อี้เจ๋อเจี้ยน สยบมิติฟ้า ธิดาเทพยุทธ์ (จบ)

“ด้านในนี้อากาศอบอุ่นจริง”   มู่เชียนทอดถอนใจออกมาอย่างสบาย  หลายวันมานี้อากาศในเทือกเขาแห่งนี้ค่อนข้างเย็นและชื้น  ทำให้รู้สึกไม่สบายตัวเท่าใดนัก  จู่ๆได้พบสถานที่แห้งและอบอุ่นนางจึงอดรู้สึกประทับใจไม่ได้

ภายในโพรงไม้ขนาดใหญ่นั้น.. แสงธรรมชาติภายนอกส่องทะลุเข้ามาเกิดเป็นเส้นแสงสีน้ำตาลอันอบอุ่น บนพื้นนั้นแห้งและเรียบสนิทราวกับถูกสร้างมาอย่างดี  โพรงไม้ขนาดเล็กมากกว่าร้อยโพรงปรากฏให้เห็นอยู่รอบด้าน

“โพรงเหล่านั้นเรียกว่าประตูแสงดาว” ฉู่หมิงฮ่าวยืนอยู่ข้างๆเห็นนางมองอย่างสงสัยเอ่ยแนะนำขึ้น

“โพรงพวกนี้ล้วนเชื่อมกับมิติพิเศษ. ภายในเก็บรักษาเคล็ดวิชาต่างๆเอาไว้   ที่แปลกประหลาดก็คือไม่ว่าโพรงใดล้วนเชื่อมถึงกันทั้งสิ้น… เข้าประตูไหนก็เหมือนกัน”

“เช่นนั้นก็มีโอกาสได้พบกันด้านในสินะ” อิงอู่หลานเอ่ยขึ้น ทว่าฉู่หมิงฮ่าวส่ายหน้าทันที

“มิติด้านในนั้นพิเศษอย่างมาก มีเพียงเจ้ากับเคล็ดวิชาเท่านั้น ไม่มีผู้อื่น”

มู่เชียนมองไปที่โพรงรอบๆอย่างสนใจ  นี่ดูจะต่างจากหอคัมภีร์ที่หมู่ตึกพฤกษาอยู่บ้างตรงที่สามารถเข้าไปได้พร้อมกันหลายๆคน

“เช่นนั้นพวกเราก็แยกย้ายกันเถิด  เรียบร้อยแล้วยังต้องรีบไปที่บึงชิงกู่อีก…”

“เวลาด้านในนั้นจะผ่านไปเร็วอย่างยิ่ง… ระวังอย่าอยู่นานเกินไปเล่า หากไม่พบวิชาที่เหมาะสมก็รีบกลับมา หากอยู่ด้านในหนึ่งวัน ด้านนอกนี้เท่ากับหนึ่งเดือน… เจ้าอาจต้องถูกขังอยู่ในเทือกเขาหู่ลี่แทน”

ทุกคนตื่นตกใจกับคำเตือนนี้อย่างมาก…. รีบพากันขอบคุณฉู่หมิงฮ่าวที่ให้ข้อมูลสำคัญเช่นนี้… หากมาเพียงลำพังย่อมต้องเกิดเรื่องแล้ว 

“ขอบพระทัยองค์ชาย” มู่เชียนหันไปประสานมือกล่าวอย่างขอบคุณเช่นกัน รู้สึกโชคดีที่เมื่อครู่ตัดสินใจยื่นมือช่วยเหลือเขาไว้

“เจ้าช่วยข้าไว้ข้าตอบแทนเล็กน้อยแค่นี้ไม่นับเป็นเรื่องใดเลย”  ฉู่หมิงฮ่าวเอ่ยเสียงเบา หากเป็นไปได้เขาอยากให้นางติดหนี้บุญคุณเขามากกว่านี้ด้วยซ้ำ 

มู่เชียนเลือกโพรงไม้หนึ่งทางด้านขวาอย่างง่ายๆ  พร้อมกับบอกเก็บเสี่ยวจือจือให้เข้าสู่กำไลมิติไป..  นางเป็นสัตว์อสูรไม่อาจผ่านประตูแสงดาวได้​​​   มู่เชียนไม่รู้ว่าตนต้องใช้เวลาในการค้นหาเคล็ดวิชา.. แทนที่จะให้เสี่ยงภัยอยู่ด้านนอกนางไปฝึกฝนในมิติเสียจะดีกว่า…  

หลังจากก้าวเข้าไปในโพรงไม้  นางก็พบว่าด้านในนี้เสมือนเป็นอีกมิติหนึ่งอย่างแท้จริง ใต้ฝ่าเท้าโล่งว่าง  รอบด้านล้วนมืดสนิท ดวงไฟสีเงินและส้มประดับประดากระพริบพราวอยู่ทั่วบริเวณ สถานที่แห่งนี้สมแล้วที่เรียกว่าประตูแสงดาว

