Pioneer Era

***ว่าที่ราชินี [แฟต]

ถึงไม่รู้ว่าทำไมโดนจับตัวมา แต่ก็จะพอเดาได้ลาง ๆ อยู่

ศัตรูคือพวกชนเผ่าท้องถิ่นของทวีปนี้ ดังนั้นคงมีอยู่แค่เหตุผลเดียวเท่านั้น

จับตัวประกันเพื่อเรียกร้องอะไรสักอย่างจากรัฐบาลของพวกเรา

“โซ่แค่นี้เอาพวกเราไม่อยู่หรอก”

ฉันพูดกับตัวเองอย่างมั่นใจ

หนึ่งในเหตุผลที่ทำให้กล้าพูดเช่นนั้น เป็นเพราะว่าภายในห้องขังนี้มีคนอยู่รวมกันมากถึง 60 คน โดยเป็นเผ่ายักษ์มากถึง 20 คน

แต่ละคนจะถูกโซ่สีขาวเส้นเล็ก ๆ ล่ามเอาไว้

บางคนถูกล่ามมัดกับลูกเหล็กทรงกลมสีขาวที่หนัก

บางคนก็แค่ล่ามข้อมือกับขาให้ติดกัน

บางคนถูกขึงตรึงเอาไว้กับผนังเหมือนอย่างฉัน

มีเพียงเผ่ามนุษย์มดอย่างพวกฉัน ที่ถูกขึงเอาไว้บนกำแพง

อาจจะเพราะกลัวรูปลักษณ์ของพวกเราละมั้ง?

ส่วนเผ่ายักษ์ทุกคน จะถูกโซ่พันเอาไว้รอบตัวแทน

ดูแล้วทำได้แต่คิดว่าเป็นการดูถูกเผ่ายักษ์อย่างมาก

คิดว่าโซ่สีขาวเส้นเล็กแค่นี้ จะต้านแรงควายของเผ่ายักษ์ได้หรือ?

“ฮึย! โซ่บ้าอะไรวะ เหนี่ยวเป็นบ้า! ”

หรือว่าจะต้านไหว…

มีเผ่ายักษ์คนหนึ่งกำลังพยายาเค้นแรงสุดตัวเพื่อกระชากโซ่สีขาวที่พันรอบตัวให้ขาดออกจากกัน

แต่มันกลับไม่ยอมขาดออกจากกัน

ดูท่าโซ่สีขาวนี้จะใช้ [เฮเดส] ที่ว่ากันว่าเหนี่ยวและแข็งแกร่งที่สุดของพวกชนเผ่าในการสร้างขึ้นมาสินะ?

ฉันหันไปมองคุณจาวิสที่กำลังนั่งอยู่ข้างคุณเยลโล่

“ปล่อยผมนะ! ปิว! ”

เจ้าหนูน้อยเผ่าภูติผมสีเงินกำลังร้องโวยวายด้วยใบหน้าที่มีน้ำนองคลอเป้าตา

ร่างกายของเขาดิ้นรนไปมาอยู่กับพื้นดินของห้องขังที่อับชื้นอยู่ด้านข้างคุณจาวิส

คิดว่าคงไม่มีทางหวังพึ่งพลังวิทยาศาสตร์เวทมนตร์จากคุณภูติผู้น่าผิดหวังคนนี้ได้

“มีแต่ต้องพึ่งคุณจาวิสแล้วสินะคะ? ”

คุณจาวิสคือหุ่นยนต์รับใช้รูปร่างหญิงสาวชาวมนุษย์ที่ถูกสร้างโดยยอดนักวิทยาศาสตร์ยะมะโตะ

มีดวงตาสีฟ้าดูอ่อนโยน ไว้ผมยาวเหยียดตรงสีฟ้าประดุจผืนมหาสมุทรที่กว้างใหญ่ และสวมชุดเมดสีขาวเป็นจุดขายประจำตัว

พลังของเธอไม่มีทางเป็นรองใครในสถานที่คุมขังแห่งนี้แน่นอน

“คุณจาวิสค่ะ รบกวนช่วยแหกคุกให้พวกเราทีค่ะ”

“...”

