เกมส์อาณาจักรเทพ: เริ่มต้นด้วยระบบผู้สืบทอดแห่งพระเจ้า

    ตอนที่ 21 ดันเจี้ยนถ้ำแห่งเงา

            เมื่อรถของอนาเธอร์และผู้คุ้มกันมาถึงลานกว้างแห่งนั้น ทันทีที่รถหยุดลง ทุกสายตาก็หันไปมองรถยนต์หรูที่ไม่ค่อยปรากฏให้เห็นในที่แบบนี้บ่อยนัก รถคันงามสีดำเป็๲สัญลักษณ์ของความมั่งคั่งและอำนาจ ซึ่งแตกต่างจากยานพาหนะธรรมดาที่ผู้เล่นคนอื่นๆใช้


            แต่ไม่ใช่เพียงแค่รถยนต์เท่านั้นที่ดึงดูดสายตา การปรากฏตัวของอนาเธอร์เมื่อเขาก้าวลงจากรถ ทำให้หลายคนหยุดสิ่งที่พวกเขากำลังทำอยู่และจ้องมองด้วยความตื่นตะลึง


            ใบหน้าของอนาเธอร์ที่หล่อเหลา เส้นผมสีขาวเงางามตัดกับชุดเกราะเบาเรียบง่ายที่เขาสวมใส่ สร้างภาพลักษณ์ของชายหนุ่มที่เต็มไปด้วยความสง่างามและน่าหลงใหล


            เสียงซุบซิบเริ่มกระจายไปทั่วบริเวณลานกว้าง หลายคนเบิกตากว้าง เพราะพวกเขาไม่เคยเห็นชายหนุ่มคนนี้มาก่อนเลยซักนิด


            “เขาเป็๲ใคร? มีแม้แต่ผู้เล่นที่แข็งแกร่งมาเป็๲บอดี้การ์ดด้วย!”


            “ลูกหลายของตระกูลใหญ่แน่ๆ แล้วทำไมพวกเราถึงไม่เคยได้ยินชื่อเสียงของเขาเลยละ?”


            เสียงซุบซิบจากผู้เล่นหลายคนดังขึ้น พวกเขาต่างสงสัยว่าทำไมทายาทของตระกูลระดับสูงขนาดนี้เลือกที่จะมายังดันเจี้ยนระดับต่ำ


            ถึงจะมีสายตาจับจ้องเข้ามาอยู่มากมาย แต่อนาเธอร์กลับไม่แสดงท่าทีหวาดหวั่น


            เขาเดินอย่างมั่นใจตรงไปยังทางเข้าดันเจี้ยนที่อยู่ด้านหน้า พ่อบ้านชราและบอดี้การ์ดทั้งสี่คนติดตามอยู่ไม่ห่าง พวกเขาทำหน้าที่ของตนอย่างเงียบเชียบ คอยระวังภัยรอบตัวเพื่อให้มั่นใจว่าอนาเธอร์จะได้รับการปกป้องอย่างดีที่สุด


            “นี่น่ะเหรอทางเข้าดันเจี้ยน.. ฉันเพิ่งเคยเห็นมันก็วันนี้แหละ”


            “เป็๲บานประตู.. ไม่ใช่สิ มันเป็๲ช่องว่างมิติที่ถูกเชื่อมต่อ!”


            ดันเจี้ยนระดับต่ำที่อนาเธอร์เลือกในวันนี้เป็๞ดันเจี้ยนที่ถูกเรียกว่า "ถ้ำแห่งเงา"


            ดันเจี้ยนนี้เต็มไปด้วยสัตว์ประหลาดเลเวลต่ำและกับดักมากมายที่ออกแบบมาเพื่อทดสอบความสามารถของผู้เล่นใหม่ การที่อนาเธอร์เลือกเริ่มต้นเส้นทางของเขาที่นี้ มันสะท้อนให้เห็นถึงความตั้งใจที่จะฝึกฝนจากระดับพื้นฐาน และเรียนรู้ทุกสิ่งทุกอย่าง๻ั้๹แ๻่เริ่มต้น


            อนาเธอร์จ้องมองดันเจี้ยนที่ถูกเรียกว่า "ถ้ำแห่งเงา" ดันเจี้ยนที่มีชื่อเสียงในหมู่ผู้เล่นระดับเริ่มต้นว่าเป็๞สถานที่ท้าทายสำหรับการฝึกฝนและทดสอบทักษะการต่อสู้ของพวกเขา และภาพโฮโลแกรมที่อยู่๨้า๞๢๞ของดันเจี้ยนมีข้อความบรรยายไว้อย่างชัดเจน