เด็กสาวหันมองไปรอบๆ  เพลิดเพลินกับความรู้สึกที่เหมือนกับร่างทั้งร่างกำลังล่องลอยอยู่บนจักรวาลอันไกลโพ้น

ครู่หนึ่งราวกับรับรู้ได้ ดวงดาวมากมายเหล่านั้นเริ่มกระพริบถี่ขึ้นแล้วพุ่งวาบเข้ามาหานางอย่างรวดเร็ว

เมื่อเข้ามาใกล้ แสงเล็กๆนับร้อยดวงก็เริ่มหมุนวนพัวพันอยู่รอบกายของนางไม่ห่าง 

‘สีที่แตกต่างกันบ่งบอกถึงระดับวิชา… สีส้มคือ ระดับดิน   สีเงิน ระดับฟ้า  หากเจ้าตามหาวิชาระดับเทพควรมองหาสีทอง’ เสี่ยวจิ้งเอ่ยแนะนำ  มู่เชียนพยายามมองหาแต่กลับไม่พบ 

‘ลองหาต่อไปอีกหน่อย’

แสงกลุ่มเก่าจากไปอย่างเหงาหงอย ขณะที่กลุ่มใหม่พุ่งเข้ามาอีกครั้งอย่างร่าเริง   พวกมันแต่ละชิ้นล้วนพุ่งเข้ามาราวกับต้องการจะอวดโฉม และทักทายนางอย่างยินดี

‘เคล็ดวิชาพวกนี้คือข้าเลือกได้ทั้งหมดหรือ..?’

‘เจ้าพรสวรรค์ดีเยี่ยมเช่นนี้ พวกมันย่อมยินดีไปกับเจ้า’ 

ก่อนหน้านี้ได้ยินว่า มีหลายคนรออยู่นานก็ยังไม่ได้รับวิชา จนแทบจะถูกขังไว้ในเทือกเขาด้วยซ้ำ ทว่ากับนาง… เคล็ดวิชาทั้งหมดล้วนพยายามพุ่งเข้ามาหาอย่างประจบประแจง 

เสี่ยวจิ้งมองแล้วกลับรู้สึกไม่เกินความคาดหมายนัก จะมีวิชาใดที่กล้าปฏิเสธ… เชื้อสายแห่งเทพผู้ให้กำเนิดมิติอีกเล่า ? 

มู่เชียนเฝ้ามองกิริยาออดอ้อนของดวงดาวเหล่านั้นอย่างชื่นชอบ สีส้มนั้นดูอ่อนน้อมขอความรัก ขณะที่สีเงินก็ดูสุภาพมีมิตรไมตรีให้… ทว่ามู่เชียนยังคงมิได้เลือกวิชาใด  นางเดินไปเรื่อยๆท่ามกลางหมู่ดาวที่ยังคงผลัดเปลี่ยนกันพุ่งเข้ามาหานางไม่หยุด…  

ท้ายที่สุด.. นางก็สังเกตุเห็นจุดที่ว่างเปล่าขนาดใหญ่จุดหนึ่ง…   รอบด้านไร้ซึ่งแสงอื่นใด ราวกับดวงดาวเหล่านั้นมิกล้าเฉียดใกล้ ใจกลางช่องว่างมีแสงขนาดใหญ่ดวงหนึ่งลอยอยู่อย่างสงบ แม้มิได้กะพริบร่างเรียกร้องความสนใจ ทว่าแสงสีเงินประกายทองเจิดจ้านั้นยังคงโดดเด่นสะดุดตาอย่างยิ่ง

“นั่นคือ..อะไรน่ะ  จะว่าสีทองก็ไม่ใช่ ” 

‘นั่นเป็นเคล็ดวิชากึ่งระดับเทพ…    ข้าสัมผัสดูแล้วที่แห่งนี้หาได้มีวิชาระดับเทพอยู่… กึ่งระดับเทพนั้นคงเป็นสิ่งที่ดีที่สุดที่เจ้าจะสามารถหาได้จากที่แห่งนี้แล้ว’

มู่เชียนพยักหน้ารับรู้ พร้อมกับเดินตรงเข้าไปหาแสงนั้น  แม้มิได้มีปฏิกิริยาตื่นเต้นยินดีเช่นดาวดวงอื่นๆ แต่ก็ไม่ได้ถอยหนีหรือมีท่าทีปฏิเสธ.. มันเพียงกะพริบอย่างเฉยชาไม่กี่ครั้งเท่านั้น