“เออ… คุณจาวิส? ”

“...”

ไร้การตอบสนอง...

ดูท่าว่าพลังงานของคุณจาวิสคงหมดไปเสียแล้ว

มาคิดดู ระดับคุณจาวิสไม่มีทางถูกจับตัวมาได้ง่าย ๆ อยู่แล้ว

คงต้องพูดว่าเป็นเหตุบังเอิญที่โชคร้ายเสียจริงค่ะ

“งั้นช่วยไม่ได้ เหลือแค่วิธีสุดท้ายแล้วเท่านั้น”

ฉันจ้องไปที่ยามหมาป่าสองคนข้างนอกกรง

คุกใต้ดินแห่งนี้ชื้นแฉะ เล็ก เหม็นอับ แล้วยังมืด

มีเพียงแค่แสงเทียนเล็ก ๆ จากบนโต๊ะไม้ข้างนอกกรงเท่านั้น ที่ทำให้พื้นที่แห่งนี้มีแสงสว่างเรืองรอง

เส้นทางหนีมีทางเดียว คืออุโมงค์บันไดดินคับแคบตรงฝั่งด้านหลังของยามพวกนั้น

“นี่ คุณยามคะ? ”

“หืม? พูดภาษาของพวกเราได้ด้วยหรือเจ้าอสูรแมลง? ”

“ที่นี่คือ… ที่ไหนหรือคะ? ”---

เพื่อให้เกิดแผนการที่ดีที่สุด ฉันจะต้องเข้าใจศัตรูให้ได้ก่อน

เพ่งดูพฤติกรรมของพวกเขา คิดวิเคราะห์ถึงความเป็นไปได้ที่เขาจะเลือกกระทำ แล้วจินตนาการณ์ถึงอนาคตที่น่าจะเกิดขึ้นเพื่อเตรียมการรับมือ

ยิ่งเข้าใจ ก็จะยิ่งรู้ถึงพฤติกรรมที่พวกเขาจะเลือกกระทำ และรู้ถึงพฤติกรรมที่ตามมา ก็จะยิ่งสามารถทำนายอนาคตได้อย่างแม่นยำมากขึ้นเท่านั้น

นั่นคือสิ่งที่คุณแม่ได้เคยสอนเอาไว้

---“เพราะแบบนี้ พวกข้าเลยต้องจับพวกเจ้ามาเป็นตัวประกันยังไง ถ้าทำตัวดี ๆ พวกข้าก็ไม่ฆ่าทิ้งหรอกนะ”

ถึงตอนแรกพวกมันจะทำท่าไม่อยากคุยด้วย แต่พอฉันชวนคุยไม่หยุดเพียงฝ่ายเดียวนาน ๆ เข้า พวกมันคนหนึ่งที่มีขนสีขาวก็เริ่มทนไม่ไหว แล้วยอมหันมาคุยกับฉันในท้ายที่สุด

คุณเจ้าหมาป่าขนสีขาวดูเป็นคนอ่อนโยนพอสมควร เลยยอมที่จะหันมาคุยกับตัวประกันอย่างฉันคนนี้

ส่วนคนที่มีขนสีเทา ดูจะเป็นพวกหัวรุนแรงชอบใช้กำลัง

ทั้งสองคนมีนิสัยต่างกันสุดขั้ว เป็นการจับคู่ที่แปลกประหลาดแต่ดันลงตัวได้อย่างมีเสน่หา

แต่ทั้งสองคนมีจุดร่วมที่เหมือนกันอยู่

คือมีดวงตาที่แสดงถึงความแค้นบางอย่างต่อเผ่าที่มาจากทวีปคริสตัลอย่างพวกเรา

เอาละ ตอนนี้ฉันคิดว่าได้รับรู้ลักษณะนิสัยของอีกฝ่ายมาเพียงพอแล้ว

จะไม่มีความสงสารต่อศัตรูที่จับตัวฉันหรือเพื่อนมาเจออันตรายแบบนี้เด็ดขาด

ฉันจะสังหารพวกเขาเพื่อหนีออกไปค่ะ

และไม่เลือกวิธีการด้วย

กับคนประเภทนี้… คงต้องใช้วิธี---

“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด! ”

