค่ายกล พร้อมตราประทับรูปดวงตาแฝด — สัญลักษณ์ของผู้ผ่านการทดสอบใจ

...

เมื่อออกมานอกค่ายกล มู่ซินมองเขาด้วยสายตาเปลี่ยนไป

“เจ้าผ่านมันในวัยเพียงสิบสองปี... ข้าคงไม่อาจประเมินเจ้าเป็นเพียงเด็กชายจากหมู่บ้านอีกต่อไป”

หลี่เหวินยิ้มอย่างขี้เล่น — แต่แววตานั้นเปี่ยมด้วยความตั้งใจ

“ต่อจากนี้... ไม่ว่าข้างหน้าเป็นอะไรก็ตาม ข้าจะไม่หวั่น”

...

ปลายฤดูใบไม้ผลิในแคว้นต้าหลิงกำลังเปลี่ยนผ่านเป็นฤดูร้อน — แต่เส้นทางของหลี่เหวินเพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น