มู่เชียนเอื้อมมือหยิบแสงเจิดจ้าขนาดเท่ากำปั้นก้อนนั้นไว้ในมือ ประกายสีทองวาบขึ้นเล็กน้อยแล้วดับลง จากนั้นก็ปรากฏเป็นม้วนคัมภีร์เล่มหนึ่งขึ้นในมือของนาง

‘เป็นเคล็ดวิชาที่เย่อหยิ่งเสียจริงๆ’ มู่เชียนส่ายหน้ายิ้มอย่างอ่อนใจ แม้จะทักทายกันสักครั้งก็ไม่มี

‘ปราชญ์ยุทธ์อย่างเจ้ายังไม่อาจทำให้คัมภีร์นี่อ่อนน้อมได้หรอก…  ที่มันไม่ดีดเจ้าออกมาก็นับว่าเห็นแก่หน้าเทพบิดาแล้ว !’

“เคล็ดวิชาปีกอสนี”  มู่เชียนอ่านตัวหนังสือนั้นออกมาดังๆ แสงจากคัมภีร์ก็พุ่งวาบเข้าสู่หน้าผากนางทันที  

นางได้เลือกแล้ว…..

ดาวหลายร้อยดวงที่เมียงมองอยู่รอบด้านจากไปอย่างผิดหวัง ทว่ากลับยังมีดาวสีส้มและสีเงินอีกสิบกว่าดวงที่ไม่ยอมจากไป ยังคงพัวพันนางอยู่อย่างขอความเห็นใจ

‘นี่คือ.. ไม่ใช่ว่าเลือกได้วิชาเดียวหรือ..?’ มู่เชียนเอ่ยอย่างแปลกใจ ท่าทีที่พร้อมจะเกาะแข้งเกาะขานี้… น่ารักเกินไปแล้ว

‘รอมานานเพิ่งได้พบผู้มีพรสวรรค์เช่นเจ้า…จึงอยากออกไปชมโลกภายนอกบ้างกระมัง ?’   เสี่ยวจิ้งเอ่ยเยาะๆ 

หากกับผู้อื่นเจ้าพวกนี้คงหยิ่งไม่ศักดิ์ศรี ไม่ยอมเป็นวิชารองแน่….  ช่วยไม่ได้…  เหยื่อชั้นดีเช่นเจ้านายของเขา ไม่ได้โผล่เข้ามาบ่อยๆหรอกนะ 

“หากจะออกไปกับข้า ข้าต้องขอคัดลอกพวกเจ้ามอบให้สำนัก… ยังจะไปหรือไม่?” มู่เชียนเอ่ยเตือน  หากเลือกได้นางย่อมอยากนำเคล็ดวิชาสักสามสี่อย่างไปมอบให้กับสำนักของตนบ้าง 

พวกมันแต่ละดวงต่างหมุนวิ่งและกะพริบแสงอย่างยินดี… ไร้ซึ่งความลังเลแม้แต่น้อย

แค่สำเนาเท่านั้น มีอันใดไม่ได้เล่า …… อยู่อย่างหงอยเหงามาหลายร้อยปีแล้ว ขอออกไปท่องโลกกว้างกับนายผู้มีกลิ่นอายยิ่งใหญ่ผู้นี้ดีกว่า

เมื่อเป็นเช่นนี้ มู่เชียนจึงไม่ปฏิเสธอีก  แสงดาวสิบกว่าดวงนั้นพุ่งเข้ากลางหน้าผากของนางจนสิ้น มู่เชียนนั่งลงปรับสมาธิครู่ใหญ่จึงสามารถเรียบเรียบเคล็ดวิชาทั้งหมดสำเร็จ

เคล็ดวิชาที่ตามตื๊อนางเหล่านั้น ล้วนเป็นวิถีปราณยุทธ์ ทั้งยังเป็นสายโจมตีทั้งสิ้น… ไม่รู้ว่าพวกมันเห็นอะไรในตัวนาง…  ท่าทางนางเหมือนพวกอันธพาลที่ชอบแก้ปัญหาด้วยความรุนแรงหรือ ?! 

‘นิสัยข้าออกจะชื่นชอบการประนีประนอมแท้ๆ’

‘เหอะๆ…’ นางได้ยินเสียงเสี่ยวจิ้งแค่นเสียงหัวเราะออกมาทีหนึ่งอย่างไม่ทราบเหตุผล

เมื่อทุกอย่างเรียบร้อย ร่างบางจึงลุกขึ้นคิดจะเดินกลับออกไปตามทางเดิม ทว่าก้อนสีดำบุบเบี้ยวก้อนหนึ่งพลันพุ่งเข้ามาขวางนางไว้อย่างกล้าๆกลัวๆ

‘นั่นอะไรน่ะ …?’ 