ฉันเริ่มแผดเสียงกรีดร้องแหลมบาดหูดังก้องไปทั่วคุกใต้ดิน

“ปะ… เป็นอะไรขึ้นมากันเนี่ย!? ”

“เงียบ… เงียบเดียวนี้! ”

คุณมนุษย์หมาป่าทั้งสองคนชักดาบเล่มโตที่เหน็บอยู่ข้างตัวขึ้นมาถือเอาไว้

“ถ้าไม่หุบปาก เดียวจะช่วยหยุดปากนั้นให้เอง! ”

คุณหมาป่าหนุ่มคนที่มีขนสีเทาพูดด้วยน้ำเสียงข่มขู่

แต่ฉันไม่สนใจคำขู่นั้น

เพราะในหัวของฉันได้วาดภาพถึงเหตุการณ์อนาคต และคิดถึงฉากจบที่สมบูรณ์แบบเอาไว้อยู่ในหัวแล้ว

“ตาย---”

“เดียว! ยัยนั่นอยู่ในรายชื่อตัวประกันสำคัญ จะปล่อยให้ตายไม่ได้นะ”

“ทุบตีนิดหน่อยคงไม่ถึงตายหรอก”

โฮ่?

รู้สึกว่าได้ยินข้อมูลดี ๆ มาอย่างหนึ่งแล้วแฮะ

“พวกแกถอยไปชิดผนังซะ! ”

คุณหมาป่าขนสีเทาเริ่มแทงดาบเข้ามาในลูกกรงอย่างรุนแรงเป็นเชิงข่มขู่

พวกนักโทษในกรงต่างรีบวิ่งไปยืนชิดผนังแล้วตัวสั่นอย่างหวาดกลัว

มีเพียงเผ่ายักษ์กับเผ่ามนุษย์มดอย่างฉัน ที่จับจ้องกลับไปที่พวกมันด้วยสายตาอาฆาตแค้น ก่อนจะเริ่มทำตามคำสั่งนั่งนิ่ง ๆ อยู่กับที่

“หึ หึ หึ เป็นเผ่าอสูรกายแมลงที่ตัวเล็กแคระแกร็นผิดชาวบ้าน แล้วยังกล้ามาชวนคุยพร้อมกับทำเสียงหนวกหูรบกวนพวกข้าอีก แต่ข้าไม่ได้ใจดีเหมือนเจ้ามูนไลท์เพื่อนของข้าตรงนั้นหรอกนะ”

มันเดินเข้ามาในกรง โดยมีคุณหมาป่าขนสีขาวยืนเฝ้าระวังอยู่ตรงประตูห้องขัง

[ตัวเล็ก] อย่างงั้นหรือ?

งั้นเดียวจะแสดงให้เห็นเอง ว่าระดับ [มดทาส] อย่างฉันทำอะไรได้บ้าง

“จงสำนึกเสียใจที่บังอาจมาทำความรำคาญให้กับข้าซะ! ”

มันง้างแขนขวาขึ้นสูง แล้วทุบลงมาที่กลางกระหม่อมของฉันเต็มแรง

เกิดเสียงอะไรสักอย่างที่บุบสลาย ก่อนจะตามมาด้วยเสียงของเนื้อที่ถูกฉีกขาดออกจากร่างกาย

“ต่อให้เห็นเป็นแค่มดทาส แต่เขี้ยวของมดทาสเองก็แกร่งไม่แพ้ระดับมดทหารเลวเลยนะคะ คุณไม่ทราบอย่างงั้นหรือคะ? ”

เลือดสีน้ำเงินจำนวนมากเริ่มไหลรินลงมาจากเขี้ยวในปากของฉัน

“อะ…”