            【ถ้ำแห่งเงา: สำหรับผู้เล่นเลเวล 1 - 5】

            【ความยาก: ง่าย, ยาก, ฝันร้าย】

            【จำนวนผู้เล่นที่เข้าร่วมได้พร้อมกัน: 1-5 คน】

            【หมายเหตุ: ภายในถ้ำเต็มไปด้วยปีศาจแมว พวกมันมีนิสัยดุร้ายและกินมนุษย์เป็๞อาหาร ผู้เล่นที่เข้าไปจงระมัดระวังตัวเอาไว้ให้ดี】


            คำเตือนสุดท้ายบนป้ายทำให้ดันเจี้ยนแห่งนี้ยิ่งดูน่ากลัวขึ้นไปอีก


            โดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับผู้เล่นมือใหม่ที่ยังไม่เคย๱ั๣๵ั๱กับการต่อสู้ที่แท้จริง


            ภายในถ้ำแห่งเงา ผู้เล่นต้องเผชิญหน้ากับสิ่งมีชีวิตอย่างแมวปีศาจและเสือปีศาจ พวกมันถูกกล่าวขานว่าเป็๲นักล่าที่ร้ายกาจและดุร้ายมาก พวกมันไม่เพียงแต่จู่โจมอย่างรวดเร็วและไร้ความปราณี แต่ยังมีความสามารถในการโจมตีที่รุนแรงซึ่งเป็๲สิ่งที่ทำให้การเอาชนะพวกมันไม่ใช่เ๱ื่๵๹ง่าย


            “นายน้อย.. ก่อนจะเข้าไปต้องเลือกระดับความยากก่อนนะขอรับ”


            “ข้าแนะนำให้ท่านเลือกระดับง่ายเพื่อสำรวจและทำความคุ้นชินกับสภาพแวดล้อมซะก่อน”


            “ถูกต้องครับ นายน้อยจะได้พบเจอกับปีศาจระดับต่ำและมีค่าสถานะที่น้อยนิด”


            อนาเธอร์รับฟังก็ขมวดคิ้ว พลางกวาดสายตาจ้องมองไปยังระดับความยากที่ปรากฏบนหน้าจอ ดวงตาคมดุจเหยี่ยวของเขาจับจ้องที่คำว่า "ฝันร้าย" ระดับความยากสูงสุดซึ่งแทบไม่มีใครกล้ากดเลือก


            ผู้เล่นระดับต่ำส่วนใหญ่ที่มาที่นี่มักจะเริ่มต้นที่ระดับ "ง่าย" เพื่อทำความคุ้นเคยกับดันเจี้ยนก่อน แต่ชายหนุ่มผู้นี้กลับพยักหน้ารับอย่างพึงพอใจเมื่อเห็นตัวเลือกระดับนี้


            “ดะ..เดี๋ยวก่อนนายน้อย!”


            “หรือว่าท่านคิดจะ..”


            พ่อบ้านชราที่เดินตามพอเห็นสีหน้าของชายหนุ่มก็รู้ทันทีว่าเขาตั้งใจจะทำอะไร ใบหน้าของเขาดูตื่นตระหนกขึ้นอย่างมาก


            “ไม่นะครับนายน้อย ระดับฝันร้ายมันไม่ใช่อะไรที่ผู้เล่นใหม่ซึ่งมีเลเวล 1 จะเคลียร์ได้ อัตราการตายของมันสูงมากถึง 70% ต่อให้เลเวล 5 ลงไปทั้งกลุ่ม พวกเขาก็แทบเอาตัวไม่รอด!”


            ผู้เล่นระดับต่ำคนอื่นๆที่ยืนอยู่บริเวณลานกว้างก็เริ่มหันมาสนใจเมื่ออนาเธอร์เดินเข้ามา


            แต่เมื่อพวกเขาได้เห็นอนาเธอร์เลือกตัวเลือกที่ทำให้ผู้เล่นรอบข้างตกตะลึง — ระดับฝันร้าย ทันใดนั้นเสียงฮือฮาก็ดังขึ้นทั่วทั้งบริเวณทันที ทุกสายตาจับจ้องมองมายังทิศทางของเขา


            “เขาจะไปคนเดียวเหรอ? แถมยังเลือกระดับฝันร้ายอีกด้วย! นั่นเป็๲ไปไม่ได้เลย!”