นางมองเห็นก้อนดำแปลกประหลาดท่ามกลางหมู่ดาวนี้ก็แปลกใจอย่างมาก เมื่อคว้ามาดูกลับพบว่าเป็นคัมภีร์ขาดวิ่นม้วนหนึ่ง

“คัมภีร์ตราประทับวิญญาณ”

‘ระวังหน่อย  ดูเหมือนจะเป็นศาสตร์วิญญาณ’ เสี่ยวจิ้งเอ่ยเสียงเคร่งเครียด

นางคิดถึงที่คนจากเผ่าวิถีวิญญาณพูดถึงการค้นหาคัมภีร์บางอย่าง..  หรือนี่คือสิ่งที่พวกมันตามหา… 

‘คัมภีร์นี้เหตุใดจึงมาหาข้า….’ 

‘วิญญาณลูกหลานเทพอย่างเจ้าย่อมแข็งแกร่งอย่างมาก หากเจ้าคิดฝึกศาสตร์นี้พรสวรรค์ก็คงเหนือกว่าผู้ใด… ทว่าศาสตร์ชั่วร้ายเช่นนี้   …. มากน้อยอย่างไรย่อมมีจิตมารแฝงอยู่บ้าง เลี่ยงได้ก็เลี่ยงเถิด’

มู่เชียนมองคัมภีร์เก่าคร่ำคร่าในมือแล้วก็รู้สึกอึดอัดขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ… ทว่าศาสตร์ชั่วร้ายเช่นนี้ให้ทิ้งไว้กลับไม่วางใจนัก  

‘ข้าจะเอามันไปด้วย’ มู่เชียนเอ่ยแล้วก็ตัดสินใจรับเอาเคล็ดตราประทับวิญญาณเข้ามาในร่างทันที… 

ความรู้สึกดำมืดน่าสะอิดสะเอียนบางอย่างแล่นผ่านทำให้รู้สึกอึดอัดยิ่ง ทว่าครู่เดียวปราณอี้เจ๋ออันอบอุ่นในร่างราวกับรับรู้ถึงภัยร้ายที่เข้ามาในถิ่นของตน จึงพุ่งตรงเข้าชะล้างปราณดำมืดนั่นทันที

ไม่ถึงสองลมหายใจจิตมารเหล่านั้นก็หายไปจนสิ้น มู่เชียนพลันรู้สึกหายใจคล่องขึ้น.. ด้วยความอยากรู้จึงเริ่มพิจารณาเคล็ดวิชาศาสตร์วิญญาณนั้นทันที ยิ่งเห็นก็ยิ่งรู้สึกตื่นตะลึง

ตราประทับวิญญาณนี่ ดูคล้ายคัมภีร์เวทย์อักษร เป็นวิชาที่สร้างพันธะกับวิญญาณโดยตรง สามารถบังคับผู้อื่นให้เปลี่ยนเป็นทาสที่ซื่อสัตย์ได้ … ราวกับเป็นพันธสัญญาสัตว์อสูร

‘ผู้คิดค้นวิชานี้ช่างน่ารังเกียจจริงๆ… บังคับสัตว์อสูรไม่พอ.. แม้แต่มนุษย์ด้วยกันยังไม่เว้น’ เสี่ยวจิ้งเอ่ยด้วยน้ำเสียงดูแคลน

‘โชคดีที่พวกนั้นไม่ได้ไป หาไม่วิชามารเช่นนี้ย่อมทำร้ายคนอีกจำนวนมาก’ มู่เชียนคิดอย่างยินดี

แท้จริงมู่เชียนใช้เวลาทั้งหมดในการคัดเลือกคัมภีร์ไม่ถึงครึ่งชั่วยาม ทว่าเวลาด้านนอกนั้นผ่านไปรวดเร็วอย่างมาก พริบตาเดียวก็เป็นเวลามากกว่าหนึ่งวันแล้ว  ทันทีที่ก้าวออกจากโพรงไม้นางก็หันมองไปรอบด้าน แต่กลับไม่พบพรรคพวกของตนแม้แต่คนเดียว 

‘ดูแล้วพวกเขาคงยังเลือกไม่เสร็จ’

“วูบบ…” 

แสงสว่างวาบขึ้นจากโพรงไม้หนึ่งใกล้ๆ มู่เชียนหันมองตามก็พบร่างสูงใหญ่ในชุดคลุมสีดำร่างหนึ่งปรากฏขึ้นที่ปากโพรง  เมื่อชายผู้นั้นเห็นเด็กสาวก็ชะงักเล็กน้อย… ทว่าเพียงครู่เดียวกลับแสดงความเคร่งเครียดออกมา

“ส่งคัมภีร์ตราประทับวิญญาณมาให้ข้าเดี๋ยวนี้…. !”