ลมหายใจของเจ้าหมาป่าขนสีเทาเริ่มขาดช่วง

ดวงตาดำเริ่มจางหาย สิ้นเสียงวาจา แล้วล้มตัวลงไปกองกับพื้น0

สิ่งที่ฉันทำ คือการรอจังหวะใช้เขี้ยวของตัวเอง กัดลึกลงไปในแขนของเขาในตอนที่เขาทุบใส่หัวฉัน

กัดแขนของเขา แล้วดึงให้เข้ามาใกล้ กระชากให้เสียสมดุลร่างกายจนล้มตัวลง แล้วจมเขี้ยวของฉันเข้าไปในคอหอยเพื่อปลิดชีพของมันลง

“คะ… คันไซต์! ”

คุณเพื่อนที่มีขนสีขาวเริ่มตะโกนออกมาอย่างตื่นตระหนก

“แก! ”

เขาโกรธจนเลือดขึ้นหน้า แล้วจับดาบวิ่งตรงเข้ามาทางฉันเพื่อหมายเอาชีวิต

สิ่งที่เขาควรทำ คือการตั้งสติแล้วไปเรียกคนมาช่วย

ดูจากการที่มันยอมเข้ามาคุยกับฉันที่เป็นศัตรูได้อย่างหน้าตาเฉย มันสามารถมองได้ว่าเป็นพวกที่ไม่ค่อยคิดหน้าคิดหลังอย่างถี่ถ้วนเท่าไหรนัก

เป็นพวกประเภทที่มักถูกดึงให้ไหลไปกับสถานการณ์ได้ง่าย

คนแบบเขา ถ้าเห็นเพื่อนถูกฆ่าตรงหน้า จะต้องโกรธจัดจนลืมทุกสิ่งทุกอย่างแล้วไหลไปตามสถานการณ์อย่างแน่นอน

และมันเป็นเช่นนั้นจริง

เขามันลืมแม้แต่ที่จะลั่นประตูกรงกลับเข้าไป

ลืมจนไม่ทันรู้ตัวว่ามีเขาเพียงตัวคนเดียว ณ เวลานี้

ตัวคนเดียวต่อหน้าตัวประกันทั้งหมด 60 คน

“รบกวนช่วยแสดงพลังของเผ่ายักษ์ให้เเป็นขวัญตาทีค่ะทุกท่าน”

“!! ”

ภาพที่เผ่ามนุษย์มดตัวเล็กอย่างฉันใช้เขี้ยวสังหารศัตรูที่ตัวใหญ่กว่าเกือบเท่าตัวลงมาได้นั้น มันจะกลายเป็นแรงบันดาลใจกระตุ้นความดิบเถือนของเผ่ายักษ์ให้เดือดพล่าน

คำพูดของฉันจึงมีพลังมากพอที่จะเคลื่อนไหวเผ่ายักษ์ที่ถูกขังอยู่ในกรงนี้ให้ลุกฮือขึ้นมาต่อสู้

“ขยี้แม่งเลยพวกเรา! ”

ไม่สิ

แม้แต่เผ่าอื่นที่ไม่ใช่เผ่ายักษ์ ก็ยังคิดจะร่วมต่อสู้ด้วยเช่นกัน

ดูท่าการกระตุ้นต่อต้านของฉัน จะมีผลต่อจิตใจต่อพวกเขามากกว่าที่คิดเอาไว้อีกแฮะ

"เฮ้ย!? "

คุณหมาป่าขาวเริ่มตระหนักถึงอันตรายที่เกิดขึ้น

เขารีบตวัดดาบเล่มสีขาวในมือ เล็งไปที่คอของชายเผ่ามนุษย์คนหนึ่งตรงหน้า

เลือดสีแดงสาดกระเซ็นราวน้ำพุ กลิ่นคาวเลือดลอยคลุ้งเต็มห้องขัง

แต่ความตายของนักโทษเพียงคนเดียว ไม่อาจที่จะหยุดความบ้าคลั่งของทุกคนที่กำลังลุกโชน