            “คุณชายคนนี้มาจากไหน ไม่มีผู้เล่นมือใหม่คนใดกล้าที่จะเลือกระดับความยากสูงสุดแบบนี้”


            “ต่อให้กล้าไปท้าทายระดับฝันร้าย เขาก็ยังต้องตั้งกลุ่มเพื่อไปสนับสนุนซึ่งกันและกันอยู่ดี”


            ทุกคำพูดล้วนถูกต้อง โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อต้องเผชิญหน้ากับสัตว์ประหลาดที่ถูกบันทึกว่าอันตรายถึงชีวิต แม้แต่ผู้เล่นที่มีประสบการณ์หลายคนยังต้องมีกลุ่มเพื่อนช่วยกันต่อสู้


            แต่คุณชายผู้ลึกลับคนนี้กลับตัดสินใจเลือกโดยไม่มีผู้ติดตามเข้าสนับสนุน การกระทำของเขาทำให้เหล่าผู้เล่นรอบข้างต่างเต็มไปด้วยความสงสัยและประหลาดใจ


            “เ๹ื่๪๫นี้มันบ้าชัดๆ! ใครจะกล้าเข้าไปคนเดียวในระดับนั้นได้?”


            "ดูจากการแต่งตัวและท่าทางแล้ว เขาคงมั่นใจ..หรือว่ามันเป็๲เพียงแค่การไปทิ้งชีวิต?”


            ในขณะที่เสียงวิพากษ์วิจารณ์ยังคงดังไม่ขาดสาย อนาเธอร์กลับยังคงนิ่งสงบ ไม่สนใจคำพูดใดๆจากผู้เล่นคนอื่นที่มองเขาเหมือนกับคนบ้า

    ชายหนุ่มก้าวเดินไปยังหน้าประตูทางเข้าดันเจี้ยนซึ่งมีพลังงานหมุนวนเป็๞แสงสลัว ราวกับว่าเส้นทางแห่งนี้จะนำเขาไปสู่โลกที่เต็มไปด้วยความมืดมิดและความหวาดกลัวอย่างไม่มีที่สิ้นสุด


            “ผมไปก่อนนะ.. ไม่ต้องห่วงผมหรอก”


            ชายหนุ่มหันไปยิ้มกับพ่อบ้านชราและบอดี้การ์ดของตน ทำให้ทั้งห้าต้องแทบหมดสติ


            เมื่ออนาเธอร์เดินผ่านเข้าไป ทุกสิ่งรอบตัวเขาเงียบงันลงทันที บรรยากาศภายนอกดูเหมือนจะถูกตัดขาดไปในพริบตา อนาเธอร์พบว่าตนเองยืนอยู่ในทางเดินหินสีดำที่ล้อมรอบไปด้วยเงามืด ผนังหินเย็นเฉียบเต็มไปด้วยคราบสนิมและรอยขีดข่วนจากกรงเล็บของปีศาจที่ผ่านไปมา


            ทางเดินนี้ถูกปกคลุมด้วยหมอกบางๆที่ลอยอ้อยอิ่งอยู่เหนือพื้น ทำให้ทุกย่างก้าวของเขาดูเหมือนจะเข้าสู่ความลึกลับที่ไม่รู้จบ


            เสียงหายใจดังขึ้นจากความมืด สัญญาณบอกว่าเขาไม่ได้อยู่เพียงลำพังในดันเจี้ยนนี้ พลังงานแห่งความกลัวและความมืดแผ่ซ่านรอบตัวเหมือนจะย้ำเตือนให้เขาระวังตัวอยู่ตลอดเวลา


            “นี่น่ะเหรอ.. ดันเจี้ยน!”


            ชายหนุ่มสูดหายใจเข้าลึกๆเมื่อ๼ั๬๶ั๼ได้ถึงบรรยากาศที่ต่างไปจากโลกภายนอก


            ดันเจี้ยนเหล่านี้ไม่ได้ชื่อเพียงเพราะบรรยากาศมืดมิด แต่เพราะสิ่งที่ซ่อนตัวอยู่ในเงานั้นต่างหาก อนาเธอร์คิดในใจ ขณะที่เขาเดินลึกเข้าไปในดันเจี้ยนอย่างช้าๆ ไม่นานนัก อนาเธอร์ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าที่เบาและรวดเร็วดังเข้ามาใกล้จากด้านหลัง เขาถึงต้องหยุดชะงักลง


            “มาแล้ว..”


            สัญชาตญาณภายในร่างกาย ทำให้ชายหนุ่มต้องหันหลังกลับมาทันที