สตรีกับบุรุษเผ่ายักษ์ที่วิ่งช้ากว่า ต่างเริ่มเข้าประชิดตัวคุณหมาป่าขาวได้สำเร็จ

พวกเขาพุ่งกระแทกเข้าใส่อย่างรุนแรง ในจังหวะที่คุณหมาป่าขาวกำลังชักดาบกลับออกมาจากร่างของมนุษย์เพศชายผู้โชคร้ายคนนั้น

โซ่ที่พันธนาการรอบกายของพวกเผ่ายักษ์ กลับกลายเป็นผิวสัมผัสที่แหลมคมอันร้ายกาจ

เสียงกระแทกที่ดังกังวาล ทำให้ฉันนึกถึงภาพของรถบรรทุกสิบล้อที่หนักเป็นตัน

ร่างของคุณหมาป่าขาวพุ่งลอยข้ามกรงขัง ทะลุผ่านประตูที่เปิดทิ้งเอาไว้ แล้วฝังลงไปในผนังดินที่อยู่ด้านนอก

เลือดจำนวนมากไหลทะลักออกมาจากปากของเขา

แขนขาหักบิดเบี้ยว ดวงตาขาวโพลนไร้วิญญาณ

คงตายคาที่ไปแล้วอย่างไม่ต้องสงสัย…

"รีบใช้โอกาสนี้ค้นหากุญแจกันเถอะค่ะ"

"ผะ… ผมจัดการเอง ปิว! . .. ว่าแต่… แฟตไม่เป็นไรหรือ? หัว…หัวเธอมันบุบลงไปเลยนะปิว! "

"หมายถึงที่โดนทุบเมื่อกี้หรือคะ? จริงอยู่ว่าเจ็บ แต่แค่นี้ไม่พอฆ่าเผ่ามนุษย์มดหรอกค่ะ"

“พะ… พูดจริงนะ ปิว? "

"จริงค่ะ"

"... ถ้าอย่างงั้นผมไปหากุญแจก่อนนะปิว! "

ว่าแล้วคุณเยลโล่ก็วิ่งออกไปค้นหากุญแจจากศพตรงหน้า

"เจอแล้ว! "

เขาใช้ปากคาบกุญแจออกมาด้วยสภาพที่ใบหน้าเต็มไปด้วยเลือดสีน้ำเงิน

ด้วยเหตุนี้ พวกเราจึงสามารถหลุดออกมาจากพันธนาการของโซ่ตรวนได้สำเร็จ

แต่การแหกคุกมันพึ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น

"ข้างล่างนั้นเกิดอะไรขึ้น! "

ว่าแล้วต้องมีเวรยามเฝ้าอยู่ข้างบนด้วย

"กะ---กำลังเสริมอย่างงั้นเรอะ!? "

พวกตัวประกันที่โห่ร้องอย่างดีใจเมื่อกี้ เริ่มแสดงความวิตกกังวลออกมาทางใบหน้า

พวกเขาไม่ใช่ทหารอาชีพ จึงไม่แปลกที่จะรู้สึกหวาดกลัวขึ้นมากับคำว่า “กำลังเสริม”

แต่ไฟที่จุดติดไปแล้ว ฉันไม่คิดที่จะยอมให้มันดับลงง่าย ๆ หรอก

"ทุกท่านค่ะ ไม่จำเป็นต้องตื่นตระหนกค่ะ"

ฉันดึงสติทุกคนให้กลับมาด้วยเสียงของตัวเอง

"กระสุนได้ลั่นออกไปแล้ว พวกเราไม่มีที่ให้ย้อนกลับอีกแล้วค่ะ"

ฉันชี้ไปที่ศพของศัตรูทั้งสองคน กับศพของเผ่ามนุษย์ที่จมกองเลือดอยู่ในห้องขัง

"ศัตรูไม่ปล่อยพวกเราแน่นอนค่ะ ตอนนี้ถ้าไม่สู้ มีแต่ความตายเท่านั้นที่รอคอยค่ะ"

พวกเขาต่างเริ่มมีใบหน้าซีดเผือดเพราะคำพูดของฉัน

ขู่เท่านี้น่าจะพอแล้วสินะ

"แต่พวกเราทั้ง 59 คน มีครบทุกเผ่า ถ้าร่วมมือกัน จะต้องผ่านพ้นไปได้แน่นอนค่ะ"

ขู่ให้กลัวจนมืดอับจนหนทาง แล้วหยอดแสงสว่างแห่งความหวังลงไปในวังวนนั้น

นั่นคือวิธีที่ฉันจะใช้เพื่อชักจูงจิตใจของพวกเขาให้กลายมาเป็นกำลังรบให้กับฉันในการพาฉัน คุณเยลโล่ กับคุณจาวิสที่หมดพลังหนีออกไปจากที่นี่

เผ่ายักษ์ที่มากด้วยพลังกาย

เผ่าภูติที่มีพลังควบคุมธรรมชาติ

เผ่ามนุษย์มดผู้แข็งแกร่ง

เผ่ามนุษย์นกยอดนักล่า

เผ่ามนุษย์ผู้หลากความสามารถ

คิดว่าการรวมตัวของทั้งห้าเผ่านี้จะแข็งแกร่งขนาดไหนกันละคะ?

ต่อให้ไม่ใช่เป็นนักรบ แต่ถ้ายุขึ้น ก็จะกลายเป็นนักรบที่น่ากลัวได้

อย่าได้ดูถูกพลังของชาวบ้านธรรมดาเดินดินเป็นอันขาดค่ะ

"พวกท่าน ล้วนแต่แข็งแกร่งค่ะ"

ดวงตาของพวกเขาเริ่มที่จะมีไฟสู้ขึ้นมาเล็กน้อยแล้ว

ในขณะเดียวกัน เสียงย่ำเท้าจากช่องบันไดก็เริ่มดังเข้ามาใกล้มากขึ้นเช่นกัน

"ฉันมีแผนการ มาแหกคุกแล้วมีชีวิตรอดกลับบ้านไปพร้อมกันเถอะค่ะทุกท่าน"

***นักรบนิรนามของชนเผ่าหมาป่า

เสียงของเจ้าบ้าสองตัวที่เฝ้าคุกด้านล่างมันเงียบหายไปเลย

ไม่ยอมขานรับ ไม่ยอมรายงาน

ราวกับว่าตัวตนของมันได้จางหายไปจากโลกใบนี้ไปแล้ว

"... มากับข้าหน่อย มันดูผิดปกติยังไงก็ไม่รู้"

"ได้"

ข้าพาพรรคพวกสามคนเดินลงมาตามช่องบันไดใต้ดิน

เดินลึกลงมาจนแสงเทียนจากห้องโถงเริ่มมืดลง แล้วเหลือแต่เพียงแสงจากตะเกียงเล็ก ๆ ที่ถือเอาไว้ในมือ

หลังจากที่เดินลงงมาได้ครึ่งเส้นทาง

"กลิ่น...เลือด? "

ข้าก็เริ่มได้กลิ่นของคาวเลือด

จมูกเผ่าหมาป่าอย่างข้าไม่มีทางรับรู้ผิดพลาดแน่นอน

หรือว่าเจ้าสองคนนั้นกำลังตกอยู่ในอันตราย!

"เร่งฝีเท้ากันหน่อยทุกคน! "

ข้ารีบวิ่งลงไปตามบันไดดิน

อุโมงค์ที่เกิดขึ้นจากการถูกขุดดินขึ้นมาอย่างหยาบ เริ่มยุบตัวเป็นหลุมตามน้ำหนักเท้าที่ย่ำลงไป

แล้วสิ่งที่รอข้าอยู่ ณ ปลายทางของอุโมงค์นั้น

"ไม่จริง..."

มันคือภาพของนรก

ร่างของเพื่อนรักถูกถลกหนังออกมาตั้งแต่จากหัวจรดเท้า

ส่วนของผิวหนังถูกจับขึงอยู่ตรงลูกกรงภายในห้อง

เลือดและเนื้อที่เหลือ ถูกนำมาวางกองบนโต๊ะข้างแสงเทียน เพื่อให้แสงจากเทียนสะท้อนกับผิวเนื้อจนเห็นชัดถนัดตา

เห็นเนื้อกับเลือดสด ๆ ที่ยังคงดิ้นพล่านราวกับมีชีวิตอยู่

ร่างของเพื่อนรักข้า ร่างที่น่าสยดสยองนั้น… มัน… ถูกนำมาตั้งตรงตำแหน่งที่เห็นได้ชัดจากอุโมงค์ทางเดินที่ข้ากำลังยืนอยู่

ราวกับเป็นการกระทำที่จงใจ เพื่อเย้ยหยันคนที่รีบเร่งฝีเท้ามาช่วยเพื่อนรักอย่างข้าคนนี้

"มันเป็นฝีมือของใครกัน! "

หัวใจของข้าแทบจะแตกสลายลง

ภายในกรงขังยังคงมีเงาของตัวประกันปรากฏให้เห็น

ถ้าไม่ใช่ฝีมือของพวกมัน แล้วมันเป็นฝีมือของใครกัน!?

ว่าแล้วเท้าของข้าก็เริ่มออกตัววิ่งไปในทันที

กระทืบแผ่นดินที่อ่อนนุ่มสุดแรง แล้วมุ่งตรงไปที่ร่างกายของเพื่อนรัก

อยากจะไปถึงตรงนั้นให้เร็วที่สุด เพื่อว่ายังอาจจะมีหนทางช่วย---

ฉับพลันนั้นเองที่ข้ารู้สึกว่าเวลารอบตัวเริ่มไหลเชื่องช้าลง

---นั่นใคร?

ทำไมถึงมีเผ่าอสูรกายยักษ์มายืนดักรออยู่ตรงกำแพงที่ช่องทางเข้าของคุกได้?

ทำไมโซ่นักโทษที่ควรล่ามข้อมือของพวกมัน ถึงถูกนำมาถือเอาไว้ในลักษณะของอาวุธ?

"... อ๊ะ? "

พอดูให้ดี พวกนักโทษในกรงมันสวมโซ่ตรวนแบบหลอกลวงอยู่นี่หว่า!

หรือว่าพวกมันจงใจวางศพของเพื่อนข้าในสภาพที่โหดร้าย เพื่อหลอกให้ข้าโกรธจนขาดความเยือกเย็นรอบคอบ?

เพื่อล่อให้ข้าไม่ทันได้ตระหนักถึงความจริงของสถานการณ์?

ในมือของพวกอสูรยักษ์ คือโซ่ตรวนที่ลามเข้าก้อนโลหะทรงกลมสีขาวที่เอาไว้ใช้ถ่วงน้ำหนักตัวประกัน

ถ้าถูกสิ่งนั้นทุบ ต่อให้สวมฮูทป้องกันส่วนหัว ยังไงก็ไม่มีทางรอดชีวิตไปได้

ขยับสิ

ร่างกายของข้า... รีบขยับหลบมันสิ!

แต่ทว่ามันไม่ยอมขยับ

สมองไม่อาจสั่งการร่างกายได้ทันเวลา

ข้าเริ่มรู้สึกว่าเวลารอบตัวกำลังจะไหลกลับมาเป็นตามปกติ

อ๊า… นี่สินะ ที่เขาเรียกว่ายามที่ตัวเองจะตาย จะเห็นทุกสิ่งรอบตัวเชื่องช้าลงนะ?

ข้าได้ยินเสียงของโซ่เหล็กที่วิ่งเคลื่อนไปในอากาศ

ข้าได้ยินเสียงลูกตุ้มที่หนักอึ้งกำลังร่วงหล่นลงมา

และได้ยิน… เสียงของเนื้อที่สาดกระจาย ดังมาจากเหนือศรีษะของตัวเองในเวลาต่อมา…